Alec Soth staat bekend om zijn fascinerende portretten van groot formaat die de indrukwekkende weelde aan details zichtbaar maken, een neutraal frontaal standpunt en uitgebalanceerd licht. Hij treedt hun wereld niet zelfverzekerd tegemoet maar tast die voorzichtig af. Door zijn precieze werk maakt deze fotograaf schitterende beelden.
Website: http://alecsoth.com/photography/
Blog: http://littlebrownmushroom.wordpress.com/
Documentaire :
http://www.djbroadcast.nl/news/newsitem_id=5821/Video_Somewhere_to_Disappear.html
http://www.somewheretodisappearthefilm.com/
]]>
Website http://www.seydoukeitaphotographer.com/
]]>
Alles aan de foto’s van Sally Mann (Lexington, VS 1951) ademt sfeer; of het nu de portretten van haar opgroeiende kinderen zijn, de natuur om haar heen of de dood en vergankelijkheid die ze op bijzondere wijze in beeld brengt.
Door te werken met technische camera’s en 19e-eeuwse fotografische processen krijgt haar werk een bijna tastbare authenticiteit. Haar unieke kijk op de wereld en de wijze waarop ze die weet te verbeelden, hebben haar één van de belangrijkste fotografen van de Verenigde Staten gemaakt.
Met de serie Immediate Family (1984 – 1994) wordt ze wereldberoemd. Tien jaar lang legt ze haar eigen kinderen vast op haar farm in Virginia, ze volgt hun ontwikkeling van kind naar puber, hoe ze zwemmen, spelen en opgroeien.
Voor de serie Deep South (1996 – 1998) gaat ze naar de zuidelijke staten, waar de geschiedenis en de Burgeroorlog alomtegenwoordig is. “Deze foto’s gaan over de rivieren van bloed, van tranen, van zweet die de Afrikaanse slaven achterlieten in de donkere grond van hun ondankbare nieuwe thuis”.
Van opgroeiende kinderen, de natuur en het aanwezige verleden, verlegt Sally Mann in de serie What Remains (2000 – 2004) haar focus naar dood en vergankelijkheid. Wanneer een voortvluchtige man zelfmoord pleegt op haar erf, raakt ze gefascineerd door het eeuwige proces waarin de natuur alles weer tot zich neemt en in normale staat terugbrengt. Ze graaft haar overleden windhond op om te fotograferen wat er nog van haar over is na 18 maanden onder de grond.
De serie Faces uit 2004 is een afsluiting na What Remains, waarmee Mann de cirkel weer rond maakt: gebruikmakend van het Collodionprocedé portretteert ze haar inmiddels volwassen kinderen.
Een groot aantal musea zijn in het bezit van haar werk, waaronder The Museum of Modern Art in New York.
Time Magazine riep haar in 2001 uit tot fotograaf van het jaar.
“One of the things my career as an artist might say to young artists is: the things that are close to you, are the things that you can photograph the best. And unless you photograph what you love, you’re not going to make good art.” – Sally Mann.
Website : http://sallymann.com/
]]>Aan het begin van zijn carrière (eind jaren zeventig) plaatste hij zijn vrienden en familieleden op weloverwogen wijze in fictieve tableaus, veelal binnenshuis. Later richtte hij zijn blik ook naar buiten en fotografeerde hij onbekenden in een stedelijke omgeving (Berlijn, Calcutta, Hollywood, New York, Rome en Tokyo), waarbij hij door het gebruik van kunstlicht de dramatiek van zijn beelden vergrootte. Iedere serie van hem (Hustlers, Streetwork, Heads, A Storybook Life en Lucky 13) is een soort verkenning van zijn formele en conceptuele interesses.
Hij fotografeert vaak geënsceneerde situaties, maar je krijgt regelmatig het idee dat het model geen idee heeft dat hij of zij gefotografeerd wordt. Hierdoor krijg je een raar soort gevoel van voyeurisme. Centraal in deze staat zijn meest recente serie Lucky 13, waarin je telkens een paaldanseres in actie ziet tegen een neutraal zwarte achtergrond. Dit werk wordt gecombineerd met monumentale beelden uit de veelgeroemde serie Hustlers, een serie portretten van mannelijke prostituees in een stedelijke omgeving. Het psychisch beladen spel van kijken en bekeken en de complexiteit van de waarneming worden is een bindend de twee series met elkaar.
Philip is geen fotograaf die duizenden foto’s per jaar maakt, sterker nog zijn productie ligt enorm laag: hij maakt zo’n twaalf beelden per jaar. Elke foto is helemaal tot in detail uitgedacht. Hij maakt een script voor een bepaalde scène en zelfs de exacte werking van het licht en schaduw is wel overwogen.
Portfolio: http://www.thecollectiveshift.com/show/portfolio/diCorcia
Sanguinetti maakt de keuze om als Magnum fotografe de documentaire stijl achterwege te laten, geen rechthoekige kleinbeeldopnames in een traditioneel zwart-wit van de kinderen in hun rurale omgeving. Maar te kiezen voor vierkante foto’s in kleur en te focussen op de dromen, verlangens en verbeelding van de meisjes en maakt het van die reeks een heel ontroerend verhaal om naar te kijken.
http://alessandrasanguinetti.com/
“Voor de reportage ‘Es gibt was Neues hier seit gestern’ heb ik Ungerer vier dagen gevolgd. Het was erg uitzonderlijk dat we daarvoor toestemming kregen.”
Vanfleteren droeg de prijs op aan de onlangs in Libië omgekomen Tim Hetherington, die in diezelfde categorie genomineerd was. “Het voelde onwennig. Toen ik vernam dat hij overleden was, heb ik nog een brief geschreven opdat Hetherington automatisch de prijs zou krijgen. Maar de jury had voordien al in mijn voordeel beslist en kon de beslissing niet terugschroeven
België brengt heel wat interessante fotografen voort, Vanfleteren, Dirk Braeckman en Carl De Keyzer hebben nationaal en internationaal hun verdiensten zowel op vlak van journalistieke fotografie als kunstfotografie. Stephan Vanfleteren (°1969) is van al deze fotografen misschien wel het bekendst bij het Belgische publiek. De kans is immers groot dat u zijn werk al in of op menig tijdschrift, reclameaffiche of platencover hebt gezien. Vanfleteren studeerde fotografie aan de Hogeschool Sint-Lukas Brussel. Aanvankelijk werkte hij voornamelijk voor de Vlaamse krant De Morgen, maar zijn werk verschijnt ook in magazines als Paris Match, Le Monde 2, Independent Magazine, Die Zeit, Knack, Humo en Volkskrant Magazine…
Website van Vanfleteren
]]>