Συνέχεια στα βραβεία της κανονικής περιόδου που διανύουμε, με ίσως το σημαντικότερο εξ’ αυτών. Ποιος παίκτης βελτιώθηκε σε νούμερα και ουσία ώστε να χρειάζεται αναγνώριση; Όπως πάντα δίνουμε την δική μας επιλογή, ενώ προβλέπουμε ταυτόχρονα και ποιος τελικά θα βραβευτεί.

The post Ο πιο βελτιωμένος παίκτης (MIP) της χρονιάς 2019-2020 appeared first on Basketikos.gr.

Ποιος προπονητής αξίζει φέτος το Coach of the Year; Ποιος έκανε τις απαιτούμενες νίκες, ξεπέρασε τους αρχικούς στόχους, βελτίωσε τους παίκτες του και μας αναγκάζει να του βγάλουμε το καπέλο; Ψηφίζουμε, αφού πρώτα προσέλθουμε στη κάλπη με υπευθυνότητα αναλύοντας τις σκέψεις μας.

The post Ο προπονητής της χρονιάς 2019-2020 appeared first on Basketikos.gr.

Ξεκινάμε το ταξίδι μας στα NBA Drafts αναλύοντας την κλάση του 2019. Σχολιάζουμε την πρώτη χρονιά των περισσότερων rookies καθώς και το potential που έχουν για τα χρόνια που έρχονται. Σωστά επιλέχθηκε ο Zion στον #1 και γιατί δεν είναι ο Rookie of the Year; Ποιες επιλογές χαρακτηρίζουμε “steals” και ποιους παίκτες θα επιλέγαμε ψηλότερα στην διαδικασία του περσινού Draft;

The post Αξιολόγηση και reDRAFT της κλάσης του 2019 appeared first on Basketikos.gr.

Συζητάμε για το πρόσφατο ντοκιμαντέρ του Netflix, “The Last Dance”, το οποίο αν έβγαινε σε βιβλίο θα ήταν το ευαγγέλιο του κάθε μπασκετικού. Γιατί έκανε ρεκόρ τηλεθέασης, ποια ήταν τα καλύτερα επεισόδια, πόσα ψέματα είπε ο MJ και κυρίως τι κερδίζει το άθλημα από το hype που απέκτησε η σειρά;.

The post Last Dance: Εκ του κατά Jordan Ευαγγελίου το Ανάγνωσμα appeared first on Basketikos.gr.

Ποια η επόμενη μέρα για την κορυφαία διοργάνωση μπάσκετ στην Ευρώπη; Συμφέρει Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό η ένταξη τους σε ένα salary cap από την Euroleague; Κατά πόσο αυτό είναι εφικτό και πόσο μπορεί να βοηθήσει ώστε να υπάρξουν ισορροπίες μεταξύ των ομάδων, τόσο μέσα στο γήπεδο όσο και έξω από αυτό;

The post Έρχεται salary cap στην Ευρωλίγκα; appeared first on Basketikos.gr.

Ένα επεισόδιο αφιερωμένο στα καλύτερα nicknames αθλητών του NBA, είτε πρόκειται για ενεργούς είτε για παίκτες που έχουν αποσυρθεί. Η δημοσκόπηση αρχικά δημοσιεύτηκε στο γκρουπ της “Μπασκετικής Γιάφκας” στο facebook, όπου τα μέλη επέλεξαν το πιο ταιριαστό/πρωτότυπο/αγαπημένο ψευδώνυμο (και όχι τον καλύτερο παίκτη).

The post Τα καλύτερα παρατσούκλια στην ιστορία του NBA appeared first on Basketikos.gr.

Ο κορονοϊός ήρθε κι εκτός από την δική μας “ελευθερία”, μας στέρησε και το αγαπημένο μας άθλημα. Πότε επιστρέφει λοιπόν το NBA και με ποιες συνθήκες μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο;

The post Πότε επιστρέφει το NBA; appeared first on Basketikos.gr.

Εκτός από το ΟΑΚΑ και τη Μόσχα, η 12η αγωνιστική είχε ωραία παιχνίδια, με μεγάλη ανταγωνιστικότητα και πλούσιο θέαμα.

Ολυμπιακός- Εφές 88-81

Στο πιο απολαυστικό παιχνίδι της βραδιάς, οι παίκτες του Μπλατ έβγαλαν αντίδραση και πήραν μια πολύ μεγάλη νίκη τόσο για τον τρόπο που ήρθε όσο και γιατί την κατάφεραν απέναντι στην Εφές που βρίσκεται στην πρώτη τετράδα της βαθμολογίας.

Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε θαυμάσια και πήρε μια διαφορά, όμως η φετινή Εφές δεν έχει σχέση με τις περασμένες νερόβραστες βερσιόν της. Αντέδρασε ψύχραιμα, χτύπησε με τις διεισδύσεις του άπιαστου Λάρκιν και τα περιφερειακά σουτ του πολύ ουσιαστικού Μίσιτς και Μόερμαν και έφερε το παιχνίδι στα μέτρα της. Έτσι το 25-12 του α’ δεκαλέπτου ακολούθησε ένα 23-34 στο β’ με την Εφές να πλησιάζει απειλητικά. Σιγά σιγά μάλιστα απέκτησε τον πλήρη έλεγχο του παιχνιδιού αφού έκλεισε την άμυνά της και άρχιζε να χτίζει διαφορά. Στο σημείο αυτό ο Ολυμπιακός κρατήθηκε από τις προσωπικές προσπάθειες του Σπανούλη και τη μαχητικότητα του Τουπάν που κέρδισε αρκετά επιθετικά ριμπάουντ και πέτυχε τρίποντα (4/6 συνολικά).

Οι δύο ομάδες μπήκαν στο τελευταίο δεκάλεπτο κοντά στο σκορ, με την Εφές πάντως να δείχνει πως έχει το πάνω χέρι. Περίπου στο 6′ πριν το τέλος ο Μπλατ έκανε μια τολμηρή κίνηση: απέσυρε το Σπανούλη, έβαλε χειριστή τον Στρέλνιεκς και τέσσερις ψηλούς (Τουπάν, Παπ, Πρίντεζης, ΛεΝτέι) να αλληλοκαλύπτονται στην άμυνα. Αυτό το σχήμα βραχυκύκλωσε την Εφές που υπέπεσε σε διαδοχικά λάθη.

Έτσι ήρθε αυτή η πολύ σημαντική νίκη για τους ερυθρόλευκους που τους τόνωσε και ψυχολογικά αλλά και βαθμολογικά.

ΥΓ Πρέπει να είσαι τεράστιος προπονητής ώστε να κάνεις ξανά αυτό για το οποίο σε ξέσκισαν πριν λίγες μέρες οι “φίλοι” δημοσιογράφοι: αποσύρει πάλι το Σπανούλη στο τελευταίο πεντάλεπτο με το παιχνίδι στην κόψη του ξυραφιού.

ΤΣΣΚΑ- Χίμκι 88-74

Στον ρωσικό εμφύλιο, που ως συνήθως διεξήχθη σε κλίμα οικογενειακού φιλικού, η ομάδα του Ιτούδη δεν αντιμετώπισε καμία δυσκολία απέναντι στους παίκτες του Μπαρζτώκα.

Φενέρμπαχτσε- Αρμάνι Μιλάνο 92-85

Χορταστικό παιχνίδι στην Πόλη όπου η μαχητική Αρμάνι του συγκλονιστικού Τζέιμς που δεν σταματούσε με τίποτα (31π) απέδειξε ότι φέτος έχει αλλάξει χαρακτήρα. Οι Ιταλοί ξεκίνησαν δυνατά και δεν πτοήθηκαν από την αντίδραση της Φενέρ. Έτσι έφτασαν να είναι στη διεκδίκηση του ματς μέχρι και το τελευταίο λεπτό (στο οποίο η Φενέρ είχε 3/3 τρίποντα), όμως τελικά υποτάχθηκαν στη Φενέρ που με όπλο τους δίδυμους πύργους Βέσελι- Λοβερν και συμπαραστάτη τον πολύ καλό Γκούντουριτς, έφτασε σε μία ακόμη νίκη.

Άλλη μία φορά που η ομάδα του Ζοτς κάνει οικονομία στα τρίποντα με μόλις 7/17 (τα 3/3 το τελευταίο 1′ 10”) απέναντι στα 10/32 της Αρμάνι. Ωστόσο είχε 22 ασιστ και 27/42 (67%) στα δίποντα. Ο Ζοτς επιμένει να μην παρασύρεται στην τάση για πολλά τρίποντα. (Και πολύ καλά κάνει..)

Ρεάλ Μαδρίτης- Μπαρτσελόνα 92-65

Η Ρεάλ εκτέλεσε 32 δίποντα με ποσοστό 69% και 31 τρίποντα με ποσοστό 38%, κατέβασε 34 ριμπάουντ και είχε 20 ασσιστ, πέτυχε σκορ 31-13 στη β’ περίοδο, έκανε ό,τι ήθελε στο παιχνίδι και το ματς ήταν ντέρμπυ μόνο στη θεωρία αφού η Μπαρτσελόνα δεν εμφανίστηκε ποτέ στη Μαδρίτη. Η διαφορά ποιότητας είναι χαώδης και αυτό αποτυπώθηκε στο παρκέ με τους παίκτες της Μπάρτσα να μην καταβάλουν καν προσπάθεια να φανούν ανταγωνιστικοί.

Μακάμπι- Μπασκόνια 79-81

Ωραίο και αμφίρροπο παιχνίδι στο Ισραήλ με τη Μπασκόνια να παίρνει τη νίκη στο τέλος, σε ένα παιχνίδι που όποιος και να το κέρδιζε θα το άξιζε, αφού οι δύο ομάδες είχα τις στιγμές τους και εναλλάσσονταν συνεχώς στο σκορ. Τελικά, οι Βάσκοι πήραν ένα πολύτιμο διπλό, βυθίζοντας την ομάδα του Σφαιρόπουλου ακόμα πιο χαμηλά στην βαθμολογία.

Μπάγερν Μονάχου- Ζαλγκίρις 88-84

Ο Βέστερμαν αναπλήρωσε επάξια το κενό του Ουόλτερς, όμως ο Σάρας δεν βρήκε τρόπο να σταματήσει τον MVP της αγωνιστικής Ντέρικ Ουίλιαμς. Το παιχνίδι ήταν πολύ συναρπαστικό, με τους δύο προπονητές να παρεμβαίνουν δραστικά στο παιχνίδι και στο τέλος το αποτέλεσμα να κρίνεται σε δύο μεγάλα σουτ και στη ρουλέτα των βολών. Τελικά οι Γερμανοί είναι πολύ σκληρά καρύδια γιατί μόνο εύκολο δεν είναι να νικήσεις την Ζαλγκίρις ακόμα και με τις απουσίες του Ουόλτερς και του Καβαλιάουσκας.

Παναθηναϊκός- Νταρουσάφακα 75-67

Ντέρμπυ ουραγών στο ΟΑΚΑ στο οποίο παρευρέθηκαν μόλις 8.300 θεατές, των οποίων τα μάτια σίγουρα πόνεσαν. 3/13 τρίποντα ο γηπεδούχος και 3/12 οι φιλοξενούμενοι. Λίγο να το πίστευαν οι Τούρκοι θα το είχαν πάρει το παιχνίδι, αφού από τον Παναθηναϊκό βγήκε να παίξει μόνο ο Μήτογλου και κανείς άλλος. Δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθεί κανείς με το παιχνίδι, το οποίο ήταν κάκιστης ποιότητας και σίγουρα όχι επιπέδου Ευρωλίγκας.

Η Νταρουσάφακα μπήκε από το 1” συμβιβασμένη με την ιδέα της νίκης. Ο Παναθηναϊκός είχε ένα μικρό προβάδισμα που διατηρούσε σχετικά άνετα αλλά δεν αύξανε. Το χειρότερο είναι ότι δεν παρουσίαζε κανένα σημάδι βελτίωσης σε σχέση με όλα τα κακώς κείμενα της σεζόν έως τώρα. Έτσι στο δ’ δεκάλεπτο ένα τρίποντο και δύο άμυνες της Νταρουσάφακα έκαναν το ματς ντέρμπυ και τους πράσινους οπαδούς έξαλλους.

Το πρόβλημα για τον Παναθηναϊκό είναι ότι δεν υπάρχει πίστη πια. Οι οπαδοί δεν πιστεύουν στην ομάδα, οι παίκτες δεν πιστεύουν στον προπονητή αλλά ούτε και στους συμπαίκτες τους, ο Πασκουάλ δεν φαίνεται να πιστεύει τους παίκτες. Το ζήτημα είναι αν ο dpg  θα του βγάλει εισιτήριο πριν ή μετά τα Χριστούγεννα. (παιχνίδι στη Μαδρίτη έρχεται και βλέπω να μένει Ισπανία μόνιμα).

Χαρακτηριστικό της αναμπουμπούλας που κυριαρχεί στο πράσινο στρατόπεδο και κυρίως στο μυαλό του Τσάβι: Ξεκινάει ο Παπαγιάννης (χωρίς να υπάρχει σχέδιο αξιοποίησής του), στη συνέχεια δεν τον ξαναβάζει ποτέ. Βάζει τον Τόμας 10 λεπτά και μετά τον ξεχνάει στον πάγκο. Ο Λέκα δεν κατάλαβε κανείς τί ακριβώς μπήκε να κάνει στο παρκέ. Ο Λάνγκφορντ μπαίνει αργά στο παιχνίδι, μετά βγαίνει για 10 λεπτά περίπου και επιστρέφει στη δ’ περίοδο. Το πιο απίστευτο: ξαφνικά στο 32′ θυμάται να βάλει τον Βουγιούκα για 4 λεπτά, ο οποίος βοηθάει πολύ επιθετικά και όμως αποσύρεται και δεν ξαναμπαίνει. Τρικυμία….

Γκραν Κανάρια- Μπουντούτσνοστ 95-85

Απελευθερωμένες από κάθε σκοπιμότητα οι δύο ομάδες απέδωσαν ωραίο μπάσκετ με τους Ισπανούς να υπερέχουν επιθετικά και να πετυχαίνουν τη νίκη. Εντυπωσιακό το 19-2 που έτρεξαν οι Ισπανοί για να κάνουν το 29-26, 48-28. Εντυπωσιακή και η αντίδραση των μαυροβούνιων που μάζεψαν τη διαφορά στο τέλος.

The post Κόκκινη αντίδραση, πράσινος ψυχοβγάλτης appeared first on Basketikos.gr.

Ο Παναθηναϊκός πλέον δεν είναι απλά δύσκολο να κερδίζει εκτός έδρας, αλλά είναι δύσκολο να κερδίζει γενικώς. Ούτε η παρουσία των φιλάθλων και η αύρα του ΟΑΚΑ δεν είναι ικανή να καλύψει την έλλειψη ενέργειας συγκέντρωσης και όλα όσα συμβαίνουν στην ομάδα το τελευταίο καιρό και την έχουν φέρει σε σημείο αποσύνθεσης.

Η Φενέρε πέρασε μια άνετη βραδιά στο ΟΑΚΑ κάνοντας ξεκάθαρο ότι απέχει έτη φωτός σε ποιότητα και ομοιογένεια από το τριφύλλι.

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για το παιχνίδι. Ο Ζοτς έφερε την μπάλα στο ζωγραφιστό και η αδυναμία του Παναθηναϊκού να αμυνθεί τόσο στο ποστ όσο και στην περιφέρεια έκανε τους ψηλούς της Φενέρ να μοιράζουν τις ασσίστ με το τσουβάλι. Ακόμα και τα συνεχόμενα τρίποντα του Κάλινιτς ήταν εντελώς αμαρκάριστα, μετά από μία μόλις πάσα από μέσα προς τα έξω, χωρίς καν να χρειαστεί προσποίηση ή έξτρα πάσα στην περιφέρεια.

Στην επίθεση η τραγική συνεισφορά των ψηλών δεν μπορούσε να κρυφτεί. Το ποσοστό στα τρίποντα ήταν για ομάδα τοπικού πρωταθλήματος και τα ξεσπάσματα είτε του Παππά, είτε του Καλάθη στο γ’ δεκάλεπτο δεν ανησύχησαν καν την αρμάδα του Ζοτς.

Οι πράσινοι έχουν πάρα πολλά προβλήματα να λύσουν τα οποία αυτή τη στιγμή μοιάζουν άλυτα. Έχουν χάσει όλοι το μυαλό τους με πρώτο τον Πασκουάλ και δεύτερο τον Καλάθη. Πλέον ο χρόνος μετρά αντίστροφα αμείλικτα και οι πράσινοι έχουν χάσει ακόμα και την πίστη των φίλων τους ότι μπορούν να διορθώσουν την εικόνα τους.

Οσο ευχάριστα εξέπληξε ο Ολυμπιακός με την απόδοσή του στο πρώτο ημίχρονο τόσο,  και ακόμα περισσότερο,  απογοήτευσε στο δεύτερο.

Πέτυχε 29 και 19 πόντους αντίστοιχα στις δύο πρώτες περιόδους έχοντας 0 λάθη. Και συνέχισε με 11 και 16 πόντους στο γ και δ δεκάλεπτο, με κερασάκι 15 λάθη. 15 λάθη σε ένα ημίχρονο!!!

Η τεράστια επιτυχία του Σάρας είναι ότι καταστρώνει ένα πλάνο το οποίο οι παίκτες του ακολουθούν πιστά ακόμα και όταν τα ρίσκα που παίρνει δεν του βγαίνουν. Επέλεξε να αφήσει στον Πρίντεζη τα σουτ για να κλείσει τη ρακέτα και ο Πρίντεζης ξεκίνησε με 4/4 τρίποντα. Η Ζαλγκίρις δεν πτοήθηκε αργά και μεθοδικά αποδιοργάνωνε το παιχνίδι του Ολυμπιακού, και δεν έχανε την επαφή με το σκορ.

Στην άμυνα πίεζε ασφυκτικά στην περιφέρεια (εξ ου και τα λάθη που έφερναν εύκολους πόντους στον αιφνιδιασμό) βγάζοντας συνήθως ένα 4 πάνω στον Γκος ή τον Μάντζαρη (δηλαδή πριν πάρει την μπάλα ο Σπανούλης). Αν η πίεση δεν απέδιδε, αμέσως έκλεινε τη ρακέτα αφήνοντας το σουτ σε έναν από τους παίκτες του Ολυμπιακού (αυτόν που μετά τις αλλαγές θα έπρεπε να μαρκάρει το τεσσάρι της Ζαλγκίρις). Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ζαλγκίρις περιόρισε τον Μιλουτίνοφ ο οποίος πέτυχε μόνο 4 πόντους σε 20 λεπτά αγώνα αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι πήρε μόνο 4 προσπάθειες και δεν εκτέλεσε καν βολή. Δηλαδή, ο Μιλουτίνοφ ο οποίος θεωρητικά δεν θα είχε αντίπαλο (δεν συγκρίνεται σε ποιότητα με τον Καβαλιάουσκας) τέθηκε τελείως εκτός παιχνιδιού.

Ο Ολυμπιακός σε αυτό το αμυντικό πλάνο δεν μπόρεσε να απαντήσει από τη στιγμή που σταμάτησαν να μπαίνουν τα σουτ.

Επίσης, στην ερυθρόλευκη άμυνα τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Το συνεχόμενο passing game των Λιθουανών απέφερε σχεδόν πάντα σαν αποτέλεσμα είτε ένα εύκολο σουτ από μέση απόσταση, είτε ελεύθερο τρίποντο είτε συνεργασίες κάτω από το καλάθι.

Γενικώς, η εικόνα του Ολυμπιακού ήταν ίσως η χειρότερη της σεζόν, πλην του αγώνα με την Αρμάνι.

Είναι φανερό ότι αρκετοί παίκτες δεν έχουν αφομοιώσει το ρόλο τους, ότι η συγκέντρωση της ομάδας δεν βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο και ότι ο Μπλατ έχει ακόμα πολλή δουλειά να κάνει μέχρι να παρουσιάσει μια ομάδα με τη δική του σφραγίδα.

The post Ναυαγοί στον ωκεανό appeared first on Basketikos.gr.

Με την ολοκλήρωση της 10ης αγωνιστικής μπορούμε πλέον να βγάλουμε κάποια πιο ασφαλή συμπεράσματα για το πρωτάθλημα με βάση όσα μας έχουν δείξει οι ομάδες.

Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι το παιχνίδι άλλαξε. Είναι η πρώτη χρονιά μετά την αλλαγή του συστήματος που φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχουν αλλάξει τα δεδομένα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Οι ομάδες έχουν μεγάλα σκαμπανεβάσματα, το παιχνίδι πηγαίνει σε πολύ γρήγορο ρυθμό, με πολλές κατοχές και πάρα πολλά τρίποντα. Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι επίσης το γεγονός ότι βασική επιλογή των ομάδων είναι τα iso plays. Το pick’n’ roll και το post up παιχνίδι έχουν υποχωρήσει αρκετά.

ΤΣΣΚΑ, Ρεάλ και Φενέρ είναι μακράν των υπολοίπων οι κορυφαίες ομάδες της διοργάνωσης. Το χάσμα με τους Big 3 αρχίζει και μεγαλώνει. Το σταθερά υψηλό μπάτζετ, η ομοιογένεια του κορμού της ομάδας και η επί χρόνια εμπιστοσύνη στον ίδιο προπονητή είναι τα μεγαλύτερα όπλα αυτών των ομάδων, μαζί βεβαίως με την αδιαμφισβήτητη ποιότητα του ρόστερ. Το κακό είναι ότι στην Ευρώπη δεν υπάρχει ούτε draft lottery ούτε άλλος τρόπος ενίσχυσης των πιο αδύναμων ομάδων, οπότε μακροπρόθεσμα αυτό μπορεί να δημιουργήσει μεγάλο άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ των ομάδων.

Ας δούμε αναλυτικά τι παρουσίασε η κάθε ομάδα μέχρι σήμερα:

Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, έχασε μόνο από την Μπούντουτσνοτς στο Μαυροβούνιο στη μεγαλύτερη έκπληξη της διοργάνωσης μέχρι αυτή τη στιγμή σε ένα μάλλον αδιάφορο παιχνίδι για τους Ρώσους. Στη συνέχεια όμως κέρδισε μέσα στη Μαδρίτη χωρίς μάλιστα τον κορυφαίο της αυτήν την περίοδο, Σέρχι Ροντρίγκες και δείχνει ότι θα γίνει ένα από τα φαβορί της διοργάνωσης.
Αυτό που θα πρέπει να ανησυχεί λίγο τον Δημήτρη Ιτούδη είναι η έλλειψη χαρακτήρα όταν το παιχνίδι στραβώσει και όταν η μπάλα καίει.Στα δύο δυσκολότερα παιχνίδια που έδωσε μέχρι στιγμής με Ολυμπιακό στη Ρωσία και Ζαλγκίρις επίσης τη Ρωσία νίκησε μόλις 2 πόντους Στο παιχνίδι με τη Ζαλγκίρις μάλιστα έγιναν και διαιτητικά και «γραμματειακά» όργια για να καταλήξει η νίκη στα χέρια των Ρώσων.
Διαφαίνεται μια προσπάθεια του Ιτούδη, η οποία είχε ξεκινήσει ήδη από πέρυσι, να περιορίσει το νερόβραστο Ντε Κολό σε ρόλο ρολίστα εκτελεστή, να δώσει τη μπαγκέτα στον Σέρχι και ως δεύτερο βιολί να χρησιμοποιεί τον δολοφόνο Χίγκινς. Σε ρόλο πολυεργαλείου σε άμυνα και επίθεση ο εκπληκτικός Κλάιμπερν και από εκεί και πέρα δύο σέντερ που αλληλοσυμπληρώνονται και αξιόλογοι ρολίστες ειδικών χρήσεων.
Όπως και ο Ζοτς, ο Ιτούδης έχει δομήσει μια ομάδα με ξεκάθαρους ρόλους και δεδομένη τη διαφορά ποιότητας μεταξύ των βασικών και των υπολοίπων παικτών. Αυτό το σημειώνω γιατί δεν νομίζω ότι προέκυψε ως ανάγκη σε ΤΣΣΚΑ και Φενέρ, αλλά αποτελεί επιλογή των προπονητών. (Αντιθέτως η Μπαρτσελόνα ή ο Παναθηναϊκός έχουν σε πολλές θέσεις 2 ή 3 παίκτες περίπου ισάξιους, όμως προς το παρόν αυτό φαίνεται να δημιουργεί μπέρδεμα στην ομάδα)

Η Ρεάλ Μαδρίτης του Λάσο, που κάποιοι αποκαλούσαν ταβερνιάρη, δείχνει πόσο μεγάλη ομάδα είναι, πόσο μέταλλο έχει χτίσει και πόσο ωραίο μπάσκετ μπορεί να παίξει. Όχι μόνο έχει ξεπεράσει τη φυγή του Ντόνσιτς αλλά έβγαλε επιτυχώς και ένα πολύ δύσκολο πρόγραμμα εν μέσω πολλών τραυματισμών.

Ο Καμπάτσο αναδεικνύεται σε X factor  σε ένα ούτως ή άλλως δεμένο και πλήρες ρόστερ. Διαθέτει το πιο δυνατό δίδυμο κάτω από τη ρακέτα, τα θηρία Ταβάρες και Αγιόν, ενώ οι παλιοσειρές  έχουν κάνει ένα βήμα μπροστά.

Ακόμα και στο παιχνίδι που έχασε με τον Ολυμπιακό ήταν εκπληκτικό πόσο προσηλωμένοι παρέμειναν οι παίκτες. Δεν παράτησαν το παιχνίδι ενώ έδειχνε να ξεφεύγει και πολύ γρήγορα μπορούσαν να γυρίσουν τη διαφορά και να παίξουν το παιχνίδι μέχρι το τελευταίο λεπτό.

Η ομοιογένεια θα είναι το μεγάλο της όπλο φέτος και θα είναι πάρα πολύ δύσκολο για οποιονδήποτε να τη νικήσει.  Είναι μία ομάδα με πολλές επιλογές, που ξέρει να δίνει υψηλό ρυθμό στο παιχνίδι και να κυριαρχεί σε αυτό. Μεγάλο συν ότι διαθέτει τεράστια κορμιά στην άμυνα σε όλες τις θέσεις.

Φέτος έχει ένα ακόμα πλεονέκτημα το οποίο βγαίνει κατά κάποιο τρόπο στο παιχνίδι της: είναι η τροπαιούχος, δεν προσπαθεί να γίνει. Παίζει πιο ελεύθερα και προκαλεί όποιον έχει τα κότσια να της πάρει το τρόπαιο που κρατάει.

Η Φενέρ θεωρητικά έχει το λιγότερο πλήρες ρόστερ από τις υπόλοιπες ομάδες του κορυφαίου επιπέδου όμως δείχνει να έχει τους καλύτερα κατανεμημένους ρόλους. Ο Ζοτς μπορεί και παίρνει το καλύτερο από τον κάθε παίκτη, αναδεικνύει καινούργιους πρωταγωνιστές σε κάθε παιχνίδι και έτσι καταφέρνει και κερδίζει τα παιχνίδια.

Φέτος είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι ο Σλούκας είναι ο μαέστρος αυτής της ομάδας και είναι πραγματικά απολαυστικός. Το μεγαλύτερο όπλο της Φενέρ είναι η εκπληκτική άμυνα που παίζει, η μεγάλη ενέργεια που βγάζει σε κάθε φάση και η δυνατότητα του Ομπράντοβιτς να δίνει κίνητρο στους παίκτες του και να βρίσκει στην άκρη του πάγκου του πρωταγωνιστές όταν τους χρειάζεται.

Η Εφές είναι για μένα η έκπληξη της φετινής διοργάνωσης. Έχει πιάσει τρομερή απόδοση στα περισσότερα παιχνίδια, έχει δείξει φοβερή σταθερότητα, μεγάλη σοβαρότητα, χαρακτήρα (εξ ού και πολλές ανατροπές που έχει κάνει) και όλα αυτά με προπονητή τον Αταμάν. Αυτό για μένα αποτελεί θαύμα.

Είναι η πρώτη ομάδα που νίκησε τη Φενέρμπαχτσε, έχει νικήσει μέσα στην Χίμκι, έκανε μια μεγάλη ανατροπή μέσα στη Γκραν Κανάρια και διέλυσε τον Παναθηναϊκό. Πραγματικά δείχνει έτοιμη για μεγάλα πράγματα φέτος, καθώς οι ρόλοι έχουν κατανεμηθεί σωστά και όλα αυτά ενώ ο Λάρκιν ακόμα δεν έχει πιάσει μεγάλη απόδοση.

Αν κάποια έκρηξη του αυτοκαταστροφικού Αταμάν δεν διαλύσει την ομάδα, φαίνεται αδύνατο να μην προκριθεί στα play offs.

H Μπαρτσελόνα αποτελεί και αυτή μία ευχάριστη έκπληξη. Δεν ξεκίνησε καλά, ωστόσο με ένα σερί πέντε νικών που τερματίστηκε στο ΟΑΚΑ έδειξε ότι έχει ξεπεράσει τις δύο τελευταίες εφιαλτικές χρονιές.  Δεν ξέρω αν είναι ακόμα έτοιμη να κάνει το μεγάλο βήμα για το κάτι παραπάνω και για να επανέλθει εκεί που βρισκόταν παλαιότερα, όμως σίγουρα πλέον είναι υπολογίσιμος αντίπαλος.

Και όλα αυτά ενώ δεν έχει πιάσει μεγάλη απόδοση ακόμα ο Πάνγκος, ο οποίος δεν έχει βρει χημεία με τον Ερτέλ. Ενδιαφέρουσα είναι και η διαχείριση του Πέσιτς ο οποίος έχει πάει σε ένα απολύτως χρονομετρημένο rotation προσπαθώντας να  διατηρεί φρέσκια την ομάδα κάτι που θα παίξει ρόλο στη συνέχεια της διοργάνωσης. Σίγουρα δεν θα βρίσκεται στην απελπιστική κατάσταση των τελευταίων ετών αλλά δεν νομίζω ότι είναι έτοιμη για το κάτι παραπάνω. Παράσημο η νίκη της μέσα στο Κάουνας.

Στο Μιλάνο μάλλον έχουν βρει τον άνθρωπο που έψαχναν πολλά χρόνια στο πρόσωπο του Mike James, ο οποίος έχει πάρει την Αρμάνι από το χέρι και θέλει να τη βγάλει επιτέλους από το τέλμα.

Δεν είναι μόνο οι νίκες που έχει σημειώσει, είναι και ο χαρακτήρας που βγάζει. Δεν διαλύεται, δεν παρατάει τα παιχνίδια αλλά τα παλεύει και βρίσκει τρόπο να νικάει παιχνίδια στο τελευταίο σουτ. Νίκησε με 24 πόντους μέσα στον Πειραιά. Νίκησε με buzzer beater την Εφές, έχασε για λίγο από την ΤΣΣΚΑ και γενικότερα δείχνει αρκετά πράγματα.

Νομίζω ότι θα είναι από τις ομάδες που θα διεκδικήσουν την είσοδό τους στην οκτάδα ειδικά αν δεν συνεχιστούν οι τραυματισμοί του Νέντοβιτς και οι Γκουντάιτις, Μίτσοφ συνεχίσουν την τρελή χρονιά που κάνουν.

Η Ζαλγκίρις δεν τα πάει φέτος τόσο καλά όσο πέρυσι, παραμένει όμως το ίδιο υψηλό επίπεδο με την ταυτότητα του Σάρας βαθιά χαραγμένη στην ομάδα. Ας μην ξεχνάμε ότι ήταν η πρώτη ομάδα που έσπασε πολύ γρήγορα φέτος το άβατο του ΟΑΚΑ και αν δεν είχαν συμβεί κάποια περίεργα γεγονότα θα είχε πάρει και το κάστρο της Μόσχας. 

Κατά τα λοιπά η ομάδα είναι ένα επίπεδο κάτω από άποψη ποιότητας σε σχέση με πέρυσι. Όμως με μεγάλο πρωταγωνιστή τον Ντέιβις και όπλο  την καταπληκτική τακτική συνεχίζει να είναι μία ομάδα που χαίρεσαι να τη βλέπεις.

Να σημειωθεί ότι είναι η ομάδα με τη μεγαλύτερη ισορροπία,με την καλύτερη άμυνα και τα λιγότερα εκτελεσμένα τρίποντα μέχρι στιγμής.

Η Χίμκι είναι μία μυστήρια κατάσταση. Ξεκίνησε με ένα απελπιστικό 0/4. Πλέον όμως τρέχει ένα σερί τριών νικών σε μια φάση που λείπει από την ομάδα ο Σβεντ.

Βάσει ταλέντου θα έπρεπε να έχει πολύ καλύτερο ρεκόρ. Παρόλο που ο Μπαρτζώκας βρίσκεται για δεύτερη χρονιά στην ομάδα, διακρίνεται μια δυσκολία στην κατανομή των ρόλων. Ο Σβεντ παίρνει εξωφρενικά πολλές προσπάθειες ακόμα και όταν πρόκειται για φάσεις τραβηγμένες από τα μαλλιά και αυτό μπερδεύει την ομάδα. Για το λόγο αυτό άλλωστε τις καλύτερες εμφανίσεις τις πραγματοποίησε στα τελευταία παιχνίδια όταν και απουσίαζε ο Ρώσος σταρ.

Η Μπάγερν Μονάχου είναι ο φετινός Ερυθρός Αστέρας, τόσο λόγω παικτών, καθώς απαρτίζεται πολλούς Σέρβους, όσο και προπονητή . Αλλά κυρίως βάσει του στυλ παιχνιδιού.

Σκληρή άμυνα, διάβασμα των αδυναμιών του αντιπάλου, χαμηλός ρυθμός, παιχνίδι επαφών και ρακέτας. Η Μπάγερν κάνει μία αξιοπρεπή εμφάνιση μέχρι στιγμής στη διοργάνωση και έχει πετύχει μεγάλες νίκες με Παναθηναϊκό και Μπασκόνια. Δεν θα πρωταγωνιστήσει αλλά είναι σκληρό καρύδι και επικίνδυνη για κάθε αντίπαλο.

Η Μπασκόνια ξεκίνησε τη σεζόν με πολλές ελπίδες και όνειρα για να είναι πραγματική οικοδέσποινα στο Final Four που θα διεξαχθεί στην έδρα της όμως δεν φαίνεται ότι η φετινή ομάδα έχει την ποιότητα των προηγούμενων χρόνων για να πετύχει κάτι τέτοιο. ‘Ηταν άλλωστε η πρώτη ομάδα που άλλαξε προπονητή φέτος επιστρατεύοντας τον παλιό γνώριμο Περάσοβιτς.

Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε πολύ δύσκολη βαθμολογικά θέση και δεν ξέρω αν υπάρχουν τα περιθώρια να πετύχει κάτι καλύτερο δεδομένου ότι έχει ένα ρόστερ περιορισμένων δυνατοτήτων με λαμπρή, αλλά μοναδική εξαίρεση τον Σενγκέλια.

Η Γκραν Κανάρια απολαμβάνει την πρώτη της συμμετοχή στην Ευρωλίγκα με μία αξιοπρεπέστατη εμφάνιση μέχρι στιγμής. Έχει  πετύχει μία μεγάλη νίκη με την Μπαρτσελόνα και μία ακόμα με τη Μακάμπι. Από κει και πέρα είναι μία ομάδα κλασικά ισπανική: παίζει το παιχνίδι της, δεν στοχεύει να καταστρέψει το παιχνίδι του αντιπάλου και το παλεύει όσο αντέχει.

Η Μπούντουτσνοτς είναι μία ομάδα πολύ μικρών δυνατοτήτων που μάλλον δεν έχει θέση στη διοργάνωση , όσο και αν αυτό είναι οξύμωρο να λέγεται για τη μοναδική ομάδα που κατάφερε να κερδίσει την ΤΣΣΚΑ φέτος. Λίγα πράγματα από τους Μαυροβούνιους , οι οποίοι όμως στην έδρα τους μπορεί να γίνουν επικίνδυνοι για οποιονδήποτε αφελή. Το κατάλαβε καλά αυτό ο Παναθηναϊκός που κόντεψε να φύγει και από εκεί ηττημένος. Το κατάλαβε πολύ καλύτερα η ΤΣΣΚΑ που υποτίμησε το παιχνίδι και χάρισε στη Μπουντούτσνοτς τη μεγαλύτερη της νίκη.

Η Μακάμπι είναι η δεύτερη ομάδα που άλλαξε προπονητή. Από τον Σπάχια πέρασε στον Έλληνα Γιώργο Σφαιρόπουλο.

Είναι μία ομάδα με πολύ ταλέντο, η οποία όμως χτυπήθηκε νωρίς από τους τραυματισμούς και αναγκάστηκε να αλλάξει πλάνο. Ωστόσο νομίζω ότι τα αποτελέσματα που έχει φέρει και το ρεκόρ που έχει αυτή τη στιγμή δεν είναι αντιπροσωπευτικά του ταλέντου της .

Έχει κάνει ένα σερί έξι συνεχόμενων ηττών πριν τη νίκη της επί της Μπάγερν, όμως ειδικά στο παιχνίδι με τη Φενέρμπαχτσε αδικείται από το αποτέλεσμα καθώς έπαιξε πολύ καλά και θα μπορούσε να έχει πάρει τη νίκη.

Νομίζω ότι είναι μία ομάδα η οποία συνεχώς θα ανεβαίνει από εδώ και πέρα.

Η Νταρουσάφακα είναι για μένα η πιο αδιάφορη ομάδα της φετινής διοργάνωσης. Δεν έχει να παρουσιάσει κάτι  και όπως και η Μπούντουτσνοτς πιστεύω ότι δεν έχει θέση από πλευράς ποιότητας διοργάνωση. Το μόνο παιχνίδι από το οποίο έχουμε κάτι να θυμόμαστε είναι αυτό με την ΤΣΣΚΑ στη Ρωσία που έδειξε αξιοσημείωτη ανταγωνιστικότητα.

Η αύρα του Μπλατ και η αίσθηση ότι φέτος θα είναι μία μεταβατική χρονιά είχαν δημιουργήσει χαμηλές προσδοκίες για τον Ολυμπιακό το καλοκαίρι.

Η  πολύ πολύ δυνατή και απρόσμενη αρχή με μία μεγάλη νίκη στη Χίμκι και μία επίσης μεγάλη νίκη στην Βιτόρια,  έφεραν άνεμο αισιοδοξίας στο λιμάνι. Γρήγορα βέβαια ήρθε η γκρίνια μετά την ήττα από την Αρμάνι και  έπειτα τις τρεις συνεχόμενες ήττες με ΤΣΣΚΑ, Παναθηναϊκό και Φενέρμπαχτσε. Και επανήλθε η αισιοδοξία μετά την νίκη επί της Ρεάλ Μαδρίτης και το πάρτυ με την Μπούντουτσνοτς.

Ο Ολυμπιακός θα είναι φέτος μία ομάδα με πολλά σκαμπανεβάσματα πολλά μεταπτώσεις στην απόδοσή του, το έχει πει αυτό άλλωστε ο ίδιος ο προπονητής του. Είναι μία ομάδα που ψάχνει ρόλους και χημεία.

Το σημαντικό για τον Ολυμπιακό είναι ότι έχει στο τιμόνι του έναν προπονητή ο οποίος εμπνέει εμπιστοσύνη ότι ξέρει τι να κάνει ώστε η ομάδα να μεταβεί σε ένα άλλο στυλ παιχνιδιού, πιο γρήγορο, με πολλή κίνηση και πολλούς διαφορετικούς τρόπους εκδήλωσης των επιθέσεων, χωρίς πολλά πικ εν ρολ και με διάθεση να τρέξει.

Αυτό που δεν είναι σαφές είναι τί ακριβώς επιδιώκει αμυντικά ο Ολυμπιακός. Συνήθως κλείνει τη ρακέτα, βγάζει στην κορυφή τον Τουπάν ή τον Παπανικολάου και καλύπτει τον Μιλουτίνοφ που μένει μέσα, προκαλώντας τον αντίπαλο να παίξει το ένας με έναν. Δεν είναι όμως μια σταθερή στρατηγική αυτή. Μάλλον και ο ίδιος ο Μπλατ πειραματίζεται ακόμα γιατί άλλες φορές (τις περισσότερες) βλέπουμε αλλαγές σε όλα τα σκριν, άλλες (όπως με τον Παναθηναϊκό) όχι.

Αυτό που λείπει είναι η ποιότητα. Πολλοί από τους παίκτες μπορεί σε 1 σε 2 ή 3 χρόνια να είναι κορυφαίοι στην Ευρωλίγκα όμως αυτή τη στιγμή δεν βρίσκονται στο τοπ επίπεδο. Για αυτό άλλωστε παρουσιάζουν μεγάλες μεταπτώσεις στην απόδοσή τους και φάνηκαν «λίγοι» όταν πάτησαν το πόδι τους στο ΟΑΚΑ. Ο Βεζένκοφ ξεκίνησε εντυπωσιακά αλλά μετά έμεινε εκτός ροτέισον, ο Γκος όταν δεν βρίσκεται δίπλα στον Σπανούλη συνήθως τα θαλασσώνει, ο Τίμα είναι απογοητευτικός, ο ΛεΝτέι είναι ο πιο μαχητικός και λανσάρει ένα νέο είδος ευέλικτου ελαφρού 4-5αριού που θα σουτάρει και για τρεις άμα λάχει, όμως εκτός από τις εξαιρετικές βραδιές του είχε και κάποιες που ήταν άφαντος. Ο Τουπάν ήταν σταθερός αλλά τραυματίστηκε. Όλοι οι παίκτες βρίσκονται ακόμα σε μια διαδικασία ψαξίματος και προσαρμογής και είναι ολοφάνερο ότι η ομάδα εργάζεται με ορίζονται που υπερβαίνει τη φετινή σεζόν.

Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν ο Ολυμπιακός έχει πετύχει ένα πάρα πολύ καλό βαθμολογικό απολογισμό, έχει παίξει τα πιο δύσκολα παιχνίδια και απομένουν άλλες πέντε αγωνιστικές για το τέλος του πρώτου γύρου με το ρεκόρ να βρίσκεται στο 6-4. Άρα η ομάδα είναι κοντά στο στόχο της οκτάδας και κάτι τέτοιο δεν ήταν δεδομένο για τον Ολυμπιακό του καλοκαιριού.Επισήμως οι ερυθρόλευκοι ψάχνουν για ενίσχυση και αυτό μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα, γιατί μέχρι στιγμής η ομάδα έχει χτυπητές ελλείψεις τις οποίες επιτείνει η πολύ κακή σεζόν που κάνει ο Μάντζαρης (πλην του τελευταίου αγώνα).

Τέλος, ο Παναθηναϊκός είναι και αυτός μια από τις εκπλήξεις της διοργάνωσης. Με αρνητικό πρόσημο όμως. Το καλοκαίρι διαβάζαμε αναλύσεις για την αθλητικότητα που θα χαρακτηρίζει την ομάδα, την πληρότητα του ρόστερ, την αφομοίωση των συστημάτων του προπονητή κτλ κτλ.

Όλα αυτά δεν τα είδαμε ποτέ.

Η ομάδα εμφανίζεται πολύ μπερδεμένη, χωρίς ιεραρχία και ρόλους, κυρίως όμως χωρίς ενέργεια και συγκέντρωση. Μεγάλη συζήτηση γίνεται για τον Καλάθη, του οποίου η απόδοση όντως έχει πιάσει πάτο, όμως το πρόβλημα είναι συνολικό. Τίποτα δεν δουλεύει σωστά. 

Στην άμυνα, δεν υπάρχει ενέργεια, αλληλοκάλυψη και δυναμικότητα. Η ομάδα αμυντικά δεν μπορεί να κάνει ούτε μία σωστή περιστροφή (κάποτε ο Πεδουλάκης είχε δηλώσει ότι οι κορυφαίες άμυνες είναι αυτές που εκτελούν σωστά μέχρι και τέταρτη περιστροφή). Οι παίκτες μαρκάρουν χαλαροί και δεν πιέζουν τους αντιπάλους (το έκανε μόνο ο Θανάσης στο ματς με τον Ολυμπιακό απέναντι στον Σπανούλη, αντιθέτως το έκαναν με επιτυχία Μπασκόνια και Εφές και βραχυκύκλωσαν τον Παναθηναϊκό). Μεγάλη πληγή είναι οι ψηλοί. Γκιστ και Λάσμε είναι απογοητευτικοί. Αργοί και ράθυμοι.  Δεν αρπάζουν τα ριμπάουντ, δεν τρομάζουν τα γκαρντ (όλοι οι μέχρι τώρα αντίπαλοι όχι μόνο δεν κάνουν step back όταν βγαίνει δυναμικά ο ψηλός πάνω τους αλλά είτε σουτάρουν στα μούτρα του- βλέπε πχ Γκρέινζτερ και Τζάνινγκ μπροστά στον Γκιστ είτε τους περνάν στα πόδια – άπειρα παραδείγματα-, πράγματα αδιανόητα βάση των χαρακτηριστικών των παικτών), και δεν μπορούν με τίποτα να αντιμετωπίσουν τους αντίπαλους ψηλούς, ούτε στη δύναμη ούτε στην ταχύτητα ούτε στην τεχνική.

Στην επίθεση τα πράγματα είναι ακόμα πιο απελπιστικά. Δεν υπάρχει κίνηση, δεν υπάρχει σημείο αναφοράς στη ρακέτα, δεν υπάρχει παιχνίδι στο ποστ και τα ποσοστά στα τρίποντα είναι τραγικά. Το περίφημο play book του Πασκουάλ δεν πρέπει να το έχει διαβάσει κανένας παίκτης.

Ο Παναθηναϊκός δεν παίζει καλά ούτε στο ΟΑΚΑ ούτε εκτός έδρας. Απλά στο ΟΑΚΑ η αύρα και η ώθηση του κόσμου μακιγιάρουν τα κενά. Αυτό που γίνεται εκτός έδρας δεν έχει να κάνει ούτε με το μυαλό ούτε με κάποιο τσιπάκι και άλλα ωραία που αναφέρονται. Έχει να κάνει με το ότι ο Παναθηναϊκός παίζει πραγματικά χάλια, είναι προβλέψιμος και οι αντίπαλοι του βρίσκουν εύκολα όλες τις αδυναμίες του. Η μόνη καλή εμφάνιση ήταν με την Μπαρτσελόνα, όμως ήταν μάλλον η εξαίρεση και όχι το ξέσπασμα που θα έβγαζε μια καλή ομάδα από μια κακή περίοδο.

Θα ανησυχούσα λιγότερο αν έβλεπα τον Πασκουάλ ήρεμο και ψύχραιμο. Όταν τον βλέπω έξαλλο να χτυπιέται στον πάγκο και να έχει ασυνήθιστες αντιδράσεις, φοβάμαι ότι έχει χαθεί η μπάλα.

Με το ρεκόρ που έχει το τριφύλλι και με δεδομένο ότι έρχονται οι αναμετρήσεις με Φενέρ, Ρεάλ κα ΤΣΣΚΑ, θα πρέπει κάποιος να είναι πολύ αισιόδοξος για να πιστεύει σε πρόκριση στα play offs.

The post Προλαβαίνουν; appeared first on Basketikos.gr.