Inke su kondora smatrale svetom životinjom i simbolom snage, inteligencije i uzvišenosti. Gledajući ga kako leti tako visoko, nazvale su ga ApuKunter, što na njihovom jeziku znači nosilac molitava bogovima. Zbog sposobnosti letenja i letenja na velikoj nadmorskoj visini, verovali su da je most između ljudi i božanskog sveta, glasnik bogova i nosilac dobrih i loših vesti ili predskazanja. Bio je povezan s ponovnim rođenjem ili promenom ciklusa i smatrali su ga odgovornim za izlazak sunca svako jutro, jer ga je svojom snagom, energijom i letom mogao podići preko planina. Verovalo se i da je besmrtan jer je prema mitskom verovanju kada je ostario i izgubio snagu sedeo na vrhu u planinama, prekrstio krila, podigao noge i pustio da padne. Ali, njegova smrt je bila simbolična jer se vratio u gnezdo i planine i počeo novi život.

U andskoj mitologiji kondor je bio povezan sa sunčanim božanstvom i verovalo se da je vladar gornjeg sveta. Za narode Anda kondor je simbol zdravlja i snage. Andski kondor je deo nacionalnog nasleđa država Južne Amerike i pojavljuje se na nacionalnom grbu i zastavama Kolumbije, Čilea, Bolivije, Argentine, Perua i Ekvadora.

U kulturama starosedelaca u Južnoj Americi kondor je bitan simbol. Za Kečue i Ajmare kondor je simbol neba i često je zastupljen u plemenskoj umetnosti. Mapuče nazivaju kondora kraljem ptica i veruju da on oličava četiri glavne vrline mudrosti, pravde, dobrote i vođstva.

U područjima poput Tibeta i Irana postojao je običaj ostavljanja mrtvih za kondore, nazivan nebeskom sahranom. Bila je to vrlo časna tradicija jer kondor donosi obnovu. Egipćani su kondora smatrali simbolom zaštite i nege i zato prikazi egipatske boginje rođenja Nekhbet često uključuju kondore. Druga boginja rođenja, Mut ima kondora kao svog ličnog poznanika. Grčko-rimska legenda govori da se Saturn, bog pravde i snage, vozio na kondoru. Bog sunca i proroka Apolon takođe ga je smatrao svetim.

Američki Indijanci su smatrali da kondor predstavlja četiri vrednosti - dobrotu, pravdu, vođstvo i mudrost. Verovalo se da je mogao da raširi svoja velika krila da sakuplja oblake i oplodi zemlju kišnicom. Indijanski iscelitelji su nosili kondorovo perje u svojim ritualima lečenja.

The phrase swan song has an ancient origin. The ancient Greeks believed that the swan had a special gift to sing most beautifully before death. The song of the dying swan was believed to be extremely passionate and beautiful, overwhelmed with the joy of a being who sees glory in another life. In Greek mythology, the swan was a bird consecrated to Apollo, and it was therefore considered a symbol of harmony and beauty, and his limited capabilities as a singer were sublimated to those of songbirds. Aesop's fable The Swan and the Goose incorporates the swan song legend as saving his life when he was caught by mistake instead of the goose but was recognized by his song. In the tragedy Agamemnon by Aeschylus, Clytemnestra compares the dead Cassandra to a swan who has "sung her last final lament". Plato's Phaedo records Socrates saying that, although swans sing in early life, they do not do so as beautifully as before they die. Aristotle noted in his History of Animals that swans "are musical, and sing chiefly at the approach of death".

Roman poet Ovid mentions swan song in The Story of Picus and Canens in Metamorphoses: "There, she poured out her words of grief, tearfully, in faint tones, in harmony with sadness, just as the swan sings once, in dying, its own funeral song." The swan was also described as a singer in the works of the Roman poets Virgil and Martial.

The legendary swan song symbolizes music and poetry, especially one that is divinely inspired, passionate or tragic. The song of the swan of Christ is described in the Gospel of John 14-17.

The story of the swan's last poem has found a place in the works of many writers and poets. William Shakespeare used it in several plays. In Merchant of Venice, Portia says: "Let music sound while he doth make his choice; / Then, if he lose, he makes a swan-like end, / Fading in music." Similarly, in Othello, the dying Emilia exclaims: "I will play the swan, / And die in music." The poet Samuel Taylor Coleridge turned the phrase on his head in the poem On a Volunteer Singer:

"Swans sing before they die; 'twere no bad thing / Did certain persons die before they sing."

The swan song was an inspiration to many painters. Leonardo da Vinci noted: "The swan is white without spot, and it sings sweetly as it dies, that song ending its life."

The famous Finnish composer Jean Sibelius, as a thirty-year-old, composed his famous work, The Swan of Tuonela, in 1895. This legend for orchestra, Sibelius composed inspired by legends from the Finnish folk epic Kalevala. The performance of the song of the dying swan in this part is fascinating. Also, there are known the cycles of solo songs Swan Song, by the famous Austrian composer Franz Schubert. These were the last poems of Franz Schubert and were published after his death, in 1828.

Iako je malo verovatno da je mrav nosio snažnu simboliku u keltskoj mitologiji i folkloru, Druidi su prepoznali karakteristike mrava. Vredno i istrajno stvorenje, mrav je bio snažan simbol za staro keltsko stanovništvo.

U oblasti na jugozapadu Engleske, Kornvolu neki ljudi i danas veruju da su mravi vile koje uživaju u poslednjoj inkarnaciji, a neki da su duše drevnih Druida koji su odbili da prihvate hrišćansku religiju ili duše nekrštene dece. Smatra se lošom srećom ako se uništi mravinjak i da će mravi jednostavno otići ako ih zamolite da to učine. Stari Englezi povezivali su mrave sa Podzemljem i smrću.

U hrišćanstvu je mrav smatran svetim simbolom. U nekoliko biblijskih citata pominju se kao radnici u harmoniji koji traže svoje blagostanje, što bi trebalo uzeti kao životnu lekciju za čitavo čovečanstvo.

U indijanskoj kulturi jugozapadna plemena veruju da su prvi ljudi koji su naselili Zemlju potekli od mrava. S druge strane, indijanska plemena severne Kalifornije su mrave smatrali predkazivačima prirodnih katastrofa.

U kineskoj kulturi mrav se smatra vrlim, patriotskim, organizovanim i poslušnim slugom. Kinezi mrava identifikuju kao "pravednog insekta" i pripisuju mu urednost, vrlinu i patriotizam, a alternativna simbolika je potčinjenost, posebno ona kao neumornog i poslušnog sluge. Mravi u feng šuiju su simbol dobre energije, pa će pronalazak mravinjaka u blizini doma doneti obilje za porodicu.

U filipinskoj kulturi se veruje da mravi koji se pojavljuju u kući donose bogatstvo i prosperitet.

Prema grčkoj mitologiji, boginja Atina je pretvorila vodenu nimfu Atalantu u češljugara. Ali, takođe češljugar predstavlja dušu koja napušta telo kada smrt dođe, nasleđe drevne paganske kulture koju je tada podržavalo hrišćanstvo.

U potrazi za hranom češljugar provodi mnogo vremena na šiblju oštrog trnja. On rado jede plodove češljike i čička, a kako se bodljikavo rastinje smatra slikom trnove krune Isusa Hrista, i sam je češljugar postao simbol njegove muke i uskrsnuća. Jedna od srednjovekovnih legendi govori da je crvena mrlja na perju češljugara nastala kada je kapnula Isusova krv sa trna koji je ptica iščupala iz njegove krune pre smaknuća.

Renesansni umetnici su često prikazivali dete Isusa Hrista sa češljugarom, i pretpostavlja se da je ptica povezana sa proricanjem o načinu njegove smrti. Primeri uključuju Madonu sa češljugarom, koju je italijanski renesansni slikar Rafael Santi naslikao oko 1505-1506. godine. Na ovoj slici Jovan Krstitelj nudi Isusu malog češljugara koji predstavlja simbol patnji koje će Isus kasnije doživeti. Italijanski renesansni slikar Karlo Kriveli na slici Madona i dete iz 1480. godine prikazuje jabuke i muvu koji simbolizuju greh i zlo i suprotstavljaju se češljugaru u rukama Isusa i krastavcu, simbolima iskupljenja.

Od antike se verovalo i da će bolestan čovek ozdraviti ako pogleda češljugara u oči. Ovoj se ptici, koja se često prikazuje uz bolesnički krevet, pripisivala zaštitnička moć i protiv kuge. Zato ne čudi da su se reljefni prikazi Bogorodice sa Isusom koji u ruci drži češljugara nalazili upravo u bolnicama.

Tradicija za Dan zaljubljenih zasnovana na pticama kaže da ako je prva ptica koju devojka vidi češljugar obećava joj se bogat brak.

Američki potpukovnik Džordž Armstrong Kaster jedan je od najpoznatijih i najkontroverznijih američkih vojnih zapovednika, zapamćen je po kobnom pohodu protiv nadmoćnijeg saveza indijanskih plemena Sijuksa, Apača i Čejena pod vođstvom poglavice Bika Koji Sedi na jednoj goloj uzvišici. Nakon niza taktičkih grešaka Kasterov 7. konjički puk se našao u vrlo nepovoljnom položaju i poginuli su Kaster i njegovih 210 vojnika. Preživeo je samo konj Komanči koga je jahao Kaster, jer je on naredio svojim vojnicima da konje ubiju da bi od njihovih tela napravili sebi zaklon. Tela svih Kasterovih vojnika su po završetku bitke obnažena i izmrcvarena zbog sujeverja Indijanaca koji su smatrali da unakaženo telo ne može da se uspne na nebo, već je osuđeno da večno luta zemljom. Jedino Kaster nije unakažen i skalpiran i ostavljen je da leži go, samo u čizmama.

Protivnik Aleksandra Velikog u bici kod Hidaspa, kralj Porus, imao je svog velikog ratnog slona. Porusova jaka konjica sastojala se od 200 slonova sa kljovama prekrivenim gvozdenim šiljcima koji su bili životinjski ekvivalent velikim tenkovima. Oni su bili raspoređeni na čelu vojske i formirali neku vrstu prednjeg zida a iza njih je stajala pešadija. Pošto su bili suviše jaka barijera za direktne napade, Aleksandar Veliki je napao Porusov bok i na kraju se zatvorio među slonove, koristeći ranjene i uspaničene životinje protiv sopstvene vojske. Porus i njegov slon su bili ranjeni, ali je slon štitio svog jahača. Plutarh je napisao: "Ovaj slon je tokom čitave bitke dao mnoštvo jedinstvenih dokaza pronicljivosti i posebne brige za kralja, kojeg je dok je bio jak i u stanju da se bori branio sa velikom hrabrošću, odbijajući one koji su na njega krenuli; i čim ga je opazio savladanog brojnim ranama i mnoštvom strelica koje su na njega bačene, da bi sprečio njegovo padanje, on je nežno kleknuo i počeo da vadi strelice svojom surlom." Prema drevnom izvoru, rimskom istoričaru Kvintu Kurciju Rufu, slon je umro od rana.

Bitka kod Hidaspa je rezultirala potpunom pobedom vojske Aleksandra Velikog i makedonskom aneksijom Pandžaba. Međutim, Aleksandar Veliki je bio toliko impresioniran Porusovom hrabrošću da ga je učinio namesnikom svog nekadašnjeg carstva.

Veliki atinski državnik i vojni taktičar general Temistokle je najpoznatiji po tome što je bio zapovednik u Maratonskoj bici 490. godine pre nove ere, gde su se Grci uspešno borili protiv mnogobrojnijih Persijanaca koji su ih napadali. Bila je to prekretnica grčko-persijskih ratova. Dok je Temistokleov vojni sjaj bio njegov motiv, on je morao potražiti drugde motivaciju za borbu svojih vojnika. Prema istoričaru Klaudiju Elijanu, Temistokle je vodio svoje ljude na Maraton kada je primetio nekoliko petlova koji su se međusobno borili za dominaciju. On je razmišljao trenutak o prizoru, pre nego što se obratio svojim trupama. Pokazao je na petlove koji se bore i rekao: "Evo, ovi se ne bore za bogove svojih domova, za spomenike svojih predaka, za slavu, za slobodu ili sigurnost svoje dece, već samo zato što jedno neće ustupiti mesto drugom." Priča ne opisuje šta se dogodilo gubitniku, niti objašnjava zašto su vojnici smatrali da je ovakav prikaz instinktivne agresije inspirativan, a ne besmislen i depresivan.

Bez obzira da li su bili inspirisani dvobojem petlova ili govorom njihovog generala, grčki vojnici su se borili sa novom odlučnošću. Njihova pobeda ne samo da je bila pobeda u Maratonskoj bici koja je okončala kraj prve persijske invazije na Grčku, već je sačuvala grčku civilizaciju omogućavajući joj da baci senku na sledećih 2500 godina istorije.

Ovca Doli je stvorena korišćenjem tehnike prenosa jezgra somatske ćelije, gde se jezgro iz neoplođene jajne ćelije vadi i zamenjuje onim iz odrasle ćelije. Rođena je 1996. godine i ceo svoj život provela na Institutu Roslin, gde se dva puta parila sa velškim planinskim ovnom Davidom i za tri godine ojagnjila šest jaganjaca dokazujući da se klonovi mogu prirodno razmnožavati. Početkom 2001. godine obolela je od artritisa u zadnjoj levoj nozi, kuku i kolenu i teško se kretala, pa je lečena antiinflamatornim lekovima. Bolovala je i od tumora pluća, brojnih hroničnih bolesti i pokazivala znake preteranog starenja. 14. februara 2003. godine, kada je imala šest godina i sedam meseci uspavana je, a pošto je prosečna životna starost njene vrste oko 12 godina, spekulisalo se da je razlog njene prerane smrti to što je nastala iz ćelije šestogodišnje jedinke.

Krajem septembra 1918. godine u severnoj Francuskoj major Čarls Vitli i više od 500 američkih vojnika su bili zarobljeni u maloj udubini brda, iza neprijateljskih linija bez hrane i municije. Nakon prvog dana ostalo je samo 200 vojnika iz Vitlijevog bataljona na koje su počeli ispaljivati granate njihovi sunarodnici. Bojeći se da će njegov bataljon biti ubijen prijateljskom vatrom, Vitli je pokušao da putem goluba pismonoša pošalje poruke svojim sunarodnicima, ali su prva dva goluba bila oborena. Golubica Cher Ami je međutim, iako ranjena u grudi, zaslepljena na jedno oko, sa nogom sa koje je visila tetiva preletela 40 kilometara kroz kišu metaka. Kada je stigla, Cher Ami je pronađena sa beleškom na levoj nozi koja je glasila: "Putem smo paralelno s 276.4. Vlastita artiljerija baca baraž direktno na nas. Za ime Boga, zaustavite paljbu." Granatiranje je prestalo i 194 vojnika poznatijih kao "izgubljeni bataljon" su spašeni.

Vojni medicinari su naporno radili da spasu život Cher Ami. Ali je ona ostala bez noge i napravljena joj je mala drvena noga. Francuska vlada joj je dodelila medalju Croix de guerre za hrabrost. Cher Ami je postala junak i maskota, a general Džon Peršing ju je ispratio na njeno putovanje brodom kući. Zbog komplikacija od povreda Cher Ami je uginula u junu 1919. godine, preparirana i izložena u Institutu Smitsonijan u Vašingtonu.

Bela sprutka (Calidris alba) je iz roda šljukarica. Naziv roda Calidris potiče od starogrčke reči kalidris ili skalidris, koja je korišćena u vreme Aristotela za sivu pticu koja se sreće u blizini vode, a naziv vrste alba potiče iz latinskog jezika i znači bela boja.

Bela sprutka je duga 18 do 20 cm, sa rasponom krila 35 do 39 cm, težine 40 do 110 g. Ženke i mužjaci su slični, mada su mužjaci obično malo šareniji. U proleće je gornji deo tela bledosive, stomak i grudi bele boje, a kljun i noge crni, dok je zimi njihovo perje sivo-belo. Na krilima ima crno oivičenu, široku belu prugu koja se jasno vidi dok leti. Za razliku od ostalih sprutki koje imaju četiri prsta na stopalu, tri su okrenuta napred, a četvrti je zakržljao i okrenut je unazad ona nema četvrti zakržljali prst.

Tokom večeg dela godine bele sprutke žive u tesno zbijenim jatima. Jato može imati samo 80 jedinki. Oni se jataju sa ostalim obalnim pticama tokom zime i seobe.

Parovi se obično formiraju ubrzo nakon što su bele sprutke stigle na uzgajališta, uglavnom krajem maja i početkom juna. Mužjaci, a ponekad i ženke izvode složene letove praćene vokalizacijama. Oni pomeraju glavu s jedne na drugu stranu dok lete i brzo lepršaju krilima, kratko klizaju i pevaju. Ponekad se više ptica prikazuje zajedno.

Ženka pravi gnezdo na tlu i može ga obložiti lišćem i lišajevima. Ona polaže 4 zelenkasto-braon pegava jaja, obično u intervalima od oko jedno dnevno, krajem juna ili početkom jula. Na jajima leži 23 do 27 dana, ali ako se inkubacija odloži, može trajati i do 32 dana. Mužjak i ženka brinu o ptićima 17 do 21 dana. Ako ženka položi 2 legla, mužjak ostaje sa prvim leglom, a ženka gaji drugo leglo.

Bela sprutka se hrani na ivici vode ispipavanjem peska kljunom. Jede male životinje na plaži, poput čekinjastih crva, amfipoda, manjih mekušaca i rakova kao i insekte i njihove larve, pauke i druge beskičmenjake.

Bela sprutka spada u ugrožene vrste ptica.