Postulaty… postulaty środowiska rodziców doświadczających alienacji rodzicielskiej. Temat trudny. Postulaty najróżniejsze. Wiele osób, wiele grup, pod-grup i w postulatach jest trochę wszystko po trochu… Nie powiem, że nie są słuszne. Jest ich dużo. I wątpliwe czy nawet ich realizacja rozwiązałaby problem.

Po latach jestem zmęczony tematem izolacji, alienacji rodzicielskiej, sądów i tego całego syfu. Może nazbyt upraszczam. Jednak uważam, że zbyt nie doktoryzowanie się w temacie postulatów z ich ogromną liczbą, gdzie każdy jeden niknie w ilości… jestem sceptyczny.

Mój punkt widzenia jest taki, że wszelkie mediacje, opieka naprzemienna… nic nie rozwiąże problemu jeśli rodzic alienujący się uprze (jak dziś może) i nie będzie do tego mechanizmów egzekucji.

Osobiście miałbym dwa proste postulaty.

Postulat 1: Mandat karny od policji od razu na miejscu za nieprzekazanie dziecka na kontakty w ustalonym miejscu i czasie. Jak mandat za złe parkowanie. Mandat od razu, a osoba ukarana może sobie dochodzić później… Np. 500 zł wyjściowo. Obowiązek ukarania mandatem, nie uznaniowość wystawienia lub kwoty.

Postulat 2: Policja ma prawo i obowiązek podjąć próbę zabrania dziecka od rodzica odmawiającego kontaktu. Przy braku współpracy z funkcjonariuszami policja kieruje od razu sprawę do sądu i kuratora celem odebrania dziecka następnym razem (przy następnym kontakcie) w obecności kuratora (gdy trzeba – to siłowo) rodzicowi uniemożliwiającemu kontakt.

Samo istnienie tych 2 przepisów i ich realna groźba egzekucji rozwiązałoby problem.

Inne dywagacje to strata czasu. Ale manifestację, protest popieram. Postulaty wystosowane przez Strajk Ojców popieram. Będę. Zachęcam by być i wesprzeć choćby obecnością.

Przed tymi spotkaniami solidnie i długo biłem się z myślami czy uczestniczyć w tym czy zignorować. To już była długo trwająca alienacja (prawie równe 3 lata samej izolacji z pojedynczymi incydentami) i wiedziałem czego spodziewać się zarówno po wszelkich „ważnych” instytucjach jak i po matce moich synów, a wynikowo po całej sytuacji. Ale jak każdy rodzic alienowany, który nie widział dziecka w ogóle rok lub dłużej – gdy nadarza się sposobność by spędzić z nim godzinę czy nawet kilka godzin – gotów wiele za to oddać. Czy jednak warto? Przeczytaj dalej…

Treść postanowienia sądu w tej materii brzmiała:

…w cztery kolejne środy miesiąca poczynając od dnia 15 czerwca 2022 roku na terenie Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w […] w godzinach od 14:30 do 15:30 w obecności psychologa…

Nazywanie tego miejsca Centrum Pomocy Rodzinie samo w sobie już jest kpiną. Nie pomogli mojej rodzinie w niczym (ani mi ani dzieciom, matce pomogli pokazać swój triumf i mnie upokorzyć). Powiedzmy, że mieliby chęci pomóc, ale nie wyszło… Nie – ewidentnie kobiety w tej instytucji nie miały zamiaru zrobić nic pożytecznego. Kolejna socjalistyczna instytucja, w której głównym zadaniem jest produkowanie tylko im potrzebnych jakże ważnych dokumentów. Takich dokumentów, które, jak wiemy, bardzo realnie pomogły takim dzieciom jak świętej pamięci Kamilek i inni.

Abyś jednak nie pomyślał/a, że po prostu frustrat wylewa swoje żale i nic to nie wnosi merytorycznego… do rzeczy. Abyś mogła/mógł podjąć decyzję.

Miejsce

Chyba nie muszę opisywać jak nienaturalne jest takie otoczenie na spotkanie z dziećmi. W ogóle jak nienaturalne jest to miejsce do czegokolwiek poza przekładaniem dokumentów! Wyobraź sobie nawet siebie i dobrego znajomego. Żadnego zatargu nie mieliście, ale wyjechał na 3 lata. Wraca i umawiacie się pogadać. Ale siedzicie przy jakimś maleńkim niskim stoliczku, na w cholerę niewygodnych krzesłach, w pokoju w urzędzie w obecności obcej kobiety siedzącej do was przodem. I co, jak myślisz, jak klei się rozmowa ze starym dobrym znajomym? A teraz zamiast tego znajomego w tym miejscu znajdują się dzieci izolowane i z pranym mózgiem.

Czy te kobiety, w instytucji zwanej Centrum Pomocy Rodzinie, naprawdę tak ciężko sobie wyobrazić absurd tej sytuacji?!? I to one po części fundują ten stres, w dużej części one. Naprawdę nie można tego choć lekko inaczej zaaranżować?

Jak to miejsce wyglądało w moim przypadku? Obstawiam, że większość miejsc wygląda podobnie. Zwłaszcza, że to przecież miejsce z nazwy dedykowane pomocy, bo przecież to Centrum Pomocy Rodzinie a nie jakieś przypadkowe. Dodatkowo to był nowy albo po totalnym remoncie budynek. Chyba nawet w ogóle nowy. Czyli nie jakiś stary zapyziały budynek, w którym w ogóle „nic się nie da zrobić”. Nowy, duży budynek. I mimo tych wszystkich szans jak to wyglądało? Najbliższe skojarzenie mam do starych komend policji – długi ciasny korytarz, małe pokoje biurowe z jednym biurkiem pod oknem i szafami. Też jak typowy układ w urzędach gminy. Na końcu tego długiego i ciasnego korytarza 2 czy 3 krzesła. Przypadkiem żeby nie za dużo. I jak petent czekasz pod drzwiami, bo już czas. Nawet gdybyś czekając chciał stanąć w odrębnej przestrzeni by nie przebywać z byłą partnerką/partnerem – tej przestrzeni po prostu nie ma.

W tym pokoju, który jest pokojem spotkań z dziećmi… z dziećmi, dodam, w każdym wieku, co się znajduje? Miałem „przyjemność” w tej instytucji odwiedzić z dziećmi dwa takie pokoju. Niczym się nie różniły, czyli też nie kwestia przypadku. Przy drzwiach maleńki stoliczek. Mniej więcej taki jak jakiś kawowy, niski stolik. Krzesła – dwa, trzecie musiałem organizować. W OZSS chociaż są jakieś pozory, jakieś książki dla dzieci, jakieś stare gry planszowe, maskotki, cokolwiek. W Centrum Pomocy Rodzinie w miejscu przeznaczonym do spotkań jest… …jest regał z segregatorami urzędniczymi i innymi tego typu. Nic dla dzieci w jakimkolwiek wieku. Klimat biura, najbliższy klimatowi pokoju zeznań na komisariacie. Pod oknem biurko. Jedno. Przy tym biurku siedzi tyłem do okna, przodem wprost na ciebie patrząc „urzędnik”. Nawet usiąść nie da się komfortowo.

Przyznasz, że miejsce sprzyja otwartej, szczerej rozmowie, nawiązaniu relacji, czy choćby miłemu spędzeniu czasu, prawda? Tym miłym paniom pozbawionym wyobraźni życzyłbym by przynajmniej każda ich randka wyglądała w taki sposób.

Wsparcie

W każdej sytuacji można postąpić mniej lub bardziej właściwie. Można się wykazać empatią i próbą wsparcia albo wręcz przeciwnie. Tutaj licz na „wręcz przeciwnie”.

Gdy już odczekaliśmy całą rodziną czas pod drzwiami i już zaczęła upływać ta wyczekana od wielu miesięcy godzina spotkania to jakoś kobiety nie planowały jej rozpocząć. W końcu grzecznie, choć pewnie już nieco poirytowany tym wsparciem na starcie, spytałem czy może moglibyśmy już zacząć. I wyszło w pełni przygotowanie pań do tematu, chęć wsparcia i empatia. W sumie, jak teraz to piszę, to samemu mi ciężko uwierzyć, że to się zdarzyło, że taki był obrót spraw, ich decyzje.

Otóż, nie, nie mogę wejść do pokoju z dziećmi (bez matki, rzecz jasna, na szczęście wyrok zawierał postanowienie, że to ja sam spędzam tę godzinę z dziećmi + „urzędniczka”) i w obecności „urzędniczki” z nimi spędzać tej godziny. Dlaczego nie mogę? A bo nie dojechał kurator. Jakiż kurczę kurator?! W postanowieniu sądu nie ma słowa o kuratorze. I tak, tu już nie ukrywanie się zirytowałem na kobietę przekazującą mi te bzdury. A jeśli nawet miał być teoretycznie ten kurator – to czym różni się moje stanie z dziećmi na korytarzu od tego, że w pokoju bym z nimi usiadł? To może proszę pani przynajmniej usiądziemy w pokoju przy tym stoliku aby tak nie stać na tym korytarzu? Nie, nie można, bo nie ma kuratora… Przypomnę, że w żadnym stopniu nie mam ograniczonej władzy rodzicielskiej (P.S. matka ma, postanowieniem tego samego sądu). Po mojej irytacji i wytłumaczeniu kobiecie, że jest w błędzie, pokazaniu postanowienia sądowego (a nie musiałem go mieć przy sobie – rodzic alienowany wszystkie takie dokumenty po prostu ma zawsze)… zamiast zrobić jak w postanowieniu, które widzi, to postanowiła próbować dodzwaniać się do sądu by potwierdzić to co widzi na dokumencie. Tak minęło ponad 20 minut tej godziny. Godziny, dla której wziąłem dzień wolny w pracy i jechałem do innego powiatu.

Takie kompetencje, i chęć wsparcia.

Zanim pójdziesz…

W każdej grupie społecznej znajdą się wyjątki, także te pozytywne. Spróbuj, może to ty masz szczęście. Zadzwoń do tego wyznaczonego miejsca, umów się wcześniej. Poproś by pokazali ci pomieszczenie gdzie odbywają się te spotkania z dziećmi. Jeśli to zwykły pokój biurowy – szkoda czasu na dalsze pytania. Jeżeli jednak sam pokój spotkań cię zaskoczy pozytywnie – jest szansa, że ktoś w tej instytucji myśli jednak o dzieciach, o rodzinie a nie tylko o przekładaniu dokumentów i odbieraniu pensji.

Zapytaj o to co wiedzą o Twojej sprawie, czy znają choć podstawowe fakty jak np. wiek dzieci, albo to że w ogóle nie widzisz dzieci od np. 2 lat. W moim przypadku kobiety bez krępacji odpowiedziały mi, że absolutnie nic nie wiedzą o mojej rodzinie, zero, jedynie datę kiedy mamy przyjść. Musisz przyznać, że tak szczera odpowiedź obnaża zainteresowanie sprawą, to niesamowite zaangażowanie by pomóc.

Jeśli już zbierasz szczękę z ziemi, bo jest pokój dostosowany do spotkań z dziećmi, pracownicy tej instytucji wiedzą w ogóle o sprawie, w której to mają pomóc, a przynajmniej uczestniczyć – możesz delikatnie podpytać czy słyszeli o zjawisku alienacji rodzicielskiej, czy może słyszały chociaż kiedyś, że jeden z rodziców może robić pranie mózgu dziecku by nastawiać je przeciw drugiemu. Jeśli dopuszczają taką myśl do siebie – rozważyłbym czy może jednak to spotkanie z dziećmi ma sens. Jeśli powyższą odpowiedzi są negatywne – odpuść. Proszę zrób to dla siebie i dla dzieci.

Jedną z bardziej bulwersujących „składowych” tego całego zdarzenia, które zafundowało mi i dzieciom Centrum Pomocy Rodzinie było trzymanie skonfliktowanej rodziny na jednej ciasnej przestrzeni pod drzwiami – byłej żony z byłym mężem, z dziećmi, pod drzwiami, bo przecież już czas, bo może zaraz łaskawie osoby z typową urzędniczą mentalnością pozwolą wejść do środka. Przecież ludzie, którzy tam przychodzą nie są w stanie śpiewania wspólnie radosnego kumbaya. Nie wiem czy trzeba jakieś wybitnego poziomu inteligencji by się tego domyślić, jak także tego jaki stresujący wpływ ma to co najmniej na dzieci. Ustal jak widzą ten czas, czy nie będzie trzymania rodziny pod drzwiami, czy może możliwe jest zaczekanie w osobnej przestrzeni i ktoś wyjdzie zaprosić, jak widzą uniknięcie konfliktowego spotkania przy dzieciach.

I co dalej…?

Teraz pomyśl jak zaplanujesz ten czas z dzieckiem. Przygotuj się na najmniej 5 wariantów spędzenia tego czasu, odmowę każdej propozycji. Bardzo mocno sugeruję prawie zero rozmów. Takie okoliczności. Jak rozmowa to o czymś zupełnie neutralnym. Zadaj dziecku jakieś pytania ogólnikowe, ale wyłącznie na pokaz przed słuchająca osóbką-urzędasem od pomocy, że się interesujesz co w szkole czy coś. Wciągnij dziecko w jakąś grę planszową, jakąś zabawę, na której się skoncentruje. Coś na tyle ciekawego, że będzie miało szansę zapomnieć o cyrku, w którym się właśnie znalazło, ale na środku areny.

Jeżeli zdecydujesz zaoszczędzić tego dzieciom i sobie – sugerowałbym jedynie dać znać wcześniej do tego ośrodka, do alienatora pro forma, opcjonalnie do sądu – że ze względu na dobro dzieci nie zamierzasz brać w tym udziału ze względu na to co ustaliłeś z tym ośrodkiem.

Tak na koniec…

Możesz na wstępie pomyślałaś/eś, że czuję się strasznie urażonym, egocentrycznym, małym żuczkiem, że uważam, że matka przyprowadziła dzieci tylko po to by zatryumfować i mnie upokorzyć. Fakty są takie, że wszystkie inne postanowienia sądu skutecznie ignoruje. Że matka robiła już od 3 lat wszystko abym nie widział dzieci. Przed pierwszym wyznaczonym spotkaniem obstawiałem, że nie przyprowadzi dzieci, nie zjawi się. Stawiałem na to niewiele ponad 50%, bo miałem przekonanie, że uzna to za okazję do udowodnienia swojej wyższości, udowodnienia sukcesu alienacji rodzicielskiej. Nie pomyliłem się. Zjawiła się z dziećmi i rozegrała to tak by właśnie na zewnątrz, dla postronnych mało bystrych, wyglądało to tak jak to zaplanowała.

Drugie czy trzecie spotkanie – udało się przełamać jakieś lody, zaangażować synów. Na tyle zaangażować w grę, zajęcia, że młodszy ewidentnie zapomniał, że z matką ma ustalone, że ma wcześniej wyjść, po jakim czasie przerwać spotkanie, o której godzinie. To było tak ewidentne dla dorosłego… no jednak dzieci w tym wieku aż tak blefować, grać nie umieją. Jak spytał która godzina, nagle się zerwał, gra momentalnie przestała go interesować, wypowiedział wcześniej przygotowany powód, dla którego akurat już „musi / chce” wyjść wcześniej, zerwał się i zebrał. Każde spotkanie skończyło się przed czasem na prośbę dzieci wypowiedzianą do siedzącej w pokoju „urzędniczki”. Brzmiało to tak samo spontanicznie jak chyba znane tu wszystkim nagranie z „back stage” (nagrywane przez matkę alienatorkę), jak moi synowie są szkoleni, tresowani co mają powiedzieć panu policjantowi gdy przyjdzie. Co sugeruję, co zrobiłem? Podpytaj dlaczego, chwilę drąż temat. Choćby po to by mało bystra „urzędnik” to wychwyciła może, że coś jest ustawką. Odpuść, podziękuj dzieciom za wspólny czas i niech idą do alienatora czekającego pod drzwiami.

P.S. Nie publikowałem tutaj przez bardzo długi czas. Wiem. Mentalnie bardzo zdystansowałem się do tego syfu. Mam też przekonanie, że globalnie w zakresie problemu alienacji rodzicielskiej nic się w kraju nie zmieni. Ale opublikuję od czasu do czasu sugestie tego pokroju. Bo problem alienacji nie zniknie.

Ja taki kurs przeszedłem dwukrotnie w czasie gdy synów nie widzę. Traktuję to jednak jako czas pożytecznie spędzony, a to co wyniosłem jako wartościową wiedzę. Raz dobrowolnie, trochę na zapas, w czasie trwania sprawy sądowej. Założyłem jako pewniak, że sąd i tak karze mi to zrobić, to lepiej na spokojnie samemu. Pierwszy raz uczestniczyłem w zajęciach stacjonarnych. Bardzo przyjemnie spędzony czas. Było to 5 spotkań w ramach podstawowych zajęć po 4,5h wieczorami.

Udało mi się znaleźć kurs prowadzony bezpłatnie ze środków unijnych. Ukończyłem go chwilę przed ogłoszoną w marcu 2020 pandemią. Jednak gdy szukałem takich kursów (w Warszawie) to miałem problem aby cokolwiek znaleźć, a gdy znalazłem, to ceny też zbyt niskie nie były.

Dwa lata później (ciągle ta sama sprawa, w tej samej, pierwszej instancji) sędzia postanowiła mnie znów wysłać na taki kurs kompetencji rodzicielskich. Nie miało dla sędzi znaczenia ani to, że synów nie widzę od 4,5 roku już ani to, że już taki kurs przeszedłem. Nie będę ponownie jeździć do Warszawy na warsztaty, poświęcać tyle czasu i jeszcze na wariata szukać gdzie znajdę kurs, który by się akurat rozpoczynał. Plus kwestia finansów do tego. To i rozwiązanie się znalazło Od razu uprzedzę, że nie jest to wpis sponsorowany Po prostu znalazłem rozwiązanie, dla mnie właściwie jedyne możliwe. Szybko, bez problemów, stosunkowo tanio – to się podzielę.

Jest dostępny online cykl nagrań wideo z kursu dla rodziców. Nie ma potrzeby oglądać, w zupełności wystarczy odsłuchać. Idealny czas na to to jazda samochodem czy w komunikacji miejskiej. Kurs można rozpocząć i odsłuchiwać kiedy pasuje, w każdej chwili. Na koniec test pro-forma, jest bo jest. Po zakończeniu kursu otrzymuje się szybko (ten sam czy następny dzień dostałem) skan dyplomu w formacie pdf – gotowy do wydrukowania do sądu. Z pieczątką (a jakże, bez pieczątki to nie pismo…) i podpisem. A parę dni później to samo Pocztą Polską. Istotne myślę – na zaświadczeniu brak info, że kurs był prowadzony online, więc nikt się nie przyczepi. Kurs spełnia wszelkie wymogi formalne.

Podkreślę, że choć forma kursu może mogłaby być lepsza, to naprawdę warto odsłuchać, przyswoić tę wiedzę. Kurs wartościowy.

P.S. Gdyby ktoś chciał abym zgrał te materiały, udostępnił za free – nie zrobię tego, choćby ze względu na szacunek do autorów, którzy włożyli pracę aby to przygotować, swój czas, a przede wszystkim dzielą się swoją wiedzą, doświadczeniem.

Link do opisu tych warsztatów rodzicielskich: GodzinaDlaSiebie.pl

Jeżeli masz czas i możliwości uczestniczyć w warsztatach stacjonarnych – polecam, wartościowa sprawa. Jeżeli nie znajdziesz kursu w terminie wyznaczonym przez sąd, nie ma takich kursów w twojej okolicy, czy najzwyczajniej w świecie nie jesteś w stanie takiej ilości czasu poświęcić lub pracujesz w godzinach zajęć – kurs online do odsłuchania to wtedy idealne rozwiązanie. Ty czegoś się dowiesz, a w sądzie odhaczone.

Post scriptum, czyli czemu ta cisza na stronie

Najmocniej przepraszam, szczególnie moich Patronów z Patronite, że tyle czasu nic nie publikowałem. Niektórzy może pomyśleli, że już po mnie, nie żyję, odpuściłem… Cóż, mogę pisać w przypływie weny (a tej mi zabrakło po postanowieniu sądu z czerwca 2022 i zafundowanym przez sędzię CYRKU) albo w wolnym czasie (a tu naprawdę było u mnie ciężko z wolnym czasem od kilku miesięcy). Mam kilkanaście wstępnie opracowanych kolejnych wpisów, kilka z nich myślę, że naprawdę dobrych, ciekawych. Albo złapię znów wenę po tym wszystkim, albo chociaż trochę spokojniej z czasem będzie.

• Są zasądzone kontakty, które przerodziły się w standardowe nie-kontakty.
• Trafiasz znów do sądu, gdzie usłyszysz (od sędzi), że przyjeżdżając po dzieci niepotrzebnie TY je stresujesz, bo po co przyjeżdżasz, skoro wiesz, że nikt ci ich nie przekaże.
• Niektórzy funkcjonariusze policji stwierdzą, że to niezasadna interwencja i odmówią przyjazdu (wbrew temu co Komendant Główny Policji na piśmie w takich sytuacjach im przekazał, że mają robić), a jeszcze sędzia gotowa sugerować, że działasz na szkodę społeczną, bo policjanci mają ważniejsze sprawy niż krzywda dzieci.
• Bez sensu jeździsz, tracisz czas, paliwo, może też trochę nerwów.
• Myślę, że zapewne też doszło do absurdu, że jak nie przyjedziesz, to z kolei wtedy alienatorka jest na tyle bezczelna, że w sądzie zarzuci ci, że nie przyjechałeś (zarazem deklarując, że i tak dziecka by nie przekazała).

Czyli szarpiesz się jeżdżąc na nie-kontakty, a i tak prawie pewne, że to będzie użyte przeciwko tobie.

A gdyby tak odwrócić role w grze o nie-kontakty? Bo to taki teatr, tzw. „gra w ch*ja”. Odwrócić sytuację… Rzucasz piłkę do alienatorki, piłka po jej stronie. Teraz to niech ona da znać, że przygotowała należycie dziecko na kontakt. Jeśli nie – znaczy, że nie przygotowała. A jak przygotowała (nie tylko chodzi o buty, skarpetki itp.) – to dziecko nie będzie odgrywać negatywnej roli wyreżyserowanej przez alienatorkę i spędzi z tobą czas.

Przykładowa wiadomość

2 przykładowe treść wiadomości, jaką możesz wysłać alienatorce w związku z nie-kontaktami:

Ze względu na dobro dziecka, aby zaoszczędzić dziecku traumatycznych przeżyć, proszę abyś dała mi znać przynajmniej godzinę wcześniej, że {imię dziecka} został przez ciebie należycie przygotowany na wyznaczone kontakty.

Skutki…

Jak z każdym działaniem, lub brakiem działania w alienacji rodzicielskiej – tu także jest niewiadoma jak finalnie sędzia na to zareaguje.

Według mnie jednak, same pozytywne skutki dla ciebie, ale też wizerunkowe – stawiasz dobro dziecka ponad konfliktem, stawiasz dobro dziecka na pierwszym planie. A co najważniejsze – nie szarpiesz się, a piłka jest jednoznacznie po stronie alienatorki. W innym wypadku – należy traktować to, że nie wywiązała się z obowiązku przygotowania dziecka do kontaktów. Na wszelką logikę do uwzględnienia w ramach nakazu za nierealizowanie kontaktów.

Co więcej – cel alienatorki to zniszczyć twoje życie. Nie szarp się, żyj swoim życiem, ale alienatorka niech przynajmniej jakieś konsekwencje ponosi tego co wyczynia.

Powiązane wpisy

Zagrożenie nakazem zapłaty – etap 2: nakazanie zapłaty

Oczywiście, przed sądem ma szanse wyjść to na dobre, jednak alienatorce łatwiej będzie wmówić dziecku, że o nim zapomniałeś, że je porzuciłeś gdy nie będziesz przyjeżdżać.

Daj znać w komentarzu pod wpisem czy próbowałeś to tak rozegrać… co o tym myślisz…

Czas na podsumowanie po 4 latach. Nie aby się żalić. Nikogo to nie interesuje. Ale byś wiedząc na czym zależy sędziom, mógł może swoje działania ukierunkować tak, aby sędziemu bardziej na rękę było jednak zadbać o dobro dzieci przy okazji dbania o swój interes.

Nawet miałem podsumować ile sędziów poznałem na rozprawach. Ale tak tego wiele, że stwierdziłem, że szkoda czasu. Sprawy cywilne i karne. Sądy rejonowe, okręgowe, apelacyjne. Może kiedyś policzę ile to już spraw i sędziów było… Wystarczy aby po tej skali obserwacji zbudować statystykę.

Żenujący spektakl hipokryzji w oparach absurdu

Idziesz na przedstawienie, zasiadasz w wyznaczonym miejscu i jesteś zmuszony słuchać oszczerstw na swój temat. Siedzisz i jesteś opluwany bez prawa reakcji na ten stek bzdur. To wymaga ogromnego opanowania.

Po takiej ciężkiej rozprawie człowiek czuje się umęczony jak po przebiegnięciu 42 km maratonu. Wiem, co mówię, bo przebiegłem maratony, przebiegłem też bieg 63 km w sierpniowym upale i bieg 53 km po górach. Jeszcze następnego dnia jesteś wycieńczony. Sądowi nie zależy na zakończeniu sprawy, a przede wszystkim nie zależy na rozwiązaniu problemu. Sędzia wyciera sobie twarz wyświechtanym pojęciem dobra dziecka, nawet gdy np. biegli OZSS stwierdzili wprost, że dziecku dzieje się krzywda i wprost, że powinno być z ojcem. Sędzia może dobro dziecka interpretować dowolnie, zależnie od własnych potrzeb. Sprawy w sądzie to wojna na wyniszczenie. Realnie nie ma szans na wygraną, bo nawet, jak już pewnie wiesz, wyrok nic nie znaczy. To wojna na wyniszczenie. Alienatorka zrobi wszystko by cię upokorzyć, zniszczyć psychicznie i materialnie, by zrujnować twoje życie. Ty jesteś sam przeciwko alienatorce i machinie, której w ogóle nie interesuje twoja osoba. W tym wszystkim są dzieci, które są tylko narzędziem do zniszczenia ciebie. Dzieci, które cierpią i będą cierpieć. Walczysz o nie, ale to tylko wojna na wyniszczenie ciebie.

Jeśli matka gotowa jest krzywdzić własne dziecko aby tobie zrobić na złość, to wiedz, że tym bardziej w sądzie nie cofnie się już przed niczym.

W co gra sędzia, na czym zależy sędzi/sędziemu?

Po pierwsze – jak w każdej grupie społecznej, zawodowej są wyjątki szczególnie niechlubne i godne pochwały. Ocenić pozytywnie mogę dwoje sędziów na mojej drodze. Ale gdy większość środowiska jest zgniła, to pozytywna jednostka jest „odcinana”. Np. sędzia sądu okręgowego w sprawie o naruszenie dóbr osobistych postąpił i uzasadnił wszystko jak wszelka logika, sprawiedliwość i prawo nakazuje. Sędzia w sądzie apelacyjnym zjechał tego sędziego, wszystko po kolei co on postanowił i co uzasadnił (nie sprawiło mu problemu w uzasadnieniu twierdzić np. że „w ocenie Sądu Najwyższego […], ale w mojej opinii”). Musiałbyś mieć wyjątkowe szczęście aby na taki pozytywny wyjątek w czarnym stadzie sędziów trafić w sądzie pierwszej i zarazem w sądzie drugiej instancji.

Podstawowy cel sędziego – aby nikt do niego później się nie przyczepił. Aby nikt mu nic nie zarzucał – ani prezes sądu, ani sąd apelacyjny, nikt. To zapamiętaj i zawsze miej na uwadze.

Dlatego dla sędzi/sędziego nie mają większego znaczenia dowody, opinia OZSS. Nie ma znaczenia jak długo sprawa trwa. Jeśli ktoś miałby sędziemu zarzucić, że ponownie nie wysłuchał tego samego świadka alienatorki w tej samej sprawie – to go znów wezwie. Jak alienatorka zrobi zagranie-unik, że np. teraz to ona chce się dogadać i chce mediacji – proszę bardzo, sędzia zagra w tę grę, choć każdy wie, że to tylko kolejna gra na czas. Tak można by wymieniać… Stąd w czasie wysłuchania świadków itp. około 70-80% poruszanych kwestii jest absolutnie nie na temat.

Sędzia w sprawach rodzinnych ignoruje wyroki, ignoruje prawo. Sędzia dąży do utrzymania stanu obecnego. Jeśli alienatorka uprowadziła dziecko (wbrew prawu), alienuje je (wbrew wyrokom) to sędzia zagra w grę alienatorki – będzie grać na czas, a później już woli zostawić dziecko przy matce (no bo tak już jest teraz). Dlaczego? Bo mniejsza szansa, że ktoś sędzi coś zarzuci. To trochę na zasadzie – coś zrobisz, to zawsze ktoś coś ci zarzuci. Nic nie zrobisz – to będzie spokój. Pozostawienie spraw samym sobie (dziecka u alienatorki) jest typowym „nic nie zrobieniem”. Na koniec, gdyby coś, sędzia wykaże, że dogłębnie sprawę badał 3 lata lub dłużej, wszystko „odhaczył” w sprawie i dla dobra dziecka po takim czasie to niech już będzie z matką. Przecież zawsze można stwierdzić, że po kilku latach jak dziecko nie widziało ojca i miało pranie mózgu, to ma bliższą więź z matką. I nikt się nie przyczepi do sędziego. Sędzia zagra w grę alienatorki, a później nagrodzi alienatorkę.

Sędzia tak dalece potrafi grać w grę alienatorki, że wprost zarzuci ci, że postępujesz zgodnie z prawem i zgodnie z wyrokiem. Że postępujesz zgodnie z wytycznymi policji. Sędzia staje się alienatorem, który użyje wszystkiego przeciwko tobie, w którąkolwiek stronę nie postąpisz. Dlaczego? Bo ma wtedy więcej argumentów aby zachować „stan obecny”.

Serdecznie polecam przeczytać cały wpis na Facebooku na stronie Patchworkowo.

Wejść w trybiki tej gry?

Na koniec… Idziesz do sądu to idziesz na wojnę na wyniszczenie, z marnymi perspektywami. Czy jednak iść? Niezmiennie uważam, że tak. Gdybyś widział, że podchodzi typ i zaczyna twoje dziecko leżące na ziemi kopać.. Wyobraź sobie taką scenę. Widzisz, że typ jest potężny i zapewne dostaniesz łomot od niego gdy zareagujesz. Co robisz? Odwracasz się na pięcie i w związku z tym odchodzisz? Czy jednak mimo wszystko idziesz bronić swojego dziecka? Alienatorka wyniszcza twoje dziecko, krzywdzi je. Można dyskutować czy jest zaburzona, chora psychicznie czy tylko z premedytacją to robi. Ale robi to. Dla niej to już nie jest wasze dziecko, dla niej to jest jej narzędzie zemsty na tobie, narzędzie wyniszczenia ciebie. I stajesz w obronie dziecka wiedząc co cię czeka albo odwracasz się na pięcie. Gdybym odwrócił się na pięcie i zostawił krzywdzone własne dziecko – nie mógłbym spojrzeć sobie ani dziecku później w twarz. Więc stanę do tej nierównej walki, zniosę to.

Dlaczego zdjęcie skały do tego wpisu? Będą ci pluć w twarz, mieszać z błotem, a ty musisz to znosić ze spokojem, niewzruszenie jak głaz.

Z obserwacji sądowych spoza spraw rodzinnych (sprawy karne, tzw. prywatnoskargowe czyli prywatne akty oskarżenia) – sądy chronią przestępców – wbrew prawu, wbrew logice, wbrew elementarnym zasadom sprawiedliwości społecznej. I co…? A no nic, bo kto miałby się tym przejmować.

Ta treść jest chroniona hasłem. Aby ją wyświetlić, wpisz poniżej swoje hasło:

Hasło:

Brałem udział w rozprawach zdalnych prowadzonych przez sąd na platformie Microsoft Teams i w JITSI.

Jest całkiem sporo, nawet bezpłatnych, programów do nagrywania obrazu ekranu komputera. Długo jednak szukałem programu (pod Windowsa), który będzie nagrywać i ekran komputera (lub wybrany fragment ekranu, co jest lepsze) wraz z dźwiękiem z komputera. Znalazłem jeden, bezpłatny i sprawdził się wyśmienicie.

ShareX – program do nagrywania ekranu z dźwiękiem

Program ma wiele przydatnych funkcji, np. zamazywanie (anonimizacja) fragmentów obrazu (np. skan pisma) ale najważniejszy to nagrywanie ekranu komputera. Można nagrać dowolny zaznaczony fragment ekranu albo wybrane okno, lub cały ekran. Nagrywanie wraz z dźwiękiem z komputera może nie zadziałać od razu, może wymagać wyklikania kilku opcji w programie.

Program pobierzesz z oficjalnej strony getsharex.com

Instrukcję, wraz ze zrzutami ekranu, jak nagrywać i jak ustawić nagrywanie także dźwięku, znajdziesz na innej stronie – instrukcja.

Wideo zostanie nagrane w najpopularniejszym formacie MP4, który odtworzy każde urządzenie – telefon, tablet, telewizor…

Oczywiście proponuję przećwiczyć działanie nagrywania programem wcześniej. Np. przećwicz nagranie z dźwiękiem odtwarzając np. film na YouTube. Istotne – żadna z osób łączących się na telekonferencji nie będzie wiedziała, że wideorozmowa jest nagrywana. Ten program w żaden sposób nie informuje uczestników rozmowy, że trwa nagrywanie.

Zapewnij odpowiednią ilość miejsca na dysku komputera na nagranie wideo. 1 godzina nagrania zajmuje około 1 GB. Oczywiście to zależy od rozdzielczości Twojego ekranu i jak duży obszar ekranu zaznaczysz, że nagrywasz.

Bardzo istotna kwestia – program nagrywa albo dźwięk z komputera albo dźwięk z mikrofonu. Czyli albo nagra uczestników spotkania albo ciebie. Można to rozwiązać na dwa sposoby. Jeden to położenie obok dyktafonu, np. telefonu, który nagra dźwięk tego co ty mówisz, a w programie ShareX z komputera. Wówczas drobnym wysiłkiem można złączyć dźwięk z obu nagrań. Drugie rozwiązanie – nie używanie słuchawek w czasie rozprawy online a głośników i ustawienie, że program pozyskuje dźwięk z mikrofonu. Wypróbuj wcześniej.

Inne programy do nagrywania rozprawy zdalnej

Kolejny bezpłatny program, który służy m.in. do nagrywania ekranu komputera wraz z dźwiękiem: obsProject.com

Anonimizacja dokumentów i zaznaczanie fragmentów

Ten program to kombajn łączący w sobie tego typu potrzebne narzędzia. Szalenie łatwo można np. na skanie dokumentu, na zrzucie ekranu, zanonimizować jego fragmentu – rozmazać te fragmenty obrazka albo spikselizować (narzędzie „Pixelate”). Można rysować na szybko strzałki wskazujące istotny fragment (narzędzie „Arrow”). Można też zaznaczać na żółto (narzędzie „Highlight”), jak na papierze zakreślaczem.

Polecam gdy chcesz coś udostępniać w sieci – najpierw zanonimizować, jak na tej stronie robię. A przy większych dokumentach – wskazać strzałką lub zakreśleniem istotne fragmenty.

Widok programu ShareX w edycji obrazka. Oznaczone narzędzia i przykład użycia:

Powiązane tematy

Informatyka i wszelkie umiejętności

Jak uzyskać wgląd do treści notatek policyjnych?

Jedyna szansa zapoznania się z tymi notatkami to wniesienie do sprawy sądowej (np. sprawy o zagrożenie nakazem zapłaty, o zmianę miejsca pobytu, o ograniczenie władzy rodzicielskiej, każdej dotyczącej dzieci) o dowód z notatek policyjnych. Sąd wystąpi do komendy o przygotowanie notatek z określonego zakresu czasowego. Policja przekaże te notatki do sądu. Aby się z nimi zapoznać trzeba udać się do czytelni akt, bo sąd nie wyśle stronom postępowania kopii tej odpowiedzi z policji z notatkami.

Przykładowe notatki policyjne z nie-kontaktów z dzieckiem

W moim przypadku w początkowym okresie przyjeżdżający policjanci mieli nastawienie do sytuacji ze sporym dystansem. Ale z upływem czasu mieli okazję przekonać się jak realnie sytuacja wygląda, jak zachowuje się alienatorka, jak zmieniają się jej wersje przyczyn nieprzekazywania dzieci, rozmawialiśmy… po prostu poznali sytuację, poznaliśmy się. Mają świadomość tego jak to wygląda, sporo rozmów, też dłuższych. Dlatego jestem przekonany, że notatki z początkowego okresu mają zupełnie inny wydźwięk niż te późniejsze. Niestety przed oczami miałem na razie tylko notatki z tego pierwszego okresu izolacji. Policja dotychczas dwukrotnie przygotowała zestawienie notatek do sądu.

Panowie policjanci, do jasnej cholery, „widzenia” to są w więzieniu. Swoją drogą – łatwiej o nie i są skuteczniejsze niż wyznaczony przez sąd minimalny czas z dziećmi. Skoro robicie wyłącznie za kronikarzy… niech przynajmniej w tych zapiskach będzie cokolwiek, i coś co brzmi w ogóle akceptowalnie. I co to znaczy „udostępnić dzieci„? Udostępnić to można komuś plik przez internet albo aparat telefoniczny do wykonania połączenia. Jak można udostępnić dzieci? I czy matka w tym wypadku została potraktowana jako właścicielka? To jeśli rodzic jest „właścicielem” dziecka według was, to informuję, że mam te same prawa do dzieci. Tako rzecze sąd i prawo.

Jak z kolei w tej notatce widać… To co Jakub mówił na kanale „Zrozumieć Relacje” – policjanci postanowili zabawić się w psychologów i zarazem w sąd. Od kiedy to małoletni mają większe prawo stanowienia niż wyroki sądu i obowiązujące prawo? Panowie policjanci, wstyd, bo co tu więcej dodać. Wstyd!

Podobne wpisy

Co może policja w sytuacji odmowy kontaktów z dzieckiem?

Zagrożenie nakazem zapłaty – etap 1

Jestem bardzo ciekaw nowszych notatek. Trzeba załatwić…

Alienacja rodzicielska – jej głównym „składnikiem” jest po prostu słownikowa alienacja, izolacja. Znany większości, a może nawet prawie wszystkim alienowanym rodzicom numer – rodzic alienujący przeprowadza się z dziećmi. Bez pytania, bez zgody, a często nawet bez poinformowania (dowiesz się po fakcie, jak w moim wypadku). Niejednokrotnie licząc w setkach kilometrów. Sam ten ruch daje zwykłą logistyczną i finansową przewagę alienatorowi. Moje dzieci zostały uprowadzone tylko kilkadziesiąt km dalej. Mamy w Polsce obowiązek szkolny. Zatem akcja alienatora z uprowadzeniem dzieci wiąże się ze zmianą im szkoły (jeśli są oczywiście w wieku szkolnym).

Uprowadzenie? Istotne sprawy dotyczące dziecka.

Zmiana miejscowości zamieszkania dziecka, a także zmiana szkoły, bez wątpienia zalicza się do listy istotnych spraw dotyczących dziecka. Co ciekawe, nie jest w prawie ta lista sprecyzowana, nie jest zamknięta. To jak z hasłem „dobro dziecka”. Nie pozostawia jednak wątpliwości, że dla dorosłego zmiana miejscowości zamieszkania czy pracy są zdarzeniami istotnymi, to tym bardziej dla młodego człowieka.

„Istotne sprawy dotyczące dziecka” oznaczają, że rodzice muszą dojść do porozumienia w takich kwestiach. Jeśli nie jest to możliwe – zgodnie z prawem – udadzą się do sądu i sąd podejmie decyzję. Co jeśli jednak jedno z rodziców postanowi zadziałać na własną rękę, w weekend przeprowadzić się 400 km dalej? A no nic. Nic, po prostu nic. Alienator działał wbrew prawu, ale prawo nie przewiduje za to żadnych sankcji. Czyli drogi rodzicu alienatorze – prawo mówi, że nie możesz, ale jak to zrobisz to zupełnie nic ci to za nie grozi. Co więcej – takie postępowanie zostanie nagrodzone. I nie podchodzi to pod kategorię „uprowadzenia”. Ot, nie powinno się stać, ale się stało, cóż.

Zmiana szkoły dziecka

Co powinien zrobić dyrektor szkoły, do której alienator próbuje zapisać dziecko po uprowadzeniu? Co szkoła powinna, musi, co robi…? Z mojego doświadczenia i z tego co słyszałem – szkoły unikają tematu na różne sposoby. W sposób bierny, aktywny… ale unikają problemu.

Każda szkoła posiada formularz zgłoszenia dziecka do szkoły. I tu alienatorzy robią różne fikołki aby obejść ten „problem”. Bo zasadniczo na wniosku wymagany jest podpis obojga rodziców. Wymagane są też dane kontaktowe do obojga rodziców.

Sprawdź na stronie szkoły jak wygląda formularz zgłoszenia dziecka do szkoły. Zapewne wymagane są podpisy obojga rodziców. Sprawdź co mówi na ten temat statut szkoły, jeśli cokolwiek mówi.

W takim formularzu zgłoszenia dziecka do szkoły zapewne pod koniec, obok miejsca na podpis rodziców, jest zapis: „Oświadczam, że wszystkie dane przedstawione w deklaracji są prawdziwe. Jestem świadoma/y odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Szkoła ma obowiązek udostępnić Ci do wglądu, kopię wniosku o przyjęcie twojego dziecka do szkoły. Nie ma siły – alienator musiał poświadczyć i podpisać fałszywe deklaracje. Możesz wykorzystać to nie tylko w sądzie w ramach sprawy rodzinnej.

Co prawie na pewno zrobi szkoła? Przyjmie Twoje dziecko wbrew zasadom, na wniosek wyłącznie jednego rodzica. Łamiąc prawo, wytyczne i zapewne nawet zapisy własnego statutu. Ciekawsze jest pytanie do czego posunęła się alienatorka aby to zrobić. Sprawdź, zobacz złożony wniosek o przyjęcie do szkoły twojego dziecka. Mnie zaskoczył. Choć wniosek matki o przyjęcie do szkoły nie zaskoczył mnie chyba tak jak wychowawczyni, która mnie zobaczyła na zebraniu w szkole… bo była przekonana, że ojciec ucznia nie żyje. Buuu!

Fikołki alienatora czyli jak obejść wniosek

Alienator zapewne zrobi/ł co najmniej jedną z rzeczy:

• poda dane kontaktowe jako do ciebie – swoje, dziadków, innego członka rodziny (tak zrobiła matka moich synów);
• możliwe, że podpisze się za ciebie (lub kogoś o to poprosi) – mamy zgrabne przestępstwo podrobienia podpisu (art. 270 § 1 KK);
• formalny wniosek będzie dla alienatora tak niewygodny, że napisze podanie jak sam uzna, na własnej kartce zamiast na oficjalnym druku (tak zrobiła matka moich synów);
• posłuży się innym kłamstwem, np. że brak kontaktu z drugim rodzicem.

Wytyczne, materiały, opinie… Kuratorium Oświaty

Serwis internetowy o nazwie Portal Oświatowy to portal m.in. dla dyrektorów szkół. Podjęli temat po pytaniu zadanym przez jednego z dyrektorów. Przeczytamy w odpowiedzi eksperta Portalu:
„Dyrektor szkoły może przyjąć ucznia przechodzącego z innej szkoły publicznej, jeśli zostaną spełnione warunki określone przepisami ustawy Prawo oświatowe i wydanego na jej podstawie rozporządzenia oraz wynikające z przepisów wewnątrzszkolnych”;
„Jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom […] każde z nich może działać samodzielnie, o ile działanie to nie dotyczy decydowania o istotnych sprawach dziecka, do których zalicza się m.in. decyzje w sprawie wyboru szkoły.”;
„Jeżeli władza rodzicielska przysługuje oboju rodzicom żyjącym w rozłączeniu, matka dziecka powinna zwrócić się do dyrektora o przyjęcie dziecka do szkoły dopiero wtedy, gdy rozwiąże swoje sprawy rodzinne.”;
„W sytuacji braku porozumienia między rodzicami w istotnych sprawach dziecka, takich jak wybór szkoły, dyrektor powinien wstrzymać się z realizacją wniosku matki o przyjęcie dziecka do szkoły do czasu spełnienia wszystkich warunków.”

Ciekawy też jest dokument z kontroli przeprowadzonej przez Kuratorium Oświaty w Lublinie w szkole podstawowej, na wniosek ojca. Dokument sporządzony po kontroli opisuje tę konkretną sytuację i wytyczne kuratorium dla dyrektorów szkół.

Można też zgłosić taką kontrolę dyrektorowi szkoły do właściwego Kuratorium Oświaty, gdy sobie bardziej na nią zasłużył (moja opinia), niż tylko przyjęciem dziecka do szkoły wbrew zasadom. Na pewno będzie to forma edukacji dyrektora

Jak to powinno działać? I jak wiele by zmieniło…

Jak powinno to działać? I jak przeciwdziałało by skutecznie alienacji rodzicielskiej?

Alienator uprowadza dzieci np. 100 km dalej. Dzieci muszą uczęszczać do jakiejś szkoły. Alienator cwaniakuje i próbuje zapisać dzieci w miejscowości gdzie je uprowadził. Dyrektor powołując się na panujące przepisy odmawia. Co wtedy do wyboru ma alienator…? Albo wrócić z dziećmi skąd je uprowadził albo dzieci nie pójdą do szkoły, nie będą realizować obowiązku szkolnego, a akurat tym szybciej się kurator, sąd zainteresują niż przecież alienacją rodzicielską. Tak niewiele trzeba by coś zmienić na lepsze dla DOBRA DZIECI.

Może jednak warto edukować dyrektorów szkół poprzez Kuratorium Oświaty…?

Podstawy prawna

Ustawa z 14 grudnia 2016 Prawo oświatowe – art. 164 ust. 1 i 5

Ustawa z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1359)

Rozporządzenie Ministra edukacji Narodowej z 21 sierpnia 2019
w sprawie przeprowadzania postępowania rekrutacyjnego oraz postępowania uzupełniającego do publicznych przedszkoli, szkół, placówek i centrów

Wniosek o przyjęcie dziecka do szkoły wyczarowany przez alienatora

Choć dyrektor szkoły nie powiem aby coś w sprawie tej sytuacji zrobił, raczej maksymalnie biernie grał na czas, to nie będę się nad nim pastwić i nie wymienię nazwy szkoły. Chcę tylko dać przykład co realnie robi alienator a co szkoła akceptuje, choć absolutnie nie powinna. Wniosek ten w ogóle nie powinien przejść z kilku powodów. Po pierwsze nie jest na oficjalnym, obowiązującym w szkole druku zgłoszenia dziecka do szkoły. Brak na nim jakichkolwiek oświadczeń rodzica. Brak podpisu drugiego rodzica. Realnie brak danych kontaktowych jednego z rodziców. A na dokładkę – dyrektor jeszcze w czasie wakacji, przed przyjęciem dzieci, otrzymał mój pisemny sprzeciw na zmianę szkoły moim dzieciom (oczywiście pismo zignorowane).

Jak ktoś potrafi wyciągać dalsze wnioski ze skanu pisma to zapewne wyciągnie je z charakteru pisma jak i ogólnego stylu wniosku i zawartej w nim treści. Ale to już na marginesie

Bezprawie komornicze

Nikt kto tego nie doświadczył to nie uwierzy, że druga strona może iść do komornika po alimenty przyszłe. Czyli jak w moim wypadku – płaciłem alimenty w całości, w terminie, a alienatorka po złości poszła do komornika. Co oznacza, że ponoszę minimum+10% kosztów comiesięcznie na tę hienę komorniczą, bo on wykona kilka kliknięć w systemie, a dwa, że mam problemy – np. zajęcie komornicze w miejscu pracy, problem z kredytem itp.

Mało kto by się także domyślił, że komornik działa na gębę. Ale jemu to na rękę. Komornicy to przestępcy ale zasiadając za biurkiem pod godłem Polski. Obrzydzenie bierze. Taki mamy kraj, cóż. Co oznacza działanie „na gębę”? Przychodzi delikwent do komornika i pokazuje kwitek (np. wyrok wykonalny). Myślisz, że komornik weryfikuje czy tę należność już uiściłeś? Nie. A mogłeś przecież już to dawno opłacić. A taki delikwent by zrobić ci na złość pójdzie do komornika. Taką akcję w zakresie gospodarczym (nie rodzinnym) miałem, że dokładnie tak ktoś postąpił. Opłacona przelewem w terminie faktura, a po pół roku komornik zgarnął mi pieniądze z konta. Podążając tą dywagacją – można komuś zniszczyć życie idąc np. do 5 komorników z kwitkiem (który ktoś już opłacił), oni mu znikną te pieniądze z konta, a później oczywiście poszkodowany może sobie w sądach dochodzić swoich praw… – jeśli wcześniej nie zamknie działalności, nie wyląduje na bruku.

Ja bujałem się z komornikami w zakresie alimentów i w zakresie gospodarczym.

Skarga na czynności komornika

Dla komornika położenie łapy na alimentach to żyła złota, dochody na lata bez ponoszenia jakichkolwiek wysiłków. Oczywiście, możesz złożyć zażalenie do sądu rejonowego, przy którym „pracuje” komornik, ale zażalenie na czynności komornika – na egzekucję komorniczą jako taką, możesz złożyć skutecznie dopiero po jej zakończeniu! Co w praktyce to oznacza? Że by pójść tą drogą zażalenia albo czekasz aż „dziecko” (w większości wypadków alimenty są na matkę, każdy to wie, a nie na dziecko) przestanie otrzymywać alimenty (może to być np. kilkanaście lat nawet) albo matka wycofa z własnej woli egzekucję u komornika. W tym czasie komornik zarobi na tobie zapewne kilkadziesiąt tys złotych. Przelicz.

Złożyłem skargę na czynności komornika. O dziwo, sędzia w bardzo pozytywny sposób napisała wyjaśnienie dot. sprawy. Niestety jednak poinformowała, że skargę skutecznie mogę sobie składać po zakończeniu egzekucji.

Z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 września 1987 r., III CRN 233/87 (OSNCP 1989, nr 10, poz. 161) „wierzyciel, który bez potrzeby powoduje wszczęcie egzekucji w sytuacji gdy dłużnik zgodnie z tytułem wykonawczym dobrowolnie świadczy alimenty w wymaganej wysokości i ustalonym terminie, sam powinien ponieść wywołane tym postępowaniem koszty egzekucyjne, przysługujące organowi egzekucyjnemu”.

Skarga na komornika po zakończeniu egzekucji

Po zakończeniu egzekucji ponownie złożyłem skargę na czynności tegoż komornika. Skarga trafiła oczywiście do tego samego sądu rejonowego ale nieszczęśliwie do innego sędziego. I ten inny sędzia już miał zupełnie przeciwne zdanie o tej sprawie niż sędzia z tego samego sądu. Nic nowego – niby prawo mamy jedno, ta sama sprawa, ale sędzia kieruje się swoimi opiniami, poglądami, czymkolwiek kto tu wpisze (pewnie niektórzy powiedzą też, że układami – ani nie mogę potwierdzić, ani zaprzeczyć, ot domysły).

W praktyce nieszczęśliwie oznacza to, że po skończeniu egzekucji komornika (przy uzyskaniu postanowienia sądu o obciążeniu kosztami wierzyciela) powinien on niezwłocznie tobie oddać wszystkie koszty dodatkowe, które od ciebie pobrał, a sam sobie dochodzić roszczenia od drugiej strony. Nietrudno domyślić się, że jak komornik już ma kasę to mu nie spieszno do tego.

Dogadać się z komornikiem

W tym wszystkim pominę już opinię o tym jaką mentalność, honor musi mieć ktoś kto zostaje komornikiem. To aż nazbyt oczywiste.

Dodam jako ciekawostkę, że można nieco złagodzić skutki egzekucji komorniczej, rażenie tej broni. Porozumiałem się z komornikiem, że ja sam będę mu co miesiąc robić przelew odpowiednio wcześniej przed terminem alimentów, a on zdejmie mi zajęcia komornicze w miejscu pracy, w banku. Słowa dotrzymał, o dziwo. Skutki były mniej odczuwalne. On i tak swoje 10% otrzymał, ale mniejsze skutki dla mnie.

Jak ja pozbyłem się komornika

Założyłem sprawę karną prywatno-skargową alienatorce za dwukrotny atak na mnie gazem pieprzowym przez nią. Raz w miejscu publicznym, na imprezie masowej dla dzieci, drugi raz przy ulicy, gdzie skończyło się to wizytą z szyciem ręki u chirurga. Sąd skierował nas na mediacje. W sprawie karnej są bezpłatne. Wolała się porozumieć i w ramach mediacji wynegocjowałem, że wycofam oskarżenie jeśli (między innymi) wycofa skutecznie egzekucję komorniczą za alimenty. Poskutkowało. Myślę, że wiele alienatorek zapracowała sobie na sprawę karną za swoje postępowanie. To dość proste, tanie sprawy sądowe. Później można coś uzyskać, jak widać.

Poradnik Marka – Jak pozbyć się komornika

Marek napisał poradnik Jak pozbyć się komornika. Nie korzystałem z tego poradnika, ale czytałem opinie, że niektórym pomógł, więc podlinkuję.

Niestety poradnik jest dostępny w Google Play (Google Books). Jak masz telefon/tablet z systemem Android to po prostu wchodzisz i pobierasz. Czemu poradnik nie jest dostępny w jakiejś przystępnej formie, np. na stronie www – zapewne autor miał ku temu jakieś przesłanki. Jest jak jest, kopiować go tutaj by był łatwiej dostępny nie będę, bo szanuję prawa autorskie.

bezpłatny poradnik, realnie 7 stron (strona poradnika / treść książki)

płatny (19 zł) poradnik – strona poradnika

Ani nie kwestionuję ani nie potwierdzam. Nie biorę żadnej odpowiedzialności za działania na podstawie tego poradnika, zwłaszcza, że to nie jest poradnik mojego autorstwa. Na tej stronie dzielę się swoimi doświadczeniami, a sam nie próbowałem działać wedle tych wskazówek.

Wzór skargi na czynności komornika

Próbować zawsze warto. Zawsze jakaś szansa, że trafi się na uczciwego sędziego. Nigdy nie jest tak, że 100% osób z danego środowiska jest zepsutych.

Gdy powiadomi się o tym alienatorkę, powołując się na wyroki, podliczy jej się kwotę, która teraz w nas będzie uderzać comiesięcznie, a na koniec w nią jednorazowo – może sama zmięknie przy takim działaniu psychologicznym. To może przecież w nią po latach uderzyć, cała ta kwota.

Skargę na czynności komornika składa się na standardowym druczku, formularzu. Opłata od tej skargi to 50 zł płatne na rachunek bankowy sądu.