به گزارش خبرگزاری چادگان، متن کامل پیام سردار پاسدار اسماعیل قاآنی فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در پی درگذشت مرحومه فاطمه فلکیان به شرح زیر است:

«بسم الله الرحمن الرحیم إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ درگذشت بانوی مومن، صالح، مجاهد و الگوی صبر، ایثار و پایداری، مرحومه” فاطمه فلکیان، «ننه عصمت»، عزیز و مهربان را به محضر حضرت ولی‌عصر (عج)، رهبر معظم انقلاب اسلامی (مد ظله العالی)، ملت شریف و مبعوث شده ایران، خانواده محترم ایشان، مردم شهیدپرور یزد، رزمندگان و پیشکسوتان هشت سال دفاع مقدس، مدافعان حرم و تمامی مجاهدان جبهه مقاومت تسلیت و تعزیت عرض می‌کنم. ننه عصمت تنها یک مادر یزدی نبود؛ او گرمای دست و آغوش مادری را با دستکش‌های بافت دست های خود در سرمای طاقت‌فرسای جبهه‌های نبرد با ارتش بعثی و سپس مصاف با داعش و تروریست های تکفیری در اردوگاه مدافعان حرم به رزمندگان می رساند و حس و جان آنان مقابل دشمن عظمت می‌ بخشید. نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، افتخار می‌کند که پشتوانه‌اش دعای مادرانی است که از خانه، جبهه را تقویت می‌کنند. بانوان ایران اسلامی! شما سربازان سنگر ایمان و عفتید؛ ما در میدان مقاومت، شما در خانه‌ها، هر دو یک جبهه‌ایم. این پیوند، راز شکست‌ناپذیری امت اسلامی است. خانه‌ای که با ایمان، حجاب، عفت، تربیت و صبر اداره شود، سنگر مقدم جبهه مقاومت است. از درگاه خداوند متعال برای این بانوی جلیل القدر علو درجات، همجواری با حضرت فاطمه زهرا (س) و برای بازماندگان او صبر، شکیبایی و سکینه قلبی مسئلت دارم.»

به گزارش چادگان، حمید ابوطالبی، دیپلمات بازنشسته و مشاور رئیس جمهور در دولت دوازدهم نوشت: امروز، نه از سر تفنّن که از بهر تأمل، سری به کتاب‌فروشی‌های جلوی دانشگاه تهران زدم؛ شاید برای آنکه نوستالژی دوران دانشجویی را بازسازی کنم و بار دیگر خود را در آن فضای ویژه‌ای بیابم که زمانی کتاب، دانشجو، اندیشه و آینده در آن به هم می‌رسیدند. می‌خواستم ببینم از آن روزها چه چیزی باقی مانده است؛ از آن رفت‌وآمدهای پرشور، از جوانانی که با کتابی زیر بغل و پرسشی در ذهن، از این کتاب‌فروشی به آن کتاب‌فروشی می‌رفتند و گویی هر کتاب می‌توانست دریچه‌ای به جهانی تازه باشد.

اما این بار، آنچه دیدم بیشتر از آنکه نوستالژی را زنده کند، امیدم را غم‌آجین کرد.

گویی دیگر از آن محیط ویژه چندان چیزی باقی نمانده است. در کتاب‌فروشی‌ها پرنده پر نمی‌زند؛ چه رسد به حضور پرشور انسان‌ها و آن پویاییِ دانش و آینده. برخی کتاب‌فروشی‌ها تغییر وضع داده‌اند و جای خود را به کافه و فضاهای دیگری واگذار کرده‌اند. البته کافه بد نیست و زندگی شهری بدون کافه نیز معنایی ندارد؛ مسئله اما چیز دیگری است: وقتی کتاب‌فروشی، که زمانی محل تلاقی جوانی و دانایی و پرسش از آینده بود، از رونق می‌افتد، باید از خود پرسید چه اتفاقی برای آن آینده افتاده است که دیگر کسی برای یافتنش به سراغ کتاب نمی‌آید.

برای من، جلوی دانشگاه تهران فقط یک نشانی شهری نیست. بخشی از حافظه‌ی فکری و اجتماعی چند نسل است؛ جایی که دانشجو بودن، کتاب خواندن، اندیشیدن و آینده‌نگری، اجزای یک زندگی واحد بودند. من در سال‌های دانشجویی، همین تجربه را در جاهای دیگری نیز زیسته‌ام؛ از جمله در پاریس، در بیرون دانشگاه سوربن، جایی که تأمل درباره‌ی اندیشه و جهان، بخشی طبیعی از زندگی دانشجویی بود. دانشگاه و کتاب‌فروشی و کافه و خیابان، هر یک به نحوی به یکدیگر پیوند می‌خوردند و جوانی، اندیشه و آینده را در یک فضای زنده به هم متصل می‌کردند.

 افق، امید، آینده

اکنون اگر اینجا خبری از آن نسل جوان دانشجو نباشد؛ اگر در اینجا کسی در جست‌وجوی کتاب و امید و دانایی و آینده نباشد؛ اگر جلوی دانشگاه تهران دیگر آن فضای زنده‌ای را که زمانی تجربه می‌کردیم نداشته باشد؛ و اگر آن شور جست‌وجوی فکری که در اینجا و در اطراف سوربن دیده می‌شد، کم‌رنگ شده باشد، باید پرسید: پس کجا هنوز آنگونه است که باید باشد؟

دلیل کلان این دگرگونی، موضوع این نوشته نیست. می‌توان درباره‌ی معیشت، اقتصاد، سیاست، فناوری، تغییر سبک زندگی، مهاجرت، تحولات فرهنگی و ده‌ها عامل دیگر سخن گفت. هر یک از این عوامل بخشی از واقعیت را توضیح می‌دهند. اما من اکنون در پی توضیح همه‌ی این علل نیستم. چیزی که امروز مرا متوقف کرده، «خودِ این نشانه» است:

شور دانشجویی که دیگر به چشم نمی‌آید، کتابی که کمتر دست‌به‌دست می‌شود، و امیدی که دیگر مانند گذشته در فضای عمومی تجلی ندارد. مسئله‌ی من، سرگردانی امید در روزگاری است که آینده روشن نیست.

شاید بتوان جامعه را از بسیاری جهات تحلیل کرد؛ با شاخص‌های اقتصادی، سیاسی، امنیتی و اجتماعی. اما هیچ جامعه‌ای تنها با این شاخص‌ها زندگی نمی‌کند. جامعه به یک «افق» نیز نیاز دارد؛ به احساسی که فرد بداند فردا، هرچند دشوار و سخت، قابل تصور است و می‌توان برای آن برنامه ریخت. انسان فقط با امنیت امروز زندگی نمی‌کند؛ با معنای فردا نیز زندگی می‌کند.

 جوانی و امید در گذر زمان

چراکه امید، یک احساس فردی صرف نیست؛ یک پدیده‌ی اجتماعی نیز هست. جامعه‌ای که جوانانش آینده‌ای را قابل تصور ببینند، برای ساختن آن سرمایه‌گذاری می‌کند. کتاب می‌خواند، می‌آموزد، کسب‌وکار راه می‌اندازد، خانه می‌سازد، خانواده تشکیل می‌دهد و برای سال‌های بعد برنامه می‌ریزد. اما هنگامی که آینده دائماً در هاله‌ای از ابهام قرار گیرد، زندگی نیز به‌تدریج کوتاه‌مدت می‌شود. مسئله فقط این نیست که آیا مردم از جنگ می‌ترسند یا خیر؛ مسئله این است که نمی‌دانند این وضعیت تا کجا ادامه خواهد یافت. نمی‌دانند فردا در چه شرایطی خواهند بود. نمی‌دانند باید برای صلح آماده شوند یا برای جنگ؛ برای ثبات برنامه‌ریزی کنند یا برای بحران؛ آینده را بسازند یا منتظر بمانند.

 در چنین شرایطی، امید پیش از آنکه نابود شود، سرگردان می‌شود.

و شاید این همان چیزی است که امروز در خلوت کتاب‌فروشی‌های اطراف دانشگاه بیش از هر جا می‌توان احساس کرد: جوانی که باید پرسشگر باشد، اما پرسش از آینده برایش به پرسش از امکان آینده تبدیل شده است.

اینکه مهرماه باید آغاز شور باشد؛ آغاز کتاب، دانشگاه، دوستی، دانایی و رؤیای فردا. اما اگر مهرماه نیز با خود پرسشِ بی‌پاسخِ آینده را حمل کند، غم‌آجینی امید دیگر فقط یک احساس فردی نیست؛ به تجربه‌ای اجتماعی تبدیل می‌شود.

 جنگ و فردا؛ جامعه در وضعیت تعلیق

از همین‌جاست که مسئله‌ی جنگ، از یک مسئله‌ی صرفاً نظامی و دیپلماتیک فراتر می‌رود و به مسئله‌ای اجتماعی و حتی فلسفی تبدیل می‌شود. زندگی در فاصله‌ی میان انتظارِ جنگ و انتظارِ صلح، وضعیتی متفاوت ایجاد می‌کند: نه جنگ به پایان رسیده است و نه صلح آغاز شده؛ نه جامعه می‌تواند با اطمینان به زندگی عادی بازگردد و نه می‌تواند خود را برای یک وضعیت نهایی آماده کند.

 این «انتظار در میانه‌ی جنگ» فقط یک وضعیت سیاسی نیست؛ یک وضعیت اجتماعی است. جامعه‌ای که مدت زیادی در چنین تعلیقی زندگی کند، به‌تدریج بهایی را می‌پردازد که در آمار جنگ و صلح به‌سادگی دیده نمی‌شود: «فرسایش افق آینده».

جنگ، زندگی را با خطر مواجه می‌کند؛ اما بلاتکلیفی، زندگی را با انتظار مواجه می‌کند. و انتظارِ طولانی، اگر پایان آن معلوم نباشد، می‌تواند خود به نوعی فرسایش اجتماعی تبدیل شود. تصمیم‌ها به تعویق می‌افتند، برنامه‌ها کوتاه‌مدت می‌شوند، سرمایه‌گذاری در آینده دشوارتر می‌شود و انسان بیش از آنکه زندگی خود را بسازد، منتظر می‌ماند ببیند چه اتفاقی خواهد افتاد.

از همین منظر، آنچه در یک کتاب‌فروشی خلوت می‌بینیم شاید تنها خلوتیِ یک کتاب‌فروشی نباشد. شاید نشانه‌ای باشد از جامعه‌ای که بخشی از توان خود برای تصور آینده را از دست داده است.

 دیپلماسی؛ شهر بی‌دفاع

در چنین شرایطی، دیپلماسی دیگر یک امر تجملی یا حاشیه‌ای نیست. دیپلماسی، در هر وضعیت سیاسی، یکی از ابزارهای اصلی حفاظت از منافع ملی است؛ چه کشور در صلح باشد، چه در بحران و چه در آستانه یا درگیر جنگ.

اما در ایران امروز، تعارض در روایت‌های مربوط به دیپلماسی نیز خود به بخشی از مسئله تبدیل شده است: یک‌سو گفته می‌شود «ما در حال بررسی و تهیه‌ی پاسخ هستیم» و در سوی دیگر گفته می‌شود «ما منتظر پاسخ آمریکا هستیم». فارغ از اینکه در نهایت کدام روایت دقیق‌تر باشد، همین دوگانگی در سطح افکار عمومی پرسشی اساسی ایجاد می‌کند:

 پس چه کسی منتظر چه کسی است؟

این فقط یک اختلاف در واژه‌ها نیست. هنگامی که جامعه نداند مسیر گفت‌وگو در کجاست، چه کسی آغازگر مرحله‌ی بعد است و اصلاً مرحله‌ی بعدی چیست، بلاتکلیفی سیاسی به بلاتکلیفی اجتماعی تبدیل می‌شود.

این همان «شهر بی‌دفاع» است؛ شهری که نه لزوماً فاقد قدرت، بلکه فاقد تصویری روشن از نحوه‌ی استفاده از ابزارهای قدرت خود است. شهری که در آن دیپلماسی، به جای آنکه مسیر ارتباط و مدیریت بحران را روشن کند، خود به موضوعی مبهم و سرگردان تبدیل شده است.

دیپلماسی الزاماً به معنای توافق نیست؛ همان‌گونه که گفت‌وگو الزاماً به معنای پذیرش خواست طرف مقابل نیست. دیپلماسی یعنی حفظ امکان سخن گفتن، حتی در زمانی که اختلاف عمیق است. یعنی تبدیل بخشی از قدرت به امکان، و تبدیل بخشی از تعارض به ترتیباتی که بتوانند از هزینه‌های غیرضروری جلوگیری کنند.

کشوری که امکان گفت‌وگو را از خود سلب کند، بخشی از ابزارهای مدیریت بحران را نیز از دست می‌دهد. و کشوری که دیپلماسی را دارد اما درباره‌ی مسیر، هدف و مسئولیت آن تصویر روشنی به جامعه نمی‌دهد، ناخواسته بخشی از همان سرگردانی را به جامعه منتقل می‌کند.

 مسئله فقط این نیست که دیپلماسی چه می‌کند؛ مسئله این است که آیا جامعه می‌داند دیپلماسی در حال انجام چه کاری است؟

 تکلیف دیپلماسی را روشن کنیم

مسئله در نهایت ساده‌تر و در عین حال بنیادی‌تر از آن است که گاه تصور می‌کنیم. اگر دیپلماسی برای کشور ضرورتی ندارد، باید این مسئله صریحاً مشخص و تکلیف نهادهای آن روشن شود. اما اگر دیپلماسی همچنان یکی از ابزارهای ضروری تأمین منافع ملی و مدیریت بحران است، نمی‌توان آن را در وضعیتی مبهم، متناقض و رها نگه داشت. نمی‌توان هم دیپلماسی را ضروری دانست و هم آن را چنان به تابو تبدیل کرد که سخن گفتن از آن دشوار و یا حتی حرام باشد.

کشور برای خروج از وضعیت تعلیق، پیش از هر چیز به روشن شدن نسبت خود با آینده نیاز دارد. جنگ و صلح تنها دو وضعیت نظامی نیستند؛ دو وضعیت متفاوت برای زندگی اجتماعی‌اند. و میان این دو، جامعه نمی‌تواند درازدامن معلق بماند. زیرا شاید آنچه امروز بیش از هر چیز نیازمند بازسازی است، نه فقط یک سیاست یا یک نهاد، بلکه افق آینده باشد.

 چراکه امید، هنگامی زنده می‌ماند که آینده بتواند دوباره قابل تصور شود.

و شاید از همین‌جاست که باید به کتاب‌فروشی‌های خلوت جلوی دانشگاه بازگشت؛ به همان جایی که روزگاری جوانی، کتاب و دانایی، بی‌آنکه کسی برایشان دستورالعملی نوشته باشد، در کنار هم نشسته بودند.

اگر آن شور دیگر در آنجا دیده نمی‌شود، شاید باید پرسید نه فقط چه بر سر کتاب‌فروشی آمده است، بلکه:

 چه بر سر «افق آینده» آمده است؛ آیا نمی‌توان دید که سرانجام خودِ امید سرگردان شده است؟

۳۱۰۳۱۰

به گزارش چادگان، مسئولان حاضر در این مراسم، ضمن قدردانی از عملکرد دوره گذشته، بر ضرورت تغییر متناسب با نیازهای امروز کودکان و نوجوانان تأکید کردند. در این میان، توسعه دسترسی به خدمات کانون در مناطق محروم، استفاده از ظرفیت خیرین و افزایش همکاری میان نهادهای آموزشی و فرهنگی، از جمله محورهای مطرح‌شده برای دوره جدید مدیریت این مجموعه بود.

کارنامه سه‌ساله کانون فارس از نگاه مدیرکل پیشین علی خواجه‌نژادیان، مدیرکل پیشین کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان فارس، همدلی و همراهی کارکنان و مربیان را عامل اصلی موفقیت‌های این مجموعه در سه سال گذشته دانست و اظهار کرد: ارتقای شاخص‌ها و معرفی کانون فارس به‌عنوان یکی از مجموعه‌های برتر کشور، حاصل تلاش یک تیم همدل بوده است. وی با اشاره به نتایج ارزیابی‌های ملی سازمان برنامه و بودجه گفت که کانون فارس در میان کانون‌های سراسر کشور رتبه سوم را کسب کرده است. خواجه‌نژادیان همچنین از نقش کارکنان مراکز، مجموعه مدیریتی و کانون زبان ایران در تحقق این دستاوردها قدردانی کرد. مدیرکل پیشین کانون فارس با اشاره به انتقال مسئولیت میان مدیران در طول سال‌های گذشته، مدیریت کانون را مسیری پیوسته توصیف کرد که هر مدیر بخشی از آن را پیش می‌برد. او ضمن اعلام آمادگی برای همکاری و ارائه مشورت به مدیر جدید، از کارکنان خواست اختلاف‌نظرها و تفاوت سلیقه‌ها را برای خدمت بهتر به کودکان و نوجوانان کنار بگذارند.

کانون نباید به گروه خاصی از خانواده‌ها محدود شود محمدحسن موسوی، مدیرکل امور اجتماعی و فرهنگی استانداری فارس، یکی از مهم‌ترین انتظارات از مدیریت جدید کانون را گسترش دامنه مخاطبان و فراهم کردن امکان بهره‌مندی همه کودکان از خدمات این مجموعه دانست. او با اشاره به شرایط اجتماعی کشور اظهار کرد: نهادهای فرهنگی و پرورشی در تقویت باورها، رشد فکری و افزایش آگاهی نسل آینده نقش مهمی دارند و باید با حساسیت بیشتری به جایگاه آن‌ها توجه شود. موسوی با تأکید بر اینکه کانون باید پذیرای دیدگاه‌ها و سلایق مختلف باشد، گفت: نباید این تصور ایجاد شود که کانون فقط متعلق به خانواده‌هایی است که نگاهشان به ساختار موجود نزدیک‌تر است. باید فضایی فراهم شود تا همه کودکان، فارغ از تفاوت دیدگاه‌های خانواده‌هایشان، بتوانند از امکانات و برنامه‌های کانون استفاده کنند. وی از منصور امینی، مدیرکل جدید کانون فارس، خواست این موضوع را در اولویت برنامه‌های خود قرار دهد و اعلام کرد استانداری نیز در این مسیر همکاری خواهد کرد.

عدالت آموزشی بدون توجه به پرورش کامل نمی‌شود مدیرکل امور اجتماعی و فرهنگی استانداری فارس در بخش دیگری از سخنان خود، بر ضرورت استفاده از ظرفیت نهضت ملی عدالت آموزشی و پرورشی برای توسعه زیرساخت‌های کانون تأکید کرد. موسوی با اشاره به توجه به مدرسه‌سازی و تجهیز مدارس گفت: در کنار توسعه فضاهای آموزشی، باید برای تقویت مراکز فرهنگی و هنری، تأمین تجهیزات مورد نیاز و ایجاد مراکز جدید کانون نیز برنامه‌ریزی شود. به گفته او، بخشی از مراکز کانون با کمبود تجهیزات و امکانات روبه‌رو هستند و در برخی مناطق نیز اساساً مرکزی برای ارائه این خدمات وجود ندارد. استفاده از ظرفیت برنامه‌های ملی و همکاری دستگاه‌های مسئول می‌تواند به کاهش این کمبودها کمک کند. موسوی با بیان اینکه بخش پرورشی در نظام آموزشی کشور طی سال‌های گذشته آن‌گونه که شایسته بوده مورد توجه قرار نگرفته است، خواستار تقویت این بخش در کنار توسعه زیرساخت‌های آموزشی شد.  برنامه توسعه فعالیت‌های علمی و مراکز سیار روستایی محمدرضا کریمی صارمی، معاون تولید کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان کشور، نیز با اشاره به گسترش فعالیت‌های این مجموعه، بر ضرورت تغییر رویکرد و افزایش دامنه خدمات آن تأکید کرد. او گفت: کانون امروز بیش از ۸۰ فعالیت در حوزه‌های مختلف دارد و دیگر نمی‌توان مأموریت آن را صرفاً به کتاب‌خوانی، ادبیات و هنر محدود کرد. به گفته وی، فعالیت‌های علوم پایه به‌طور جدی در ۱۰ رشته آغاز شده و برنامه این است که این تعداد به ۱۵ رشته افزایش یابد. کریمی صارمی ابراز امیدواری کرد که توسعه این فعالیت‌ها به پرورش نسل جدیدی از دانشمندان و متخصصان کشور کمک کند و افزود: همان‌طور که بسیاری از نویسندگان و هنرمندان از تجربه حضور خود در کانون یاد می‌کنند، در آینده نیز دانشمندان برجسته‌ای از دل این مجموعه پرورش خواهند یافت. معاون تولید کانون با اشاره به جایگاه کانون زبان ایران نیز عملکرد استان فارس در جذب مخاطب و نظم و انضباط را قابل توجه دانست و بر ضرورت حفظ و تقویت این ظرفیت تأکید کرد. او در عین حال، گستردگی جغرافیایی استان فارس را یکی از موانع توسعه مراکز ثابت عنوان کرد و گفت: با توجه به وسعت استان و فاصله زیاد مناطق، گسترش مراکز ثابت دشواری‌های خاص خود را دارد و باید از ظرفیت خیرین و مراکز سیار برای افزایش دسترسی کودکان به خدمات فرهنگی استفاده کرد. کریمی صارمی، تقویت بیش از ۱۰۰ واحد سیار روستایی را از برنامه‌های امسال کانون برشمرد و توسعه فرهنگ مطالعه و کتاب‌خوانی را از نیازهای مهم جامعه دانست. او همچنین ابراز امیدواری کرد فارس که در حوزه کانون زبان ظرفیت قابل توجهی دارد، در زمینه ادبیات نیز به الگویی برای سایر استان‌های کشور تبدیل شود.  پیوند آموزش و پرورش با کانون تقویت شود محسن کلاری، مدیرکل آموزش و پرورش استان فارس، نیز کانون را مجموعه‌ای اثرگذار در رشد فکری و تربیتی کودکان و نوجوانان توصیف کرد و بر ضرورت گسترش همکاری میان این نهاد و آموزش و پرورش تأکید داشت. او با اشاره به خاطرات دوران کودکی خود از فعالیت‌هایی مانند خمیربازی و کاردستی در کانون گفت: یکی از اهداف اساسی این مجموعه آن است که کودکان از پرسشگری به اندیشیدن، گفت‌وگو، کشف و تجربه برسند. کلاری با تأکید بر ضرورت توجه به هویت ایرانی اسلامی در فعالیت‌های کانون، خواستار اجرای برنامه‌هایی متناسب با نیازهای امروز کودکان و نوجوانان شد. او همچنین بر توجه به امکانات و شرایط کاری کارکنان کانون تأکید کرد و ابراز امیدواری کرد با همکاری مجموعه‌های آموزشی و فرهنگی، فصل تازه‌ای از فعالیت‌های خلاقانه برای کودکان استان آغاز شود.  کانون یک اداره نیست منصور امینی، مدیرکل جدید کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان فارس، در این مراسم با اشاره به ۲۱ سال سابقه فعالیت خود در کانون، این مجموعه را فراتر از یک ساختار اداری دانست و آن را خانه امید، خلاقیت و اندیشه و محل پرورش نسل آینده توصیف کرد. او با اشاره به تجربه فعالیت در کلاس‌های مربیگری و ارتباط مستقیم با کودکان و نوجوانان گفت: در طول سال‌های فعالیت خود آموخته است که هیچ مسیری در یک سازمان فرهنگی حاصل تلاش یک فرد نیست و دستاوردهای هر مجموعه، نتیجه تجربه و همراهی افرادی است که در مقاطع مختلف در کنار یکدیگر کار کرده‌اند. امینی با قدردانی از اعتماد مدیرعامل کانون کشور برای سپردن این مسئولیت به او، اظهار کرد: این اعتماد را سرمایه‌ای ارزشمند و در عین حال مسئولیتی سنگین می‌داند و امیدوار است با اتکا به خداوند، استفاده از تجربه همکاران و بهره‌گیری از ظرفیت‌های موجود، بتواند پاسخ شایسته‌ای به این اعتماد بدهد. مدیرکل جدید کانون فارس همچنین از تلاش مدیران پیشین، از جمله علی خواجه‌نژادیان، قدردانی کرد و پاسداشت زحمات گذشته را در کنار تلاش برای برداشتن گام‌های مؤثر در آینده ضروری دانست. آزمون مدیریت جدید؛ از عدالت پرورشی تا توسعه خدمات مجموع دیدگاه‌های مطرح‌شده در این مراسم، مجموعه‌ای از انتظارات را پیش روی مدیریت جدید کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان فارس قرار می‌دهد. از یک سو، حفظ دستاوردهای دوره گذشته و تقویت ظرفیت‌هایی مانند کانون زبان و فعالیت‌های ادبی اهمیت دارد و از سوی دیگر، توسعه خدمات در مناطق کم‌برخوردار، نوسازی تجهیزات، گسترش مراکز سیار و فراهم کردن امکان استفاده کودکان با سلایق مختلف از برنامه‌های کانون، از مطالبات مطرح‌شده است. اکنون تحقق این اهداف به میزان همکاری نهادهای مسئول، تأمین امکانات و توان مدیریت جدید در تبدیل این مطالبات به برنامه‌های عملی وابسته است؛ مسیری که نتیجه آن باید در دسترسی بیشتر کودکان و نوجوانان فارس به فرصت‌های فرهنگی، هنری و علمی نمایان شود.

به گزارش چادگان، علی ربیعی در آیین اختتامیه رویداد ملی مانوین با تأکید بر اهمیت صنایع خلاق در اقتصاد کشور اظهار کرد: رئیس‌جمهور خواسته است نقشه راه توسعه صنایع خلاق تدوین و تصویب شود تا اهداف این حوزه و وظایف دولت در قبال آن مشخص شود.

دستیار اجتماعی رئیس‌جمهور، با تأکید بر ضرورت خلاقیت و نوآوری برای عبور ایران از شرایط دشوار کنونی گفت: صنایع خلاق علاوه بر نقش اقتصادی، می‌توانند به تقویت تاب‌آوری جامعه و امید به آینده کمک کنند. او همچنین با اشاره به تحولات هوش مصنوعی، خواستار جدی‌گرفتن این فناوری از سوی کسب‌وکارهای خلاق شد.

او با اشاره به مشارکت دستگاه‌های مختلف در حمایت از صنایع خلاق افزود: وزارت میراث فرهنگی، وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، بانک‌ها، نظام تأمین اجتماعی، صندوق نوآوری و شکوفایی و معاونت علمی در این زمینه نقش دارند و دانش نظام اداری درباره صنایع خلاق و همکاری میان دستگاه‌ها در حال افزایش است. به گفته ربیعی، ایجاد پنجره واحد خدمات به صنایع خلاق نیز در دستور کار قرار دارد.

دستیار اجتماعی رئیس‌جمهور با اشاره به محدودیت‌های اقتصادی و کاهش ظرفیت سرمایه‌گذاری در اقتصاد کلاسیک گفت: صنایع خلاق می‌توانند به یکی از ظرفیت‌های مهم پویایی اقتصاد کشور تبدیل شوند؛ ظرفیتی که نقش آن در رشد اقتصادی هنوز به‌اندازه کافی شناخته نشده است.

ربیعی همچنین بر ضرورت پیوند توسعه اقتصادی با زندگی روزمره مردم تأکید کرد و گفت صنایع خلاق می‌توانند علاوه بر ایجاد ارزش اقتصادی، به رونق جوامع محلی و تقویت نشاط اجتماعی کمک کنند.

او در بخش دیگری از سخنانش، مجموعه‌ای از پیشنهادها برای تقویت کسب‌وکارهای خلاق مطرح کرد؛ از جمله فراهم‌کردن امکان مطالعه رایگان ظرفیت‌ها و مسیر رشد هر کسب‌وکار، آموزش راهبردهای رقابت و تمایز محصول، ارتقای دانش کسب‌وکار و مدیریت منابع مالی، جدی‌گرفتن هوش مصنوعی و ایجاد زنجیره‌های همکاری میان فعالان این حوزه.

ربیعی همچنین بر ضرورت شناخت بهتر بازار، توسعه فعالیت‌های بین‌المللی، حفاظت از مالکیت فکری و تقویت سازمان‌های یادگیرنده تأکید کرد و خواستار حمایت دولت از شبکه‌سازی میان کسب‌وکارهای خلاق شد.

او با اشاره به فعالیت هنرمندان و تولیدکنندگان از مناطق مختلف کشور در نمایشگاه مانوین، صنایع خلاق را ظرفیتی برای پیوند توسعه اقتصادی با هویت فرهنگی و زندگی مردم دانست.

۵۸۲۲۷

به گزارش چادگان از مازندران، عباس پوریانی در دیدار با مدیرکل و کارکنان سازمان بازرسی مازندران گفت: مبارزه با فساد، صیانت از حقوق مردم و بیت‌المال و پیشگیری از وقوع جرم، از مهم‌ترین مسئولیت‌های مشترک دستگاه قضایی و سازمان بازرسی است و در برخورد با فساد و تخلفات، هیچ‌گونه مماشاتی پذیرفتنی نیست.

وی با تأکید بر ضرورت شناسایی گلوگاه‌های فساد، اولویت‌بندی موضوعات مهم استان و ارتقای کیفیت گزارش‌های نظارتی افزود: هدف از نظارت، تنها شناسایی ایرادات و برخورد با تخلفات نیست، بلکه اصلاح امور، پیشگیری از جرم، ارتقای سلامت اداری و فراهم‌کردن زمینه فعالیت مدیران قانون‌مدار نیز باید مورد توجه باشد.

رئیس کل دادگستری مازندران با اشاره به اهمیت پیشگیری از وقوع جرم گفت: شناسایی زودهنگام زمینه‌ها و منافذ بروز فساد در دستگاه‌های اجرایی و برنامه‌ریزی برای رفع آنها، می‌تواند از وقوع تخلفات و تشکیل پرونده‌های قضایی جلوگیری کند.

پوریانی با تأکید بر برخورد برابر با متخلفان افزود: هیچ مدیر، دستگاه یا سازمانی نباید خود را فراتر از قانون بداند و هرگاه تخلف یا رفتار مجرمانه‌ای احراز شود، باید مطابق قانون با آن برخورد شود.

وی همچنین ارتقای کیفیت گزارش‌های نظارتی را ضروری دانست و گفت: گزارش‌هایی که مبنای تشکیل پرونده قضایی قرار می‌گیرند، باید از دقت کارشناسی، مستندات معتبر و استحکام حقوقی کافی برخوردار باشند تا تصمیم‌گیری قضایی بر پایه اطلاعات قابل اتکا انجام شود.

رئیس کل دادگستری مازندران در بخش دیگری از سخنان خود، بر ضرورت نظارت بر عملکرد شرکت‌ها و مجموعه‌های اقتصادی دولتی تأکید کرد و افزود: بررسی کارشناسی مشکلات این مجموعه‌ها باید با هدف حفظ ظرفیت‌های اقتصادی، حمایت از تولید و جلوگیری از تضییع حقوق عمومی انجام شود و در صورت احراز تخلف یا جرم، برخورد قانونی صورت گیرد.

پوریانی حمایت از مدیران قانون‌مدار را در کنار نظارت مؤثر ضروری دانست و گفت: نظارت باید به اصلاح فرآیندها، ارتقای بهره‌وری و رفع موانع قانونی و اداری منجر شود تا زمینه فعالیت‌های قانونی اقتصادی و توسعه استان فراهم شود.

وی با اشاره به ویژگی‌های جغرافیایی، اقتصادی، گردشگری و جمعیتی مازندران افزود: این استان علاوه بر جمعیت ساکن، پذیرای شمار زیادی از مسافران و هم‌وطنان از سراسر کشور است؛ بنابراین، تأمین زیرساخت‌ها، امکانات و اعتبارات باید متناسب با میزان مسئولیت‌های استان باشد.

رئیس کل دادگستری مازندران در پایان با تأکید بر ضرورت تعامل مستمر میان دستگاه قضایی و سازمان بازرسی گفت: صیانت از حقوق مردم، حفظ بیت‌المال، پیشگیری از وقوع جرم و ارتقای سلامت اداری، مستلزم برنامه‌ریزی منسجم، استفاده از ظرفیت کارشناسان و پیگیری جدی مسائل اولویت‌دار است.

به گزارش خبرگزاری چادگان، اسماعیل کوثری عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس در مراسم سالگرد شهادت شهید حاج حسین همدانی در گفتگویی اظهار کرد: طرح مدیریت و کنترل تنگه هرمز در کمیسیون امنیت ملی به‌طور گسترده بررسی شده و در مراحل پایانی قرار دارد. پس از نهایی شدن مواد، طرح به هیئت‌رئیسه مجلس ارائه می‌شود.

بنا بر روایت دانشجو، وی افزود: در حال حاضر طرح مقابله با نفوذ در مجلس در دست بررسی است که از ۳۳ ماده آن، ۲۲ ماده رسیدگی شده و احتمالاً طرح تنگه هرمز پس از آن در دستور کار قرار می‌گیرد.

کوثری گفت: هدف این است که مدیریت، کنترل و فرماندهی تنگه هرمز که در اختیار سپاه است، در چارچوب قانون انجام شود؛ اگر قوانین بین‌المللی درست اجرا می‌شد، ما باید سال‌ها قبل از پیمان NPT خارج می‌شدیم.

وی در پایان تصریح کرد: رژیم صهیونیستی به گفته خودشان ۲۰۰ تا ۲۵۰ کلاهک هسته‌ای دارد، اما عضو NPT نیست و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی هم نمی‌تواند اقدامی علیه آن انجام دهد؛ در چنین شرایطی دیگر قانون چه معنایی دارد؟

به گزارش خبرگزاری چادگان، سردار ذوالقدر مشاور فرمانده کل سپاه در گفتگویی اظهار کرد: بهترین دکترین جمهوری اسلامی، تکیه بر مردم است. اگر مردم را داشته باشیم، هر اقدامی امکان‌پذیر است و این دکترین در ۴۵ سال گذشته خود را اثبات کرده است.

بنا بر روایت دانشجو، وی افزود: آمریکایی‌ها بیش از ۵۰ بار به ما حمله کرده‌اند؛ از حوادث کردستان و کودتای نوژه گرفته تا طبس، ترور دانشمندان هسته‌ای، هفتم تیر و هشتم شهریور؛ همه این‌ها کار آمریکا بوده است.

سردار ذوالقدر گفت: نیروهای مسلح ما امروز در بالاترین سطح آمادگی قرار دارند و هیچ نگرانی از این بابت وجود ندارد. رزمندگان ما اهل جنگ و شهادت هستند؛مردم بیش از هفت ماه است که در میدان حضور دارند و وفاداری خود را به انقلاب و رهبری نشان داده‌اند.

وی تاکید کرد: امروز سه عنصر اصلی قدرت یعنی مردم، نیروهای مسلح و رهبری را در اختیار داریم و با استقامت، صبر و آمادگی در برابر دشمن ایستاده‌ایم.

به گزارش خبرگزاری چادگان،امیر سرتیپ علی جهانشاهی، فرمانده نیروی زمینی ارتش، با حضور در مرکز آموزش ۰۷ شهید ترابی کازرون، از بخش‍های مختلف این یگان بازدید کرد.

بنا بر روایت ایلنا، وی در این بازدید، ضمن گرامیداشت یاد و خاطره شهدای گران‌قدر نیروی زمینی، با اشاره به نقش محوری مراکز آموزشی در ارتقای توان بازدارندگی و آمادگی رزم کارکنان، گفت: آموزش، مؤلفه اصلی آمادگی رزم است.

فرمانده نیروی زمینی ارتش با تاکید بر نقش اثر‍گذار نیروی انسانی در عرصه رزم، افزود: حتی پیشرفته‌ترین تجهیزات نیز بدون نیروی انسانی متخصص و آموزش‌دیده، کارایی لازم را در میدان نبرد نخواهند داشت؛ از این‌رو کیفیت آموزش، مستقیماً بر موفقیت یگان‌های رزمی در مأموریت‌های محوله تأثیرگذار است.

وی با اشاره به حضور مقتدرانه یگان‌های این نیرو از شمال غرب تا سواحل مکران، تصریح کرد: استقرار گسترده یگان‍ها در نوار مرزی، انجام جابجایی‌های عظیم لجستیکی، پیاده‌سازی اصول پدافند غیرعامل و توان عملیاتی و آمادگی رزم ارتش جمهوری اسلامی ایران، هرگونه فکر تجاوز زمینی دشمن را به رؤیایی دست‌نیافتنی تبدیل کرده است.

به گزارش خبرگزاری چادگان، مهرداد بائوج لاهوی، نماینده مجلس دوازدهم گفت: خصوص برگزاری جلسات آنلاین و امکان اتصال افراد برای طرح نکات و پیشنهادهایشان، باید توضیح بدهم که در اوایل جنگ با مشکل قانونی مواجه بودیم. طبق قانون، جلسات الزاماً و اجباراً باید در صحن علنی مجلس برگزار می‌شد. به همین دلیل، قانون را اصلاح کردیم تا امکان برگزاری جلسات به شکل‌های مختلف، از جمله حضوری و وبینار فراهم شود.

به روایت جماران، مهمترین بخش های این گفت و گو را در ادامه می خوانید:

*در عمل نیز همان اقداماتی که در جلسات حضوری انجام می‌شود، در جلسات مجازی دنبال می‌شود و نمایندگانی که امکان حضور دارند، به‌صورت حضوری شرکت می‌کنند، به این صورت که آن نماینده‌هایی که نطق یا دفاع دارند به صورت حضوری در جلسه شرکت می‌کنند و آنهایی که امکان داشته باشند، به صورت مجازی در صحن حاضر می‌شوند. در جلسات علنی مجلس، معمولاً تعداد حاضران حدود ۲۶۰ تا ۲۷۰ نفر است. به دلیل مأموریت نمایندگان، مرخصی‌ها و مسائل دیگر، تعداد حاضران معمولاً در همین حدود بوده است؛ مگر در مناسبت‌های خاصی مانند رأی اعتماد یا استیضاح که حضور نمایندگان بیشتر می‌شود.

*در جلساتی هم که اکنون برگزار می‌کنیم، تعداد حاضران تقریباً به همین شکل است و نمایندگان حضور خوبی دارند. البته از هفته آینده، ترکیب جلسات تغییر خواهد کرد و قرار است جلسات دوباره در صحن علنی مجلس برگزار شود و از هر کمیسیون نیز یک‌سوم اعضا به‌صورت گردشی در جلسات حضوری شرکت خواهند کرد.

*جلسات کمیسیون‌های مجلس در تمام این مدت برگزار شده است. حتی در اوایل جنگ نیز جلسات به‌صورت حضوری و در مکان‌های مختلف برگزار می‌شد و کارها متوقف نشد، بلکه با سرعت بیشتری ادامه پیدا کرد. با این حال، چون مردم تصویر مشخصی از جلسات علنی در صحن مجلس در ذهن داشتند، برگزاری جلسات در مکان‌های دیگر ممکن بود با آن تصویر همخوانی نداشته باشد. امیدواریم از هفته آینده بتوانیم به روال قبلی بازگردیم.

*همین امروز نیز یکی از نمایندگان محترم نتوانست در جلسه کمیسیون که آقای اخلاقی، وزیر پیشنهادی وزارت دفاع پیشنهاد شده، ارتباط برقرار کند، علت این بود که نمایندگان در این هفته در حوزه‌های انتخابیه خود حضور داشتند و ممکن بود برخی در روستاها یا مناطق دیگری باشند که امکان دسترسی مناسب به اینترنت وجود نداشته باشد. البته وقوع این اتفاقات در برگزاری جلسات مجازی اتفاق غیرمعمولی نیست و ممکن است در جلسات دیگر نیز چنین مشکلاتی پیش بیاید.

*یکی از نتایج جلسات مشترک مجلس و دولت، افزایش اعتبار کالابرگ بود. در یکی از این جلسات، بانک مرکزی با افزایش اعتبار کالابرگ موافق بود. آقای قالیباف که ریاست جلسه را بر عهده داشت، نیز موافق بود و وزیر اقتصاد هم از این افزایش حمایت می‌کرد. نکته جالب این بود که آقای میدری با این پیشنهاد مخالفت می‌کرد و استدلالش این بود که این اقدام موجب افزایش تورم می‌شود. پس از صحبت‌های ایشان، من نیز صحبت کردم و گفتم: وقتی همه اعضای حاضر در این جمع با افزایش اعتبار کالابرگ موافق هستند، شما چرا مخالفت می‌کنید؟ شما وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی هستید و یکی از وظایف اصلی شما، توجه به معیشت مردم است. شما مسئول تورم نیستید، شما مسئولیت دارید که برای بهبود وضعیت معیشتی مردم اقدام کنید.

*ما درباره آقای قالیباف، من شخصاً این موضوع را از خود ایشان پرسیدم. ایشان در جلسه عمومی نیز توضیح دادند که به نظر من، پذیرفتن این مسئولیت نوعی ایثار و فداکاری بود؛ زیرا به گفته ایشان، همه اعضای شورای عالی امنیت ملی اتفاق‌نظر داشتند که ایشان در رأس هیئت مذاکره‌کننده قرار بگیرند. در چنین شرایط بحرانی و دشواری، ایشان چه باید می‌کرد؟ شما شخصیت آقای دکتر قالیباف را می‌شناسید. ایشان با توجه به سابقه نظامی خود می‌توانستند به میدان نبرد نیز کمک کند، اما در عین حال مسئولیت هدایت هیئت دیپلماسی را پذیرفت و در رأس آن قرار گرفت. قالیباف با دشمن مذاکره کرد. من واقعاً تعجب می‌کنم که برخی از دوستان ما درباره کسانی که برای مذاکره با دشمن رفته‌اند، این‌گونه اظهارنظر می‌کنند. طرف مقابل با این هدف وارد میدان شده بود که حکومت جمهوری اسلامی را ساقط کند و نظام ما را از میان ببرد، اما موفق نشد.

*چه کسی باید مسئولیت مذاکره را بر عهده می‌گرفت؟ اگر آقای قالیباف نمی‌رفتند، آیا فرد دیگری که این مسئولیت را می‌پذیرفت، با همین انتقادها مواجه می‌شد. به نظر من، در هر صورت چنین بحث‌هایی مطرح می‌شد. در جمع‌بندی باید بگویم که موضوع آقای قالیباف نیز به داستانی مشابه آنچه درباره شهید مظلوم، آقای لاریجانی، مطرح شد، تبدیل شده است. من ۱۲ سال در مجلس کار کرده‌ام و معتقدم ایشان جز به منافع ملی کشور به چیز دیگری توجه نداشتند و همواره از رهبری اطاعت می‌کردند.به نظر من، ایشان در هدایت کشور و اداره قوه مقننه عملکردی کم‌نظیر داشتند و واقعاً نمی‌توان به‌سادگی نمونه‌ای مشابه برای ایشان پیدا کرد.شبیه این داستانی که برای قالیباف در مذاکرات رخ داده، در قضیه برجام برای شهید لاریجانی پیش آمد.