از طرفی دیگه من تنها نیستم ، خداوندی مهربان حامی ، نگهبان ، مراقب و محافظ منه … هر جا نیاز دارم راه رو به من نشون میده ، هر جا لازم باشه هدایت ، حمایت و حفاظتم می کنه و قدرت بسیار زیادی در این درک و رابطه تجربه خواهم کرد .

از نگاهی دیگه آشنایی من با خودم در این قدم از نوع دیگه ای بود ، اون که تصمیمات وحشتناک برای من می گرفت هوای نفسم (اراده ی شخصیم) بود . فهمیدم در این جهان دو نوع تصمیم داریم ، بر اساس اراده شخصی و بر اساس خواست و اراده ی خداوند … این وضعیت من رو در خیلی موارد معلوم کرد ، جواب خیلی سوالهام رو داد …

با داشتن ابزارهایی که قدم سه به من داد ، حالا دستام خالی نیست ، دیگه تنها نیستم ، حالا وقتشه دست خدا رو بگیریم و با شهامتی که از گرفتن دستای گرم خداوند در زندگیمون پیدامی کنیم می زنیم به دل ناشناخته های وجودمون ، با خوب و بد درونمون آشنا خواهیم شد و بارهای بسیار سنگینی رو زمین خواهیم گذاشت … چه سفر لذت بخش خواهد شد … 

اونقدر چیزها برای من در قدم چهار روشن خواهد شد که تبدیل به انسانی جدید میشم … انسانی واقعا جدید … پس بزنید بریم … 

خوب وقتی در قدم یک گفتم نه می دونم و نه می تونم و در قدم دو هم گفتم عقل سالمم ندارم ، در قدم سه هم تصمیم گرفتم سهم و نقش خودم رو انجام بدم و باقیش رو بسپرم تا برام انجام بده … همینطور خواستم طبق اراده ی خودم عمل نکنم و طبق خواست و اراده ی خداوند عمل کنم … این جمله ها کلی سوال ایجاد میکنه ! 

سلامت عقل چطور به من بر می گرده ؟ نقش من چیه ؟ نقش خداوند چیه ؟ هوای نفس و اراده ی شخصی من دقیقا چیه ؟ اراده ی خداوند دقیقا کدومه ؟

اصلا به همین دلیل بود که قدم سه یک راست نرفت سر اصل مطلب که بگه ما اراده و زندگیمون رو به مراقبت خدا سپردیم ! و گفت ما تصمیم گرفتیم … چون این سوالات خیلی هاش هنوز جواب کاملی پیش من نداره و من تا ابد نمی تونم هر دقیقه آویزون راهنمام باشم بعنوان اراده سنج !یا با درک راهنمام از خداوند که نمی تونم زندگی کنم … 

پس تصمیمم می گیریم به این راه ادامه بدیم ، برای رسیدن به جوابهام و عملی کردن تصمیمم به حضور در جلسات ادامه میدم ، به تماس با راهنمام ادامه میدم ، به مشارکت در برنامه ادامه میدم ، به خدمت ادامه میدم و مهم تر از همه ، پاسخ تمام سوالاتم در کارکرد باقی قدمهاست … اگه بخوام بگم هر قدم پاسخ کدام سوال از این سوالات رو میده متن خیلی طولانی میشه و لذتش اینه که پاسخ سوالات رو ذره ذره و در طول کارکرد باقی قدمها متوجه بشیم … 

من باید به کارکرد قدم ادامه بدم تا خودم ، خداوند ،بیماریم ، اراده ی شخصیم ، اراده ی خداوند ، روشهای آشنایی و ارتباط با خداوند ، برداشتن دیوارهای بین من و خودش و خیلی چیزها رو در راستای این تصمیم یاد بگیرم .

خوب تسلیم قدم یک چی گفت ؟ گفت دوست خوبم الان که اقرار کردی عاجز و ناتوانی و اقرار کردی زندگیم از دستم خارجه و غیر قابل ادارست و حتی اقرار کردی که من از اداره کردن درون خودم هم عاجزم و اونم مثل بیرونم داغونه ، دست و پا نزن و بشین سر جات !

حالا این درک چطور در قدم سه کمک می کنه ، زندگی و ارادت رو گذاشتی جلوت ، دستات رو بالا کردی و گفتی همینم ، همینه …  گفتی نه می دونم و نه می تونم … حالا باید اجازه بدی اونکه همه چیز رو می دونه و همه کار رو می تونه برات انجامش بده ! بذاری دستاتو بگیره و یهویی دستاتو از دستش جدا نکنی …  دیگه نباید یهو یادت بره و شروع به سرکشی کنی … نباید یادت بره اعتماد کنی … نباید دوباره توهم برت داره که می دونی یا می تونی … نباید دوباره از نقطه ی تسلیمت خارج بشی و بشینی جای خدا و بخوای خدایی کنی … نباید نتیجه ی خدایی کردنت توی زندگیت رو یادت بره که چه فاجعه ای به بار آوردی … نباید با دیدن نتایج کار کردن خداوند تو زندگیت فکر کنی این تو بودی که این کارها رو کردی و شروع کنی به منم منم …

تسلیم یعنی بگیر بشین سر جات … (این جمله از بی اعصابیم بود ، بعدی رو بخون ) ، تسلیم یعنی در جایگاه اصلی خودت قرار بگیر : فردی که درگیر یک بیماری کشندست ، به ناتوانی و عجزش اقرار کرده و پذیرفته این بیماری زندگی و افکارش رو ویران کرده و نیازمند کمک یک نیروی برتره … بیماری که داروهاش (اصول برنامه ) رو به موقع می خوره ، ناپرهیزی (لغزش روحانی و جسمانی) نمی کنه و بهترین سعی و بیشترین کوشش رو برای بهبودی می کنه ، بیماری که پاشو تو کفش درمانگرش (خداوندی مهربان بگونه ای که درک می کنیم ) نمی کنه و ادای دکترا رو در نمیاره … 

امروز وقتی این سوال رو مرور می کردم به نظر یکی از دوستانم برخوردم که نوشته بود حاضری از حس مالکیت بگذری ! دیدم چقدر قشنگ گفته و یه دریچه جدید برام باز شد ، وقتی که به چیزهایی چنان سخت چسبیدم و فکر می کنم مالک اون چیزها منم (و اینجا جا داره جمله ای خیلی خیلی مهم از اعتقاداتم رو بیان کنم 

تو تنها مالک آن چیزهایی هستی که مرگ نتونه اونها رو از تو بگیره !

زن و بچه و مال و اموال و کار و لوازم و زمین و ملک و ماشین ، همه چیزهایی هستن که خداوند به من هدیه کرده ، نباید انقدر حس مالکیت روشون داشته باشم که وقتی می خوام به مراقبت خداوند بسپرمشون (اون نه اینکه ازشون دل ببرم ، بلکه بسپرم صاحب اصلیشون مراقبشون باشه ) نتونم و حرص بخورم و بترسم  … 

آمادگی یعنی درک اینکه خداوند مالک همه چیزه و بهترین مراقب هر آنچه که دارم خودشه … و با لبخند بسپرم … خدایا افکار تقدیم به تو ، مسیرم مسیر تو ، اموالم وسیله های تو ، روابطم به سمت تو … خدایا اصلا خودم مال تو … 

((آمین ))  

گاهی بیماری من در لباس بهبودی سراغم میاد و میگه آرام ، وقت جلو رفتن نیست ! این قدم خیلی مهمه برو از اول مرورش کن ! یا نه ، اصلا برو یکبار از اول قدمها رو کار کن که خوب درکشون کنی ! باورتون میشه که این بیماری چقدر زیرکه ! از خود قدمها هم بعنوان ابزارش استفاده می کنه و با ابزارش «کمال گرایی» به سراغم میاد …

گاهی میگه تو هنوز آماده ی سپردن اراده و زندگیت نیستی ، باید بیشتر روی خودت کار کنی … بذار آماده ی آماده که شدی یهو بسپر (مگه کدوم تغییر در مراحل زندگی من یهویی اتفاق افتاده که من باید این دروغ رو باور کنم ) … گاهی میگه اگه اراده و زندگیت رو بسپاری دست و بالت رو می بنده و یه زندگی بی لذت انتظارتو می کشه ، یه خورده با بیماریت زندگی کن ، بعد میری سراغ سپردن و خدا رو به زندگیت دعوت می کنی ! (آخه حقشه به بیماریم فحش عمه بدم ؟! زندگی با بیماری کدوم لذت رو برام باقی گذاشت ؟ مگه خاری و خفت هام یادم رفته که بخوام با بیماریم لذت بیشتری ببرم ! عطاش رو به لقاش بخشیدم ! ) و فراموش نکنم زندگی با سپردن هزار با لذتهای جدید و زیباتری برام داره که باید تجربش کنم … 

گاهی حس می کنم بدون ابزارهای بیماری اصلا بلد نیستم زندگی کنم ! توی شغلم اگه دروغ نگم ، توی خانه اگه نقاب نزنم ، توی جمعها اگه غیبت نکنم ، توی خلوتم اگه خلاف نکنم … و بیماری میگه اگه خدا رو به زندگیت دعوت کنی فلج میشی … یادمون نره زندگی به روال برنامه و با بهبودی صدها بار لذت بخش تر و موفق تر از زندگی با بیماریه ، خداوند ناخدای بهتری برای کشتی زندگی منه تا اون بیماری که روز به روز من رو بیشتر به سمت غرق برد … باید اعتماد کنم …

اینها که گفتم فقط بعضی از بهانه دستاویزهایی بود که بیماری ممکنه سر راه هر کدام از ما قرار بده تا به پیش نریم و اراده و زندگیمون رو به خداوند نسپریم و به عبارتی خدا رو به زندگیمون دعوت نکنیم … 

واقعیت اینه بیماری یه سری حقه و کلک منحصر به فرد هم با توجه به روحیه و شرایط و نوع بیماریمون سر راه هر کدام از ما قرار میده که اینجا باید بنویسیم که اون صدایی که نمی خواد من به پیش برم دیگه از چه بهانه و ابزارهایی استفاده می کنه و باید اونها رو بنویسم و برای راهنمام بخونم تا رسواش کنم و ازشون رها بشم …

وقتی تصمیمی میگیرم برای حفظش نیاز به این اصل روحانی دارم ، باید با عملکردم به خداوند و جهان هستی اعلام کنم که «هستیم بر آن عهد که بستیم» … خوب سوال جواب رو درون خودش داره ، اولین نشانه ی تعهد من به تصمیمم به کارگیری برنامست ! و جالبه که سوال حتی یک گام پیشتر گذاشته و گفته بعد از اینکه برنامه رو به کار گرفتی اجازه بدی برنامه هم روی تو کار کنه و تو رو به کار بگیره (از طریق خدمت ) … همینطور سوال میگه وقتی خوش خوشونته سپردن آسونه ، آیا وقتی چیزی سخته یا دردی از راه میرسه هم به اصولت ، به عمل طبق خواست خداوند ، به سپردنت پابندی ؟ معمولا چنین شرایطی بهترین اثبات اینه که چقدر نسبت به بهبودیم متعهدم و سپردنم چقدر در من تقویت و درونی شده …

راهنماها روشهای مختلفی برای آموختن تجربیاتشون به ما دارن ، بعضی راهنماها مستقیما به نقاط ضعف بیماری من ضربه می زنن و بیماری آه از نهادش در میاد و شروع می کنه به داد و فریاد و مخالفت … در اون لحظاتی که ذهنت اصلا دلش نمی خواد به حرفهای راهنمات گوش بدی و عمل کنی ، آیا درک می کنی که باید بسپری و علیرغم دردی (که حاصل از مقاومت در مقابل تغییره ) که داری تحمل می کنی باید به رهنمود راهنمات عمل کنی …

تعهد یعنی زمستان سرد ،کنار بخاری و در جمع گرم خانوادت پای سریال مورد علاقتی ، آیا حاضری ازش بگذری و 90 دقیقه به جلسه بری و بشینی و بشنوی ، یا حتی 90 دقیقه بری و بعنوان خوش آمد گو سرپا بایستی و به همدردانت خدمت کنی ؟ یا وقتی سر کارت داری پول در میاری و یه کمیته مثل زندانها و بیمارستانها نیاز داره که بعنوان خدمتگذارش وقت بذاری و بری پیامی که دریافت کردی رو به دردمندهای در جامعه برسونی ،آیا حاضری کاسبی رو رها کنی و به خدمت به فرزندان خدا دل بدی ؟  آیا حاضری دو سال وقت بذاری و سوالات قدمی که راهنمات باهات کار کرده رو به تعدادی از همدردانت پس بدی و باهاشون کار کنی ؟ آیا حاضری همونقدر که گوش شنوا برای شنیدن دردهات بود ، گوشی شنوا باشی برای شنیدن دردهای دوستانت … اینها یعنی من برای رسیدن به هدفم (بهبودی) ، من برای عمل به خواست و اراده ی خداوند همه جوره پایه ام … 

و بعدش معجزه اتفاق می افته ، خواهی دید که خیر و برکت و آگاهی و نور و آرامش چطور به زندگیت جاری میشه … خداوند بدهکار کسی نمی مونه ، کسی که برای خدا فداکاری کنه ، خداوند خوب جوری جوابش رو میده … 

فک کنم همه داستان رو متوجه شدیم … حالا امروز چه مدرکی دارم که می تونم با دلگرمی به بهبودیم اعتماد کنم ؟ برای منی که از دنیای تاریک اسارت در دستان بیماریم اومده بودم ، همینکه اونقدر آزاد شدم که تونستم سه قدم روحانی کار کنم ، دنیا جور دیگه ای ببینم ، درک کنم غیر از دنیای خیالی توی ذهنم یه دنیای واقعی تر این بیرون هست ، اینکه فهمیدم کمک برای من همه جا هست و می تونم جور دیگه ای زندگی کنم ، اینکه فهمیدم منم حق انتخاب می تونم داشته باشم ، اینکه فرصت دارم غیر از خورده فرمایشات ذهن بیمارم به چیزهای دیگه ای فکر کنم ، بجز تصاویر تیره و تاری که برام دیکته می کرد می تونم آینده ی روشن تری رو ببینم ، اینکه مجبور نیستم به سمت مرگی زودهنگام کشونده بشم ، اینکه حق دارم آرزو کنم و به سمتش حرکت کنم ، اینکه دنیا با شانس و اقبال نمی چرخه و صاحب داره ، اینکه صاحبش من رو دوست داره و حمایت و حفاظتم می کنه … اینکه تونستم مدت زیادی رو پاک از عادتی که فکر می کردم هرگز امکان نداره ازش رها بشم دارم زندگی می کنم ، اینکه زندگیم معنا پیدا کرده ، اینکه کلاف سر درگم زندگی من حالا منظم تر شده و مسیری پیدا کردم ، اینکه حالا که دارم یاد می گیرم زندگی کنم زندگی و اطرافیان مهربانتر به نظر میرسن و هزاران چیز دیگه (همه ی اینهایی که گفتم مدارک قدم سه ایه که اولین بار کار کردیم … اگه از امروزم بگم هزاران صفحه مدرک باید رو کنم ) اینها کمی از مشهوداتیه که باهاش فهمیدم اگه با این حضور کوچکم در یک برنامه و کارکرد سه قدم چنین امیدی در دلم روشن شد ، چنین ایمانی من رو به عمل بیشتر راهنمایی کرد و چنین اعتمادی در جانم نشست ، پس با کارکرد دوازده قدم و بودن مدت بیشتری در مسیر چه هدایایی دریافت خواهم کرد … 

پی نوشت : وقتهایی که به چنین سوالاتی بر میخورم وسوسه میشم از عظمت شگفتی های زندگی خودم به لطف بهبودی بیشتر بنویسم و هر بار بخاطر حفظ گمنامی و رعایت سیاستم در نوشتارها که هدفم باز کردن سوال و نگاه به سوال (تا جایی که می تونم ) از دیدگاه دوستان تازه واردم هست ، آروم می گیرم … 

در یک کلام اگه بگم ، میگم زندگی  فقط برای امروز و به عمل روال برنامه ! یعنی امروز رو با چیزهایی که یادگرفتم بگذرونم ، این تمام نیازهای روحانی من رو تامین می کنه . 

اما با جزئیات بگم که زندگی قدم سه ای چطوریه و چطوری امید ، ایمان و اعتماد وارد زندگیم میشه می تونم بگم تمرین و تکرار … صبح که بیدار میشم لحظات (بسیار مهم) بیداریم رو به شکرگزاری و یادآوری حس بهبودی جلسه ی دیشب و صحبت با خداوند و اعلام خواسته های امروزم می گذرونم … اینجوری امیدم رو تقویت می کنم و آخر شب که حمایت و حال خوب و رسیدن به تعدادی از خواسته های روزم رو ببینم و در یک جلسه شرکت کنم ایمان و اعتمادم تقویت می شه … در طول روز هر کاری که می خوام انجام بدم با خودم مرور می کنم آیا این کار طبق اصولم و خواست خداوند هست ، یا سوالی که شخصا از خودم می پرسم در این لحظه «عشق» چه می کند … در طول روز دعا و صحبت با نیروی برترم رو فراموش نمی کنم و با تماس با دوستان بهبودیم حالم رو خوب نگه می دارم … به کارکرد قدمم ادامه می دم و در طول روز با سوالات قدمم در تماسم … سپرده هام رو سعی می کنم از خداوند پس نگیرم و هر جا که متوجه شدم دارم طبق اراده شخصی و هوای نفسم عمل می کنم سریع به خودم میام و دوباره همه چیز رو به خدا میسپرم … افکار بیماریم رو با راهنمام مشارکت می کنم و در طول روز هر جا که بتونم بهتر عمل می کنم و خدمت می کنم … 

خوب این کارها چه ارتباطی به امید ، ایمان و اعتماد داشت ؟ اول انجام همین کارها (بدون اینکه از قبل بدونم چی قراره بشه ) نشانه ی امید و اعتماد  من به خداوند و برنامست و در طول زمان آرامش و نتایج حاصل از اون ایمان من رو تقویت می کنه …

چطور این سه اصل روحانی تبدیل به نیروهای مثبت زندگیم میشن ، هر کجا نا امید میشم ، یادم می افته حامیم خداوندیه که صاحب تمام دنیاست ، همه ی بازی مال خودشه و ما هم بچه مریضاییم که باباها هواشونو بیشتر از بقیه دارن ، این میشه امید زندگیم … نگاهی که می کنم می بینم هر روزم داره از قبل بهتر میشه ، هر وقت اجازه بدم مراقبم باشه خیر تو زندگیم جاریه … 

هر وقت نمی دونم به کی و چی اعتماد کنم ، میسپرم به خودش ، به خودش اعتماد می کنم ، خداوندی که قابل اعتماد ترین حضور همیشگی عالمه ، اونکه راه رو زیرپام قرار داد جای اینکه من برم توی راه ! ، اونکه نور هستیه ، قطعا قابل اعتماده ، کافیه خواست و ارادش رو بیارم توی زندگیم و به مراقبتش اعتماد کنم  …

و ایمان … چیزی که در هر بالا و پایینی من رو توی مسیر نگه میداره ، ایمانی که ازش حرف میزنیم ایمان به اینه که خداوند حامی و پشتیبان و مراقب منه ، خوب و بد ، بالا و پایین نداره ، همش داخل یه بازیه که گردانندش حامی منه … 

اما عزیزانم یه نکته بسیار مهمه ، درکی که دارید میخونید درک شخصی منه از شناخت کوچکی که از خداوندی که درک می کنم پیدا کردم ! با رشد شناختمون این نیروها تبدیل میشن به نیروهای معجزه گر ، زمانهایی که شناخت من نسبت به خداوند بیشتر و بیشتر بشه ، اونوقته که این سه فرشته که اسم بردیم تبدیل میشن به نیروهای فوق العاده قدرتمندی که مثل عصای جادو برای من توی زندگیم آرامش و ثبات و قدرت میارن … و این پروسه ی شناخت خداوند و برقراری رابطه آگاهانه باهاش در طول قدمهاست که بسط پیدا می کنه و هر چقدر من بیشتر در مسیرش و طبق خواست و ارادش قدم میذارم بیشتر و قوی تر میشه …

دوستان خوبم ، رسیدیم به نقطه ی جالبی از بهبودیمون … تا اینجا اصطلاح صلح و نجنگیدن با بهبودی و … رو در قدمها زیاد شنیدیم ، ولی حالا به جایی رسیدیم که داریم از وارد کردن بهبودی به تمام جنگها بعنوان آب روی آتش حرف میزنیم ! انگار بهبودی کلید ورود به صلح با تمامیت زندگیه .

اصلا جنگ چیه ؟ جالبه که هیچ تعریف دقیقی ازش پیدا نکردم ، ظاهرا می شه گفت یک کشمکش و مجادله اگاهانه و خشونت آمیز برای رسیدن به هدفی و تغییر چیز یا کسی  … اما هیچ کدوم از این کلمات در فرهنگ لغات بهبودیم نمی گنجه … 

بذارید با مثال شروع کنیم . شما پسر عزیز دردونه ی مدیر قدر قدرت یک شرکت عظیم و مدیر داخلی یک بخش از اونجا هستید . برای تغییر هر چیز در بخش خودتون چیکار می کنید ؟ می جنگید ؟ حرص می خورید ؟ خودتون رو میزنید به اون راه یا شروع می کنید به اقدام درست بعنوان مدیر اون بخش ؟ حالا  چند شرایط پیش رو دارید : چند سوال باید از خودتون بکنید : آیا اون چیز تغییر پذیره یا نه ! بعنوان مثال شما داخل ساختمانتون دیواری دارید که دوستش ندارید و می خواید برش دارید اما تمام ستونهای اصلی کل ساختمان داخلشه ! از طرفی برداشتنش باعث قاطی شدن باقی بخشهای شرکت میشه پس  برداشتن اون دیوار از توانتون خارجه ! پس برچسب تغییر ناپذیر می خوره ، اگه یه روزی پدر تشخیص داد می تونه کل ساختمان رو نوسازی کنه ، ستونها رو جابجا کنه یا هر چیز … ولی واقعیت این امر اینه که در بخش شما این تغییر ناپذیره ! خوب پس رسیدیم به درک اینکه من با چیزهای تغییر ناپذیر نمی جنگم و به پدر واگذارشون می کنم !!!  

نوع دیگه ای از کارهایی که از توانم خارجه ، ایجاد تغییرات در بخشهاییه که اصلا تحت نظر و مدیریت من نیست !!! اونجا هم من نمی تونم تغییر بدم ، پدر اگه صلاح دونست تغییر میده ، اصلاح میکنه … من تنها می تونم درخواست کنم و اعتماد کنم … 

حالا فرض سوم  فرض بر اینکه آنچه می خوام تغییر پذیره و زیر نظر خودمه … دیگه جنگی ندارم ! من مدیرم ، من قدرت دارم ، من فرزند مدیرعامل قدر قدرت هم هستم که قدرتم رو به اندازه ی او بالا میبره … فقط کافیه اقدام و عمل کنم … هر جایی سعی کنم درست ترین کار رو بکنم ، بهترین سعی و بیشترین کوشش . همین ! هر جا کم بیارم از پدر کمک می گیرم ، مشورت می گیرم و از قدرتمون استفاده می کنم و بهترین ها رو در بخش خودم رقم می زنم … برای تغییر یا اصلاح بخش خودم دعوایی ندارم ، برای تغییر قوانین کارم ، تغییر دکوراسیون ، تغییر شرایط مالی ، راهبردها و مسیری که بخشم باید برای رشدش پیش بره و هیچ چیز دیگه ای نمی جنگم ، دعوا نمی کنم ،حتی التماس نمی کنم … تنها کار درست رو انجام میدم … 

می بینید ، در هیچ کجای سناریومون جنگی در کار نبود ، کار یا کار من بود ، یا پدرجانم … ما صاحب کل داستان بودیم … 

خوب از داستانمون بیایم بیرون …

حالا خیلی ساده بگم ، ما باید در حالت تسلیم بمونیم و در تمام لحظاتمون تمایل داشته باشیم لحظه به لحظه بهبودی در زندگیمون حضور داشته باشه ، در هر لحظه باید تمایل داشته باشیم خداوند در لحظه هامون ، در کارهامون و در همه جای زندگیمون حضور داشتته باشه ، بهبودی رو به تمام بخشهای زندگیمون باید وارد کنیم و این باعث میشه جنگی باقی نمونه … هر کجا که دارم زور اضافه میزنم ، هر کجا که درگیرم و در جنگم ، هر کجا حتی ناآرومم و دارم خودخوری می کنم قطعا یادم رفته که این جهان رو خدایی می گردونه که قادر مطلقه و من فقط باید طبق خواست و اراده ی اون زندگی کنم (وحتی بمیرم!) … 

این سوال کاملا در مورد مفهوم دعای آرامشه … 

آرامشی که بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم 

شهامتی که تغییر دهم آنچه را که می توانم …

همش صلح و آرامش … هیچ جنگی در کار نیست …

به خدا تمام نا آرامی های زندگیمون ، تمام چاله چوله ها و گرفتاری ها جاهاییه که نور خدا درش نتابیده ، خدا عاشق اینه که ما آرام و شاد و در صلح باشیم ، ماییم که گاهی میخوایم جای اون بشینیم و پا توی کفشش کنیم و مثل بچه های بازیگوش شروع کنیم به جنگ و دعوا و زور اضافه زدن …

یه چیز قشنگ از یه دوست قشنگ شنیدم … یه کم خیلی پارادوکسه !!! یه کم هم خیلی ممکنه گیچ کننده باشه

نجنگیدن آیا به معنی منفعل بودن ، هیچ کاری نکردن یا حتی کنار اومدن با مشکلات و مسائله ؟ نه به هیچ وجه !!! ما با بیماریمون در صلح نیستیم ، بلکه در مقابل بهبودیمون تسلیمیم ! همونطور که با تاریکی نمی جنگیم ، تنها چراغ روشن می کنیم …

یاد فیلم مورد علاقم افتادم Peacfull Warrior  جنگجوی در صلح یا صلح جو (که با نام جنگجوی درون منتشرش کردن ) … ما جنگجوترین انسانهای جهانیم ! ما برای زنده بودنمون باید تمام لحظات برای ماندن در مسیر خواست و اراده ی خداوند در صلح و تسلیم در حال آماده باش کامل باشیم ! ما جنگجویانی هستیم که در در تک تک لحظاتمون با صلح جویی و آرامش و تسلیم داریم زندگی می کنیم ! هر کجا لازم باشه که وسوسه ای رو بکشیم ، ناگهان با کمک خداوند وارد عمل می شیم ، هر جا که پای هوای نفسمون وسط بیاد ما با شمشیر و سپر حاضریم ، ما از ارزشهامون با صلح دفاع می کنیم و بهشون پایبندیم … ما بهترین سعی و بیشترین کوششمون رو با صلح و تسلیم انجام میدیم … 

چقدر حماسی شد :-d

البته اینم بگم که ماها مجبوریم !!! چون یک بیماری کشنده داریم که اگه اینجور نباشیم ما رو به سمت مرگ میبره پس به خودمون خیلی غره نمی شیم . 

ته نوشت ! (باز هم برای هزارمین بار تاکید می کنم ، چیزی که می خونید درک و تجربه ی شخصی آرامه ، نظر هیچ انجمنی نیست و انجمن های دوازده قدمی تنها بر پایه درکهای شخصی اعضاش به هر کسی اجازه میده درک شخصی خودش رو داشته باشه )

درک کوچیک خیلی شخصی دیگه هم دارم که صداشو در نیارید … اینکه اصلا کسی برای جنگیدن نیست وقتی بدونی در هر انسانی روح خدا وجود داره … چیزی برای جنگیدن نیست وقتی بفهمی همش بازی و بازیچست و برای رشدمون سر راهمون قرار گرفته …