Tajski boks, a więc muay thai to bardzo skuteczna sztuka walki, w której ciosy wykonuje się pięściami, kolanami, łokciami i goleniami. Oglądanie walki zawodników tajskiego boksu budzie wiele emocji, w głównej mierze poprzez jego brutalność. Zasada jest prosta – znokautuj przeciwnika jak najszybciej.

Muay thai jest uznawane za jeden z najbardziej brutalnych sportów walki, ale również za jeden z najskuteczniejszych. W grę wchodzą nie tylko pięści, ale również kolana, golenie czy łokcie. W odróżnieniu od większości innych sztuk walki w boksie tajskim technika nie jest aż taka ważna. Najważniejsze jest tutaj zadanie przeciwnikowi skutecznych ciosów, z których jeden musi doprowadzi do nokautu. Boks ten jest narodowym sportem Tajlandii. Jego historia jest wielowiekowa i łączy się w sposób ścisły z kulturą Tajlandczyków. Uznaje się, iż powstał w XIII wieku i był z początku używany tylko przez armię tajską. W pewnym momencie stał się on również ulubionym sportem walki tajskich królów, a z czasem został zaadaptowany przez niższe warstwy społeczne. Popularność muay thai sprawiała, że zwycięzcy zawodów boksu tajskiego podziwiano i szanowano. Jest jednak znaczna różnica między zawodami, które odbywały się kiedyś, a tymi które możemy oglądać dzisiaj. W pierwszej kolejności zastąpiono owijacze (paski materiału, zwane kaad chuek, którymi obwijano dłonie) bokserskimi rękawicami. Następnie zakazano wykorzystywania najbardziej brutalnych ciosów, a więc uderzeń głową, rzutów, dźwignięć czy kopnięć w przyrodzenie. Wprowadzono również kategorie wagowe.

Muay thai jest uważane za sport walki typu full-contact, a więc taki, w którym uderzenia wykonuje się z maksymalną siłą. Najbardziej bolesne są ciosy otrzymane nie pięściami, ale łokciami czy kolanami. Swoje zastosowanie znajdują również różne rodzaje kopnięć, w tym kopnięcia okrężne, które mogą wylądować na udzie, boku czy głowie przeciwnika. Wszystkie te składowe tajskiego boksu sprowadzają się do stwierdzenia, że nie jest to prosty sport. Należy nastawić się na bardzo duży wysiłek siłowy oraz psychiczny. Ważna jest tężyzna fizyczna, motywacja oraz hart ducha i silna psychika. Muay thai to sztuka walki błyskawiczna, dynamiczna i niezwykle szybka, w związku z czym nie jest przeznaczone dla każdego. Tak jak wspominaliśmy jest to sport niezwykle brutalny, a zastosowanie boksu tajskiego jako sztuki walki uchodzi za jedno z najskuteczniejszych na całym świecie.

Adepci sztuk walki uczą się walczyć za pomocą pięści, nóg czy broni białej. Ich celem jest zarówno poprawienie kondycji fizycznej, nauka samoobrony, ale również kształtowanie charakteru. Dzisiaj przygotowaliśmy informacje na temat podstawowych sztuk walki, które mogły się wam już obić o uszy.

Zacznijmy od karate jako jednej z najpopularniejszych ze sztuk walki. Generalizując można uznać, że karate powstało na Okinawie. Celem karate nie jest atak, lecz samoobrona, a za broń służą w tym przypadku ręce oraz nogi. Ważnym elementem karate jest okrzyk kiai, który ma dodać mocy, ale również dezorientować przeciwnika. Inny rodzaj to kung-fu, które pochodzi z Chin a swoją popularność zdobyło dzięki filmom akcji z Brucem Lee. Ta sztuka walki została ukształtowana w klasztorze Wudang oraz Emei znajdującego się w prowincji Syczuan. Kung-fu opiera się w głównej mierze na naśladowaniu ruchów niektórych zwierząt. Mowa o lamparcie, wężu, tygrysie, żurawiu oraz skoku, który jako zwierzę mistyczne symbolizuje duchową doskonałość. W ostatnim czasie kung-fu odradza się w kinie akcji, dzięki filmom o życiu Ip-Mana, który był podobno nauczycielem wspomnianego już Bruca-Lee. Judo to sztuka, która powstała tych razem nie w Chinach, a w Japonii. Jego twórcą jest Jigoro Kano, a polega ona w głównej mierze na samodoskonaleniu oraz czerpaniu swojej siły ze zwinności, która ma być poparta szybkością.

W Japonii zrodziły się również inne popularne sztuki walki takie jak na przykład aikido. Tutaj nacisk kładzie się głównie na synchronizację ruchów z oddechem, dzięki czemu będzie można wydobyć wewnętrzną energię. Twórcą aikido był Morihei Ueshiba, który stworzył sztukę walki tak by była jak najbardziej etyczna. Aikido prócz walki uczy zachowania wewnętrznego spokoju oraz kontroli nad ruchami. Teraz przenieśmy się do nieco innego państwa, a więc Korei. Właśnie z tego kraju pochodzi taekwondo, które w swojej pierwotnej wersji było stylem walki wykorzystywanym w celach militarnych. Zmiany dokonały się dopiero w wielu XX, kiedy to zmieniono nieco podejście do tej sztuki walki. Jej adepci mieli być odważni, wytrwali, spokojni oraz uprzejmi. Taekwondo uczy walki za pomocą nóg oraz rąk angażując jednocześnie całe ciało, poprawiając w ten sposób kondycje fizyczną ucząc przy tym samoobrony. Na koniec zajmiemy się sztukami walki z całkiem innego regionu świata. Dokładnie chodzi o Brazylię. To właśnie z tego państwa wywodzi się capoeira, a więc walka, w której ruchy są zbliżone do tańca. Podobno wymyślili ją afrykańscy niewolnicy, a jej zastosowanie opiera się na nieprzewidywalności ruchów, płynności oraz dynamice. Obecnie wykonuje się ją w głównej mierze na specjalnej okrągłej arenie przy rytmie brazylijskiej muzyki.

Sztuki walki w obecnym świecie rozwinęły się na tyle, że bez dwóch zdań, jest w czym wybierać. Mamy różne rodzaje, style czy odmiany. Najpopularniejsza sztuka walki na świecie to bez dwóch zdań karate. Sztuka, która polega na obezwładnieniu przeciwnika dodatkowo rozwija refleks, charakter i percepcję.

Czym jest karate? Najprościej ujmując to sztuka walki, której celem jest obezwładnienie przeciwnika bez użycia broni czy innych przedmiotów. W tej sztuce używamy tyko gołych rąk i nóg by zniwelować zagrożenie. Na karate składa się wiele technik blokowania, po których następuje kontratak przy użyciu pięści oraz innych części ciała. Karate uczy nas samoobrony, hartu ducha, samokontroli ale również dyscypliny, dzięki wielogodzinnym treningom. Powstało wiele legend o niezwyciężonych wojownikach posługujących się karate, którzy dzięki swoim treningom byli w stanie powalić przeważającą ilość wrogów samymi pięściami czy stopami. W tej dyscyplinie należy treningami doprowadzić do zjednania w całość zarówno ciała jak i ducha. Jak powstało karate? Otóż wielu osobom karate kojarzy się z Japonią, jednak prawda jest taka, że ta sztuka walki wywodzi się z Chin, a jej korzenie mają podobno sięgać 2500 lat p.n.e. Jedne ze źródeł wskazują, że za powstanie wczesnego karate odpowiada hinduski mnich, który w 520 r. n.e. pieszo przebywał drogę z Indii do Chin. Jego celem było dotarcie na dwór władcy by nauczać monarchę z dynastii Liang zasad buddyzmu. W trakcie swojej wędrówki mnich kroczył różnymi ścieżkami, przedzierając się przez Himalaje, rzeki czy lasy. W takcie tej podróży bacznie przyglądał się przyrodzie, dzikim zwierzętom, ich zwyczajom, sposobom walki i obrony przed drapieżnikami. Te obserwacje łączył z odpowiednimi ruchami oraz technikami oddychania tworząc tym samym sztukę walki bez użycia broni, a więc karate.

Obecność mnicha na dworze cesarskim nie trwała jednak długo. W związku z tym mnich udał się do klasztoru Shaolin przekazując swoją wiedzę innym mnichom. Techniki walki były oparte na dwóch księgach – Księdze Przemian oraz Księdze Wróżb. Treningi były mordercze, a wielu mnichów nie wytrzymywało kondycyjnie. Jednak po ci, którzy skończyli nauki okazywali się być najlepszymi wojownikami ówczesnych Chin. Później karate posłużyło jako podstawa do rozwoju boksu chińskiego. Wielu osobom karate kojarzy się jednak z Japonią i poniekąd słusznie. Otóż na archipelagu Ryuku na wyspie Okinawa istniało wiele ośrodków handlowych między Chinami Japonią. To właśnie tam dochodziło do wymiany kulturowej, a między innymi wymiany znajomości sztuk walki. Na Okinawie mieli mieszkać najlepsi znawcy sztuk walki na świecie, dzięki którym Japonia zawdzięcza znajomość karate.

Capoeria przez lata była uważana bardziej za taniec niż za sztukę walki. Nie ma się co dziwić, jest to niejako hybryda tańca oraz sportu walki. Jest bardzo dynamiczna i płynna a w głównej mierze polega na zamaszystych kopnięciach oraz niezwykłych przejściach.

Główne założenie capoeiry polega na dominacji sprytu nad siłą. Wywodzi się ona z czasów niewolnictwa, które miało miejsce niemal 500 lat temu w Brazylii. Ówcześni niewolnicy nie mogli uprawiać żadnych sztuk walki, dlatego wykazując się sprytem stworzyli własną sztukę walki, która miała głównie polegać na samoobronie. Dlatego właśnie capoeira wygląda jak taniec z elementami akrobatyki i gimnastyki. Gdy zyskała na popularności została zakazana w Brazylii. Po zniesieniu niewolnictwa okryła się niesławą ponieważ upodobały sobie ją członkowie gangów. Dopiero Manuel Reis Machado przywrócił jej zasłużony blask. Przekonywał on rząd, iż capoeira jest dziedzictwem narodowym, co w rezultacie doprowadziło do powstania w 1932 roku pierwszej na świecie szkoły capoeiry. Mastre Bimba (tak nazywano Mauela) wprowadził do capoeiry kopnięcia oraz ciosy, tworząc w ten sposób sztukę walki, która w przyszłości zyskała ogromną popularność, nie tylko w Brazylii, ale również w USA i Europie.

Obecnie capoeira jest nie tylko sztuką walki, ale również formą aktywności fizycznej i filozofią życiową, opierającą się na przeświadczeniu, że od zadania ciosu ważniejsze jest jego uniknięcie. Zawodnicy próbują swoich przeciwników wytrącić z równowagi lub ich podciąć, dlatego siła nie jest tutaj tak ważna, ale wspomniany już wcześniej spryt. Miejsce treningu jest zazwyczaj roda, a więc okrągły ring. Sama walka polega na markowaniu ciosów i ich unikaniu z jak najmniejszym kontaktem fizycznym. Jako sport walki capoeria polega na wstrzymaniu ciosu blisko głowy przeciwnika w ten sposób zdobywając punkt. Odmiana bardziej agresywna nazywana jest jogo duro. Capoeria to sztuka walki przeznaczona dla każdego, nawet dla najmłodszych. Ta sztuka walki uczy dzieciaki działania w grupie, zasad fair play, samodyscypliny oraz cierpliwości. Ten sport wzmacnia pewność siebie, ducha oraz uczy panowania nad własnymi nerwami. To co jest niezwykłe w tym sporcie to, to że prócz samej sztuki walki można się nauczyć wielu ruchów akrobatycznych, tworzenia muzyki, grania na odpowiednich instrumentach czy rytmiki. Nauka capoeiry przynosi wiele korzyści nie tylko fizycznych, zdrowotnych ale i mentalnych i duchowych.

Karate to jedna z najpopularniejszych sztuk walki, a co za tym idzie najbardziej znana. Karate wywodzi się z Chin, jednak swoją popularność zdobyło na japońskiej Okinawie. Historię karate możemy podzielić na cztery okresy – hinduski, chiński, okinawski oraz japoński.

Wyżej wymieniony okresy zostały przedstawione w porządku chronologicznym dlatego zacznijmy od okresu hinduskiego. Jest to okres najstarszy, a zarazem najbardziej tajemniczy ze względu na najmniejsza ilość źródeł które się zachowały do obecnych czasów. Najważniejsza księga buddyzmu mahajanistycznego – Sutra Lotosu – wspomina o wojownikach posługujących się walką wręcz bez użycia broni. Inne źródła przekazują również o wojownikach walczących zaciśniętymi pięściami. To właśnie w Chinach w klasztorze Shaolin pojawia się między V a VI wiekiem mnich buddyjski, który naucza tamtejszych duchownych sztuki walki uchodzącej za pierwowzór karate. Kolejny okres został nazwany okresem chińskim. Pierwszy człon słowa karate – „kara” w języku chińskim oznacza chińskie, a słowo „te” – ręce. Dopiero z czasem chińskie „kara” zamieniono na słowo japońskie, które jest wymawiane tak samo, jednak inaczej pisane, które oznacza „puste”. Tak więc zamieniono „chińskie ręce” na „puste ręce”. W tym okresie sztuki walki były rozwijane bardzo intensywnie, w tym właśnie karate.

Okres okinawski jest okresem przejścia karate z „rynku” chińskiego na japoński. Okinawa, która jest wyspą zawsze była miejsce ścierania się wpływów i kultur obu krajów. Liczne konflikty, które się tam pojawiały między odmiennymi kulturowo narodami próbowano załagodzić w 1609 roku dekretem o zakazie używania broni. Właśnie ten dekret miał bardzo duży wpływ na rozwój karate jako sztuki walki, w której nie używano broni. Po upadku dynastii Ming w roku 1644 na Okinawę zaczęli napływać uchodźcy z Chin, którzy również przyczynili się do rozwoju i rozpowszechnienia karate. Ostatni z okresów to okres japoński, który można przyjąć, iż zaczął się w pierwszej połowie XIX wieku. Właśnie w roku 1922 mistrz karate – Gichin Funakoshi, udał się do Japonii w celu pokazania karate jako sztuki walki. Okazał się, że to co zaprezentował wielce się spodobało publiczności, więc mistrz postanowił zostać w kraju kwitnącej wiśni. Popularność karate w Japonii stale rosła i nic dziwnego, że pierwsze dojo zostało nazwane pseudonimem mistrza Funakoshiego – Shotokan. Mocnym ciosem dla karate była niestety II wojna światowa. W trakcie jej trwania zginęło wielu mistrzów karate, a strona wygrana (Amerykanie) w ramach jednego z warunków kapitulacji zakazali uprawiania wszelkich sztuk walki. Jednak samo karate przetrwało, a z czasem amerykanie przekonali się do tych sztuk walki. Wieli amerykańskich żołnierzy uczyło się karate, a po nich tym „sportem” zainteresowały się kolejne kraj, aż do momentu jak te sztuki walki poznał cały świat.

Kung fu kojarzy się nam w pierwszej kolejności z filmami i nie jest to nic dziwnego. Popularność tej sztuki walki została zauważona przez duży ekran dzięki filmom o Brucie Lee. Kung fu hartuje ducha i ciało. Ten styl dzieli się na wiele szkół, a każda z nich ma swoje odrębne zasady.

Zacznijmy jednak od początku. Kung fu powstało jako forma walki w trakcie formowania się plemion chińskich, które mając odmienne poglądy często między sobą walczyły. Wojowników Kung fu miał cechować honor, odwaga oraz wytrwałość w działaniach. Wraz ze wzrostem popularności Kung fu ujednolicone zostały podstawowe zasady, które opierały się na wiedzy o ciele człowieka, istniejących wówczas broniach oraz taktykę walki w oddziałach. Z kolejnymi wiekami rozwijało się społeczeństwo jak i samo Kung fu. Źródła podają, że można wyróżnić około pięćdziesięciu stylów głównych, które następnie dzielimy na konkretne szkoły Kung fu. Tych może być nawet około tysiąca. Duża cześć z nich nie ujawnia swoich praktyk, ponieważ stary kodeks Kung fu nakazuje zachowania tajemnicy. Generalizując jednak możemy wyróżnić trzy główne style Kung fu. Będą to styl Shaolin, styl Wudangu oraz styl z Emei. Pierwszy z nich przywiązuje dużo uwagi zarówno sile jak i umiejętnościach ataku. Ważna jest również praca nad własnym ciałem. Styl Wudang natomiast stawia na zwinność oraz uodpornienie się na ciosy. Należy wzmocnić trzy sfery – jing, qi oraz shen, a więc esencję życia, energię wewnętrzną oraz ducha. Ostatni ze stylów, a więc Emei stawia na połączenie obu wcześniej wymienionych stylów. Stawia się tutaj na łączenie ruch oraz bezruchu, ćwiczeń wewnętrznych oraz zewnętrznych. Ważna jest zwinność, zręczność oraz praktyczne umiejętności walki.

Z czasem wyodrębniły się konkretne szkoły, które propagowały swoje własne niepowtarzalne style. Wiele z nich przetrwało po dziś dzień, a wiele z nich zostało dalej rozpropagowanych dzięki kinematografii. Jednym z nich był przykładowo Styl Białego Żurawia (Pak Hok). Ten styl został zapoczątkowany w Tybecie, a jego technika polega na odpowiednim ułożeniu zarówno korpusu ciała jak i nóg. W tym stylu nie stosuje się kopnięć powyżej pasa, a ręce należy poruszać w ruchu okrężnym, natomiast nogi w liniach prostych. Innym stylem jest Styl Modliszki modlącej się (Tang Lang Pai). Modliszka od zawsze była owadem, który fascynował chińskich wojowników. Styl Modliszki stworzył Wong Lang, który został zainspirowany tym owadem w trakcie swego pobytu w górach. Styl ten opiera się na naśladowaniu ruchów kończyn górnych modliszki. W tym stylu w takcie walki często używa się również łokci. Obecni wykształciło się niecałe dwadzieścia odmian stylu Tang Lang Pai. Na koniec zajmijmy się Stylem Tygrysa (Hei Hu Pai). Ten styl powstał pod koniec XVII wieku, a stworzył go niejaki Hung Kuen. Składa się on na dziesięciu ręcznych formach oraz dwóch formach z kijem, a także jednej formie z mieczem. Adepci tego stylu ćwiczą na manekinach oraz drewnianych statywach.

Aikido to japońska sztuka walki, która obok judo, karate, kendo i kyudo jest najpopularniejsza. Trening aikido wymaga od adepta wielkiego skoncentrowania i silnego ciała. Celem tej sztuki walki jest zmiana kierunku ataku lub jego całkowite zneutralizowanie.

Aikido jest niezwykle popularne w Japonii, ta popularność przeszła również na inne kontynenty, w szczególności Europę oraz obie Ameryki. Głównym zamierzeniem aikido jest unikanie ataku lub/i obrona przed nimi. Ta sztuka walki nie polega na atakowaniu, a na wykorzystywaniu siły przeciwnika przeciwko niemu samemu. Zasadą jest, iż im bardziej skomplikowana jest technika obrony, tym mniej wysiłku będzie trzeba w nią włożyć. Mówi się, iż ile jest ataków tyle aikido znajdzie na to sposobów obrony. W przypadku aikido bardzo ważny jest również kodeks moralny, który polega na tym, że należy brać odpowiedzialność za zdrowie oraz kondycję psychiczną osób, które wraz z nami trenują lub stają do walki. Za twórcę aikido uznaje się Morihei Ueshibę, który początkowo ćwiczył ju-jitsu oraz szermierkę. Później oba te elementy wykorzystał do stworzenia aikido. Mistrz wychował wielu uczniów, z których jeden – Hirokazu Kobayashi kontynuował idee Ueshiby. Zrobił ona nawet więcej. Organizował pokazy początkowo w Japonii, lecz później nawet we Włoszech, Francji, Belgii czy Szwajcarii. Do Polski aikido trafiło w 1975 roku.

Aikido prócz techniki walki stawia również na filozofię. Ai-ki-do to trzy elementy. Ai oznacza harmonię i łagodność, ki oznacza energię witalną, a do oznacza drogę. Ważne jest tutaj nie tyle walka, a samodoskonalenie, które oparte jest na teorii wirującej kuli. Według niej cały świat wypełniony jest energią ki, która jest podobna do strumienia. Ta energia pomaga w koncentracji oraz blokowaniu ciosów. Podobno w aikido stosuje się 10 tysięcy wariantów różnych technik obrony. Według twórcy tej stuki walki osobę nas atakującą trapi jakiś problem, a my jako obrońcy w związku z tym nie powinniśmy atakować, a przeciwstawiać się w formie obrony. Obronę tą mogą stosować nie tylko mężczyźni, ale również kobiety i dzieci, dlatego też aikido jest uważane za sztukę walki przeznaczoną dla wszystkich. To wszystko nie oznacza, że aikido jest łatwe do opanowania, wprost przeciwnie, wymaga to wielu lat ćwiczeń. Nauka polega na opanowaniu obrony „ręcznej”, ale również takie przy zastosowaniu noża, kija oraz miecza. Należy pamiętać, iż w przypadku aikido, w odróżnieniu od innych sztuk walki, walka jest zależna od ruchów przeciwnika – jeżeli ten nie zaatakuje to do niej nie dojdzie.

Krav maga jest uważana za jedną z najbardziej skutecznych sztuk walki. Służy w głównej mierze do samoobrony, jednak jej nauka wymaga bardzo dużego zaangażowania oraz zachowania dyscypliny.

Krav maga w języku hebrajskim oznacza po prostu „walkę wręcz”, jednak w rzeczywistości angażuje ona całe ciało. Wojskowe wykorzystanie tej sztuki walki angażuje dodatkowo broń, którą mogą się stać wszystkie przedmioty znajdujące się akurat pod ręką. Krav maga to system walki przeznaczony dla sił wojskowych Izraela, a została stworzona przez Imiego Lichtenfelda w latach XX poprzedniego wieku. Jej ideą jest połączenie kilku stylów sztuk walki w jeden. W związku z tym mamy tutaj muay thai, jiu jitsu, judo, zapasy czy boks. Popularność tej sztuki walki wywodzi się z jej skuteczności, którą udowodniło wojsko izraelskie, ale również policja oraz jednostki specjalne. Polega ona na wykorzystaniu naturalnych ruchów człowieka w momencie gdy trzeba się bronić przed atakami przeciwnika. Chwyty wykorzystywane w krav madze mają trwale uszkodzić przeciwnika, za pomocą dźwigni, kopnięć, uderzeń oraz pchnięć. Ich celem są jak najbardziej wrażliwe miejsca – głowa, twarz, brzuch, stawy czy miejsca intymne.

Treningi krav magi polegają na samym początku na nauce znajomości różnych technik, która pomogą w skutecznej samoobronie przez każdym potencjalnym atakującym. Samoobrona ta polega na takim unieszkodliwieniu przeciwnika by nie mógł dalej uczestniczyć w walce. Ważna jest tutaj zasada minimalizacji ruchów, która pozwoli na maksymalizację skuteczności, oznacza to, że należy dzięki treningom doprowadzić do sytuacji, w której jednym ruchem czy jednym uderzeniem będziemy zdolni pokonać przeciwnika. Jak w większości sztuka walki nie liczy się tutaj tylko i wyłącznie ćwiczenie umiejętności fizycznych, ale również zdolności psychicznych. Mamy tutaj na myśli zachowanie spokoju w ekstremalnych sytuacjach, wzmacnianie pewności siebie oraz zachowanie zdecydowanej postawy. W krav madze nie ma miejsca na zawahanie, nasze ruchy muszą być szybkie, pewne oraz co najważniejsze skuteczne. Najważniejszymi uderzeniami będą zatem kopnięcia w stawy kolanowe, uderzenia w miejsca intymne, w splot słoneczny, ciosy w gardło czy oczy oraz wykorzystywanie przedmiotów znajdujących się wokół do zneutralizowania przeciwnika.

Brazylijskie jiu-jitsu (BJJ) to sztuka walki, która wywodzi się z trzech innych – ju-jitsu, zapasów oraz judo, a jej nacisk jej kładziony na walkę w parterze. Co jest takiego niezwykłego w tej sztuce walki? Zapraszamy do zapoznania się z naszym artykułem.

Brazylijskie jiu-jitsu koncentruje się na walce z jednym przeciwnikiem, a celem jest przejęcie kontroli nad walką poprzez wykorzystywanie dźwigni do obalenia przeciwnika by dojść do duszenia lub innej techniki powodującej utratę przytomności przez przeciwnika. Walka zawodników BJJ oczywiście zaczyna się od stójki, jednak najważniejsze jest do doprowadzenia zwarcia, czego efektem ma być walka w parterze, co dodatkowo utrudnia przeciwnikom wykonywanie jakichkolwiek uderzeń. Dominują tutaj chwyty, dźwignie, duszenia oraz inne techniki doprowadzające do nieruchomienia przeciwnika. BJJ wykształciło własną tradycję, dlatego też japońska jest odrzucana. Dominują tutaj symbole narodowe Brazylii czy tatuaże nawiązujące do religijności Brazylijczyków. Obecnie brazylijskie jiu-jitsu zyskało na swojej popularności głównie dzięki popularnym walkom MMA oraz temu, że nie jest wyznawana tutaj żadna większa filozofia, czy tradycja powiązana z ceremoniałem.

Jak jednak powstał ten niezwykły sport walki? Otóż Maeda Mitsuyo, wychowanek sławnego mistrza judo Jigoro Kano w roku 1914 osiedlił się w Brazylii. Maeda nie był byle kim. Nazywany był Hrabią Walk, który startował w turniejach na całym świecie. W roku 1919 Maeda zaczął nauczać młodego Brazylijczyka Carlosa Gracie mieszanki różnych sztuk walki. Określał on swoją sztukę jako jiu-jitsu. W późniejszym czasie Maeda został wykluczony przez Kano za walki za pieniądze, w których ten pierwszy występował. W późniejszym czasie Gracie otwiera akademię sztuk walki, której jednym z uczniów jest znany brazylijski zapaśnik Heilo. Później jego synowie mają kontynuować pracę swoich poprzedników tworząc swoje odmiany brazylijskiego jiu-jitsu. Ta sztuka walki staje się na tyle popularna, że wykorzystuje je w swoich szkoleniach armia Stanów Zjednoczonych. Nie jest to pełne wykorzystanie, tylko postawienie na pewne elementy BJJ, jednak to pokazuje jak skuteczna jest ta sztuka walki.

MMA to obecnie najpopularniejszy sport walki na całym świecie. Jest to skrót od słów Mixed Martial Arts, a więc niejako zlepku różnych stylów walki, które w połączeniu mają w sposób maksymalny wykorzystywać najlepsze aspekty każdego z nich do jak najszybszego powalenia i zneutralizowania przeciwnika.

MMA jest uważane jako styl walki, który jest pozbawiony zasad, w którym wszystkie chwyty są dozwolone, w którym zawodnicy nie muszą się ograniczać czy hamować. Nie jest to do końca prawda. Rzeczywiście zawodnicy mają dość dużą swobodę ruchów, jednak są zasady które ograniczają zawodników. MMA to kompilacja złożonych technik, na które zawodnicy pracują latami. Zasada walki jest jednak dość prosta. Należy tak wykorzystywać własne umiejętności (pochodzące bardzo często z innych sztuka walki) aby znokautować przeciwnika i nie dać się znokautować samemu. MMA to sztuka walki niezwykle brutalna oraz krwawa, mimo pewnych zakazów czy niedozwolonych ciosów, zdarzają się one ze względu na to, że sędzia nie zawsze jest w stanie wszystko wychwycić. To co jest niezwykłe w MMA to, to że nie da się tutaj ściśle określić jakiejkolwiek techniki czy wyliczyć i skatalogować ciosy stosowane przez zawodników. MMA w porównaniu z innymi sztukami walki, w szczególności z tymi pochodzącymi z poprzednich wieków jest sztuką walki niezwykle skuteczną.

Jeżeli chodzi o samą charakterystykę walki to można określić jasne zasady. Walka o mistrzostwo składa się z pięciu rund, zwykle inne walki zamykają się w trzech rundach. Każda z rund trwa pięć minut, a przerwa pomiędzy rundami nie jest dłuższa niż jedna minuta. Walkę można zakończyć na kilka sposobów. Jednym z nich jest nokaut przeciwnika, innym decyzja sędziego, rzadko zdarza się, że zostaje ogłoszony remis. W trakcie walki obowiązkowe jest noszenie ochraniacza na zęby, który czasami służy jako „broń taktyczna” – wypluwany przez zawodnika służy do symulowania kontuzji i zyskania na czasie. Dodatkowo wymagane są rękawice, które różnią się od tych bokserskich – są cieńsze i pozwalają na wykonywanie chwytów. Te „rekwizyty” pokazują tylko jak znikoma jest ochrona zawodników i jakim w rzeczywistości sportem walki jest MMA. Krew jest codziennością w oktagonie, zdarzają się złamania kończyn, uszkodzenia innych części ciała, a sporadycznie śmierć zawodnika.