… wił…”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Niewierna” – …

Z cyklu przeczytane: „Idealna rodzina” – …

W połowie sierpnia zakwit i ilość alg po prostu przerósł Wyspę.

Nadwyczajnie.

Takich ilości tego to jeszcze nie było i to przez tak długi czas, a przecież, poza kilkoma bardziej wrzącymi dniami, to raczej chyba nie do końca nasze algi, albo nie nasze morze, nie nasze ciepło?

Może?

W znaczeniu, iż to nie myśmy to wyprodukowali, oną dziwną farbkowatość wody, plastycność prawie, dziwność nadwyczajną; oną zielonkawość, w całkiem interesującym odcieniu… bo zwykle to było żółtawe, kanarkowe najwyżej, ale nie taki sage green. Nie tak mocne, nie tak gęste, specyficzne, intrygujące, ale i jednocześnie przerażające. Siediałam w porcie i spoglądałam na niewielkie fale bujające oną doskonałą mieszankę… i dziwiłam się. Bardzo…

A pogoda?

Nie, no normalna, bardziej tchnąca jesienią, która zmusiła mnie do przycięcia wszystkiego wcześniej, bo zwyczajnie rośliny przestały kwitnąć, rosnąć, produkować owoce. To, co powstało, próbuje jakoś nabrać masy lub się skolorować…

… poza figami, oj tak, dla fig to czas wspaniały.

I jakie mają kolory.

Może z zewnątrz nie wyglądają oszałamiająco, niewielkie i nie do końca ciemne, ale w środku… nom nom nom!

Czasem tam coś popada. Raz w tygodniu, może ra na dwa, chwila, moment, człowiek nagle uświadamia sobie, i z nieba coś leci, ale czy to deszcz, czy ino złudzenie optyczno audiobitne? Już nie wiem…

AI rządzi…

Gramyr oczywiście przeszedł z końcem sierpnia w tryb jesienny, a raczej umęczony, dziwnie spokojny. Jeziorko jest malutkie, płytkie, ale za to lilie na wyciągnięcie ręki, niczym one nenufary… ino zbierać… znaczy, nie wolno, ale wiecie, scena zrywania ich głęboko siedzi w mojej głowie. W końcu to nawet lektura była…

Chyba?

Na pewno…

„Noce i dnie”? Czy to było to?

Mniejsza… spokój w onym malym lasku. Parku właściwie, kij wie jak to zwać, ale cudowny spokój, baśniowy, jesienny, chrupki i diwnie smaczny… chociaż Turyścizny wszędzie wydawałoby się, iż masa. No ludzi jak mrówków, co się zleciały do jakowegoś słodkiego oklejku. Zadziwiające to… przecież już koniec sierpnia, co tu jesce robicie? No rozumiem Polaków, czy Niemców, ale reszta? Do szkół won!!! Tak, wiem, przywrócili wam długopisy i papier, o jejku, jejku, jejku, też mi wielce nie wiadomo co… trza było o tym pamiętać, by tego nie porzucać!

Ameno!

Post Pan Tealight i Wił… pojawił się poraz pierwszy w Chepcher Jones.

Bimbrownia taka…

co wiele zmienia,

opić się można,

nawet po taniości.

Ale spełnienie

nie zawita w gości…

”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Rewitched” – … oj nie. Po prostu nie… bo oto mamy opowieść, w której bohaterka jest aż nazbyt dorosła, a zachowuje się jak piętnastolatka. Nie dość, opowieść jest napisana, jakby pisała ją wysoce ugrzeczniona autorka, i może sama autorka jest taka, ale historia, ona opowieść, ten świat…

… nie, po prostu nie.

… więc, wkraczałam w tę opowieść skuszona historią o dorosłej babeczce, magicznej, do tego pracującej w księgarni… a dostałam historię dziwnie niepoukładanego babska, które „kurwą” rzucić nie potrafi, do tego przynależy do jakiegoś dziwnego, magicznego kowenu, nie kowenu, kij wie dlaczego tak ją strofują… Z punktu widzenia wiedźmiego, no sorry, ale kto się daje tak opętać… no i… ta pinda przez całą powieść nie maca książek! Serio? Jak tak można, przecież kochasz czytać!?

No ale… tia, oczywiście, iż pojawia się osobnik, w którym można się zakochać. I egzamin magiczny, do którego się nie przygotowała, więc… mamy te tak zwany problem, czy być właścicielką księgarni, czy nie, oraz zły charakter, AKA: syna właścicielki, który książki pojmuje wyłącznie jako: money money money… I tak, to mogłoby być interesujące, ale ona jest tak mdła i tak ugrzeczniona… w ogóle, wszystko w tej powieści jest grzeczne, nawet one tak zwane złe persony. Do tego język, wszelako prosty, jak krowie na miedzy. Od początku wiecie co i jak, kto do czego, po prostu… nawet to, co niespodziewane, nie jest niespodziewane. I…

Tak, rąbnęłam książką o ścianę dość wcześnie.

Potem zmęczyłam ją na szybkim czytaniu.

Nie polecam, chyba że wrażliwym dziewojom, którym wszystko przeszkadza. Chociaż może im przeszkadzać brak jakiejkowleik akcji. I nie, nie mówię o spicy kontencie… Nie. Mówię o pewnej dorosłości. O onej wszelakiej normalności trzydziestolatki! O doświadczeniu, o… nosz kurna, osobowości bohaterki! Jakiejkolwiek widocznej i pulsującej. I jęyku, bardiej rozwiniętym niż proste zdania.

Po prostu… no czegokolwiek!!!

Z cyklu przeczytane: „Morderca jest wśród nas” – … okay. No dobra. Niby prosty wypad, niby Szkocja, więc chyba kurna potworów nie będzie, ale jednak… grupa przyjaciół wybiera się w zimowy czas na coroczny wypad. Znają się, podobno. Czy się lubią? Tak naprawdę? Cóż, w takich grupach, no wiecie, nigdy nie wiadomo. Ale, przecież ośrodek nie jest pusty, jest właścicielka, dwójka pracowników…

Ale, czy naprawdę jest bezpiecznie?

Spoglądając na tytuł, cóż, raczej można się domyślić tego, co się wydarzy, to kryminał  elementami thrillera, ale wierzcie mi, no będzie interesująco. Niby z jednej strony prosta opowieść, ale jednak, gdy zbiera się tyle osobowości, coś w końcu musi wybuchnąć. Poza tym, minęło tyle czasu… czy oni się znają? W ogóle, czy tylko po prostu czują się w obowiązku być tutaj…

I jeszcze właścicielka i ten dziwny pracownik… cóż, wiele nad tym jeziorem postaci, które mają coś do ukrycia.

Dobra powieść.

Prosta, naturalna i spowita śnieżną zawieją…

Zawsze mi się wydaje to takie niesprawiedliwe, że ono morze zakwita. Albo chociaż nie ciepłe, to jednak nagle pokrywa je gęstawa ściółka żóltawego pyłku… niby normalność, ot natura, ale jednak, szkodliwa. Od pewnego wypadku z udziałem onych pyłków, no wiecie, już raczej nie kozaczę.

Raczej nie…

Chociaż, ponieważ to wszystko wydarzyło się w pierwszej połowie sierpnia, więc wiecie, to większy… no ten smuteczek. Chciałby człowiek popływać, ale nie może. Znaczy, nikt mu nie abroni, no ale, lepiej nie. Raczej nie polecam. W szczególności nie pozwalajcie zwierzakom pływać, co jak co, ale to nie dla nich.

Śmiertelnie nie dla nich…

Poza tym ciepło, zimno, temperatura szaleje. AC się spierdol… no poszło się dmuchać za tęczowy most, więc cierpię. I to wybitnie cierpię. Jak się trafia takie nocne nikłe naście, to aż się oddychać chce… i wdychać oną już owocującą pięknie figę. Kto by pomyślał, że na środku Bałtyku człowiek może akochać się w skałach, wodie i figach… liściach, soku i owocach. No kurna, jak w Środziemnomorskich klimatach… nawet niektóry mają niebieskie domy… Problem? A no jest, o owoce trzeba walczyć z milusiowymi może, i oczywiście potrzebnymi, ale wkurzającymi obecnie właśnie oną nadgorliwością w wyżeraniu onej mej cudowności, tej luksusowości…

No wiecie…

Kocham ptaki.

Wrony zawsze były przy mnie, ale…

… dzielenie się figami tutaj? Te śpiewy o trzeciej rano? A raczej trzeciej w nocy? Dobrze, że chociaż to się skończyło. W końcu powraca szarość i noc… w końcu. I od nowa trzeba się uczyć ciemności, od nowa człowiek musi sobie przypomnieć swoje rytuały, one zwyczajności innej pory.

Pory ciemnej.

Mojej pory.

Tej ciemniejszej, chłodniejszej, bardziej specyficznej, bardziej chrupiącej, szepczącej, pełnej kolorów i wolności… zwolnienia. Onego czegoś… czegoś specjalnego, zachwycającego, a potem… zimy! I tak, jak wykle zmienili się oni Turyściźnowni. Mamy więcej starszych osób, szczególnie z Niemiec… często wiele, tak zwanym bladym świtem: tam nie żaden blady świt, w końcu jasno robi się po czwartej, ale w okolicy siódmej godziny wyłażą w szlafroczkach i wskakują do wody. Może i mieli przerwę przez zakwit, no ale… dzięki chłodnym nocom mamy zimną wodę.

Zimna najlepsza.

Oj tak…

Codziennie mroczności przybywa około 4 minuty… intrygujące. Czuć to. Naprawdę… Choć od onego prawie pełnego dnia minęły dopiero dwa miesiące, gdy to piszę, nawet niecałe. Jarzębiny zaczęły być gotowe już w pierwszym tygodniu sierpnia, razem z figami, jakby, wiedziały, że trzeba. Że trzeba już, bo potem… no właśnie, co potem? Boję się o jabłka, bo choć malutkie, zdają się być gotowe… a to za wcześnie.

Bardzo za wcześnie.

Jest sucho, rzeki zniknęły… kiepsko.

Jaka będzie jesień?

Wrzesień, październik? Czy w ogóle można cokolwiek planować, jeśli przyroda zdecyduje, iż świat musi przejść jakąś obróbkę bardziej cieplną? Klimat zmieniał się zawsze, nigdy nie był stały, ale… cóż… może choć to morze mogłby, tak po prostu być niekwitnące przez dłuższy czas…

Post Pan Tealight i Marzeniowa Bimbrownia… pojawił się poraz pierwszy w Chepcher Jones.

… w znaczeniu definicji deszczu jako takiego, tak, padało i Pan Tealight był tego pewny, a jednak, jakoś tak… nie mókł.”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Plan emerytalny” – … ech. Oczekiwałam abawnej, lekkiej historii, moe i jakiejś tam komedii pomyłek, może i szaleństwa pań starsych, które w końcu czują wiatr w skrydłach nagle rozwiniętych… a dostałam mdłą, lekko pomieszaną opowieść. I to… szczerze nudną. Z bohaterami, którzy właściwie mogliby nieistnieć. Z tym, który wie jak zabijać bardziej intrygującym, niż ofiary, z historią, która… okay, rozumiem, każdy ma problemy finansowe, ale kurna no…

A mogło być dobrze.

Można było bardiej uwypuklić oną fascynującą boahaterkę drugoplanową, właścicielkę kasyna, jako jedyna daje się mieć jakąś osobowość, bo pani, które mają być onym głównym obrazem, są doprawdy nijakie. Nawet nie nudne… A może to ja oczekiwałam jurnych, południowych, potty mouthed beings?

Może i tak…

Wolno mi…

Książka, która, cóż, pewno, oczywiście, można przeczytać, ale nie warto. Nie ma w niej nic, co zawróciłoby w głowie, obiecany komizm właściwie nie istnieje, a postacie są miałkie i szczerze wprost prześwitujące. Widać przez nich „całą panoramę Tater”, a tam na pewno dzieje się więcej… Komedia pomyłek? A tak, jest… durnych i wybitnie nieskutecznych we wzbudzeniu choćby miałkiego rechotu… to raczej rzeczywistość, ale trochę… no taka, nie taka. A przecież są takie książki. Ktoś po 60tce może być i bardzo często właśnie w literaturze jest oną niesamowicie intrygującą postacią… dla niej się czyta. Czeka się na bycie oną babcią, czy dziadkiem, bo wiecie, wszystko wtedy wolno!

Nie w tej książce.

Z cyklu przeczytane: „Szmaragdowy ogień” – … tom 5. Seria Ukryte dziedzictwo. Ta jej część, w której bohaterka główna się zmienia, obiekt westchnień również, ale świat… świat jest wcią ten sam i się rozwija. Staje się większy, bardziej skomplikowany, ewoluuje… Niby straciliśmy naszą Nevadę, ale nie do końca, Szlony Rogan to już niby nie nasza broszka, ale czy na pewno się nie wtrąci? Catalina Baylor jest Magusem, Baylorowie rodem, a Alessandro… cóż…

… odszedł…

Ale spoko, spojer alert, nikły spoiler…

… wróci…

Jednak, czy tylko jako ktoś na chwilę, jako przyjaciel, może sojusznik zaatakowanego rodu, a może jednak uczyni Babcię Baylor szczęśliwą. Ech! Widzicie, to nie jest romantazy i trochę jest. To opowieść detektywistycna i trochę thrillera, coś lekkiego, ale też… ech, te rodzinne połączenia, no po prostu… komizm sytuacyjny i jeszcze trochę przebojowości z nutką dobrej prozy, która sprawia, iż pochłaniacie tę powieść i chcecie więcej! Oj tak, więcej! Na szczęście można czytać wielokrotnie.

Co więcej!

Należy czytać od początku, więc macie trochę książek przed sobą…

Ech… gdyby tak żyć tam i mieć moc…

Okay, to lato przejdzie do historii jako dziwne, pełne larw z piekła rodem oraz kleszczy… i suchości, chociaż akurat jeśli chodzi o koniec lipca i początek sierpnia, to było i wrząco i było trochę deszczu, ale ono „trochę” przygnębiło – jeśli chodzi o upał… i o laboga! Zepsuła nam się varmepumpe, więc nawet powiewu chłodu nie będziemy mieli, jeśli i sierpień się rozbucha w temperaturach nazbytnio wzwyż – przygnębiło temperaturowo, nadzieję dało jeśli chodzi o wodę z nieba, ale…

Wszystko jest tak bardzo umęczone.

Rośliny, zwierzęta i ludzie… choć ci ostatni, to powiem wam, że raczej dziwnie wściekli i jacyś tacy bardziej zombiowaci…

… idzie człowiek do Svaneke a tam tłumy…

Niby już ich nie powinno być aż tyle, ale są, wcią tutaj są!!!

Ale dziś chyba podlewać nie będzie trzeba… Zapach lekiej wigoci dziwnie sybko anika, wszystko paruje w mig mimo i, wcale nie ma słońca. Gęste chmury zwisają  nieboskłonu po prawej, po lewej idealna denimowa szarość niebieskości…

Ech!

I chłodniej… i tak, gdy to piszę, wciąż jesteśmy w pierwszej połowie siernia, ale… ona druga może nam przecież spłatać psikusa i nas zaorać bardziej… może, co nie? Ale może lepiej nie, no proszę, ładnie proszę!!!

Gdy pewnego chłodniejszego dnia, oczywiście, że to była sobota, dzień w Svaneke targowy, przemykałam się wierząc we własną niewidzialność przez ten nasz ryneczek… po pierwse wyłowiłam cudone perełeczki ceramicne w cenie bardzo aturystycznej, potem spróbowałam lodów rabarbarowych – średnie, by w końcu nic nie kupić na przecenie w Manestenie… ale… najważniejsze, iż usłyszałam, że: co jak co, ale jeśli tam są obrazy, to serio nie wchodzimy…

… LOL no cóż, rozumiem.

Widać ceramika w tym roku bardziej ceniona, no i też… czy ludzie w ogóle wieszają na ścianach coś poza tapetami, czy sobą… znacy włąsnymi zdjęciami? Szczerze pytam, bo ja mam obrazy, mam własne i reprodukcje artystów, któryh poznałam…

… i kilka z IKEA. Ale to w końcu też artyści…

… ino pewno im inaczej płacą za one obrazy…

Ciekawe jak?

Chyba łatwiej przywieźć z podróży kubek niż obraz… chociaż, one występują w różnych rozmiarach, więc… no nie wiem… Czy w ogóle ludzie jeszcze kupują takie rzeczy jak sztuka? Gdy AI ich zdaniem może wszystko i to lepiej? Nie wiem… ten świat mnie przeraża, gubi we własnych myślach i doprawdy miesza pod kopułką. Jest diwnie nieznajomy i wybitnie okrutny.

Nawet tuaj, na Wyspie…

Post Pan Tealight i Deszcz… pojawił się poraz pierwszy w Chepcher Jones.

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Coś się dzieje w naszym domu” – … ja pierdziu, ja pierdziu, ja pierdiu… Pamiętacie scenę z „Przyjaciół” – Friends? Tę, z chowaniem książki w zamrażarce… no więc to taka książka. Naprawdę. Szczerze. Niesamowita książka, z narracją prowadzoną z punktu widzenia dziecka, z już krążącą w sieci reklamą filmu nakręconego na jej podstawie… przerażającą.

Po prostu straszną… ale też, dającą tak wiele do myślenia.

Ta książka jest niesamowita i zasługuje na uwagę!

Zasługuje na poznanie, na przeszukanie swojej własnej szafy, tej pełnej demonów…

Cokolwiek powiem zdradzi fabułę, a nie chcę. Nie mogę. Zresztą, wciąż się boję… czasem coś widzę, czasem słyszę ten szept, czasem… tak, mam problem i ze strony tatusia i mamusi, więc może dlatego moje traumy uruchomiły we mnie wszystko, ale… aż tak mocno? Przecież… to dziecko. To nie dorosła wyobraźnia, to dziecko, więc narrator odczuwający wszystko inaczej…. a może właśnie dlatego? Bo przypominasz sobie jak bardzo dużo czerpałeś z onej naiwności dziecięcej kiedyś…

… jak wiele…

Bardzo dobra książka…

Z cyklu przeczytane: „Niewykle szlachetne stworzenia” – … nie. Oj nie. W znaczeniu, że najprawdopodobniej nie dla mnie… Dlaczego? Bo to jest zwyczajnie miałkie. Takie rozwlekłe, takie przewidywalne, takie kurde milusie, kochane, nikt tutaj nie przeklina, życie seksualne starszych osób to taboo… no po prostu zgroza i wszelakie niemoralności. I tylko Marcel jest fajny… ale… sam nie dźwignie tej dziwnie rozwiąłej narracji. Słownie rozwiązłej, bo książka jest tak ugrzeczniona, że serio…

Musę po niej komuś przypier…

I znowu, film już gotowy…

… pewno będzie lepszy niż książka, ale, czy w ogóle się skuszę? Pewno nie. Bo to jest wymiotne. Nudności mnie naszły i nie był to schabowy z pamiętnej komunii. Coś w tym całym opowiadaniu, gawędziarstwie, pisaniu, jest zwyczajnie nudne. A nie powinno. Powinno mieć trochę jaj, bo starsze panie są zabawne, z nimi można konie kraść, a nie piec mdłe zapiekanki i druciarować… no właśnie, tutaj tłumacz też się nie popisał… serio? Druciary… ekhm, w polskim to dość… w znaczeniu… określenie perjoratywne! I trąci tutaj…. i oczywiście, że jest kot, no przecież…

… ja pierd…

No sorry, ale nie.

To mogła być dobra książka, gdyby dopracowano bohaterów, opowieść… gdyby autorka się postarała… a może to AI? Hmmm…

Wiatr…

Czasem wydaje mi się, że przestawia nam coś w głowach, że dotyka części naszych ciał, o których nie mieliśmy pojęcia, muska one aury, rwie je, jakby miał zamiar niszczyć stworzony przez siebie ciuszek i przeszyć go w coś nowego… czasem… wiatr jest tylko na Wyspie. Nie dotyka morza, nie wzburza fal, bawi się ludźmi.

A my możemy zrobić nic… ono oględne i mało wygadane nic… nic.

Po prostu.

Ona świadoość kompletnej bezsilności sprawia, iż nie walczymy. Tak, niektórzy mają odpowiednie ziółka, inni leki, jeszcze inni nadużywają czego się da… a reszta liczy, że jakoś to będzie… ale niektórzy pękają. Dają się porwać wietrznej melodii, onym wkurzającym czasem szeptom i podszeptom, onej muzyce i liryce, dramatowi, poezji, która zdaje się pulsować w rytmie tętnicy szyjnej…

… i to tej z prawej strony…

Bo to Wyspowy Wiatr…

… jedyny taki, ale po kądzieli z halnym spowinowacony, a po mieczu, pewno z onym sławetnym El Nino.

… więc znowu wieje…

… i ma tak wiać przez dni kilka.

Ostatnio to jakaś dziwność dodatkowa, w onej całej pogodowości Europy i tej tak zwanej reszty świata. Zwyczajowo wietrzny czas, to jakoś październik i listopad… początek grudnia może… ale to sztormy, nie ten wiatr, nie taki. I tak, oczywiście, i tamten zimny wiatr może doprowadzić cię do szaleństwa, ale jednak ten, ten dziś, jakoś tak, miesza w głowie inaczej, specyficznie bardziej.

Domagając się większej uwagi.

I może czegoś na ból głowy?

Może…

Ale… jak na to zważać, gdy wiatr narzuca mi obrazy, dziwne jakieś, myśli, które na pewno nie są moje i jeszcze, jeszcze… Coś niepokojącego. Coś trwożnie trzepoczącego się w duszy, coś… o czym nie chcę rozmawiać, czego się boję. A przecież to tylko wiatr. One masy powietrza: szkwał, bryza, flauta… W końcu wiatr ucichnie i wiem, że będzie dziwnie. Bardzo dziwnie. Zawsze tak jest. Wiatr męczy, chcesz, by zniknął, a potem a nim tęsknisz, szukasz go, czekasz…

Pragniesz.

Post Pan Tealight i Mimozownicy… pojawił się poraz pierwszy w Chepcher Jones.

… Pan Tealight z ostatnio nieodłączną lupą, większą niż on sam, zdolną swym promieniem spalić wszystko dookoła, szczególnie w tak suchej suszy, że ta już sama się biedaczka w swojej wielkiej mocy tak się pogubiła, i nie była w stanie znaleźć ni początku, ni końca swoich zachowań… bali się jej… Tak, zaczęli się jej bać ju kilka lat temu, ale teraz, gdy skala przestała istnieć była tylko ona, a on… no więc on sam i samo jego, miał intrygującą go w nim, i jątrzącą, nową pasję…

I nie, on nie szukał, on po prostu, z czystego chaosu, którego tak wiele było ostatnio dookoła, tworzył nowe…

… nowe i straszne!

Strasne i nowe… jakby ten świat nie miał już dość onych mikrobiznesów, onych wszelkich pomysłów ludzkości, które prowadziły wyłącznie w jedną i to całkiem mało zabawną stronę… on jednak musiał. Po prostu coś jego, Przedwiecznego,więc nie ludzkościowego, a to oznaczało tylko JEGO, pchało, prowadziło, a czasem i podkładało nogę, bo miało dość dziwaczne poczucie humoru. Podobno… nikt nie byłby w stanie powiedzieć ONEMU to w twarz, pomijając prawdopodobną, w końcu nie było dowodów, nieistniejność onej twarzy.

Tia…”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Sherlock Holmes” – … Księga Wszelkich Spraw. Z barwionymi brzegami, zwyczajnie nadzwyczajna, pięknie wydana, wprost okrutnie zachwycająca… i trudna w czytaniu.

No nie oszukujmy się!!!

To gigantyczne tomiszcze i tyle!

Tia, zbiór spraw, jak najbardziej, spisane, tłumaczone, połyskuje złoceniami… i tak dalej. I tak, to niesamowite uczucie, gdy człowiek otwiera takowe wielkie tomiszcze i się w nie zagłębia, gdy jest to specjalna chwila, całkowite zanurzenie, ale nie weźmiecie go w podróż, ani nie będziecie tak, po prostu, zwyczajnie czytać. Jeszcze jak jesteście mikrego wzrostu i krótkie macie członki, to już w ogóle… więc dlaczego mieć? Bo jest piękna. Bo ma one wszelkie sprawy i dodatkowo, jest w niej coś z przesłości, z onych ksiąg, które dostępne były ino bogatym, uczonym, lub… w skrytporium się chowały. Dlatego… dlatego warto ją mieć. Nie dla codziennego czytania, ale dla onych specjalnych, może jesiennych chwil, gdy powtarzacie lekturę. Może nie na pierwszy raz, ale wiecie, na ten kolejny i kolejny, taką bym chciała i Agathę Christie.

Z cyklu przeczytane: „Co żeruje nocą” – … hmmm… poległam. I to pry uubionej autorce. Po prostu i wyczajnie. Winię tłumaczenie, oraz moją awersję do onych zaimków, wszelakich feminatywów, i tak dalej… Uważam, że akurat tej powieści taki wybór nie posłużył. I tak, to jest piękne wydanie, niesamowity pomysł autorki, jak zwykle, ponownie baśń, ale i połączona z thrillerem… gdzieś tam, zanurzona w zieleni lasu, w kamieniach… w nocnej pomroczności, ale i cieniach…

… więc muszę dorwać oryginał.

I tyle…

Bo to, zwyczajnie trudno się czytało po polsku.

Krew z nosa, uszu i oczu, wszelakie wstrząsy i potknięcia, i jeszcze zgaga na koniec. No nie dałam rady. Tak na szybkim czytaniu skończyłam, w końcu to właściwie broszurka z twardą okładką, poszło, ale ten ból!!! Nieee!!! Zaimki niszczą mi życie i przyjemność  lektury!!! Szczególnie tutaj…

… można było inaczej.

Koleś na tratwie, prądu brak i deszcz…

To tak z rozrywek dostarczanych nam przez tak zwane otoczenie, czyli coś, co istnieje poza Wyspą, często jest trochę nietypowe, jeszcze częściej zdaje się być ułudą i tak dalej, myśleniem nawet, oną nicością, która wypełniła się bez naszego działania, zgody, czy też, co gorsza, wiedzy i przyzwolenia, no wiecie… te miejsca, które istnieją za wodą. Tam, gdzie smoki żyją, żrą i srają, a co więcej, zapewne się rozmnażają i zamrażają i rozmrażają, no mrzą się… smoki…

… ech te smoki!

Bo tutaj żyjąc łatwo zapomnieć, jeśli odłączysz się od brzęczących i pipkających mediów, iż istnieje co więcej. A przecież one ogórki z Hiszpani, czy pomidory z Chile nie mają określenia DK, czy Wyspa. Nie są made in Danmark… a jednak, mimo spożywania tych produktów, które przybywają tutaj na onych wielkich paletach, na tych pokładach katamaranów, potem ciągnące w przyczepach przez szybkie ciężarówki, czasem nazbyt szybkie, serio, zwolnijcie!!!

… więc… mona popaść w oną diwną myśliwość, iż istnieje ino to i teraz, i nic poza tym. Tak, ozywiście, że niebo znaczą kreski, czasem helikopter brzęczący przeleci, samolot Turyściznę oblatujący… ekhm, zboczenice jedne no! To pewno ten Sky Club?! Hihihi! No co? Żartuję! Nie ma takich usług, znaczy, nie żebym pytała, wiecie, na pewno są, ale oficjalnie nie ma, protestancko, nóżki złączone.

A, że każde dziecko z innym, no kto by patrzył… ale łatwo zapomnieć, że jest jakiś tam świat… świat poza, no ale, dygresja…

… więc tratwa.

Była sobie tratwa, na tratwie coś na kstałt szopy, a w niej koleś stwierdził, że przepłynie ten kawałek Bałtyku od Ystad do Wyspy… wariat. I to szkodliwy! Szkodliwy w wymiarze akcji ratowniczych, do których na szcęście nie doszło, bo go zawrócili, gdy dotarł do linii tak zwanego morza otwartego, co jest dość dowcipne, gdy mówimy o Bałtyku… i skrajnie niebezpiecne, jak mi tłumaczyli ci, co żeglują… Po prostu go zawrócili. I dobrze, bo nagle morze, jakby mu się wcale ten pomysł, człowiek, czy sama konstruckja tratwy nie spodobała, wzburzyło się i zafalowało…

… więc nic z tego.

A deszcz… no cóż, troszkę popadało.

Dziwnie tak, jakby nie do końca dotykając ziemi. Jakby tylko w powietrzu polatało… obiecali znowu urwania chmury, postraszyli, że i podtopienia, a spadło tyle o ile, ale, można zaznaczyć, iż lipiec miał w sobie i deszcz. Zawierał w wymiarze widokowym i słyszalnym, wraz z ochłodeniem…

… ale z nikłym namokrzeniem.

Może to nowość jakaś?

Suchy deszcz?

No co? Taki to dziwny świat, więc i AI deszcz może być przecież. I tak, wiem, że inni mają gorzej, że płoną kraje i zwierzątki mają przerąbane, ale co mam robić? Zorganiować armię aniołów z pęcherzowymi problemami? Metatron w końcu pokazał, iż oni tam nic nie mają, więc… nie wiem, czy to by zadziałało. Tylko ile można powtarać: oby gorzej nie było? Bo co jak co, ale to lato, jak na razie, to chyba u nas jest jednym z suchszych, ale i chłodniejszych. Tak, wiem, wielbicielom smażenia nie odpowiada taka forma letniości, ale akurat was mam gdzieś. Przynajmniej morze chłodne i nie kwitnie. Ino farfocle spoza Wyspy przypływają i straszą swoją osobowością… Bo jak nienasze, to pewno od tych smoków, wiecie. Jaj skorupki, jakieś tam płyny…

Kto to wie, dziwny ten świat.

Wszystko w nim zdaje się być realizmem magicznym.

Post Pan Tealight i Rozmyślacz Narcystyczny… pojawił się poraz pierwszy w Chepcher Jones.

… tak wielki, że aż myślał o rozpuknięciu się, a potem zeszyciu w innej formie, ale jakoś tak było za ciepło na takie pokrętne, wielc filozoficzne działanie, lecz nie na myślenie, więc dalej puchł, rósł i się wydymał. I dumał… czy w innej formie byłby bardziej intrygujący dla tych, co podglądali go spoza zasłonek, woali i wszelakich zakątków Wszechświata? A może byłby mniej intrygujący i w ogóle przestaliby patrzeć… moze jednak należało się nie nadymać, nie żreć w niemym nieopamiętaniu, lecz przejść na odchudzanie, ozempikowanie i te wszelkie tam, modne obecnie nadmiernie, choć ukazujące piękno kostnej konstrukcji…

… one marnotrastwa kubków smakowych i innych zmysłów…

… oraz energii… onej pięknej, cudnej, słodkiej energii…

Kochał energię.

Tak, wielbił ja i jej ciągły pęd, orusanie się i gnanie, ono zapamiętanie się w ruchliwożci i bystrość… mimo suszy… bo tak, nawet susza oddziaływała na energię. I na świat też… tak w ogóle, to na imię mama dała mu Tytusiluś, ale w niektórych językach brzmiało to kiepsko, więc rzadko go używał… po prostu mówiłi mu świat… ale nie Świat. Oj nie… podobno na to jeszcze nie zasłużył.”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Dom pogrzebowy Cottona” – … okay… w końcu coś interesującego, intrygującego, coś co jest na poły magiczne, potem psychologiczne, thriller, ale i iwna łagodność. Traumy, jednak i ucieczka od powtarzania błęów tych, którzy mieli cię wychować… normalnośc i szaleństwo. A wszystko w otoczce supernaturalnych klimatów. Realizm magiczny, ale i zwykła potrzeba zarobienia kasy. Gdzieś w USA, na południu… gdzieś tam… gdzie istnieje miejsce, w którym balsamuje się i ciała i dusze, jeśli tylko jesteś w stanie uwierzyć, jeśli możesz, umiesz, po prostu chcesz, ale też i cię stać, bo w końcu, chodzi o pieniąde i władzę jaką dają…

Książka zdaje się być jednocześnie łagodna, ale i targa za wnętrzności.

Obserwujemy bohaterkę, to, co z nią robią, to, co dzieje się z jej umysłem, to, jak inni reagują na startę najbliższych, jak działa pocieszenie, jak dziwne może być… obserwujemy Cottona i jego wspólniczkę… oną fasadę, ale też uaje się nam wejść głębiej, a przynajmniej tak myślimy i… nagle wszystko się zmienia.

A potem znowu…

Tę powieść się czyta i się jej doświadcza. Jest piękna, ale też wymaga od czytelnika uważności, pewnego obeznania z cierpieniem, ze smutkiem codzienności. Z jej traumatycznością, bólem, który zadaje. Niesamowita…

Z cyklu przeczytane: „Rozległy świat” – … Hunger Games… i jeszcze Osada. Tak, tak opisałabym tę powieść. Odkryty nowy ląd posiada dziwne wiski i straszności, które rogrywają się w tak zwanej dziczy. problem polega na tym, że ci, którzy polują na osadników, czerpiących zyski z interesujących drzew, są nie do końca, la wielu, realni. Ale la naszej boahterki są widocni, wycuwalni, szepczą o niej, stąpają w snach, kryją się nie tylko w cieniach… dla niej, kartografki.

Prosta opowieść, delikatna, przewidywalna.

Dobrze początkowo wydaje się być napisana, ale raczej dla bardzo młodego czytelnika. W znaczeniu onego czytania nastoletniego, choć bohaterka jest przed trzydziestką. To zmyłka. Dziwnie niedoświadczona, głupia? A może tylko cała powieść jest zwyczajnie źle rozpisana, jakby brakowało w niej kilku rozdziałów, jakby…

… czegoś zapomniano dopowiedzieć.

I ona przewidywalność.

Ile już było takich historii.

I w jaki sposób to wszystko jest tak płaski, a miało być magiczne. Miało być… a może nie miało być? Może jednak chodziło o tę prostotę. I… tak serio, o co w ogóle tutaj chodzi? Tak naprawdę? Tylko o miłość, czy jednak… coś innego? Bo przecież cała mitologia tego świata chronionego przez kamienie, te granice, magia, ona nadnaturalność jest skopiowana ze znanych opowieści…

… więc…

Nie no. Tia, czyta się, ale jakoś tak… nie wiem… spływa po czytelniku? A moe to ino naiwność, która we współczesnym świecie jest samobójcza.

Okay… lipiec…

… gdy to piszę jest imno i deszczowo.

Cudownie po prostu!!!

Dookoła niczym mokre zombie łażą, tłukąc się o siebie osobniki Turyściznowe. Nie wiedzą co zrobić, jakoś tak, nie potrafią chyba po prostu siedzieć i gapić się w telefon w mokrym namiocie, czy co? No serio? Tia… u nas raczej trudno znaleźć mało wilgotne miejsce, jakoś darmowe, jakoś rozrywkowe… wiecie, takie tam centrum kultury, czy coś i jeszcze otwarte… gdy pada. Mimo suszy, większość domów zmaga się z wilgocią, więc… zapach jest zawse wyczuwalny, przerażający dla mnie, toksyczny…

Boję się go.

Bardzo…

Turyścizna, jeśli z Kopenhagi, może coś poejrzewać, reszta Danii też wie, o co chodzi, czy Skandynawia w ogóle, ale jednak… po prostu łażą… a jak ino przestaje paać lecą na plażę, ale woda zimna… więc marudzą, nie potrafią po prostu być. Jakoś tak, nie wiem, znaleźć sobie rozrywki w sobie? No przecież nie mówię o niczym nazbytnio opisowym, ino natura… LOL ino wyobraźnia!

Deszcz jest piękny, gdy na świecie pożary, wstrząsy, powoddzie… a u nas zdaje się, iż „ino” mega susza, więc dla nas deszcz jest wybłaganym cudem. Podobnie chłód. Sorry, ale co jak co, jak na razie jest ino normalnie ciepło. Nie wrząco… było wrząco z końcem czerwca i pocątkiem lipca, nie wiemy, czy wróci to, czy nie, ale…

Boję się…

Mam w sobie tak wiele niepokoju… szczególnie, gdy wychodzę na zewątrz i widzę ludzi, doświadczam innych… zmagam się…

Lipiec powoli odchodzi, ale odcisnął swoje piętno na świecie.

I na tej Wyspie…

… gdy wychodzę, co zdarza się sporadycznie w lipcu i sierpniu, doświadczam tak zwanej „normalności”. Jest brutalna, straszna i chamska. Nawet, gdy udaje mi się zrobić to rano, właściwie nocą jeszcze, bo 5 rano, to w moim języku noc. Na szczęście, kiedyś człowiek musiał wstawać o 4tej i dylać tramwajami, autobusem do dziwnego miejsca i nazywać to pracą… kiedyś, w innym świecie.

A teraz porankiem wybyłam na spacer.

Podobno dla zdrowotności. Podobno, od razu powiem, że – spojler alert – nie wyszło mi na zdrowie, ni fizyczne ni psychiczne. Przez chwilę było okay, nie było ludzi, ino dwa rowery, kilka zombiaków, które nie umieją nic powiedzieć. Pusta droga… a potem zaczął się ruch i to było szokiem. Bo poza sezonem, tym głównym, to samochoów jest mniej… a już poza sezonami, to stoisz i widzisz jeden na kilka minut. A czasem nic… no i ludzie, co jest z parami homoseksualnymi, co to robią sobie dzieci, a potem zajmują się sobą i omal nie topią tego dzieciaka? Nie mówię, że heteryki są tacy cudowni, ale jednak zawsze jeden rodzic jest w wodzie z dzieckiem. Mnie odcięli od lądu na półwyspie dwaj po czterdziestce, jeden puszczał kaczki, drugi rzucał głazami, a dziecko, około lat dwóch polewało mój plecak wodą z piachem… powiem tyle, hałas, jaki wytwarzali, i cuchnące auto, którym odjechali – pewno zabytek… nie, państwo niech odejdą, na zawsze. I tia, można mnie wyzywać od homofobów, ale to moja obserwacja i trochę plot z mediów… Wiecie, one opowieści o odpoczynku od dzieci…

… ech!

Jako skrzywdzone dziecko, mówięc NIE!

Znalazłam fajne kamyki, było pochmurnie i dwie panie też bawiące się kamykami zaproponowały mi torbę… były przemiłe. Z tych wszystkich ludzi ino one były… człowiecze… reszta była… cóż, z Kopenhagi. Chowaniec mówi, że burżuje przyjechały, sąząc po samochodach. Jakoś mi trudno autem zaimponować, więc… wierzę na słowo. W one Bentleye. Ale… lipiec się kończy, sezon się zmieni na Niemców, Polaków, oraz bardziej dorosłych. Jak co roku.

Jeszcze miesiąc…

Ech.

Post Pan Tealight i Wielki świat… pojawił się poraz pierwszy w Chepcher Jones.

… a ona wciąż jest…

… taka, skonfundowana.

No ale.

Kot biały był z rudą pręgą biegnącą przez całą długość, grzbietowym stylem biegnącą, taką w szpilkach i do tego jeszcze z laseczką. No co, kropecki też tam były… kot wodę pił, domagał się jej, nic więcej nie dostał, więc wróble od niego nauczyły sie bezczelnosci i obecnie rzucają metalową miseczką o drewnianość tarasu, by domagać się więcej, świeższej, czy tej wiecie, z muchą…

Tłustą muchą.

Najlepiej wciąż skrzydełkami trzepającą…

Ale gdzie kot?

Gdzie poszedł? Dlaczego w ogóle przyszedł i po co, i dlaczego już go nie ma… ci, co wolą psy zawsze są mocno skonfundowani kocimi sprawami. A Wiedźma Wrona wolała wrony… no i misie, więc już w ogóle była mało stabilna.”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Ech…

… no więc grzeszyłam kolejnymi zakupami na anxiety bookshelf. I tak, zero sponsoringu, sama znalałam, sama kupiłam, sama czekałam na tę przesyłkę, tym razem prawie miesiąc, więc dość mało cierpliwie, ale…

Ech, ten zapach drewna, one miniaturowe książeczki, dziwne to układanie… nie do końca rozumiem jak to u mnie działa, ale działa, uspokaja mnie i jakoś tak, ładnie wygląda na półce LOL Szczególnie z normalnymi książkami i figurkami, czy pierdołami wszelakimi, które człowiek lubi mieć obok siebie.

Ale, poza książkami były i te książkowe notesy. Tia wiem, okładki niezbyt mój klimat… ale okładki można zmienić i to zamierzam zrobić. He he he, a to małe, to podróżna rozpraszarka myśli.

A przynajmniej ja ją tak nazywam.

I tyle.

Coś książkowego, na pewno nie dla każdego, większość zrobi sobie coś takiego sama, ja mam pewne z onym robieniem problemy, więc… cóż, kupione. I wiecie co, jakoś uspokaja, jakoś tak działa. Mam to już od kilku miesięcy, więc wypróbowane. Czy wolałabym by te mikroskopijne LOL książki były prawdziwe, a nie takie plastikowo gąbczaste, tak, ale jeśli chodzi o to co  nimi się robi, cóż, nie mogłyby być.

Lato…

Rzecz ogólnie mówiąć, dyskusyjna.

Wiecie, są tacy, co lubią, czyli prawie wszyscy, nawet tacy, co ono parzące gorąco wielbią, ale też i jest nas kępka niewielka. Dziwne zbiorowisko oszołomów, którzy stwierzdają, wkurwiając tym resztę, że nie, nie lubimy lata. Gorzej, nienawidzimy onego nadmiaru światła, słonka i plażowania. Nie chcemy kurna teraz wyłazić, pocić się i jeszcze dobrze się bawić. Ogólnie mało się dobrze zabawimy, a nasze zapatrywania na oną dobrą zabawę mogą was, kochających lato, doprowadzić na granice skrajnych rozpaczy. Wielu rozpaczy, nie jednej, nie ma tak dobrze…

Dlaczego nie wolno nielubić lata?

No serio?

Wiosnę jeszcze zauważyłam można nielubić, bo pyłki, ale lato, nie no, przymusowo masz wielbić. Bo jak nie, to foch, hejt i bulling. Podobnie z onymi „ciepłymi krajami”, choć przy tych heatwavach, to co teraz nie jest ciepłym rajem, nawet Norwegia się przegrzewa… zaskoczona, bo od 50 lat tak nie mieli…

… więc jak tam się wam poci?

Bo u nas bryza miła i chłodna, zwana wyspową klimą, wróciła, daje się oddychać, ale nie polecam słonecznej części i cieniu braków… a już w ogóle, to po drugiej stronie Wyspy cieplej… bleee!!!

Wody się zmieniają, morze nie dość, że słodsze, i to jakoś tak w ostatnich 3 latach się bardziej pogorszyło, to do tego nawet onych meduz u nas ostatnio nie ma, choć może w tym roku będą jeśli tak zainfekowana nimi jest reszta wybrzeża i to naszego, jak i szwedzkiego? W Szwecji właściwie obserwuje się już kompletny upadek morskiego hajlajfu, bo coś tam wyżera to, co zwykle w wodach pływa, a mają tam zróżnicowanie niesamowite, łącznie z wielkimi rozgwiazdami i małymi i urchinami, i takimi tam stworami morskimi, co to człowiek ino na rysunkach widywał niegdyś…

Zauważyłam zmiany zasolenia już kilka lat temu, zwykle było tak wysokie, że solanki tworzyły się naturalnie na skałach, ale od dwóch lat prawie nic… ech… czyja to wina? Cóż, złożone zagadnienie. I tyle. Zwykły człowiek, co chce sobie tyłek pomoczyć w wodzie będzie musiał szukać jakichś jezior czy rzeczek, a to przecież już nie to… Kocham morze, a to północne jest tak intrygujące…

… tak przyzywa.

No ale…

… jak na razie nadal lato, głośno, gorąco, na szczęście noce względnie chłodniejsze, więc daje się oddychać. I to jest mega istotne! Czy daje się wyjść na wszelako fajny spacer, cóż, ino w sobie znane miejsca, lub dookoła własnego ogródka i to po zachodzie słońca, bo opalanie, to niezbyt dobra sprawa dla mnie.

I tyle… gdy wieki temu byłam tutaj po raz pierwsy, pamiętam, że zastanawiałam się gdzie są ludzie, ci, co tutaj podobno mieszkają, cóż, teraz wiem: albo na wakacjach w lipcu, albo zwyczajnie się chowają i tyle…

… to się nazywa przetrwanie!

Post Pan Tealight i Biały Kot… pojawił się poraz pierwszy w Chepcher Jones.

… ale spokojnie, wypluł prawie zaraz.

Ono podobno definicyjne mocno: „prawie” może i trochę trwało, ale w rzeczywistości dla wielu tutaj, to jednak dość śliska definicja onego słowa, szczególnie jeśli chodzi o timing… więc… definiując, lub nie, trzymając się opisów, lub nie, no chodzi o to, iż zwyczajnie go wypluł. Nie zatrzymał go w sobie, nawet nie nadgrył, i chociaż zarzucali mu, iż zjadł, to jednak, no nie, zwyczajnie, po prostu, przez chwilę ino miał go w paszczy i memlał go sobie, tak lekko spowijal w sobie produkowanymi sokami, może i tam jakiś siniak od kła został, ale nic więcej. Żadnego trawienia, no nie… co jak co, ale ruszających się wciąż nie jadł… i w tym był problem…

… bo widzicie, jak go wypluł…

… gdy wydalił ze swojej czeluści zwanej paszczą, to on się nie ruszał, więc… na co mu to było? Ten cały stres? Czy mógł go zjeść? Czy powinien? Co jednak jeśli się mylił? Co, jeśli nie miał racji i… zaraz…

A może jednak, czy to było mrugnięcie, czy poruszyła się rączka?

A nóżka, czy drgnęła…

Cyżby to jego Inner Child, może i niegdyś bardziej inner niż outer zdrowiało… stawało się częścią zewnętrza?”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Taka sama” – … ta powieść ma jeden problem. I to niestety, podstawowy. Ujawnia przestępcę od razu. Na pierwszych stronach. Ot tak, po prostu. Jakby od niechcenia, a może specjalnie?

Może jednak to tylko tak było ze mną?

Może nikt nie zauważył… jedna zabita, wie możliwe ofiary. Ona, ta, która przeżyła powraca do miejsca, w którym wszystko się potoczyło, gdzie rozpostarło się malowidło: krwawe ślady na śniegu, chwile, które wciąż dręczą ją w koszmarach… powraca wraz ze wznowieniem śledztwa, tyko do czego?

Po co tak naprawdę?

Czy po to by zginąć, czy jednak odryć coś więcej… bo przecież one właściwie były takie same, wyglądały tak samo, jeszcze z daleka, w ciemnościach, można było się pomylić… na śniegu, czerwień, marznące dłonie i łzy, które nie spłynęły… młodość przekreślona. Dorosłość właściwie zniszczona. Da tej, która przeżyła? Dla rodziny zmarłej, a może, tak naprawdę policja wie coś więcej?

Może wszystko jest li tylko przykrywką…

Thriller psychologiczny, ale taki na moim poziomie B. Się znaczy, że nie przerazi, właściwie mnie raczej mało zaskoczył, lecz czytał się dobrze. Był intrygujący, ale też i miejscami wtórny, co nie zawsze jest złe. W końcu czasem chcemy przeczytać coś, co jest znajome w jakichś momentach… Osoba bohaterki zdaje się być nie do końca dopracowana, a jej cały związek z mordercą jakiś taki nagły i zniewiadomokąd wzięty… niby się zaczął, ale gdzie się rozwiał przez lata? Niby ona zawsze, on, oni… jej rodzina, ale nie dopuscza się nas do pełnej tajemnicy, a szkoda… wiecie, zawsze jest wyobraźnia.

Przeczytać można, nie trzeba.

Z cyklu przeczytane: „Nie to miejsce, nie ten czas” – … oj tak. Dla mnie to było i nie to miejsce i czas. Chyba czas się pożegnać z autorką, to już jej druga ksiąka, która szczerze nie jest dla mnie. Za mało jej. Za dużo też… poza tym, opowieści o podróżach w czasie, nawet takich, wytłumaczonych traumą, onym „zdawałocisie”, istnieją. I jakoś nigdy mi nie podchodziły, szcególnie tak spisane. Onymi zrywami. Każda część tej opowieści, cienkiej, to powrót bohaterki do jakiegoś momentu w jej życiu. Aż do początku, aż do poznania męża, do czasów młodości, onej może i lekko zniekształconej, jak to zawsze w życiu bywa, ech, te nostalgie…

Obecna matka cofa się w czasie, szuka pomocy, oraz wyjaśnienia tego, co się stało z jej synem, ze świeżym trupem przed ich domem, małżeństwem i… oczywiście, że chce to zmienić… no przecież… ale, czy może? Czy w ogóle to jest moliwe, by powrócić do codzienności, czy może w końcu… zniknie…

Może to ona umarła tamtego dnia…

… wieczoru…

Co byście zrobili inaczej? Gyby ktoś pozwolił wam tak po prostu powrócić do któregoś momentu w przeszłości, gdyby ona przeszłość stała się codziennością, gdybyście wciąż się cofali? Co? Gdzie byście wylądowali? Co zmienili? Czy bylibyście zdolni żyć z tymi zmianami… przecież… Zmiany przeszłości oznaczają też nieistnienie tej teraźniejszości, którą tak dobrze znacie.

Tych, co nie bawili się w takie historie może zaintrygować, innych… cóż, zniechęcić… i to nie koniecznie poprzez ten typ narracji, ale bardziej samo pisanie. Ubogie dziwnie. Jakieś takie strzępkowe. Tej książki jest zwyczajnie za mało.

Heatwave, kot i ręcznik oraz ciuchy na plaży.

… więc tak.

Było gorąco. Ale no, kurde, wrząco. I tak, AC, to tutaj luksus, tudzież odwrotność varmepumpe, które jednak działa dość słabo, więc… jest ciepło. I jasno. Ciepło, za ciepło i za jasno, wciąż jasno i za mocno jasno, i tak dalej… trwało to dłużej niż te pierwsze dni maja, ale było wykańczające… na razie, odpukać!!! temperatury powróciły do względnej normalności i po sztormie, który wiatrem bimbał dłużej niż ino przez weekend, czas na lekki oddech, jak przyroda da. I tak, wiem, wszystko wina człowieka bla, bla, bla… jako naukowiec, westchnę i stwierdzę, iż tłumaczyć mi się nie chce, ale już jako osobnik człowiekopodobny, z chęcią ukręce łby tym, co wycinają drzewa. Ale to z niesamowicie wielką… mam też, jakby co, widły na takową okazję. Tną, bo widok im zasłaniają, tną, bo liście zrzucają, tną, bo…

Bo tak…

Wkurwiają mnie!!!

Sadzę od zawsze, od dziecka, szukam sadzonek, które zostaną zniszczone, bo padły tam, gdzie droga, dach, czy też piach plaży… i sadzę. Jak jakiś psychol. Na Stardew Valley możecie obejrzeć moje farmy.

LOL Zawsze za wiele drzew, i co?

Tam się nie umiera od nadmiernej drzewności, wprost przeciwnie, ino mało widać. A drzewa, są cudowne, piękne, kochane i tak dalej. I tak, trymałam swoją brozę jak pizgało!!! A co?! I tak, same drzewa wszystkiego nie uratują, ale jednak, jakoś tak… drzewa są. Musą być, i to te stare… najważniejsze. Dla chłodu, osłony, dla onych soków, szyszek i innych tam liściówek. Dla kolorów… ale heatwave… no sprawa straszna. Nie znoszę dobrze temperatury powyżej 15 stopni, więc, plus 30ści to dla mnie piekiełko. Ale czujcie to… są urządzenia, jak zwykły wiatrak, które przynosą częściową ochłodę, dla mnie to kolejny dźwięk, który mój móg uznaje za wrogi, więc nie ma ratunku!!!

Hell!!!

Na szczęście tutaj, na razie się ochłodziło.

Do onej letniej normalności… i niech tak ostanie, bo zwykłych problemów wystarcy, jak susza…

Ale… couchy na plaży, już się pojawiają.

Znowu… one buty, koszulki i portki, wszystko ładnie złożone, a człowieka nie widać… nie ma nikogo. I tak, często wzywa się różne służby, ale jak często można? Jak często należy? Ja staram się myśleć, iż to po prostu syreniowie wyłażą z wody, mają ciuchy, by gołym zadkiem nie narzucać się dwunogom i potem, wracają do siebie.

Ino powinni chować te ciuszki, szczerze.

Powinni.

I 700 lat Roenne.

Choć tak naprawdę, to dopiero za rok, ale obchody już zaczęli. Jarmark przyjechał, ten wiecie, co to podobno z rónych krajów i tak dalej. No nie wiem, jedyne, co mnie tam kręci, to one rzeźby z zespawanych śrubek i nakrętek. W tym roku zresztą dziwnie ubogo wyglądał, więc… nie wiem, Chowaniec poszedł oglądać i stwierdził, że nic nie było ciekawego… albo zwyczajnie na oną ciekawość nas niestać.

Pewno i to drugie.

I tyle… zobaczymy jak to się potoczy… Dodatkowo oczywiście już zjechali się głośni, czyli wszelkiej maści motorowcy i hałasują… a ty idioto potem płać za ekologie wszelakie i dawaj się zjebywać z ambon wszelkich polityków i celebrytów, co to lepiej wiedzą, ale smrodzą ciągle swoimi wypasionymi autami, czy samolotami.

Pamiętajcie, influencerzy nie są od was mądrzejsi!

A kasa ni mądrości ni gustu nie kupi, sorry Batory!

Post Pan Tealight i Healing Inner Child… pojawił się poraz pierwszy w Chepcher Jones.

Dotykał jej niczym kochanek, delikatnie, wrażliwie, ale i stanowczo, pewnie, może i nawet znajomie.

Jakby obydwoje wiedzieli czego chcą, jakby naprawdę się znali, jakby to nie było ich pierwsze spotkanie, jakby nawet się lubili, jakby wiedzieli o co w tym wszystkim chodzi, ale i z odrobiną pewnej niepewności, pozostawiając między sobą one niedopowiedzenia, ale też i mącąc w oczach obserwatorom, jeśli jakowyś tu byli… Bo on wiedział do czego jest zdolny, a ona, nie chciała spłonąć.

Nie jeszcze. 

A może nie nigdy.

Nie wiedziała jeszcze, czy chce, czy jednak się zdecyduje na taką drogę, na podjęcie takiej decyzji, na jakąś taką, po prostu drogę… czy jednak pozostanie taka, nieruchoma, tutaj, na plaży, tam, gdzie właśnie układali bale na nowe ognisko.”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Mocno śpij” – … opowieść…

… opowieść o Ojcu Ciszy szokuje. Boli i naprawdę miejscami szokuje, bo… wyobraźcie sobie morderstwa, dzieci, wszelkiego rodzaju zło, o którym nawet nie chcemy czytać, odwracamy wzrok, staramy się chronić ukochanych. Za wszelka cenę… Ale czy to w ogóle możliwe, szczególnie w dzisiejszych czasach.

Teraz…

Ta historia zaczyna się sprawą z przeszłości. Kultem, aresztowaniem winnego, brakiem słów, onym niemówieniem… oraz jedynym, który przetrwał. Oraz niepewnością. W końcu nie padły słowa, które winny wybrmieć… Czy czasem policja nie popełniła błędu wiele lat temu? Czy arestowano prawiwego przestępcę? A może jednak, w tym miasteczku istniało coś więcej, coś straszniejsego…

W Twisted Tree?

Straszna książka, przerażająca, ale i wciągająca… niestety. Dlaczego niestety? Ponieważ każde z nas nosi w sobie demony, które ten autor potrafi wybudzić, jeśli drzemią, i wypchnąć na zewnątrz. I sprawić ponownie, że boimy się presłości. Wspomnień. Bo jeśli ten człowiek spisał taką opowieść, to co stało się nam samym…

O czym mogliśmy zapomnieć?

Bardzo dobra, ale nie dla każdego.

Z cyklu przeczytane: „Pan Kołysanka” – … Harrod’s Reach. Miejsce, gdzie dziwny tunel stał się koszmarem. Tunel, tory, dziwne rośliny. Dźwięki, omdlenia, znikający ludzie… czyli taka normalność horrororwa, ale, w tej historii jest i coś więcej. Jest podejrzany, który zdaje się być aż nadmiernie oczywisty… jest i policjantka, którą naprawdę chemy wyciągnąć z tych stron, ochronić, i jest on…

Tak naprawdę jest w tym jakaś baśniowość, koszmarna, bardziej z kart Grimmów baśni, i to tych nieocenzurowanych, jest i miłość, jest horror, thriller, urban legend, oraz prawda. Tylko, czy można w nią uwierzyć?

Nie jest łatwo…

Jest i społeczność. Interesująca, intrygująca, ale Market potrafi tworzyć swoich bohaterów, aż człowiek zaczyna wątpić, czy to tylko iluzja, czy tylko zmyślenie, czy jednak… prawda wyciągnięta z jakichś legend, opowieści starszych, szepty nocy i skrzypienie drzew? Na pewno jest… Ta powieść przeraża, ale trochę inaczej niż inne książki tego autora. Jakoś włazi w nas, rozprzestrzenia się, a potem… wymazuje swoją obecność z naszych myśli. Pozwala zapomnieć o swoim istnieniu. By potem uderzyć…

Bo Market umie wystraszyć i w zakończenia jest genialny!!!

Z cyklu przeczytane: „Gość z Koszmaru” – … rezydencja i pisarz. Mroczne wspomnienia, niesamowite miejsca, i do tego wyobraźnia, która, niestety… staje się rzeczywistością. Zapisane na kartkach koszmary stają się czymś namacalnym. Ale przecież kto, jak? Książka właściwie jeszcze nie istnieje, a jednak… ktoś wie, ktoś ją zna… On sam? Autor? Czy ktoś inny?

Wplątany w sprawy, które zawarł na kartkach, nasz bohater staje twarzą w twarz z własnymi koszmarami i… i książka powala. O razu zabrałam się za całe trio, nie wiem dlaczego? Może zwyczajnie były dostępne, a może to fatum? I wiecie co, gdy skończyłam tę, mam w sobie ogromny głód onego więcej… więcej tego autora, więcej onych opowieści… więcej, więcej, więcej…

Mrok, napięcie i zło, postacie poboczne, które pulsują nadmierną aż intensywnością. To i thriller i koszmar i coś jeszcze.

Coś łagodniejszego…

Może i nie genialna, może kończy się za wcześnie, a może dlatego jest właśnie taka intrygująca, mocna, taka… dobra.

Okay, ostatnie 10 dni czerwca to trochę był szok temperaturowy dla organizmu. No dobra, przynajmniej mojego, który ma niską tolerancję na gorąc. No tak jest i już, to ja, mogę sobie nie lubić temperatur wysokich, ale pływanie… ech, pływa się w onej spokojnej, chłodnej, dziwnie słodkiej morskiej wodzie, świetnie! Kąpiel midsummerowa zaliczona. Tak serio, to człowiek chodziłby pływać codziennie, ale… to problem. Nie, nie w chodzeniu, ale w tym, że zaraz po musisz wziąć prysznic, potem kurde odżywka, krem, no nie… jak inni to robią?

Nie chcę być suszoną śliwką tak przedwcześnie!

I tak, Sol over Gudhjem było, wygrane danie to: makrel-forrel og sausage roll. Zwycięzca ma 28 lat, Julian Elkjær. Tak, danie wygląda na małe… no ale wiecie, to kuchnia, a nie jedzenie! Nie mieszajmy pojęć. LOL Potem mieli impreę, ale oczywiście ino zaproszeni, be plebsu… poimprezowo spali długo, to muszę im przyznać. Cisza nad bliżniaczymi miastami unosiła się do 9ej…

A dziś Sct. Hans…

Czyli chować wiedźmy!

Jak na moje ślepawe ślepia, to raczej za sucho na ogniska, no ale, przecież ja się na pewno na tym nie znam… mniejsza, nie lubię tego święta i tyle. Wolno mi. Fascynuje mnie jednak ona dwoistość przedstawiania/opisywania go, ale figurki na stosach, wiecie, człowiek ma jednak skojarzenia. Jednak, uważam, iż powinny tam zostać. Bo to tradycja, która nikomu nie szkodzi, tym bardziej wiedźmom, które ogień uznają wyłącznie za środek do transportu… i tyle.

Oto ona dwoistość.

Bo… nie palicie nikogo, ino za darmo fundujecie kukiełce podróż…

Ale… idzie lipiec.

Z nim wakacje, lato pełne i dla wielu czas wolny.

Nie dla mnie, no ale, może mi się uda ukręcić coś po sezonie? No co? Też chcę zobaczyć coś nowego, doświadczyć, ale nie jak dwa lata temu, czy nawet rok temu… nie wiem, ale dla mnie odwiedziny szpitala nie są czymś, co mam na swojej bucket list. A kurde mi się trafiło. I nie wspomnajcie mi o tym, że mogłam sobie wschód słońca nad Olandią z mostu podziwiać…

… to był okulista!!!

Ech!

No ale… się zobaczy, na razie człek marzy o tym, by przynajmniej noce nie waliły wielkim żarem, bo sen, to sprawa święta! Kwiaty kwitną, drzewka rosną, znowu ciągle poluje na mnie mały zającokrólik pod furtką. Serio… o co mu chodzi? Ptaszki trelują, wciąż… mewy wyprowadzają młode, cudne i puchate w kropeczki, na spacery… wciąż są dość agresywne, więc uważajcie! Morze może i płytkie, wciąż dziwnie nieruchome, potrebujące trochę przeczyszczenia, no co? Takie to ju morze, prawie wewnętrzne! A biorąc pod uwagę ono niskie zasolenie, to właściwie jezioro!

I tak, wiem, dla wielu wciąż zimne… serio?

Ech!

Lato… tak cłek siedzi na parapecie swoim własnym i czasem się zastanawia, jak to się stało, że to, co widzi z okna, to widzi, że to co tam jest, może dotknąć, że właśnie przejechał samochód Googla? WTF? Podobno jakiś koleś w gaciach śmieci wynosil i tak go złapali… usunęli zdjęcie, ale… Koleś, gdybyś nie powiedział, to nikt by nie widział, a tak… się przyznaj, że chciałeś się pochwalić gaciami…

Markowe były? LOL

Post Pan Tealight i Niespalona… pojawił się poraz pierwszy w Chepcher Jones.

Nikogo innego.

Nikogo, kto by nawet o niej pomyślał, której istnienie przemknęłoby przez głowę, czy inną część ciała, nikogo, kto by poznał jej opowieść, wysłuchał jej pieśń… zresztą, słuchanie w ludziach ostatnio zamiera, podobnie rozumienie tego, co słysą, więc… Może to wszystko nie było takie trudne, i była Moja, wyłącznie i tylko.

Moja!

Moja Pani!

Ale był i On… wiedział więcej, widział więcej, nawet czasem do niej podchodził, wydawało mu się na pewno, że z nią rozmawia, ale nigdy bym na to nie pozwolił, bo przecież była Moja, tylko Moja. Tylko i wyłącznie. Tylko ja ją słyszałem naprawdę, tylko ja ją rozumiałem, dbałem o nią i ją czciłem, pozwalałem, by oblewała mnie i światłem i ciemnością i… mnie karała.

Bo to robiła.

Robiła ze mną, co chciała.”

(„Sklepik z Niepotrzebnymi” Chepcher Jones)

Z cyklu przeczytane: „Zuchwałe dziewczyny” – … o kobiety… Jeśli chodzi o tę autorkę, to zawsze chodzi o kobiety. Uwielbiam to w niej, ale te, w pewnym sensie kreuje ją to na autorkę pewnego, bepiecznego, rodzaju. I wiecie co, czasem człowiek właśnie tego potrzebuje… Wiecie, sięgacie po książkę i raczej wiecie czego się spodziewać…ale… czy zawsze? W końcu kobieta nie dość, że zmienną jest, to do tego miejsc, w których kobiety można umieścić jest tak wiele. Jesteśmy tak barwnym bukietem, choć media społecznościowe dają się uwiebiać nas szeregować w odpowiednie szufladki… nie, nie jesteśmy segregowalne…

… czasem lubimy grupować się kolorami…

W tej powieści spotykamy Lux. Dzewczynę, młodą kobietę, której coś obiecano. Podróż dookoła świata. Życie całkiem inne, a kończy jako ta, która sprząta i karmi. Która żyje może i w miejscu pięknym, ale w którym nie chce spędzić wieczności, a on, Nico, cóż… jemu pasuje. Łódź kiedyś naprawi… może… mieszkanie, cóż, jest gdzie spać, a że na podłodze, z innymi, czy to ma znaczenie…

Dla niej ma.

Zmiana nadchodzi nagle i wiąże się z parą młodych turystek. Oczywiście pełnych tajemnic, bo przecież tutaj każdy ma sekrety. Lux, Nico, i one dwie. Naprawiona łódź w końcu unosi się na wodzie, ale czy tajemnicza wyspa, na którą chcą się udać przyjaciółki, przyniesie samej Lux jakieś ukojenie? Czy może jednak nowe problemy?

Jak to się zakończy?

Jak zwykle zakończenie zwala z nóg, Hawkins potrafi w zakończenia. Mężczyźni zdają się być siłą natury, ale to kobiety niosą one historie na barkach, zawsze. I jakoś tak, cóż, przecież i tak jest… co z oną szyją rodziny? Tak przytaczając stare powiedzenie? Co ze spracowanymi rękami… dobra powieść. Serio! Może przewidywalna w pewnych postępowaniach bohaterów, ale…

… warto!

Z cyklu przeczytane: „Pokój na piętrze” – … tam. Ona… i ona… i tajemnica. I on… Tak naprawdę, pragnienie miłości, czy też misterny plan… młoda dziewczyna i marzenie… i jak to u tej autorki bywa, kobiecość, która wygrywa. Ale za jaką cenę?

I czy ci, co przegrali zasługiwali na taki koniec?

Czy zemsta, to zawsze jedyna odpowiedź? Wszelaka zemsta… niekoniecnie… nie, nie mówię o morderstwie, chodzi raczej o udowodnienie wszystkim, czy też tylko sobie, że się może… Tak jak w tej sytuacji. Ona, biedna, wyprowadzająca psy, marząca, spoglądająca na oną luksusową dzielnicę, pewnego dnia spotyka jego…

Mężczyznę z przeszłością.

Tajemnicami…  którym się wiąże… a potem, cóż, tak naprawdę go poznaje. Oną jego przeszłość, kobietę, która była tutaj przed nią, w tym domu… Czy stanie się jej odbiciem, czy jednak będzie sobą? Ale czy on chce jej, czy odbicia własnej żony? Tak… to thriller, ale też, cytując klasyka: „misterne działania myszy”. Coś więcej. Psychologia tłumu. Ono, nie mów, nie patr, nie słuchaj, po prostu potakuj… milczenie, które krzyczy.

Książka, która wciąga, ale też od pocątku kieruje nas w pewną stronę, świadomie, byśmy wybrali stronę, po której się opowiemy… i to zakończenie! Miodzio!

Upał musiał w końcu nadejść.

Ona dziwna duszność, wilgotność w suchym powietrzu, moszcząca się, rozpychająca, jakby chcała zapanować nad wszystkim, właściwie w dzień po onych nocach 10stopniowych… nagle ciepło, prawie 30 stopni i duszno… Nie ma czym oddychać i choć słońce nie pali, chmury miłosiernie je zakryły, to jednak… no kurna, duszno mi!!!

Aaaaa!!! I nie, to nie hormony!

Chociaż, może i to LOL

Wszystko zaczęło się na kilka dni przed Midsommerem.

Bezczelność, chociaż, biorąc pod uwagę dotychczasowe temperatury, to jakoś jestem wdzięczna za to, że dopiero teraz wyciągnęłam wiatrak i cierpię. No wiecie, jednak przedwczesne lato, to jak przedwczesne… inne sprawy. Ekhm, no wiadomo. Jakoś tak punktualność w wielu rzeczach pomocną! LOL Po Folkemodecie nadszedł czas na Sol over Gudhjem i nie, nie mam zamiaru tam iść. Po ostatnim dziwnym poparzeniu, jakie zafundowałam sobie przez dziwny zbieg okoliczności, w którym brały udział nie do końca wytarta szyja, ręka słońca i rąbane hiszpańskie margerytki, którym trza było uciąć głowy… no by kwitły bardziej i dłużej i w ogóle… ja do nich z pomocną głową, a one mi w szyję? Świnie!!! Ale nic to, człowiek przez kilka dni wyglądał, jakby go odwiesili ze sznura na czas, ale podczas odwieszania trochę poddusili…

Nie wnikajmy w szczegóły.

Teraz jescze bardziej mnie to lato przeraża.

Może by tak ziemiankę kopnąć? Półziemiankę półdziewicę? Stary żart… Ciekawe jakie mamy regulacje dotyczące czegoś takiego?

Turyściny mnogość.

Hałasy wszelakie…

Skonfundowane ptaki oczywiście pindorzą przez dzień i noc… jakby zapomniały, że jasne noce są i tyle, i można sobie dać na wstrzymanie, no błagam, przecież za darmo tak… nie da się ich wyminąć uszami. Można by tak nie śpiewać, choć z drugiej strony, jak tak człek se prysznic bierze i solsort mu zagląda do okna i pizga tymi nutami, co to by kryształy tłukły, to jest w tym jakaś disnejowska urokliwość… ale… no ile można!!!? Widać chyba dużo, bo wciąż to robią…

Płacą im jak nic, spisek! LOL

Ale… to przejdzie, jak zawsze, taki sezon.

Czasem trwa dłużej, czasem krócej. Ciepło, hałasy wszelakie, kosiarki, potem cisza, mroczność cudowna, za którą tak tęsknię, ale też korzystam jednak z onej jasności. Wiecie, przynajmniej jak se człowiek włosy wyrywa z różnych części ciała, to nie robi tego po ciemku… zimą robi. He he he! No co, ja  tych, co wolą mieć włosy w określonych częściach ciała. Wolno mi… a racej, próbujcie mi zabronić. Nie radzę. Widły zaostrzone… te słowne oczywiście… abo i nie… tutaj człowiek serio po prostu łatwiej o: I do not give a slightly fuck.

A! W tym roku nowa moda, w trawnikach zostawiają kółka…

Nie wiem jeszcze skąd to wzięli, ale nawet sąsiad paranoik przystrzygł wszystko na ono pół milimetra od gleby, ale kółeczka z kwiatkami i trawką sobie zostawił. Nawet królowej naszej kwiatki ukochane powsadzał.

Nawrócił się, czy co?

Albo ino taki trend, moda… pewno to szybko minie, żywopłoty traktują po macoszemu… chociaż, wiecie, w takiej suszy, w miejscu, gdzie trawy się nie podlewa, to miło to widzieć. Prosta rzecz, a cieszy.

Post Pan Tealight i Moja Pani… pojawił się poraz pierwszy w Chepcher Jones.