У гэтым годзе наведвальнікаў імпрэзы прыйшло менш, чым у папярэднія разы, калі перамяшчацца па танцпляцы было проста немагчыма. Аднак “рэдкалесься” не было, а танчыць было куды больш камфортна, чаму вельмі спрыяла і створаная атмасфера.
Першымі на сцэну падняліся ўдзельнікі гурта Vuraj. Калі хто яшчэ ня ведае, Vuraj – гурт, які здабывае традыцыйныя сьпевы і творча апрацовае іх на свой эксперыментатарскі лад. У арсенале гурта ёсьць такія дзівосы як флейта і кантрабас, гучаньне якога неверагодна захапляла цягам выступу. У гэтым годзе Vuraj атрымаў прэмію “Героі году-2016”, і, мяркую, хутка мы будзем яшчэ часьцей чуць і бачыць гэты праект. Раней за Vuraj даводзілася назіраць у больш камерным фармаце кшталту малой залі філармоніі, таму было цікава, як гурт будзе паводзіць сябе на фэсьце, дзе звычайна гучна шумяць, крычаць і адрываюцца, як таго патрабуюць і самыя каноны сьвяткаваньня Каляд. Vuraj не разгубіліся, і, ня страціўшы ўласьцівай ім далікатнасьці, расхісталі прысутных. Вакаліст гурта Сяржук Доўгушаў прадэманстраваў моцны голас і распавёў гісторыю кожнай песьні рэпертуару, што яшчэ раз падкрэсьлівае глыбіню і ўдумлівы падыход да дзейнасьці гурта. А песьня “Вэлытай, пэрэпылко” – сапраўдны хіт, які таксама можна назваць “здабыткам” Vuraj.
Які Калядны мог быць без гурта Irdorath? Іх выступ ужо даўно стаў неад’емным элементам зімовага сьвята. За гэты год Irdorath, як і Vuraj, таксама ўзялі “Герояў году”. Сустрэча атрымалася гарачая, нас папесьцілі ўлюбёным матэрыялам і прадставілі кампазіцыі з надыходзячага альбому – «Грай», «Drachen», «Black Flags», «Storm». Матэрыял выглядае даволі разнастайным, асабіста я адзначыла для сябе «Drachen» і пірацкую «Black Flags». Як паведамілі самі ўдзельнікі Irdorath, новы альбом будзе злым і гарачым, а таксама будзе мець акцэнт на інструменталах, як у старыя добрыя часы. А пакуль ідзе праца ў студыі, Irdorath знайшоў энергію і для жывога выступу на Калядным. Заўжды даюся дзіву, як можна ўпраўляцца з такой колькасьцю інструментаў, сьпяваць, танчыць, камунікаваць з аўдыторыяй і не забывацца самім атрымліваць асалоду ад працэсу. І гэта ўзаемна.
Гурт Стары Ольса “Герояў году” не атрымаў, але сустракалі іх як сапраўдных нацыянальных герояў. Дзіва што, гурт запісаў альбом фолкавых кавераў на сусьветную рок-класіку і закаціў каласальнае турнэ па ЗША. Так бы мовіць, ведай нашых. Адказам на зьяўленьне Старога Ольсы сталі апантаныя танцы і карагоды. Здаецца, гэта быў самы некананічны і вар’яцкі drumul draculi, але хіба ў гэтым соль. Напрыканцы выступу “ольсаў” чалавечая хваля занесла мяне ў супрацьлеглы кут танцпляцу, і пакуль я сілілася зразумець, як тое атрымалася, загучала “Highway to Hell” ды “Ob-la-di Ob-la-da”, і панеслася. Часу думаць і аналізаваць не ставала, хацелася толькі скакаць, пляскаць у далоні і падпяваць. Што і было няўхільна выканана. Адзначу, што было цікава пачуць вакал Алеся Чумакова ў рокавай манеры. Але гурт не спыняецца на дасягнутым, працягвае эксперыментаваць і ўжо распачынае працу над новым альбомам застольных рыцарскіх песень.
Працягнулі падымаць градус весялосьці з гуртом Znich, які на Калядным зладзіў натуральнае рэаліці-шоў. Як паведаміў Алесь Таболіч, урыўкі запісаў гэтага выступу трапяць у новы кліп гурта, і таму ўсім прысутным варта было падняць рукі ўгору. А мы і ня супраць. Ня ведаю, як атрымаецца ў кліпе, але жыўцом выглядала даволі эфектна. Я натхнілася і палезла ў сёркл-піт. Карыстаючыся выпадкам, адзначу, што апошнія працы Znich, а менавіта ЕР “Слова зямлі”, атрымаліся вельмі жывымі ды дынамічнымі. І беларускую паэтычную класіку вывучыць цяпер куды прасьцей, дастаткова патрапіць на выступ гурта. Нягледзячы на сталы ўзрост, Znich адкрывае для сябе і слухачоў новыя гарызонты, пацьвярджэньнем таму зьяўляецца будучы ўдзел гурта ў французскім Ragnard Rock Fest.
Выступ гурта Палац стаў асабістым бальзамам на душу. Нягледзячы на “зімовы” рэпертуар, ад песень гурта ўзьнікла дзіўная асацыяцыя, нібыта бяжыш ты па кветкавым лугу, насустрач табе дзьме лёгкі ветрык, зьзяе ласкавае сонейка, і жыцьцё не абцяжарвае аніякі клопат. Алег Хаменка зачароўваў сваёй харызмай і досьведам пра калядныя традыцыі. Пачаліся парныя танцы ды сяброўскія абдымкі. Нават ня верыцца, што ў сакавіку гурт будзе адзначаць свае 25 год існаваньня, а мы напрыканцы 2016 году запальваем пад тыя песьні, што выконваліся яшчэ год дзьвесьце таму.
Гурт Trollwald сваім зьяўленьнем на Калядным адзначыў роўна год зь першага выступу. За гэты час гурт выдаў першы ЕР, эпахальны кавер “Беляшы-чэбурэкі” і пасьпеў зьмяніць бубнача ды басіста. Па добрай намечанай традыцыі Каляднага фэсту Trollwald таксама працуюць над новым альбомам, адкуль мы змаглі ўжо зацаніць адну кампазіцыю пад назвай “Спыніўся час”. Кампазіцыя прысьвечана каханьню, і я радая, што ў гэтым выпадку хлопцы вырашылі адысьці ад традыцый жорсткага тролінгу, як тое было з “чэбурэкамі”, бо песьня атрымалася вельмі пранікнёнай, моцнай, у меру сур’ёзнай, а новыя ўдзельнікі арганічна ўпісаліся ў музычную палітру “троляў”. Што не зьмянілася, дык гэта народная любоў да пана Апана і К.
Падводзячы вынікі, хочацца сказаць, што сьвята атрымалася гарачым і разышліся мы на добрай ноце. А калі разьвітаньне са старым годам адбываецца менавіта так, то наперадзе чакае нешта цудоўнае. Са сьвятамі!
Тэкст: Паліна Трохаўцава
Фота: Вольга Кан
Дзякуй за дапамогу з фота Trollwald Сяргею Нiканoвiчу]]>
Адным з моцных бакоў Re1ikt (акрамя музыкі, зразумела) зьяўляецца візуал – густоўны мерч, сэрцы, зробленыя з траваў, у падарунак фанатам, тэматычны пад кожную песьню заднік, этнічныя зоркі і птушкі пад сцэнай “Бруге” стваралі атмасферу, патрэбную для таго, каб акунуцца ў творчасьць гурта. Аднак важная роля ў стварэньні атмасферы адводзіцца і публіцы, што наведвае канцэрты. І гэтым разам на танцпляцы было не прадыхнуць. Нават калі б усе прысутныя проста стаялі і нічога не рабілі, было б горача. А што казаць пра апантаную моладзь з агнём у вачах ды прагай адрывацца да апошняга? Сьпёка стаяла на сцэне і пад ёй.
“Kufar” прагучаў цалкам у той жа пасьлядоўнасьці, што і запісы на дыску, пачынаючы з сузіральнай “Хвалі часу”. “Заўтра няма, — аўтарытэтна заяўлялі музыкі, — ёсьць толькі зараз, учора няма, губляем час марна”. Канечне, апошняе ў той момант было няпраўдай. Паддаючыся хвалям часу і музыкі, прысутныя дэманстравалі адданасьць гэтаму carpe diem, ловячы кожны момант і ствараючы свае прыемныя ўспаміны на заўтра, якое ўсё ж такі павінна было прыйсьці, як ні круці.
У перапынках паміж выкананьнем песень Re1iktзапрашалі на сцэну самых актыўных фэнаў ды ладзілі конкурс па выкананьню сваіх песень на нябачных інструментах. Яшчэ адна цікавая фішка, даніна інтэрактыўнай рэчаіснасьці: на сьцяне залу быў прымацаваны экран, на якім дэманстраваліся фота з адбываючагася канцэрту ў карыстальнікаў супольнасьці Instagram, што ўзмацняла эфект прысутнасьці і датычнасьці да беларускай культуры, якая на вачах ажывае і прымае сучаснае аблічча.
Не абышлося без адмысловых гасьцей, першым зь якіх быў не чалавекам…а птушкай. Дакладней, гэта быў афіцыйны і вельмі мяккі сімвал футбольнай каманды “Крумкачы”, які ўзьляцеў на сцэну падчас выкананьня гімну “Разам”, які Re1ikt адмыслова стварыў для клуба. Па шчырасьці, да гэтай кампазіцыі я стаўлюся даволі скептычна, бо ад гімна “пад ключ” павявае камерцыйным душком. З другога боку, той факт, што навакольныя зьявы пераасэнсоўваюць на беларускі лад, ня можа ня радаваць. Аднак сур’ёзныя разважаньні тут былі не да месца, бо сцэна падчас выкананьня “Разам” была вясёлым відовішчам, пасьля якога ўсім захацелася абдымкаў з Крумкачом.
Усьлед за птушкай, што заляцела на рэліктавы агенчык, завіталі людзі, ды яшчэ якія. Павал Аракелян, магутны саксафаніст, вядомы па ўдзелу ў гурце “Крамбамбуля”, прыехаў адмыслова, каб выканаць з Re1ikt джазава-навагоднюю “Толькі сьнег”, якая нагадала пра надыходзячыя сьвяты і надала асаблівыя ноткі сьвяту, якое ўжо адбывалася ў “Бруге”.
Аднак сапраўдным апагеем “Куфару” можна сьмела лічыць кампазіцыю “Вэлытай”, якая на канцэрце прагучала, як і ў запісах, разам зь Сяржуком Доўгушавым, лідэрам гурта Vuraj. Мучжынскае шматгалосьсе адгукнулася харавымі, часам акапэльнымі, сьпевамі у зале.
Калі усе скарбы, прыхаваныя ў “Куфары”, былі выцягнутыя на гэты сьвет, Re1ikt вярнуліся да вытокаў, ва ўсіх сэнсах, узгадаўшы часы сваіх кватэрнікаў і непасрэдна альбом “Вытокі”, выканаўшы “Ой рана на Івана”. Не забыліся і на “Рэкі прабілі лёд”, “Лекавыя травы”, адкуль таксама прагучалі асобныя кампазіцыі.
А на разьвітаньне пачулі “Жураўлі на Палесьсе ляцяць”, тую самую візітоўку “Песьняроў”, якую Re1ikt выканаў сумесна зь некаторымі наведвальнікамі імпрэзы, што выглядала вельмі кранальна і прымушала чарговы раз задумацца пра пераймальнасьць традыцый пакаленьняў.
Прэзентацыя атрымалася, нібыта прайшло маленькае жыцьцё, напоўненае жартамі, энергіяй, роздумам, спробамі асэнсаваць сучаснае і зьберагчы мінулае, ашчадна складваючы самыя дарагія здабыткі ў “Kufar”.
Тэкст: Паліна Трохаўцава
Фота: Ганна Маркевіч]]>
Магчымасьць убачыць чарговы раз такіх зорак – выдатны падарунак ад аргаў, і доўгая чарга ля ўваходу задоўга да мерапрыемства – таму сьведка.
Публіка, якая шчыльна распаўсюджвалася па клубе, гаварыла сама за сябе, што шоў Сабатон у нас жаданая падзея, і адносна дарагі кошт квіткоў па мерках клубнага канцэрту – не перашкода для аматараў скандынаваў. Парадавала якасьць гледачоў: ад падлеткаў і моладзі ў цішотках розных металёвых каманд да сталых заўсёднікаў імпрэз. А зьнешні выгляд некаторых суб’ектаў выклікаў прыемныя ўсьмешкі… У клуб завіталі: і гусары, і самураі, і спецназ, і рознага колеру берэты, і “простыя сьмяротныя” ў мілітары-прыкідзе. Адным словам, людзі падышлі з крэатывам да пытаньня “як апрануцца на канцэртны вечар”.
Быў у продажы ня вельмі разнастайны туравы мерч, але ж разыходзіўся ён даволі хутка, нават улічваючы тое, што каштаваў ён дарагавата.
На самой пляцоўцы было шмат людзей, што давала падставу лічыць канцэрт аншлагавым па мерках метал-канцэртаў у Рэпабліку. Над месцам бубнача вісеў велізарны банэр з выявай кружэлкі, які выглядаў маляўніча і якасна, па-эўрапейску, і радаваў вочы, пасьля звычайных праекцый на сьцяну на “будзённых” канцэртах у клубе. На што яшчэ цікава было зьвярнуць увагу, пакуль музыкі ня выйшлі на сцэну, гэта тое, што паміж сцэнай і публікай стаяла перагародка, і тое, што на сцэне было пяць мікрафонных стоек. Гэта магло выклікаць пытаньне ў самых уважлівых гледачоў, бо на сцэне ў Sabaton усяго чатыры актыўна-рухомых музыкаў. Такім чынам можна было чакаць ад іх дынамічных сцэнічных дзеяньняў.
Пасьля нядоўгіх падрыхтовак пад музыку класічных метал-гуртоў і заклікаў натоўпу, пачаў граць запіс славутага каверу “In Тhe Army Now”. Як толькі запіс скончыўся, дзейства пачалося вядомай “сабатонаўскай” песьняй “Ghost Division”.
Музыкі пайшлі ў адрыў, аддаўшы фанатам зараджаны імпульс, які прымусіў усіх рухацца і скакаць. Якім Бродэн выглядаў звыкла і адчуваў сябе на сцэне як рыба ў вадзе. Ледзь не садзіўся на шпагат пасьля сваіх расьцяжак, “жангліраваў” мікрафонам і ўмела маніпуляваў публікай на працягу наступных песень, прымушаючы ўздымаць рукі і выкрыкваць зь першабытнай моцай. Новыя трэкі “Spartа” ды “Blood of Bannockburn” зайшлі ў адны вароты.
Далей франтмэн гутарыў з залай і прадставіў клубу новага гітарыста Sabaton – Томі Юхансана з гурта ReinXeed. Шмат жартаў было адпушчана ў бок гітарыста, ён нават быў абазваны словам “zasranets”, што вельмі пацешыла народ, але ў канцы Якім прапанаваў Томі выбраць песьню для выкананьня.
“Swedish Pagans” стала атмасферным гімнам вечару, даўшы магчымасьць усім пасьпяваць хорам. Дзе-нідзе ў зале мільгалі шведскія сьцягі. Рытм выступу далей амаль не зьмяняўся, акрамя прыпынкаў на скандзіраваньне “Sabaton” і ўжо знаёмага “Zaebist”, на словы падзякі ды зноў на жарты з фанатамі: Якім паказваў залу, што тое, як іх сустрэлі, выклікае мурашкі па целе; знайшоўшы ў першых радках хлопца з лангеткай на руцэ, пахваліў яго, што той прыйшоў на шоў з траўмай, а потым непрыстойна жартаваў на тэму хлопца і яго рукі.
У цэлым гук быў чытальным і прыемным, не было надакучлівай вібрацыі і бразгатаньня, усё было чуваць, асабліва гітары (што, мабыць, так і застанецца адкрыцьцём для піянераў металкору, якія выкручваюць усе круцілкі на максімум). Гітарныя дуэлі ў выкананьні абодвух музыкаў былі ўпрыгожваньнем вечару: яны гучалі аднолькава гучна, а тэхнічная начынка гітарных сола і амаль беспамылковая ігра не давалі засумнявацца ў кваліфікацыі Томі і Крыса. Сьвятло пакіну без каментарыяў, таму што за весь выступ не было часу зьвяртаць на гэта ўвагу.
Агароджваньне зусім не перашкодзіла мляваму слэму ператварацца падчас у краудсёрфінг, і некаторыя асобы маглі дазволіць сабе паплаваць па руках.
Перад апошнімі дзьвюма песьнямі нехта задумаў флэшмоб, сутнасьць якога была ў тым, каб усе селі на падлогу, але ж да канца ён так і ня зьдзейсьніўся. “Night Witches” ды “Primo Victoria” можна было параўнаць зь вішанькай на торце і апошні раз пусьціцца ў скокі ды сьпевы. Паставіўшы тлустую кропку на выступе, Sabaton выйшлі, каб падзякаваць фанатам за атмасферу ды шчыры прыём, а таксама традыцыйна раздаць свае “прылады працы”. Бубнач раздаў нават два камплекты палачак.
Стомленыя, але ж задаволеныя фаны рухаліся на выхад, каб звычайна адстаяць чаргу ў гардэроб. Сярод іх былі і тыя, хто песьціў надзею дачакацца музыкаў, але Якім і “Ко” не сышлі ў залу.
Увогуле, мерапрыемства пакінула толькі пазітыўныя эмоцыі, пачуцьцё таго, што Sabaton адпрацавалі свае грошы і час на ўсе 200 адсоткаў, што маладыя аматары металу зусім ня зьгінулі, і, напэўна, можна разьлічваць на чарговы прыезд шведаў у новым туры.
Тэкст — Сяргей Шкурдзюк
Фота — Вольга Кан]]>
Няўмольна прыходзіць час разьвітаньняў для шэрагу легендаў класікі року. Нехта пакідае нас пасярод яркага і насычанага шляху, нехта сыходзіць прыгожа і гучна (нехта нават і не аднойчы), а нехта падводзіць вынікі цэлае эпохі, закрывае гештальт і жыве на радасьць сабе і прыхільнікам.
Апошняе — гэта менавіта пра спадара Уда Дзіркшнайдэра, заснавальніка і экс-вакаліста легендарнага нямецкага гурта Accept, які, выконваючы ў апошні раз усе ўлюбёныя творы гурта, ставіць кропку ў жыцьці мінулым. Робіць ён гэта ў рамках вялікага туру «Back to the Roots», пазіцыянуючыся як праект пад шыльдай «Dirkschneider», склад музыкаў якога анічым не адрозьніваецца ад яго паўнапраўнага дзецішча «U.D.O.».
Чаму гэты артыкул мае загалоўкам «класічны» Accept. Па-першае, паміж Дзіркшнайдэрам і яго былымі камрадамі існуюць пэўныя дамовы на выкананьне супольна зробленых кампазіцый, і, канешне ж, класічным (у поўным сэнсе слова) Accept можа стаць толькі праз узьяднаньне названых музыкаў, ад чаго Уда ў свой час канчаткова адмовіўся, а дакладней ён пагадзіўся на «рэюніян» толькі пры ўмове, што ў выніку правалу шыльду Accept пакіне за сабой. Відавочны блефавы манеўр без прэтэнзіі на ажыцьцяўленьне. Праект U.D.O., жывучы паралельна з абезгалоўленым Accept 1987-га году, лёгка дае фору апошнім і зьбірае ня меншыя залы. І па-другое, я называю дадзенае шоў «класічным Аксэптам», бо для мяне не існуе іншага Accept, акрамя таго, на якім рос, не ўспрымаецца аніякі вакал, акрамя, адпаведна, «класічнага», і як бы ні сіліўся прыняць і рассмакаваць той сучасны Accept, канцэрт каторага на беларускай сцэне адбыўся амаль роўна год таму, яго я называю ніяк інакш як «абезгалоўленым».
На апошні біс класічнага Accept сабралася ўражальная колькасьць народу, ад металёвай моладзі ў сьцілах да бывалых рокераў у банданах наверх лысіны. Людзі прыходзілі сем'ямі: пасеўшы з жонкамі ды дзецьмі, мужыкі не вытрымлівалі і ўскоквалі, трасучы галовамі і выкідваючы «казу».
Дзядок не расчараваў. Нязьменна бадзёры і харызматычны, зь нязьменным фірмовым голасам. Разам са сваёй ударнай камандай адпрацаваў праграму з двух тузінаў песень даўжынёю ў дзьве гадзіны запар. На гадзіньніку было за 23:00, а Палац спорту ўсё гудзеў, не зьбіраючыся сьціхаць. Ці хапіла беларусам «Аксэпту» — спытаеце вы? Адкажу, годнай музыкі заўсёды мала, але разьвітальнае шоў атрымалася такім, якім мае быць. Гучным, насычаным, настальнічным, адпрацаваным сумленна і на высокім узроўні. 10 сукіных сыноў зь 10.
Залік таксама артыстычным музыкам, што забаўлялі публіку нумарамі між песьнямі. Андрэй Сьмірноў і Касперы Хэйкінэн дэманстравалі па чарзе сваю тэхніку, робячы прышпільныя адкрывашкі для самых хітовых кампазіцый, басіст Фіці Вінхольд таксама працаваў з натоўпам, пацешна перабіраючы ножкамі, бегаючы з аднаго краю сцэны на іншы. Рускі хлопец Андрэй пры гэтым у пачатку выканаў ролю канферансье, зьвярнуўшыся да гледачоў на зразумелай нам мове і прадставіўшы містэра Дзіршкнайдэра, узяўшы абяцаньне сьпяваць разам, якое зала годна стрымала, хорам акапэльна прасьпяваўшы мелодыі «Princess of the Dawn» і «Metal Heart» паслухмяна ўсьлед за музыкамі.
Да гуку і сьвятла няма за што прычапіцца. Калі што і крытыкаваць — то, бадай, пэўнае перанасычэньне праграмы вышэйназванымі фішкамі. Часам хацелася, каб песьня лілася свабодна, без залішняга цьвяленьня і заігрываньня з фанатамі.
Што гучала ў Менску 5 сьнежня 2016:
Starlight — Living for Tonite — Flash Rockin' Man — London Leatherboys — Midnight Mover — Breaker — Head Over Heels — Neon Nights — Princess of the Dawn — Winter Dreams — Restless and Wild — Son of a Bitch — Up to the Limit — Wrong Is Right — Midnight Highway — Screaming for a Love-Bite — Monsterman — T.V. War — Losers and Winners — Metal Heart — I'm a Rebel — Fast as a Shark — Balls to the Wall — Burning.
Пра «унікальны праект CherMen у стылі „white metall“» зь «неверагодным сімфа-рок шоў „Гісторыя Дракона“» я мог бы напісаць вельмі шмат. Але пастараюся выказаць усё адной думкай: за грошы можна купіць буйную сцэну, наняць прафесійных музыкаў, зрабіць круты відэашэраг і сьвятло, набыць сабе месца сярод вялікіх. Але талент за грошы ня купіш. Прызнаньне і любоў публікі не прадаецца.
Тэкст: Ян Мачульскі
Фота: Аляксей Базарнаў]]>
Першымі, што дзіўна, на сцэне зьявілісяDittohead. Звычайна іх ставяць недзе ў сярэдзіну чаргі, але ў гэты раз вырашылі зьмяніць прывычную схему. Нават і не скажу, ці паўплывала гэта на публіку, якая, дарэчы, была зусім малаколькаснай. І гэта з улікам таго, што для дзяўчат уваход быў бясплатны! Вернемся да Dittohead… Гурт, як заўсёды, зладзіў добры і якасны выступ, але былі некаторыя праблемы з гукам, у якіх можна абвінаваціць толькі гукача. То нешта зь гітарай адбывалася, то з басам (час ад часу ён занадта вылучаўся з агульнай канцэпцыі). Але на музыкаў аніякіх нараканьняў – як заўсёды, выдатна!
Наступнымі на сцэну выйшлі альтэрнатыўшчыкі Clan. Выступалі ўтраіх: вакал, бас, барабаны. Але падтрымку ім аказваў невялічкі плакат гітарыста, замацаваны па-за гуртом. Час ад часу было дрэнна чуваць вакал, іншы раз ён увогуле амаль зьнікаў. Добра атрымаўся кавер на Fear Factory. Але ён застаўся безь гітарнага сола, якое папяровы гітарыст споўніць ня здолеў. Увогуле выступ атрымаўся ня самы дрэнны.
Prevail – цікавы гурт з гораду Маладзечна – ізноў парадавалі сваім выступам. Упершыню я іх бачыла праз аб’ектыў фотаапарата, у асноўным, а вось зараз атрымалася назіраць агульную канцэпцыю. Здаецца, што на сцэне ёсьць толькі вакаліст і басіст, а гітарысты амаль што адсутнічаюць. Недзе стаяць нябачна і граюць сабе. Франтмэн добра трымаецца на сцэне, але патрэбна працаваць з вакалам, бо экстрым-вакал яшчэ куды б ня шло, а вось за распрацоўку “чыстага” патрэбна моцна ўзяцца.
Апошнім ладзіў выступ гурт Dracula, які я бачыла ўпершыню. Чула аб ім, але ніяк не атрымлівалася ўбачыць. Хлопцы раздавалі трэшу ўжо значна меншай колькасьці народу, чым было ў пачатку. Ці з-за ўсеагульнай стомленасьці і позьняга часу, ці па нейкіх іншых прычынах, але гурт ня ўразіў. Магчыма, сапсаваў успрыманьне той факт, што на вакале барабаншчык. Такая канцэпцыя ў маёй галаве ніяк ня вяжацца з трэшам, бо гурт падаўся нібы няпоўным без вакаліста менавіта на сцэне. Здавалася, што голас ідзе зь нейкіх калонак, якія стаяць па-за сцэнай. Таму гурту, магчыма, патрэбна нешта мяняць. Музыкі на сцэне добра “раздавалі”, і з пункту гледжаньня гуку ўсё было нядрэнна. Але, на маю думку, завершанасьці гурту ўсё ж не стае.
Падтрымлівайце беларускую метал-сцэну, каб добрыя гурты мелі магчымасьць разьвівацца і радаваць публіку!]]>
Дапамагчы прывесьці публіку ў належны выгляд дапамагаў мясцовы бэнд Dymna Lotva, які ўжо пасьпеў нарабіць шуму сваім поўнафарматнікам «Зямля пад чорнымi крыламi: Дрыгва», але да гэтага моманту не пасьпяваў дэбютаваць ужывую. Выправіліся. І выглядала гэта відовішча ўжывую ня менш якасна, чым у запісе.
Месцамі адчувалася нязладжанасьць, пару разоў ударнік відавочна зьлятаў з рытму, хоць і выпраўляў сітуацыю потым. Вакал, як і ў вакалісткі, так і ў яе калегі-гітарыста, перыядычна знікаў у нiкуды. Таксама недаравальна кароткім апынуўся сэт менчукоў.
Нават калі публіка скандавала «яшчэ», музыкі не знайшліся, што дадаць да таго, што ўжоз сыгралі, альбо ж часовыя рамкі апынуліся занадта жорсткімі. Наогул, засталася некаторая недаказанасьць, і ў будучыні хацелася б ня раз трапіць на шоў з удзелам Dymna Lotva.
Фонавы саўнд ў гэты вечар цалкам адлюстроўваў змрочную атмасферу мерапрыемства. Наведвальнікі ў перапынку разышліся па сваіх справах, нехта нецярпліва чакаў ля сцэны. Шведскія пазiтыўшчыкi Vanhelga для мяне былі «цёмным конікам», бо раней іх музыку не даводзілася слухаць, і было цікава атрымаць першае ўражаньне пра гурт непасрэдна ўжывую. Ці было гэта памылкай, ужо ня ведаю. Але сваім «пазітывам» яны задушылі мозг нібы бульдозерам, і палову выступу давялося заліваць эмоцыі ў бары. Дарэчы, варта адзначыць аператыўную працу супрацоўнікаў паба і асобны плюс у карму за ветлівасьць.
Вобразы ўдзельнікаў апынуліся кшталту «noname», пад маскамі зь цёмнай тканіны. Амаль увесь выступ так і хацелася сказаць «Гюльчатай, адкрый твар». З усіх удзельнікаў пазітыўныя выразы можна было бачыць толькі ў ударніка, няабцяжаранага залішняй сарамлівасьцю.
Што да музычнай часткі — гэта нейкі космас. Ад звычайнага стану да непрабуднай меланхоліі / дэпрэсіі / апатыі (закрэсліць непатрэбнае) усяго адзін крок. Гралі ўдзельнікі выразна і зладжана. Дадатковага чорнаметалiчнага чаду дадавалі некаторыя госьці, якія зладзілі атракцыён хэдбэндынга проста на сцэне.
Час сыходзіў (ці ж мы сыходзілі, несучы ў незваротную бясконцасьць быцьця свае тленныя целы і душы...), а разам зь ім падыходзіў да канца выступ Vanhelga. Уразілі
На чарзе былі грузінскія «весялуны», асабліва доўгачаканыя пасьля таго самага выступу, эпічнасьць і атмасфера вар'яцтва якога зашкальвала.
Чакаліся новыя сінякі ў слэме, можа нават разьбіты нос, новыя штукарствы фронтмэна і лётаючыя бутэлькі са сцэны. Разнос, вядома, быў, але мабыць па сваёй дзікасьці папярэдні прыезд хлопцаў цяжка пераплюнуць. Грымнуў цудоўны па прыгажосьці dsbm, і, нядоўга думаючы, публіка пусьцілася ў danse macabre.
Калектыў прэзентаваў свае новыя кампазіцыі, якія былі ўспрыняты зь нястрымнай доляй захапленьня, ня горш за фідбэк на старыя творы. Як і раней, было прыкметна актыўнае суперажываньне кожнага ўдзельніка сваёй музыцы і тэкстам. Мы назіралі ўсё тых жа псiханаўтаў, толькі крыху больш адэкватных. Хоць некаторым усё ж не перашкодзіць меней ужываць перад канцэртамі… Тым ня менш, дэпрэсіўна-суіцыдальная феерыя працягвалася. І больш за тое, госьці расшчодрыліся і пасля громагалоснага скандзіраваньня публікі выйшлі на біс.
Гук быў на ўзроўні, музыка была на ўзроўні. Але, настальгуючы па папярэдняму прыезду, мне падалося, што непаўторная атмасфера, нейкія асаблівыя ўзаемаадносіны з публікай часткова згубілiся. «У цеснаце, ды ня ў крыўдзе» — добрае вырашэньне для асалоды музыкай і падачы такога гурта. На жаль, у дадзеным выпадку нельга даць такое апісаньне — у зале было даволі пуста, і нішто не магло запоўніць гэтую пустату.
Але нягледзячы на ўсе невялікія мінусы, варта аддаць належнае – вечар атрымаўся на славу (
Тэкст — Вольга Кан
Фота — Вольга Кан
Спампаваць — yadi.sk/d/TvdTdwyQ32ETHi]]>
Новы альбом ужо сёмы ў дыскаграфіі калектыву і прысьвечаны Карэліі, яе людзям, паданьням, прыродзе, мінуламу і адбітку ў сучаснасьці. Як чалавек, які на ўласныя вочы бачыў прыгажосьць карэльскага краю, хачу заўважыць, што ў сваім фолькавам ключы музыкі здолелі перадаць патрэбную атмасферу.
Перад пачаткам мерапрыемства госці канцэрта атрымлівалі прыемны абяцаны бонус на ўваходзе, а таксама мелі магчымасьць узяць на памяць аўтограф ад удзельнікаў “Тролль Гнёт Ель”.
Наведвальнікі павольна зьбіраліся ў клубе. Разагравалі піцерцаў беларускія тролі, ex-Litvintroll'і, бэнд Trollwald. І калі ў пачатку выступу танцпол ціха і асцярожна назіраў за тым, што адбываецца на сцэне, то ўжо на сярэдзіне сэту многія нядрэнна разагрэліся, задаволіўшы забіяцкі хэдбэндзінг.
Гук уразіў сваёй выразнасьцю разам з чытальнасьцю кожнага інструмента ў асобнасьці. Можна было без праблем разабраць словы вакаліста, бочка з басам не зліваліся ў манатонную кашу. Як і на выступе хэдлайнераў, нельга было прычапіцца да гуку.
Знайшлося месца і для балад, і для гарэзных кампазіцый. Вакаліст Андрэй Апановіч з поўнай самааддачай скакаў па сцэне, яго грымасам мог бы пазайздросьціць любы троль ці іншы міфічны персанаж.
Тэхнічнасьць, вопыт і нястрымны запал насычылі атмасферу клуба наскрозь. Сэт паступова падыходзіў да завяршэньня. Музыкі ласкава падзякавалі тым, хто сабраўся і саступілі музычную арэну расейскім гасьцям.
Сцены Re: Public'а ў гэты вечар так і не затрашчалі па швах, гасцей дадалося, але не нашмат. З аднаго боку гэта мінус, але з другога — плюс. На танцполе ні на хвіліну не спыняліся танцы, як у сольных выкананьнях, у парных, так у і калектыўных. А такія маштабныя карагоды не на кожным фолк-канцэрце можна назіраць.
Вакаліст адзначыў, што яны даўно не прыязджалі з сольнай праграмай і выказаў жаданьне выпраўляць дадзеную сітуацыю ў будучыні, не расставацца на працяглы час. Дарэчы, пра тэрміны: калектыў восеньню наблізіўся да «паўналецця», групе стукнула 17 гадоў.
Адна за адной мільгалі песьні, кожны ўдзельнік ўкладваўся музычна і эмацыйна. Гэтыя чароўныя пералівы жалейкі, вістла, скрыпкі не пакідалі абыякавым нікога. Джэтра бегала ад аднаго мікрафона да іншага, ад прылады да прылады, гэтакі чалавек-аркестр.
— Добра быць піваварам, як думаеце, сябры? — Пытаўся Канстанцін Румянцаў, ён жа «Тролль».
Як пазней высветлілася, не абышлося на канцэрце без ганаровага госьця, самаго дырэктара бровара «Аліварыя». Вакаліст адзначыў, што ўдзельнікам спадабалася экскурсія па заводу незадоўга да мерапрыемства.
Калектыў прэзентаваў новыя песьні і парадаваў старымі. Сэт апынуўся доўгім, але не настолькі, наколькі хацелі самі ўдзельнікі. Музыкі спяшаліся на кіеўскі цягнік, каб парадаваць украінскую публіку, а таму адыгралі на разьвітаньне 2 кампазіцыі, падзякавалі за цёплы прыём і зноў паабяцалі надоўга не расставацца з публікай.
"І я там быў, мёд-піва піў ..."
Тэкст, фота (Trollwald) — Вольга Кан
Фота (Тролль Гнёт Ель) — Ганна Маркевіч]]>
Гэтых хлопцаў даўно й моцна чакалі ўсё прыхільнікі тру-металкору. Не саплівага й да ванітаў чысьцюткага мэйнстрыма, а таго, які будуецца на прагрэсіўных гітарных партыях і адначасова моцных рыфах, сакавітых брэйках, што самі прымушаюць тваё цела пайсьці мошыць, а мозг — зьвярнуць увагу на абыякавую шэрасьць сучаснага грамадства.
Брэйкдаўнаў разагравалі італьянскія альтэрнатыўшчыкі New Disorder. Ня ведаю, чаму менавіта гэты калектыў, бо стылістычна яны швейцарскім мошкоршчыкам ну надта не падыходзілі. Даволі смаркаты вакал, шэрае на мой погляд выкананьне, ну й стандартная для жанра музыка. Ня буду казаць, што было зусім дрэнна, хлопцы відавочна стараліся, у гітарыста нават былі нейкія больш-менш цікавыя салякі. Але на мой густ, гэта было не зусім тое, што падыходзіць для разагрэву танцпляцу перад такой моцнай бандай як Breakdown of Sanity. Ну й гук… Але гук у Re:Public быў абы-якім на працягу ўсяго гігу. Нажаль, гэта тут часта адбываецца. У абарону хлопцаў можна сказаць, што некаторым відавочна спадабалася, ужо на іх распачаўся нейкі рух, дзяўчыны танчылі, было нават нейкае падабенства слэма.
Пра выступ швейцарцаў казаць можна шмат чаго. Камусьці не спадабаўся па-рэпаблікаўскі сярэдні гук, пасьля якога яшчэ доўга зьвінела ў вушах. Камусьці было мала людзей. Але ў суцэльным… На мой погляд — адзін з лепшых канцэртаў апошняга часу. Так, даволі дрэнны гук. Але неверагодны прафесіяналізм і энергетыка музыкаў. Бескампраміснасная моц у кожным акордзе. Брутальнасьць матэрыялу, што знаходзіць шчыры водгук у залі. Re:Public не запоўнены на 100500 адсоткаў, але людзей роўна дастаткова для таго, каб зрабіць бясконцы рух. Нешта няўлоўнае, што цячэ наўпрост ад музыкаў да аўдыторыі й прымушае адрывацца на поўную, слэміць, мошыць, стэйдждайвіць, рабіць сьцены Сьмерці й сёкл-піты, быць суцэльным арганізмам з музыкамі й тым, што яны граюць. Гэта было ледзь не метафізічнае яднаньне музыкі й яе выканаўцаў з аўдыторыяй. Калі ўсе адрываюцца як ніколі, але пры гэтым не забываюцца на правілы нейкай канцэртнай… ветлівасьці ці што. Калі за паваленымі цягнецца адразу дзясятак рук, невысокіх дзяўчат бяруць на плечы, стэйдждайвераў ловяць і носяць потым па ўсяму клубу.
Напэўна менавіта гэтае яднаньне-аб'яднаньне залы з музыкамі й паміж сабой стала адметнай рысай гэтага выступу.
]]>
Народу прыйшло мала, нават вельмі мала, асабліва для канцэрта, які адбываецца ў выходныя, а ня ў будні дзень. Спадзяваліся, што да выступу хэдлайнераў людзей будзе больш, але спадзяваньні не спраўдзіліся: публіка так і засталася нешматлікай.
Гурт Nihilist я назірала ўпершыню. Было бачна, што хлопцы хвалююцца перад выступам, асабліва вакаліст, бо гэта быў першы ягоны выступ з гуртом. Спадабаўся зьнешні выгляд музыкаў: канцэптуальная адзежа, медыцынскі халат ў вакаліста – выглядалі яны як адно цэлае. Рухаліся музыкі таксама вельмі сінхронна: трэсьлі галовамі, круціліся зь гітарамі па сцэне, паказвалі нядрэнны ўзровень расьцяжкі, раз-пораз амаль ледзь ня сядаючы на шпагат.
Сам па сабе гурт прадэманстраваў даволі нядрэннае майстэрства, хоць гук быў далёка ня самы лепшы. Моцныя барабаны і бас, гітарыст “выпільваў” нядрэнныя салякі, а вакаліст пад канец выступу ўсё ж такі зьліўся з гуртом і сцэнай. Аднак публіка не ацаніла намаганьняў хлопцаў. На танцпляцы было бы ў пустыні, людзі сядзелі на бары і стаялі па вуглах.
Наступнымі на сцэну выйшлі Bloodlast. Даволі моцны гурт беларускай метал-сцэны: выдатная праца франтмэна на нешматлікую публіку, тэхнічнасьць астатніх музыкаў таксама прымушае засяродзіць увагу на іхнем выступе. Вакаліст наматваў мікрафонны шнур на шыю, паказваў самаадданасьць сваёй справе, і ўжо напрыканцы выступу на танцпляцы зьявіліся людзі, распачаўшы пры гэтым невялікі слэм. Дарэчы, падчас іхняга выступу гук быў таксама дрэнны, амаль што закладвала вушы.
Неўзабаве а дзявятай гадзіне на сцэне зьявіліся эстонскія госьці – Beyond The Structure. Студыйны матэрыял у музыкаў выдатнага ўзроўню, моцны, таму было цікава паглядзець іх на сцэне. Было бачна, што хлопцам не хапае месца, амаль што не развярнуцца на невялічкай сцэне Doodah King. Іхні гук рэзка адрозьніваўся ад таго, што мы чулі падчас выступаў папярэдніх каманд. Больш шчыльны, лепш адладжаны, ён абвалакваў ўсё памяшканьне і зусім ня рваў барабанныя перапонкі.
Эстонцы выкладваліся па поўнай, тым самым прыцягнуўшы на танцпляц амаль усіх прысутных. І ня толькі… Недзе ў сярэдзіне выступу ў зале пачалі зьяўляцца людзі, якія, здавалася, заблукалі ў пошуках амбасады якой-небуздь мусульманскай краіны. Потым даведаліся, што гэта нейкае міжнароднае мерапрыемства, ці то сустрэча выпускнікоў БДУ, ці нешта падобнае, але прысутнічалі там даволі высокапастаўленыя асобы, прэса, перакладчыкі і іншыя. А самі госьці экзатычнай нацыянальнасьці ніколькі не зьбянтэжыліся – танцавалі, слэміліся і падпявалі музыкам разам з усімі.
Цікава, калі падчас канцэртаў адбываецца нешта незвычайнае, вось як гэтае здарэньне з заможнымі гасьцямі. Але таксама вельмі прыемна, калі музыкі адыгрываюць добрыя сэты на радасьць прысутным.]]>
Арганізацыя не падводзіла цягам вечару, таму Massenhinrichtung пачалі без асаблівых затрымак. Ды так, што зь першых жа секундаў прыцягнулі да сябе ўсеагульную ўвагу. Смачны матэрыял, выдатны гук (нарэшце пасьля “Бруге” не баліць галава) і моцная падача – гэта ўсё пра іх. Праўда, за візуальную частку давялося адказваць збольшага франтмэну гурта Hresvelgr’у, які і рагожу апрануў, і грым нанёс, і нават закруціў цярновы ашыйнік, праўда, ненадоўга. Што рабіць, імідж – справа балючая, але публіка ацаніла такія ахвяры, і раптоўна франтмэну ўручылі букет кветак. Яшчэ адна цікавая дэталь выступу Massenhinrichtung – так званы заднік, на якім зьяўляліся назвы і радкі песень. Бадай што атрымалася блэк-метал караоке на лацінцы. Выканаўшы некаторыя тэмы з “Закону зброі” і ранейшы матэрыял, “Масэны” ўпэўнілі, што праца над чарговым альбомам ідзе сваёй хадой. А мы пакуль адзначым Massenhinrichtung як найлепшы выступ вечару. Гурт можна ня толькі рабіць хэдам, але і ладзіць зь імі сольнік, тым больш што з новым альбомам прадставіцца выдатная для гэтага нагода.
У сваю чаргу гурт Raven Throne новы альбом пасьпеў выдаць яшчэ ў жніўні і цяпер прэзентаваў “Šliacham Zabytych” жыўцом. Першае, што хочацца адзначыць, гэта незабыўна моцнае ўражаньне ад праслухоўваньня альбому ў запісах. Музыка, лірыка, канцэпт, аздабленьне – усё захапляла і правакавала шукаць сустрэчы з гуртом на сцэне. Сустрэча адбылася, і, здаецца, нічога дрэннага ня вышла, аднак уражаньне гурт пакінуў недаравальна роўнае. Новы вакаліст прыйшоўся да пары, зьнешне Raven Throne таксама выглядалі няблага, але прысутныя відавочна засумавалі. Нават “лейтматыў” імпрэзы “Мы – восені вартаўнікі” становішча выправіць ня змог. Агулам крыўдаваць не прыходзіцца, выступ Raven Throne атрымаўся прыстойным. Тым ня менш, пасьля апошніх моцных канцэртаў і студыйнай працы на гурт ускладаюцца вялікія надзеі і патрабаваньні. Крумкач павінен лунаць вышэй.
Пад выступ Piarevaracień на думку прыйшла прымаўка “адзін у полі ня воін”. Нягледзячы на тое, што пытаньне пра склад гурта ды імёны ўдзельнікаў “не зьяўляецца прынцыповым” пры размовах зь Piarevaracień, на сцэне мы бачылі франтмэна і яшчэ нейкіх хлопцаў. Часам здавалася, што музыкі літаральна выпадкова трапілі на гіг, бо як адзіны арганізм гурт не “чытаўся” зусім. Прычым, справа тут ня толькі ў адсутнасьці канцэпцыі зьнешняга выгляду, але ў падачы матэрыялу, кантакце з аўдыторыяй, якімі займаўся толькі вакаліст гурта. Да таго ж менавіта на “Пярэваратні” пачаліся тэхнічныя збоі і праблемы з гукам. Гасьцявая вакалістка на дзьвюх песьнях сітуацыю не палепшыла. Крыўдна, бо студыйны матэрыял гурта, у прыватнасьці, альбом «U Pošukach Pačatku Tych Šlachoŭ» падаваўся вельмі перспектыўным і шматабяцальным. Але на практыцы чулася незразумелая каша, у якой унёсак вакаліста – марны лямант.
Цалкам жа вечар атрымаўся. Высілкі гуртоў і арганізатараў не прайшлі дарэмна, а да пахаваньня беларускай метал-сцэны яшчэ далёка. Застаемся смакаваць, пільнаваць і зімаваць.
Тэкст — Паліна Трохаўцава
Фота — Вольга Кан]]>
Гук у гэты вечар таксама не зьмяніў свайму галоўнаму прынцыпу — цярпіма, каб пачуць, нясьцерпна, каб слухаць. Мерапрыемства адкрывалі добра вядомыя публіцы Beyond The Darkness з прэзентацыяй новага кліпа на кампазіцыю Fear's Face.
Прыкметная карпатлівая праца, кампазіцыя адкрылася для мяне з новага ракурсу. Прысутныя, як было бачна няўзброеным вокам, таксама ацанілі па вартасьці. Узровень безвыходнасьці — over99. Коціка шкада.
Магутны дэздумавы паток абрынуўся хваляй на маленькі клуб, задрыжалі сьцены, і панеслася… Можна было адчуць нейкую нядбайнасьць, месцамі несыгранасьць, а ўвогуле і цэлым калектыў паступальна рухаецца да арыгінальнага гучаньня і ў сваёй падачы не саступае шматлікім карыфеям жанру. Музыкі падзякавалі ўсім, хто сабраўся, і адзначылі, што шануюць сваю публіку. У перыяд глыбокага андэграўнднага зацішша кожны слухач на ліку. Нягледзячы на даволі дэмакратычны кошт квітка, многія чамусьці праігнаравалі прыезд гродзенцаў і выступ менскіх думстэраў.
BTD, вядома, зачасьцілі з выступамі, што пэўнай часткай прэсы і слухачоў дадзены факт расцэньваецца хутчэй у негатыўным сьвятле. Я ж скажу, што гэта пахвальна, нягледзячы на пустынныя залы, працягваць гнуць сваю лінію і набіваць зладжанасьць у жывых умовах, а не толькі ў студыйных сьценах. Сэт менскага гурта, на мой погляд, быў занадта кароткім – ня ўлічваючы кліпа, усяго 7 песень.
На чарзе былі госьці сталіцы — Woe Unto Me. Доўгая наладка гуку і клапатлівая праца тэхніка гродзенцаў фактычна мала чым дапамагла палепшыць гук. І ўсё ж — грымнула замагільнае інтра. Бубнача пакінулі ў ганарлівай адзіноце сядзець на сваім троне.
Па завяршэньні сімфанічнага пахавальнага гімна астатнія далучыліся да таварыша, і пачалося шэсьце працэсіі. Як і патрабуе жанр, цягучыя, павольныя рыфы пракалолі вячэрняе паветра. Калектыў парадаваў як старымі працамі, так і прэзентаваў кампазіцыі з будучай кружэлкі, якія ўжывую яшчэ не гучалі. Чакаецца нешта больш складанае і разнастайнае.
У перапынку можна было абзавесьціся прывезеным мерчам Woe Unto Me — цішоткамі і талстоўкамі. Публіка, пагружаная ў свае роздумы, атрымлівала асалоду і суперажывала. Быццам бязмоўны крыж стаяў / сядзеў кожны пасярод невялікіх імправізаваных музычных могілак. Ох, яшчэ б крыху, і вар'яцтва паглынула б розум цалкам. І пакінуў бы надзею кожны прысутны.
Хаця быў і больш актыўны ўдзельнік, адзіны ў сваім родзе. Адарваўся ў адзіночку за ўсіх.
Гэта быў выдатны атмасферны вечар. І незразумела да гэтага часу, як прыцягнуць публіку акрамя як добрай музыкай, дэмакратычнымі коштамі на квіток ці выходным днём. І замест тлустага рэзюмэ:
Фота, тэкст — Вольга Кан]]>
Сьвяткаваць пачалі яшчэ а трэцяй гадзіне дню, калі адбылася аўтограф-сэсія гурта ў краме “Рок-бастыён”. Нямала людзей прыйшло туды, і, што асабліва радуе, на канцэрце прыхільнікаў гурта было таксама дастаткова, так мовіць, рэванш за мінулы раз узяты. Пакуль музыкі не асабліва сьпяшаліся выходзіць на сцэну, прысутныя назіралі за працэсам перазагрузкі віндоўса на задніку за сцэнай і пасьля соўгалі лога гурта ўверх-уніз, ну каб нармальна было. Павесялілі, раней гэтага відавочна зрабіць было нельга.
Але, да чорту ўсе гэтыя заднікі/логасы, калі ўвесь папярэдні час быў выдзелены на наладку гуку. Халера, ды ён быў амаль ідэальным. Памятаю адзіныя прыклады падобнай наладкі ў Рэпабліку, шчыры чалавечы дзякуй гукавікам за гэта. Калі музыкі зарадзілі першыя “Мочит как хочет” і “Доска”, нават не адразу зразумеў, у чым падвох. Крута. Музыкі яшчэ больш дасканала адпрацавалі сцэнічную падачу, калі кожны выконвае сваю асабістую ролю без перашкодаў астатнім. Выглядае эфектна, але неяк занадта вылізана. А яшчэ Кэш нарэшце расьпісаўся масьцямі, ага :)
Сэтліст на гэты раз каласальна адрозьніваўся ад папярэдніх двух канцэртаў, і, як я ўжо ўзгадваў, асноўны ўпор быў зроблены на альбомы “Septima” і “Две войны”. Прычым, на апошні ў большай ступені, як прызналіся музыкі, адсьвяткаваўшы дзесяцігодзьдзе альбому ў Маскве і Піцеры, хацелася давезьці юбілей і да Менска. “Семь звонков”, “Здесь и теперь”, “Пластика”, непасрэдна самі “Две войны”. Прыемна было чуць тое, з чаго калісьці ўсё пачаналася (ого-го, а і сапраўды мінавала ўжо 10 год!), так жа, як было прыемна пачуць і “Предательскую” з “Хаосом”. А на закуску – “Одни” і “Мёртвые звёзды”.
Крыху незразумелай выглядала праца двух тафгаяў па баках сцэны. Мы ўсе разумеем, пасьля чаго дайвераў пачалі выганяць са сцэны, але па якім крытэры адным дазвалялася прыгнуць у натоўп са сьпіны ўсё таго ж тафгая, а другому выпісвалі чырвоную картку пасьля таго, як ён крануўся кеда басіста Мікіты – невядома. Асабіста я ва ўсім гэтым адчуваў напружанасьць. Ну і некаторыя сьпічы Кэша наконт Эўразьвязу і прадмова да песьні “Русская душа” у мяне асабіста выклікалі абурэньне, як і само яе выкананьне на беларускім канцэрце. Астатнім было норм, і добра, але, напэўна, усё ж варта задумацца над тым, што да нас усіх намагаюцца данесьці са сцэны. Вось. А ў цэлым канцэрт атрымаўся выдатным, і на сваім стосе ўбачаных “слотаў” я стаўлю шостую зорку. Дзякуй арганізатарам і ўсім прысутным!
Тэкст: Ігар Богуш
Фота: Марыя Марачова]]>
Пачыналася мерапрыемства даволі рана, ды й ня ў той дзень, калі можна тусавацца й куціць да ўпаду, але нягледзячы на ўсё гэта народу прыйшло шмат.
Першымі на сцэну выйшлі Get Jinxed – малады менскі гурт, які зладзіў свой дэбютны выступ. І даволі нядрэнны, насамрэч. Харызматычны вакаліст, які намагаўся разварушыць публіку, выглядаў куды лепш астатніх удзельнікаў гурта. Ці то саромеюцца публікі, ці то з-за таго, што адсутнічае досьвед жывых выступаў, але нечага хлопцам не хапіла. Калі аб’явілі аб сваім дэбютным выступе, я чакала нечага больш слабага, але ўсё ж такі атрымалася гурту ўразіць і мяне, і прысутных. Жадаем посьпехаў надалей!
Пасьля выйшаў, магчыма, самы доўгачаканы гурт вечару – An Argency. Самыя знакамітыя са ўсіх выступоўцаў, яны й паказалі найвыдатнейшае майстэрства. Часта ўзьнікала пытаньне: як музыкі не сутыкаюцца на сцэне, бо рухаліся яны вельмі хутка і на маленькай адлегласьці адзін ад аднаго. Гэтым самым яны падавалі прыклад людзям на танцпляцы. Калі падчас выступу Get Jinxed людзі ўжо крыху пачыналі рухацца, то на An Argency, магчыма, быў самы пік. У сярэдзіне танцпляцу ўтварыўся круг, у якім сабралася некалькі мошэраў, пад сцэнай людзі скакалі ў такт песьням. Раз пораз мошэры “выляталі” за межы адведзенай ім прасторы ў натоўп людзей.
А An Argency тым часам прэзентавалі новы сінгл, які яшчэ нават не выйшаў. Спадабалася i падача, i само выкананьне. Неўзабаве пасьля іх выступу людзей стала крыху менш. Аднак яшчэ засталося на што пагляздець.
Наступным весяліць публіку выйшаў гурт Storyteller. Пасьля паўтарагадовага перапынку ў музычнай кар’еры яны вырашылі ізноў вярнуцца на сцэну. За гэты час яны пасьпелі запісаць новы альбом. Аднак было бачна, што хлопцы даўно ня мелі практыкі. Выступ атрымаўся ня вельмі моцным. Часта амаль што зьнікаў вакал, падчас выкананьня некаторых песень (асабліва кавера на песьню Beartooth) здавалася, што музыкі граюць кожны сам сабе i ўвогуле ня чуюць адзін аднаго. Але з-за адсутнасьці практыкі можна ім гэта дараваць. Прысутныя падтрымлівалі, мошэры круцілі свае трукі – што яшчэ патрэбна?
Another Dream таксама сталі адным з чакаемых гуртоў. Але выступалі яны чамусьці ня поўным складам – адсутнічала дзяўчына-вакалістка. Час адчасу праслухвалася лёгкая нязладжанасьць паміж музыкамі, але яны хутка гэта выпраўлялі й рушылі далей упэўнена. Пад іх песьні некаторыя прысутныя ладзілі танцы ў парах, карагоды й проста адрываліся пад сцэнай.
Завяршаў вечар гурт Hear Me Now!. Салодкагалосы вакаліст нечым нагадваў Курта Кабэйна, а музыка ў некаторых момантах – творчасьць Good Charlotte. Увогуле, атрымалася нядрэнна. Публiка, якая засталася адрывалася з апошніх сіл, музыкі таксама выціснулі зь сябе ўсё, на што былі здольныя.
Скончылася ўсё даволі хутка i я нават не пасьпела пасмакаваць творчасьць выступоўцаў. Настройваліся гурты таксама вельмі хутка, не было часу абдумаць тое, што ўбачыла. Але, у цэлым, міні-фэст атрымаўся выдатным.
Фота: Вольга Кан
Тэкст: Ала Пiрумава]]>
Арганізатары дзеяньня ўжо вядомыя пачэснай публіцы па колішнім вечарынам у Рыцарскім замку «Ritterburg». Папярэдні вопыт добра паўплываў і на сёлетнюю імпрэзу: фотакут, людзі на хадулях, вар’яты ў калодках і медыцынскіх халатах, варажбітка, грымёр, латарэя з магчымасьцю выйграць абанемент на летнія фестывалі былі напагатове. Неонавыя і трайбл-танцы дадалі шарму. Адзінае, на што забыліся аргі, гэта працоўны панядзелак, на які выпала сьвята, бо мерапрыемства пачыналася ў 6 і цягнулася ажно да дванаццатай гадзіны.
Касьцюмы гэтым разам былі даволі сьціплыя. Магчыма, зноў жа паўплываў працоўны дзень і недахоп часу на падрыхтоўку. З другога боку, распрацоўваць складаны вобраз, каб прыйсьці да посьпеху, было неабавязкова – конкурс на лепшы касьцюм выйграў чалавек-сантэхнік.
Музычная праграма пачалася з дэбюту менскага гурта Moruga. Кананічны сімфа-блэк, дыхтоўны грым і кавер на “Mother North” абыякавымі не пакінулі амаль нікога. Як кажуць, класіка заўжды ў модзе. А “слэм” людзей на хадулях выгодна адцяняў выступ Moruga, хоць часам было жахліва набліжацца да сцэны. Для дэбюту гурт выглядаў вельмі і вельмі ўпэўнена. Канечне, уражаньне папсаваў гук, які цягам усяго вечару быў ня вельмі, а па сканчэньні канцэрту ў галаве яшчэ доўга зьвінела.
Гурт Sameli па сваёй стылістыцы ідэальна ўпісваўся ў фармат Halloween-вечарыны. Spooky girls гэтым разам удвух прасоўвалі ў масы сваю электроншчыну, уцяжараную гітарамі. І насуперак жарцікам пра касьцюмы на “хэл” 2016 году, Харлі Квін на вечарыне было толькі дзьве, і адна зь іх – удзельніца Sameli Наста Чарпінская. У адносінах да выступу далікатна заўважу, што найлепшай ягонай часткай быў відэашэраг з маленькай мярцьвячкай Лянор і танцуючымі шкілецікамі.
Рэчычане Evthanazia прыехалі пры поўным парадзе, прыхапіўшы замест клавішніцы дзіўную маску з двума рагамі. Але гэта, безумоўна, было ня самым галоўным. Франтмэн Віталь забаўляў публіку жартамі і лёгкімі размовамі, а гурт – цяжкай музыкай. Evthanazia прайшліся па старым матэрыяле, узгадалі кліп а-ля «Mad Max», паведамілі, што хутка прадставяць новы міньён, і прэзентавалі новую кампазіцыю “Застанься да канца”. Мы засталіся і атрымалі каверы на Slayer i AC/DC. Асабліва на ўра пайшоў “TNT”.
Для многіх асноўным рэзонам наведаць паці стаў рэдкі ў нашых краях выступ Nightside Glance. “Глансы” выглядалі відовішчна, наколькі гэта дазваляў маштаб сцэны, сваімі ноўтамі імгненна зрабілі рэкламу “Apple”, а музыкай… Зрэшты музыка Nightside Glance у прадстаўленьні патрэбы ня мае: уладная, ахутваючая, яна кажа “пойдзем са мной, я пакажу табе ўсё, што ты хацеў і баяўся ўбачыць”. Смаката. Нават гук крыху выправіўся. І па дзіўнаму зьбегу абставінаў выступ Nightside Glance скончыўся каверам усё на тую ж векапомную “Mother North”. Ну што ж, кожны мае права на ўласную інтэрпрэтацыю.
Plemя выступалі апошнімі. Шчыра кажучы, гэта быў ня лепшы час, бо многія ўжо стаміліся і пачалі разыходзіцца па дамах. Але прызыўны барабан і традыцыйна экзатычны зьнешні выгляд музыкаў вымушалі падыходзіць бліжэй да сцэны. Тэхнікі ледзьве-ледзьве павыводзілі вакал і дудкі, ды пачалося дзеяньне. І быццам бы ўсё няблага: футурыстычна-этнічныя вобразы, трайбл-стылістыка, рознакаліберны інструментарый, але чагосьці не ставала. Хочацца пажадаць гурту працягваць свае шаманствы. Магчыма, хутка знойдзецца тая самая збалансаваная магічная формула музыкі і ейнай падачы.
Але надыходзіў час сьпяшацца дадому. Карэты пераўтвараліся ў гарбузы (дарэчы, ніводнай не заўважыла ў “Бруге”), а мерцьвякі, вядзьмаркі, лекары і вурдалакі пераўтвараліся ў звычайных хлопцаў і дзяўчын. Да наступных метамарфозаў і сустрэч пад знакам цёмнага сьвята.
Тэкст: Паліна Трохаўцава
Фота: Вольга Кан]]>
Абойма гуртоў падабралася вельмі моцная: The Rigor Mortis у якасьці хэдлайнераў, Sagotorium, Grindzilla і Exegutor.
Першымі “грэлі” публіку Sagotorium. Ад пачатку й да канца на танцпляцы не было амаль нікога. Усе муляліся, туліліся па кутах, а Sagotorium задавалі дыхту. Было зусім незразумела, як так адбываецца. Дзе дзікія танцы? Бо гурт насамрэч выкладваўся па поўнай. Прэзентавалі новыя песьні са спліту з Exegutor.
А вось дзікія танцы й слэмы пачаліся за выступу Grindzilla. Хлопцы прыемна ўразілі сваёй тэхнічнасьцю, а таксама паводзінамі на сцэне. На танцпляцы тым часам з’явіліся клоун, басіст Sagotorium і шмат хто яшчэ, яны й стваралі атмасферу.
Здавалася, што тое, што адбываецца на танцпляцы – самае дзікае, што можна ўбачыць у гэты вечар. Але не, як выявілася, ня самае. Трэш пачаўся, калі на сцэну выйшлі Exegutor. Прысутныя таксама беснаваліся пад іх музыку, вакаліст нават паставіў на танцпляц мікрафон, маўляў, падпявайце ўсе. Але ахвотнікаў не знайшлося.
Тады вакаліст вырашыў запрасіць на дапамогу спецыяльнага госьця – Сашу Сінічкіна (больш вядомага масам як Ксалтон) – стваральніка гурта Massenhinrichtung. Саша сьпеў з хлопцамі адну песьню. Тады ўжо пачалося “мяса”. На сцэну запрасілі экс-басіста Exegutor, Антона, які зараз таксама ў Massenhinrichtung, вакаліста Sagotorium і іншых музыкаў. Супраць такога ніхто ня мог устаяць. Па танцпляцы бы ашалелыя лёталі людзі, на сцэне адзін аднога зьмянялі музыкі – сапраўдны грайндкор!
Неўзабаве падышоў час выйсьці на сцэну расейскім хэдлайнерам –The Rigor Mortis. Гэта, ведаеце, такі сур’ёзны грайндкор, пад які асабліва не патанцуеш. Шчыльны гук, тэхнічнасьць – усё як мае быць. Акрамя асабістых песень The Rigor Mortis споўнілі некалькі кавераў на песьні знакамітых замежных гуртоў. Атрымалася, дарэчы, выдатна.
Калі параўноўваць зь імі папярэднія гурты, у галаву прыходзіць толькі “дзіцячы садок”. Гэта не характарызуе нашы гурты як нешта несур’ёзнае, бо, як я ўжо пісала вышэй, “свае” таксама парадавалі добрай музыкай. Але The Rigor Mortis – гэта нешта іншае, другі ўзровень, на які варта раўняцца.
А вынік такі: Хэлоўін патрэбна адзначаць правільна. І грайндкор-паці – адзін з лепшых варыянтаў, тым больш у кампаніі такіх выдатных гуртоў!
Фота: Вольга Кан
Тэкст: Ала Пiрумава]]>
Рамантыкі з халоднай, але багатай на таленты, Фінляндыі. Калектыў ня ў першы і нават не ў другі раз наведваўся нас. Хлопцы абзавяліся адданымі фанатамі і з энтузіязмам прыехалі з прэзентацыяй сваёй новай кружэлкі.
Нельга сказаць аб наведвальнасьці «яблыку няма дзе ўпасьці», але і сказаць, што Re: public пуставаў, таксама будзе няправільна. Па колькасьці тых, хто прыйшоў, супастаўна зь мінулым годам.
Варта аддаць належнае арганізатарам, у гэты раз яны пастараліся пазьбегнуць неспадзяванак з тымі, хто прыходзіць загадзя і мёрзне, і абвясьцілі аб пераносе пачатку выступу (але ня вельмі своечасова для некаторых). Надвор'е ўжо зусім не пасавала да знаходжаньня ля клубу працяглы час. Толькі цёплыя словы вакаліста ў ьудучым сагрэлі сэрцы прыхільнікаў. Але пра ўсё па парадку.
Паступова падцягваліся людзі, панавала чароўная атмасфера пазітыву і рамантыкі. У холе можна было азнаёміцца і набыць мерч, сярод якога былі майкі, бранзалеты, дыскі.
Фонавая музыка трохі прыхарошвае вялікі цяжар чаканьня. Нехта задуменна круціў галавой у такт Radiohead'ам зь іх “Karma Police”, хтосьці радаваўся Эксл Роузу і кампаніі, і толькі пасьля словаў «I Want It All. I Want It Now» з кампазіцыі Queen, стала сапраўды зразумела, што фанаты больш не могуць чакаць, яны хочуць усяго па максімуму і прама цяпер гатовыя рваць танцпляц. Гукі клавіш. Дым. Успышка сьвятла. У нязьменным складзе героі вечару зьяўляюцца зь цемры.
Адразу на першай кампазіцыі можна было бачыць ужо традыцыйны флэшмоб. Па зале зашамацелі белыя аркушы з пасланьнямі музыкам. І апошнія гэта ацанілі.
Акрамя ўсяго іншага на працягу канцэрту танцпляц і сцэна нагадвалі тэнісны корт, дзе вакаліст і гітарысты перакідваліся наведвальнікамі чорнымі і белымі паветранымі шарамі. Нязьменны атрыбут, які прыхарошвае выступ і разьбівае любыя псіхалагічныя бар'еры паміж гуртом і прыхільнікамі. Выступоўцы і слухачы сёньня былі адзіным цэлым аднаго вялікага карнавалу (але ня тлену, “Carnival of Rust” прагучаў вядома ж, але ня будзем забягаць наперад).
Марка ў сваім даволі эпатажнымі строі вылучаў каласальную энергію, зараджаючы эмоцыямі кожнага ў зале. У любым іміджы яму выдатна атрымліваецца адыгрываць самыя розныя вобразы — і сьціплага рамантыка, і гарэзнага падшыванца. Ён не саромеўся і не баяўся ўзаемадзейнічаць зь людзьмі, шчодра працягваў руку, падаграваў запал, крыўляўся. Ніхто ня мог выстаяць на месцы. Хлопцы скакалі вышэй за дзяўчынак, рукі не пераставалі мільгаць.
Падчас невялікага перапынку на падрыхтоўку да акустычнай часткі, Марка яшчэ больш разышоўся ў гумарыстычным плане, малюючы двума шарамі розныя анатамічныя часткі цела.
Сэт працягваўся. Палова складу атрымала час на кароткі адпачынак. У дзьве гітары і вакал Poets Of The Fall парадавалі прысутных. Гукі класічнай гітары як быццам бы ўвялі ў транс. Пяшчота, лёгкая туга, меланхолія спляліся разам. Тут вакал праявіў сябе ва ўсёй красе, пад сьціплы акампанемент Марка выдаваў чыстыя ноты і нават ня думаў фальшывіць. Тут хіба што толькі Олі накіраваўся ў незразумелыя эксперыменты з гама, што не засталося незаўважным па грымасах яго напарніка. Пасьля ён, вядома ж, рэабілітаваўся, не здарма ж навучаўся ў джазавай кансерваторыі ў Оулункуле.
Час ляцеў няўмольна хутка. Нельга сказаць, што сетліст апынуўся кароткім. Але і нельга адзначыць, што доўгім.
Мы пачулі старыя хіты, шчодра запраўленыя новымі працамі. Пасьля выхаду на біс, гурт фактычна сыграў яшчэ 1 кампазіцыю дадаткова, якая стала сапраўдным падарункам. І, вядома ж, на апошніх песьнях многія прыхільнікі паказвалі ня коз, а сімвалічна адлюстроўвалі рукамі голуба.
Па традыцыі многія фанаты былі ня супраць зрабіць на памяць фота з кумірамі або ўзяць аўтограф, але ахова клубу ведала сваю справу. На рэдкасьць міралюбная публіка не супраціўлялася і, пад алдскульныя гукі Whitesnake і Прынса, накіроўвалася да выхаду (наколькі гэта было магчыма пры велічэзным заторы ў гардэроб).
Ну што ж, думаецца, што наступнага візіту доўга чакаць не давядзецца. Таму замест вынiку, прапаную яшчэ раз атрымаць асалоду ад новага альбому калектыву і захаваць у памяці самыя прыемныя моманты вечару, якіх было нямала.
Фота: Апалiнарыя Курганава
Тэкст: Вольга Кан]]>
Прызнацца шчыра, як наведвальнік брутальных імпрэзаў у “Дуда Кінг”, на якіх колькасьць прысутных звычайна пакідае жадаць лепшага, гэтым разам я прыемна зьдзівілася. Відаць, сказваецца папулярнасьць жанру. Хлопчыкі й дзяўчынкі ў клятчастых кашульках, свэтшоціках і акулярчыках запоўнілі прастору клубу, і празь некаторы час нават стала не хапаць кіслароду, нібыта нас і сапраўды рыхтавалі да палёту ў космас.
З даволі сьціплым сэтам стартаваў менскі гурт Voice of the Soul, які маральна рыхтаваў публіку да самотнага пост-року. Аднак у выніку сумаваць не хацелася, наадварот, музыка гучала неяк дынамічна і мэтанакіравана, праўда, крыху аднамерна. Гэтым разам на частцы праграмы хлопцы даволі ўдала пратэсьцілі новага гітарыста. Рэшта трэкаў з адной гітарай гучала таксама прыемна, але ад пачуцьця “лінейнасьці” і недахопу той самай атмасферы было не схавацца. Аднак зачын быў зроблены ўдала, гледачы падцягнуліся ня толькі да бара, але і да сцэны.
Гурт Harmonix College, які на мінулай прэміі Belarusian Underground Awards атрымаў тытул “Адкрыцьцё году”, стаў асабістым адкрыцьцём гэтага вечару. Загадзя рассеяна праслухаўшы некалькі запісаў, я не змагла скласьці канкрэтнага меркаваньня пра гурт, але на сцэне Harmonix College гарэлі як метэарыты, што ўварваліся ў зямную атмасферу. Накрывала з галавой ды ірвала на шматкі. Усё, як мы любім. Хочацца пажадаць гурту хутчэй абрастаць новым матэрыялам і лайвамі.
Піцерскі праект Eleventh Vibration, першапачаткова one-man, але з наяўнасьцю канцэртнага складу, прывез да нас альбом “Illusions”, які за некалькі дзён да мерапрыемства быў заліты ў сеціва. Прычым, ільвіную долю трэкаў слухачы ўжо даўно пасьпелі ацаніць па вартасьці. У Eleventh Vibration прыгожа атрымліваецца ўсё: музыка, падача, арты. Візуальнае аздабленьне творчасьці сапраўды вартае ўвагі. Толькі паглядзіце, якія кіты.
Але гэта не Mastodon і не Ahab, за якімі вымалёўваецца хрэстаматыйная гісторыя Мелвіла пра Мобі Дзіка. У Eleventh Vibration ня чуецца прыхаванай драмы, толькі бясконцая стваральная энергія, мроі і палёт фантазіі. Аб’ёмны, мнагамерны гук, вабныя вобразы, дзе побач з галасамі кітоў водзяць суседства гукі прыроды, вакзальныя аб’явы пра цягнік на Кіеў і сігналы з далёкіх планет на Зямлю.
Нягледзячы на невялікую колькасьць сумесных рэпетыцый, гурт на ўзроўні прэзентаваў матэрыял, дарма баючыся сыграць “лішняе”. Але ад бісу не адмовіліся, выканаўшы “Meridian”, адну з самых выразных кампазіцый альбому. І фота на памяць – нязьменная прыкмета хуткага разьвітаньня.
А замест аб’ектыўнага выніку будзе суб’ектыўнае меркаваньне. Часта пасьля канцэртаў вяртаешся стомленым і разьбітым чалавекам, зь якога нібыта высмакталі ўсе сокі, і адзінае жаданьне, якое ўзьнікае – зваліцца на канапу і не ўставаць як мінімум дзень. І справа тут ня толькі ў дрэнным гуку ды іншых тэхнічных акалічнасьцях. Канцэрт Eleventh Vibration пакінуў жаданьне жыць, дзейнічаць і тварыць. А ці ня гэта самыя галоўныя вібрацыі чалавечай душы, на якіх яшчэ трымаецца сьвет?
Тэкст: Паліна Трохаўцава
Фота: Вольга Канн]]>
Пашцасьціла пасьпець да пачатку – Prevail якраз чэкаліся. Сьціпла прадставіліся і пачалі граць. Бачыла іх упершыню і ўзровень майстэрства вельмі ўразіў. Разам са сваімі песьнямі споўнілі кавер на Kreator, спытаўшы перад гэтым публіку, чаго больш хочацца: Kreator ці Slayer. Вырашылі граць Kreator, бо кавер на Slayer як заўсёды пачулі б ад Dittohead, якія й выйшлі наступнымі на сцэну.
Dittohead я бачыла, каб ня схлусіць, разоў 6. Але надакучыць яшчэ не пасьпелі. Наадварот. Падабаліся заўсёды, бо насамрэч тэхнічны гурт, моцны вакал – усё як мае быць. Але ўчора я нібы ўпершыню іх пабачыла. Мо з-за таго, што яны ўпершыню трапілі да мяне ня толькі на паперу, але і ў аб’ектыў – ня ведаю. Але пасьля менавіта гэтага выступа магу пагадзіцца з арганізатарамі, якія выказалі думку наконт сольнага выступу Dittohead. Насамрэч пара.
Наступнымі на сцэне зьявіліся Teslathrone. Да іх выступу значная частка прысутных добра накідалася півам і танцпляц амаль пуставаў. Да гэтага там ладзіліся такія слэмы, празь якія страшна было прабірацца, хаця людзей было ня так шмат. У Teslathrone раз-пораз былі непаладкі з гукам, песьні абрываліся то ў пачатку, то ў сярэдзіне. Таму выступ атрымаўся даволі сумбурным. Але тое, што ўдалося пачуць, спадабалася.
Апошнім на сцэну выйшаў гурт Трызна. Разам зь імі да сцэны падцягнуліся і людзі. Мабыць, крыху працьвярэзілі и вырашылі кінуцца ў апошні бой. Нажаль, увесь сэт мне назіраць не пашчасьцілася. Але, мяркуючы па тым, што атрымалася ўбачыць, магу сказаць, што Трызна не здае пазіцый і вышкальвае майстэрства.
Нягледзячы на тое, што склад выступоўцаў, як я ўжо казала, быў даволі разнамасны, вечар у “Ілі” прайшоў выдатна, усё як мае быць!
Тэкст і фота: Ала Пірумава]]>
Мерч які-ніякі быў выстаўлены досыць позна, на свае вочы не давялося ўбачыць, глядзець у фае не было на што. Трохі крыўдна і дзіўна, хаця б новы “Universal Monsters” (фота) было б нядрэнна займець на CD.
Па словах відавочцаў прысутнічалі цішоткі. Ну й добра, рухаемся далей.
Народ, стомлены чаканьнем, ірвануў скрозь адкрытыя дзьверы. Далёка ня самы шматлікі па колькасьці наведвальнікаў канцэрт, але па энергетыцы годны. Тыя, хто прыйшоў, ведалі для чаго йшлі і разам з музыкамі адрываліся па поўнай.
Яшчэ да пачатку канцэрту ў сеціве прайшлася лёгкая хваля зьдзіўленьня з нагоды магчымай адсутнасьці непараўнальнага бубнача Юсі 69. І засьцярогі спраўдзіліся, мелі магчымасьць бачыць 69 Вачэй не ў першапачатковым выглядзе.
Нельга сказаць дакладна, як гэта адбілася на аддачы гурта, аднак параўнаць няма з чым у рамках рэалій беларускіх канцэртаў. Фіны наведаліся да нас упершыню. І дэбют нягледзячы на розныя нюансы атрымаўся на славу.
Трохі падкачаў гук. Традыцыйна пад сцэнай вакал быў чутны прыглушаным, назіралася каша паміж гітарамі. Доўга наладжваліся, а па факце маем ня самы ўдалы вынік з тэхнічнай часткі. Але, хочацца верыць, крыху далей ад сцэны гук быў лепей. Рухаемся далей.
Імідж фронтмэна аддалена стаў нагадваць Эндру Элдрыча з The Sisters of Mercy
або нават Сігурда Вангрэйвэна з Satyricon часоў «Age of Nero»
Зусім ня вяжацца з вобразам маладых гадоў.
Але ад гэтага настальгія ня зьнікла, перад намі былі ўсё тыя ж гот-н-рольныя падшыванцы. Хапіла і лірыкі і гарэзнага адрыву. Па сцэне скакалі як ашалелыя, хістаючы Re:Public дашчэнту. Сетліст апынуўся збалансаваным і напэўна парадаваў як прыхільнікаў олдскула, так і прыхільнікаў новых работ. Вось да слова і ён:
1. Framed In Blood
2. Miss Pastis
3. Betty Blue
4. Don't Turn Your Back…
5. Angel On My Shoulder
6. Gothic Girl
7. Sister Of Charity
8. Tonight
9. Dolce Vita
10. The Chair
11. Shallow Graves
12. Never Say Die
13. Jerusalem
14. Feel Berlin
15. Brandon Lee
Encore
16. Wasting The Dawn
17. Dance D'Amour
18. Lost Boys
На другой песьні госьці дружна зладзілі флэшмоб:
Удзячнае «Дзякуй» ня раз гучала з вуснаў Юркі. Відаць было, што музыкі задаволеныя аказанай падтрымкай.
Адыграўшы асноўную частку праграмы, сышлі бяз лішніх слоў, і літаральна праз пару хвілін выйшлі на біс, хлопцы сыгралі топавыя песьні, з-за чаго зала апантана пасьпяшалася атрымаць асалоду ад апошніх хвілін канцэрту: падпявалі, танцавалі з падвоенай сілай і кідалі коз.
Па традыцыі наведвальнікі доўга не хацелі разыходзіцца. Час ішоў, ахова павольна выправаджвала гасьцей і запэўнівала, што лавіць больш няма чаго. Аднак асабліва настойлівым рабятам атрымалася сфатаграфавацца з Бэйзі.
Напрыканцы хочацца дадаць коратка: чакаем наступнага прыезду і спадзяемся на такую магчымасьць. Добрае заўсёды неяк хутка заканчваецца.
Фота: Антон Кавалеўскі
Тэкст: Вольга Кан]]>
Наўрадці варта было чакаць чаго-небудзь фантастычнага ад радавога канцэрту. Менская публіка жорстка праігнаравала дадзенае мерапрыемства. А дарэмна. І сапорт і хэдлайнеры даставілі масу прыемных і настальгічных уражаньняў асабіста мне і, без сумненьняў, нешматлікіх, якія прыйшлі. Дарэчы, наведвальнасьць дадзенага гіга нельга назваць інакш як антырэкорднай. Пра прычыны гэтага бессэнсоўна разважаць. Для кагосьці, верагодна, непад'ёмным апынуўся кошт квітка ў 20 бел. руб., падкачала рэклама, можа надвор'е спужала, дзень тыдня няўдалы або мама не пусьціла… Давайце ж паглядзім, ад чаго вы адмовіліся.
Адкрылі ўрачыстае мерапрыемства (“карпаратыў” — па версіі франтмэна Beyond the Darkness) меладэзавы калектыў Exibis. Годна. Бачная карпатлівая праца над падачай, тэхнічнасьць. Шкада толькі, не ўдалося ўбачыць жывога бубнача, але агульнага ўражаньня гэта не сапсавала.
Сакавіты вакал на мой погляд было б нядрэнна разнастаіць, ад бесперапынных патокаў скрыму мозг паступова стамляецца. Варта аддаць належнае тэкстам, ня ўсё атрымалася разабраць, аднак тлумачэньні вакаліста перад кампазіцыямі дадалі яснасьці.
Гук на працягу практычна ўсяго канцэрту быў канкрэтна «так сабе». Бывала ў гэтым памяшканьні і лепш. Кожны гурт наладжвалі доўга, на перакур часу хапала зь лішкам, але плёну ад гэтага было ня шмат.
Наступнымі прынялі музычную эстафету дэз-думавыя металісты Beyond the Darkness. Танцпляц заставаўся пустым. Нягледзячы на гэты факт, музыкі выдатна адыгралі сэт, з пачуцьцём і ўцягваньнем у працэс.
Не давялося пабываць на Darkness Fest V, таму ўпершыню пачула калектыў з новым бэк-вакалам Сержа Ф'юнерала (Articulo Mortis), ад якога засталіся самыя прыемныя ўражаньні.
Шкада толькі гук не дазволіў цалкам прачуць усе стараньні навапаказанага ўдзельніка каманды. Тым ня менш, ужо вядомыя рэчы з “Blind Shadows” былі сыграныя на ўра. З новага боку для мяне адкрылася спачатку несамавітая “Avid Hunger”, на якую ў верасьні калектыў прэзентаваў кліп.
Жыўцом дадзеная кампазіцыя зачароўвае, чыста суб'ектыўна не выклікаючы належных уражаньняў у запісе. BTD у гэтым плане — жывое пацьвярджаньне таго, што на лакальныя канцэрты хадзіць можна і трэба.
Рухаемся далей да апафеозу вечару — масквічоў з лаканічнай назвай Melancholy, чыя музыка далёка не гучыць лаканічна, а наадварот — мільгае тэхнічнасьцю, складанымі рытмамі і іншымі нішцякамі жанру. Варта адзначыць, што хлопцы прывезьлі з сабой выдатны мерч, падрыхтаваўшыся грунтоўна. Вось толькі наўрадці былі гатовыя да суворых рэалій беларускай андэграўнднай тусоўкі, і мерч так і застаўся некранутым.
Пасьля наладкі калектыў плаўна перайшоў да выкананьня сэту без якіх-небудзь пафасных дыфірамбаў. Падтрымаць іх выйшаў нешматлікі склад музыкаў, па большай частцы з папярэдняга калектыву. Хлопцы адразу паказалі майстэрства і веданьне музычнай справы, сваё захапленьне сцэнай і ўласнымі кампазіцыямі. Яны вераць у тое, што граюць, і гэтая вера выбуховай хваляй перадаецца на слухачоў. Кампазіцыі шматгранныя і ў кожнай можна знайсьці свой настрой — як бесклапотную весялосьць, так і мімалётны сум. Калі ня быць прыхільнікам жанру, межы якога даволі размытыя, то цалкам цяжка знайсьці падобнасьць гэтых хлопцаў на кагосьці канкрэтнага.
Дарэчы, калектыў разьмяняў ня шмат ня мала — паўтары дзясяткі гадоў. На яго рахунку прыстойная дыскаграфія, эксперыменты са стылем, выступы далёка за межамі Расеі. Таму так і крыўдна, што сустракаюць іх пустыя сьцены… Відавочная лёгкая нотка расчараваньня ў вачах музыкаў. Але, тым ня менш, хлопцы на працягу ўсяго выступу забіяцкі крыўляліся, ўзаемадзейнічалі з тымі, зь кім можна было ўзаемадзейнічаць, а пад завяршальную кампазіцыю вакаліст запрасіў усіх дружна падысьці да сцэны, і адмовіць у гэтым было цяжка.
Вечар паступова набліжаўся да ночы, меланхолія ў душы нарастала. Разам з пустэчай у клубе, нарастала пустата ў душы. Па адным непрыкметна сыходзілі апошнія героі вечару, не дачакаўшыся заўсёднікаў мясцовых канцэртаў — girls-бэнда Sameli. Па традыцыі доўгая наладка, непаладкі з шматпакутным чырвоным ноўтбукам, і ўсё ж…
Загучалі першыя ноты, на танцпляцы ажывае парачка хлопцаў, якія жадаюць адарвацца напрыканцы, выпісваючы тыя яшчэ танцавальныя піруэты. Танцавальная поп-індустрыяльная музыка гэтаму ў прынцыпе ўдала спрыяе. Усё тыя ж песьні, усё тыя ж лялечныя статуі і халодныя погляды.
Толькі гітарыстка-вакалістка спрабуе дадаць пазітыву ў гэты хмурны вечар. Гучыць заклік тым, хто застаўся не сыходзіць, і абяцаньне, што надоўга сэт не зацягнецца, бо «ужо пара па хатах у ложачкі да сваіх каткаў». Асабліва актыўная парачка ўсё-ткі патрабуе працягу бяседы.
Падводзячы вынікі, можна сказаць, што гэта быў прыемны па сваёй атмасферы вечар. Дзякуй асабіста Аляксандру Гайдукевічу і тым, хто прыклаў намаганьні, каб мерапрыемства адбылося.
Фота, тэкст — Вольга Канн]]>
Хлопцы прыехалі да нас з Вашынгтону ў рамках невялікага туру. Здавалася, што народу павінна прыйсьці больш, але як ёсьць: амаль палова танцпляцу Рэпабліка пуставала. Мабыць, з-за кошту на квіткі, аднак тут не паспрачаешся – арганізатарам відаць лепш.
На разагрэве выступаў менскі гурт Crucified Сrow. Нават не ўяўляю, як яны патрапілі на разагрэў да Animals as Leaders, бо музыка ўвогуле розная.
Crucified Сrow граюць у стылі пост-рок з элементамі металу. Увогуле, дагэтуль я ніколі ня чула аб гэтым гурце, але цікава было ўбачыць. Гук падчас іх выступу быў даволі нядрэнны, што вельмі рэдкая зьява для Рэпабліка. Добра было чутна музычныя інструменты, а разам з гэтым і здавальняючаю зладжанасьць музыкаў. Але вакал варта падцягнуць, як і ангельскае вымаўленьне.
Голас вакаліста зрываўся, як і павінна быць у гэтым жанры, але час ад часу было чутна, што гэта далёка ня “штучка” пост-року. З кожнай песьняй апладысьменты рабіліся ўсё гучней, бачна, што народу падабалася. Але час ад часу падавалася, што музыкі ўвесь сэт граюць адну й тую ж песьню. Усё праходзіла ў змрочным сьвятле, раз-пораз былі жоўтыя блікі. Але, у асноўным, прыглушаны чырвоны.
Падчас выступу Crucified Сrow народ павольна даходзіў, таму аніякіх слэмаў на танцпляцы не было. Асобныя людзі намагаліся трасьці башкой і як-ніяк разагравацца.
Animals as Leaders чакалі амаль паўгадзіны. А калі яны неўзабаве выйшлі, зала аж выбухнула! Скандаваньне назвы гурта, гучныя крыкі і прывітаньне музыкаў зьмяшаліся ў адно цэлае.
Гурт зь першых акордаў паказаў высокую тэхнічнасьць. З упэўненасьцю скажу, што гэта адзін з найлепшых канцэртаў, на якія я трапляла. Бо амаль нерэальна ўбачыць яшчэ ад кагосьці такое майстэрства. Кожны музыка заслугоўвае асобнай павагі: моцны барабаншчык, чые партыі нават не саступалі гітарным, Хаўер Рэйес – другі гітарыст, які як нельга лепш дапаўняў чалавека, аб якім зараз пойдзе гаворка.
Тосін Абасі – асноўны гітарыст, які і стварыў гурт у падтрымку свайго сольнага праекту. З таго моманту, як ён толькі ўзяў у рукі гітару, залу пачала перапаўняць бура эмоцый. Адразу некалькі заўзятараў распачалі невялічкі слэм.
Падчас усяго выступу ў галаве круцілася адна думка: “Як ты гэта робіш?”. Ніколі ў сваім жыцьці я ня чула такіх выбітных сольных партый. Нават ня ведаю, з чым параўнаць. Мана нябесная! Бо, калі загледзецца на рух яго рук, можна ўвогуле згубіць ход часу і зьмяшацца з гукам. Музыка запоўніла кожны закавулак Рэпабліка, душу кожнага прысутнага. Амаль усе стаялі нібы ў экстазе і слухалі, слухалі. Віртуоз, інакш і ня скажаш.
Разам з гэтым Тосін не забываўся і на залу. То размаўляў з прысутнымі, то скаліўся белазубай усьмешкай нават падчас выкананьня песень. Другі гітарыст часта падыходзіў да краю сцэны і корчыў рожы ў залу, што падтрымлівалася гучнымі выкрыкамі.
Выступалі без лагатыпа на фоне чорнага палатна. Сьвятло было рознакаляровым: то жоўтае, то блакітнае, то зялёнае – усё добра гарманавала з музыкай.
Для выкананьня адной зь песень Тосін зьмяніў гітару, якая мела ўвогуле іншае гучаньне.
Адыграўшы сэт, музыкі зьбіраліся пайсьці на пакой, але публіка ні ў якую не жадала іх адпускаць. Музыкам прыйшлося выканаць яшчэ адну песьню. Здавалася, прысутныя (а ў іх ліку і я) гатовыя слухаць Animals as Leaders бясконца, але надышоў час разьвітаньня.
Animals as Leaders – адзін з самых зачароўваючых гуртоў, якія мне прыходзілася чуць. І пасьля такога выступу вельмі цяжка слухаць іх на запісах, бо ўжо ня тое.
Будзем спадзявацца, што госьці з далёкага Вашынгтону заехалі да нас не ў апошні раз!]]>
І вось, 2016 год, «Северный Флот» выпускае ўжо другую кружэлку, маючы вагон адыграных пасьпяховых канцэртаў, прызнаньне крытыкаў і слухачоў, маючы ўласнае імя, трывала замацаванае ў медыя-прасторы, несучы ўласны пасыл і чапляючы ўласнымі «фішкамі». І зьбірае залу ў Менску.
Мяркуючы па сабе, магу выказаць думку, што прыйсьці да «СФ» трэба, па-першае, пазбавіўшыся атаясамленьня іх зь «Кішом» — то бок з музыкай, пакінутай у падлеткавых гадах, прыемнай для пасьпяваць пад гітару ля вогнішча, але адсунутай на далёкі план пошукамі чагосьці больш багатага і разнастайнага, стаўшагася захапленьнем сьветам цяжэйшай музыкі.
Такім чынам да «Северного Флота» прыходзіш, раптоўна для сябе «падсеўшы» на якіясь зь іхных кампазіцый, і пачынаеш адкрываць новыя, балазе, шмат зь іх зроблены зь відавочным намерам стварыць хіты, дасканала прапрацаваць усе гармоніі і аранжыроўкі, сыграць і запісаць гэта на высокім узроўні. «Северный Флот» — дарослы гурт з музычным прадуктам заходняй якасьці, з дарослай філасофскай лірыкай, з уласным тварам.
Улічваючы ўсё вышэйнапісанае, адметным момантам было ўсьведамленьне таго, што аўдыторыя на менскім канцэрце была аўдыторыяй менавіта гурта Северный Флот, апранутая менавіта ў іхны мерч — людзей у «Короле и Шуте» было амаль не відаць, хоць на «елках» і гучалі знаёмыя старыя песьні, ды й сэтліст быў пабудаваны з добрай доляй звароту да іх (і, відаць, не безь сімвалізму: канцэртную прэзентацыю альбому «Мизантропия» пра заганы чалавецтва і асобы адкрывала песьня «Добрые люди» з рок-оперы Король и Шут — «TODD»). Як бы да мурашак не прабівалі ўлюбёныя матывы мінулай эры («Марионетки», «Исповедь вампира», «Танец злобного гения» і г.д.), песьні абодвух альбомаў «Северного Флота» сустракаліся ня меней (а можа, і болей) цёпла.
Адпрацавалі музыкі як належыць. Нягледзячы на выбачэньні Рэнегата за «страчаны за дзень да нас у Кіеве голас» (тэндэнцыя?) і «грустного Поручика». Узровень выкананьня і падачы быў, не пабаюся сказаць, узорным: усе на сваіх месцах: моцны вакал і ўдалыя падпеўкі, тлустыя рыфы, прыгожыя сола, сакавіты бас зь хістовай ударкай, прыемныя клавішныя аранжыроўкі. Канцэрт доўжыўся каля паўтарох гадзін, літаральна нонстопам, даўшы перавесьці дух толькі пад канец і моцна давяршыўшыся знакавай «Мёртвый Анархист» і тытульнай «Северный Флот».
Удалага плаваньня «Паўночнаму флоту» і спадарожнага ветру! Дзякуй. Будзем вас чакаць ізноў на сваіх прасторах.
Тэкст: Ян Мачульскі
Фота: Вольга Канн]]>
Менавіта такім кавалкам антыматэрыі, што падрывае рэчаіснасьць, для мяне зьявіўся канцэрт Phurpa і Cult of Fire у першы дзень кастрычніка.
Пачаўся гіг са спазьненьнем на паўгадзіны. Што адразу кідалася ў вочы пры ўваходзе на танцпляц —- незвычайны зьнешні выгляд сцэны, дзе лідэр Phurpa Аляксей Тэгін наладжваў мноства розных экзатычных інструментаў (некаторыя зь іх былі зроблены з матэрыялаў кшталту чалавечай галёначнай косткі).
І вось, пачалася Містэрыя. Містэрыя, бо гэты рытуальны дроўн нельга назваць проста «музыкай». Гэта былі мантры, сапраўднае рэлігійнае дзейства, дзе аб'ядналіся зьняшняя экзотыка і глыбіня сэнсаў. Якое ахінала ўсіх прысутных у новы сьвет, у абсалютна невядомы дагэтуль транс космасу тыбецкай да-будысцскай традыцыі Бон і таямнічых сакральных сноў самога Аляксея.
Пасьля пачаўся іншы рытуал. Не, гэта быў яшчэ нават ня выступ. Гэты было дзейства падрыхтоўкі сцэны для знакамітых чэхаў Cult of Fire. На сцэне зьявілася вялікае мноства сьвечак, выявы індуісцкага бога разбурэньня Шывы, багіні Сьмерці Калі (асабліва вылучалася яе вялізная выява на заднім плане), і дзьве скрыжаваныя на мікрафоне касы.
І вось, нарэшце, пачалося. Тое, дзеля чаго сабраліся амаль усе прысутныя. Таямнічыя, каляровыя, экзатычныя й моцныя Cult of Fire. Яны выйшлі ў сваіх модных зараз на блэкавай сцэне балахонах (але менавіта яны былі аднымі з тых, хто гэтую моду й распачаў), у дыме сьвечак й сьвятле. Гэта нават выглядала… Неверагодна, жахліва прыгожа. Нясьпешныя рухі вакаліста, рукі якога нагадвалі крылы самой Сьмерці. Цёмныя сілуэты астатніх удзельнікаў гурта. Пах сьвечак, нібыта на нейкім неверагодным рэлігійным дзеяньні. Нязвыклая таямнічая ўсходняя мелодыка й змрочны эпік лепшых прадстаўнікоў блэк-металу.
Якаснае гучаньне (у пачатку сапсавалася фонам ад мікрафона, выпадаючым вакалам, але потым усё гучала амаль як на запісу), філасоўска-акультная атмасфера тагасьветных Таямніц. Неверагодны выступ як з пункту гледжанньня якасьці выкананьня, так і глыбіні пачуцьцяў, паглыбленьня залы ў дзеяньне і прыгажосьці нават зьнешняга афармленьня.
Канцэрт-шэдэўр, адзіным значным недахопам якога была працягласьць толькі ў 40 хвілін (і адсутнасьць маёй улюбённай “Vltava”).
Гэта было нешта, што канцэртны Менск (і асабіста я) будзе яшчэ вельмі доўга памятаць і пасьля наведваньня чаго з клубу ты выходзіш хоць крышку, але іншым чалавекам.
Тэкст: Аляксей Карчэўскі
Фота: Вольга Канн]]>
Адразу скажу, што разьлічваў убачыць значна менш людзей у зале. Сёньня мы жывем у такія часіны, калі даводзіцца быць суворым рэалістам, і па-іншаму глядзець на пэўныя рэчы. У мінулы раз людзей было ледзь не ў 2 разы больш, але і зараз клуб ня быў пустым. Больш, чым прагназаваў я (але, на жаль, менш, чым было патрэбна), візуальна людзей хапала, асабліва, калі яны расьцягнуліся па танцпляцы падчас канцэрту. Цяжкае пытаньне, ці ўбачым мы яшчэ раз музыкаў у бліжэйшы час у Беларусі, таму тыя, хто не паленаваўся прыйсьці ў гэты вечар, атрымалі ўнікальны шанец убачыць Tiamat, лічы, у крокавай даступнасьці ад дому.
Перад канцэртам зьдзівіў кіеўскі сэтліст, дзе адсутнічала хітовая “Brighter than the Sun”. У нас яе таксама ня гралі, але ў астатнім, свае запаветныя “Cain”, “Vote for Love” і “Gaia” мы атрымалі. Разам зь яшчэ дзясяткам пранікнёных трэкаў. На чале зь непаўторным Юханам Эдлундам, зразумела. Пэўны кантакт з публікай трымаў менавіта ён: пасьля першай “Will They Come?” зьявіліся траблы з барабанамі, таму Юхан запытаў каго-небудзь распавясьці цікакую гісторыю. Нічога з гэтага не атрымалася, ну й ладна. Ціскаў рукі жадаючым ледзь не пасьля кожнай песьні, са сваімі жа музыкамі на сцэне паводзіў сябе як шкадлівы хітры кацейка, то падняшваючыся да басіста, то выпісваючы падачы па дупе гітарысту. То рукой, то шнуром. Гітарыст быў асабліва і ня супраць. А педыкюр на ножках Юхана ўсе ж зацанілі, так?
Самі жа астатнія музыкі былі значна больш стрыманыя (можа, адбіваецца той факт, што большая частка далучылася да жывога складу гурта зусім нядаўна?). Неяк без асаблівага імпэту. Толькі клавішнік пасьля кожных п’яных крыкаў з натоўпу чамусьці загадкава ўсьміхаўся. На фанатаў жа музыка ўзьдзельнічала ўвогуле па-рознаму: людзі ўпадалі ў транс, нехта сыходзіў у алкагольны ўгар, не саромеліся залазіць на сцэну (асабліва дзяўчына пасьля “Cain”, якая там затрымалася на непрыстойна доўгі час, і мужчына з голым торсам), але музыкам было на гэта да ліхтара.
Скончылася ўсё раптоўна і нечакана. Нібы канцэрт не пасьпеў распачацца, а ўжо гучаць “The Sleeping Beauty” і “Gaia”. І пасьля выступу жадаючыя атрымалі сабе ў рукі ўжо значна іншых музыкаў – вясёлых, пазітыўных і відавочна задаволеных. Астатнім засталіся толькі ўспаміны пра гэты цудоўны пятнічны вечар. Шчыры дзякуй арганізатарам за гэта!
Асноўную частку фота глядзіце тут.
Тэкст: Ігар Богуш
Фота i вiдэа: Антон Кавалеўскі]]>
Хочацца адзначыць паводзіны некаторых прысутных як да пачатку, так і падчас канцэрту. Людзі, калі ідзеце на канцэрт, не дапівайцеся да “белачкі”, каб вас потым не вывозіла машына хуткай дапамогі (а такое было!). І, калі вы заўзяты мошэр, глядзіце, дзе вы махаеце сваім канечнасьцямі. Заўсёды ў цэнтры танцпляцу ёсьць месца, дзе вы можаце даць волю свайму руху. Кажу гэта, бо мне ня раз прылятала з кулака, хаця я й стаяла ну зусім далёка ад эпіцэнтру.
“Грэў” шведаў менскі гурт An Argency, які, мовіць, ня так даўно вярнуўся з туру па Расеі. Хлопцы прыемна ўразілі публіку сваім моцным выступам. Аднак гук быў ня вельмі ўдалы. Час ад часу здавалася, што інструментаў становіцца менш, усё зьліваецца ў кашу, або амаль нячутна вакалу. Гэта, канечне, “заслуга” гукачоў, якія на гэты раз хаця б не гулялі ў “Героеў”.
У цэлым, выступ An Argency атрымаўся нядрэнным, улічваючы лайновы гук. Паказалі майстэрства, добрую сыгранасьць, уменьне паводзіць сябе на сцэне і, увогуле, пакінулі аб сабе найлепшыя ўражаньні.
Прыкладна а 20:30 на сцэне зьявіліся доўгачаканыя шведскія госьці. Не скажу, што народу стала больш, бо і на An Argency была запоўнена большая частка танцпляцу. Сустракалі як заўсёды – моцныя крыкі і скандаваньне назвы гурта.
Выступалі Adept на фоне вокладкі новага альбому і, у асноўным, з жоўтым сьвятлом, якое добра гарманавала з фонам.
Пачалі (чым не зьдзівілі) зь песьні “Black Veins” – усё ж з новым альбомам прыехалі. Адразу стала зразумела, што гук крыху выправілі. Але пасьля пачалося тое ж, што й на An Argency – прападаюць інструменты і амаль нячутна вакалу.
Песьні на трэцяй публіка ўтварыла даволі маштабны слэм, у якім большасьць прысутных бегала па крузе – выглядала даволі зладжана і прыгожа. Увогуле, слэмаў было шмат: сёркл-піт, сьцяна сьмерці і дзеяньне, якое нагадвала цягнік, па якому “плавалі” людзі (няхай выбачаюць мяне заўзятары, бо назвы ня ведаю). Як я ўжо казала вышэй, мошэры таксама былі. На працягу ўсяго выступу круцілі “вяртухі” ў цэнтры танцпляцу, якія раз-пораз “лавілі” прысутныя. Не абыйшлося і бяз траўм – разьбітыя твары і адбітыя галовы.
Было прыемна ў перапынках паміж песьнямі чуць ад вакаліста “Я люблю Беларусь!” і класічнае слова для замежных музыкаў – сіські.
Далёка ня ўвесь сэт-ліст складаўся зь песень з новага альбому. Adept парадавалі прысутных даўно ўжо ўпадабанымі кампазіцыямі, якія публіка ахвотна гарланіла ва ўсю моц.
Выдатнага руху па сцэне ад музыкаў не дачакаліся. У асноўным “дзьвіж” на сцэне ўтваралі людзі, якія скакалі ў натоўп. Вакаліст, дарэчы, ахвотна абдымаўся зь імі. Ён, канечне, рухаўся разам з басістам, а вось астатнія амаль увесь выступ прастаялі на адным месцы.
Нават і на такіх канцэртах не абыходзіцца безь лірычных момантаў. На адной зь песень уверх паднялося шмат рук з тэлефонамі і запальніцамі, а я танцавала вальс.
Падводзячы вынікі, можна сказаць, што выступы як An Argency, так і Adept атрымаліся выдатнымі, нават нягледзячы на дрэннаваты гук.
Землякам жадаем посьпехаў, а Adept чакаем зноў і зноў на беларускіх сцэнах!
Тэкст: Ала Пірумава
Фота: Аляксей Базарнаў]]>
Фота: Антон Кавалеўскі]]>
Упершыню прыняць In Extremo на сваёй зямлі нам пашчасьціла цёплым сонечным восеньскім днём 11 верасьня.
Менск быў другім горадам туру ў падтрымку новага альбому «Quid Pro Quo» — альбому тэматыкі кабакоў, суворых рабацяг, разгульнай весялосьці, мужыцкіх разборак і жорсткіх пахмельляў. Пагружанымі ў вобраз яны і прыехалі да нас, распачаўшы ўгар за дзень да таго ў сталіцы Ўкраіны. Памыліцца тут было складана :) Надта характэрныя засмучаныя твары былі ў музыкаў.
… Што, аднак, ніяк не адбілася на якасьці выкананьня. Уздоўж усяго канцэрту я не пачуў натуральна аніводнае лажы: філігранна выведзеныя мелодыі духавых, лірычныя пераборы струнаў арфы і жорсткія рыфы гітары з басам, нястомная ўдарка, фірмовы хрыплаваты вакал, які ўжывую набывае новых цікавых афарбовак. Праца існых фірмачоў. Сем каларытных мужыкоў адметна нямецкай зьнешнасьці, кожны пад уласным псеўданімам, кожны майстар свайго кавалку працы ў гэтым цудоўна зладжаным фолк-металічным механізме ансамблю пад кіраўніцтвам «Апошняга Аднарога» Міхаэля Райна: дуэт брутальнага арыйца «Жоўтага Дудара» і лафнага «Гнуткага» Марка Жаржыцкага, таксама дудара, абаяльны Голум на гітары пад імем «Доўгі», нардычнага характару басіст Кай Лютэр, усьмешлівы бубнач «Шпэкі» са стыльнай чубкай і самая каларытная зорка — небясьпечна спакойны здаравяк у цяльняге — арфіст Dr.Pymonte.
І гучалі яны досыць нядрэнна. Не фантан, але дастаткова роўна і збалансавана. Значны ўнёсак рабіла ўдалае асьвятленьне, творачы неад'емную дынаміку для бадзёрых рухомых кампазіцый і складаючы падмурак атмасферы больш спакойных і лірычных. Сэтліст In Extremo складаўся з ажно 22 рэчаў, закрануўшы амаль усю 12-альбомную дыскаграфію гурта: пачыналася шоў з твораў другой храналагічнай паловы творчасьці, перакінуўшыся да хіта, выдадзенага ў 2001-м — «Vollmond», і тым узьвёўшы да экстазу публіку, засяродзілася на прэзентацыі «Quid Pro Quo», разбаўляючы яго іншымі ўдала падабранымі песьнямі: «Nur Ihr Allein», «Belladonna», «Gaukler». Публіка пазнавала кожны новы нумар, радасна сустракала, падпявала, якая б то мова ні была, адрывалася, весялілася. Калі мінулі хіты альбому «Sieben» — «Ave Maria» і «Küss Mich» і прагучала звышпапулярная «Ai Vis Lo Lop», падыходзіў час галоўнай інтрыгі: ці цалкам паўторыцца сэтліст Кіева (які дагэтуль ішоў пад капірку), ці ўсё ж прагучыць кой-чаго, не пасуючага для выкананьня ва Ўкраіне і як бы зусім не зашкварнага для Беларусі — і прагучала казацкая руская народная «Чёрный ворон», прагучала ўпершыню, сталася прэзентацыяй ад In Extremo. І была надзвычай цёпла ўспрынята. Прыемна, але адначасова і супярэчліва. Руская культура воляй лёсу нам не чужая, але хацелася б адчуваць годнасьць, чуючы «Дзякуй» і, зусім у ідэале, пачуць якуюсь зь беларускіх народных. Вось так. А затым была гарэлка на сцэне і частаваньне ёю першых шэрагаў, неўзабаве заканчэньне праграмы павольнай «Moonshiner» і па-нямецку дакладна адпрацаваны біс з «Himmel und Hölle», «Liam» і «Erdbeermund». Шматлікі натоўп быў задаволены, разгарачаныя, з усьмешкамі на тварах і вагнём у вачах, людзі пакідалі танцпляц Рэпабліка, некаму пашчасьціла злавіць музыкаў у іх хуценькай рэціроўцы да буса, нехта працягваў вечар у сяброўскай кампаніі, зараджаны эмоцыямі канцэрту, нехта паехаў дадому дзяліцца ўражаньнямі ў сеціве.
То быў адметны вечар для беларускай металічнай аўдыторыі. Дэбютны для нас візіт адных са слупоў сусьветнага фолк-металу, стылю, найбольш папулярнага ў цяжкой музыцы нашай роднай краіны, прайшоў гучна і ўдала, паказаўшы запатрабаванасьць дадзенага кірунку і ўвогуле добры густ нашай публікі. Дзякуй, вязіце яшчэ, In Extremo тут любяць і будуць чакаць!
Тэкст: Ян Мачульскі
Фота: Ганна Маркевіч]]>
Даўно ўжо адвык бачыць чэргі ў клуб, якія яго абгінаюць і даходзяць ледзь не да тусовачных “елак”. Але тут было менавіта так, што, у прынцыпу, і ня дзіва. На вока ў гэты раз людзей прыйшло крыху меней, чым у мінулым верасьні, але зала ўсё роўна была на зайдрасьць многім гуртам поўнай. Зь небясьпечнай мясарубкай на танцпляцы і з лазьняй, разам зь нездаровай канцэнтрацыяй пахаў поту, на другім паверсе.
Гурт выйшаў на сцэну без асаблівых затрымак і бамбануў традыцыйную “Мы — это Louna”. Увогуле, падчас усяго канцэрту не пакідала адчуваньне дэжавю, якое адсылала да таго, што ўбачыў у мінулым годзе. Так, прэзентавалі эпішку “18+” песьнямі “Сердца из стали” і “Те, кто в танке”, гралі кавер на Гражданку “Моя оборона”, але ў астатнім праграма адрозьнівалася хіба толькі зьменай парадку песьняў.
Але ні ў якім разе я не хачу сказаць, што было дрэнна. Стабільнасьць, пра якую падчас усяго выступу са сцэны казала Лу ў адрас фанатаў, менавіта слова стабільнасьць лепш за ўсё падыходзіць і для характарыстыкы канцэрту. Стабільна якасна, фірмова, агрэсіўна, з пачуцьцём і сваёй нязьменнай маленькай магіяй (вымусіць людзей варушыцца на танцпляцы на працягу амаль двух гадзін – дарагога каштуе).
Варушыліся – мякка сказана, бо ў цэнтры дзьвіжухі адбывалася сапраўднае пекла, адкуль кожныя хвілін 5 вынырвалі то потныя фанаты з пабітымі тварамі (але зь нязьменнай усьмешкай на іх, маўляў, нармас, зажыве), то дзяўчаткі з ашалелымі вачыма, відавочна шкадуючых, што патрапілі ў эпіцэнтр месіва. Фірмовы сьцяг гурта, людзі на мерчы з лога Louna (у гэты раз зь мерчам усё было ок), стэйдждайвінг і сёкл-піты – усё гэтае, зразумела, таксама было. Чамусьці, на гэты раз ахова забіла на прыбіральні, і таму там стаяў такі кумар, што думкамі я вяртаўся да школьных часін, калі прыкладна тое ж самае адбывалася і ў школьных туалетах. На самай справе, у туалетах людзей паліла больш, чым на вуліцы. Ня ведаю, чым яны кіраваліся, бо надвор’е стаяла выдатнае, але хлопцы і дзяўчаты, калі вы ня ведалі, паліць там нельга.
Завяршылі Louna свой выступ зноў жа традыцыйнай “Сделай громче!”, на якой сцэну акупаваў натоўп фанатаў. Люблю такія фішкі – выглядае вельмі эфектна, тым больш, калі музыкі ня супраць, а людзі сябе культурна паводзяць. Гітарысты нават самі пад канец пачалі за рукі выцягваць дзяўчатак з залы. Крута. Фанаты яшчэ доўга ня злазілі са сцэны, фота-сэлфі-абдымачкі, а канцэрт на гэтым быў скончаны. Мы пайшлі дадому, а музыкі раніцай паляцелі на канцэрт у Калінінград. Думаю, і там усё прайшло на выдатна. Чакаем яшчэ!
Тэкст: Ігар Богуш
Фота: Аляксей Базарнаў]]>
Ключавыя ўражаньні ад вечару: цалкам добры гук, прыязная атмасфера, прыемная колькасьць народу.
Вельмі парадавалі Apologeth, выдаўшы эмацыйны і трапны сэт, які трымаў у напружаньні і цікаўнасьці на ўсім сваім працягу. Гэтым вечарам хлопцы адкрыліся (прынамсі, мне) з найлепшага свайго боку, моцна прывабіўшы да сябе бездакорнасьцю і зладжанасьцю выкананьня і харызмай франтмэна. Музыкі наразалі драйвовы і хістовы метал, па-над якім разгортваўся выдатны рознабаковы экстрым-вакал. Гарачы натоўп на танцпляцы быў найлепшым паказчыкам крутасьці выступу.
Будзем чакаць і ўскладаць самыя сьмелыя надзеі на плануемы рэліз. Бо, як даводзіцца ўпэўнівацца, і музычны, і тэматычны складнікі ў хлопцаў на вышыні.
Гурт Inner Missing асабіста я адкрыў для сябе ў далёкім 2009-м на супольным з SATURNUS менскім канцэрце. З тых часоў гурт пераўтварыўся з паўнавартаснага канцэртнага складу ў дуэт, што, зазначым, не адбіваецца на якасьці і не псуе ўражаньняў ад жывога выкананьня.
Выступ піцерцаў быў неверагодна атмасферным. Моцны лірычны акадэмічны вакал разам з жывымі клавішнымі аранжыроўкамі пад акампанімент лагодна-цяжкой гітары і эксперыментальнай, незвычайнай для тыповага готык-металу рытм-секцыі, на фоне вабнага тэматычнага відэашэрагу, акуналі ў прыемную меланхолію. Выступ Inner Missing праляцеў на адным дыханьні, пакінуўшы сьлед і выдатны ўспамін.
Beyond the Darkness трывала замацавалі за сабой марку галоўных «віноўнікаў» Darkness Fest'аў, займелі сваю традыцыйную спагадлівую аўдыторыю, частуючы яе рэгулярнымі (не радзей, чым па некалькі разоў на год) выступамі на ўласным фэсьце. За што атрымліваюць рэспект.
BtD не абышліся і гэтым разам без пачастунку-падставы: прэзентацыя новага кліпа. Паглядзелі эсклюзіўна і можам зазначыць, праца на ўзроўні, сюжэт і вобразы адсылаюць да агульнае тэматыкі альбому «Blind Shadows». Чакаем рэлізу ў сеціве 6 верасьня.
Дагэтуль маю шэраг прэтэнзій да гурта: у плане гучаньня, партый… Тым ня меней з кожным разам бачу іх рост над сабой, канстатую шчырасьць выкананьня і задавальненьне публікі. Гэтым разам адыгралі палову праграмы з чыстым вакалам Сержа Ф'юнерала з Articulo Mortis, былі выкліканыя пад дружныя апладысменты на біс. Франтмэн BtD і галоўны арганізатар фэсту Міхаіл рэгулярна адзначаў крутасьць прысутнай аўдыторыі, рабіў прамовы пра еднасьць і дух метал-руху. Пасьля канцэрту падзяліўся ўзрушанасьцю ад удалага канцэрту і зарадзіў сваім добрым настроем =) Што ж, пятая, юбілейная частка Darkness Fest паказала запатрабаванасьць «цёмнай» музыкі, запатрабаванасьць людзей у лакальных тусоўках, цікаўнасьць да жывой творчасьці ня толькі прывозных хэдлайнераў, але і тутэйшых родных каманд. Так, цёпла былі сустрэтыя маладыя дэбютанты — Doomrrots, выступ якіх я, на вялікі жаль, прапусьціў і абавязкова буду чакаць наступнага. Цудоўна, што doom metal жыве і працягвае натхняць музыкаў на творчасьць, а слухачоў — на цікаўнасьць да гэтае творчасьці.
Darkness Fest V прайшоў больш чым добра. Ён прайшоў з асаблівай атмасферай і стаўся ладным прыкладам і арыентырам на будучыню. Віншуем і дзякуем. Радуйце нас далей!
Тэкст: Ян Мачульскі
Фота: Апалiнарыя Курганава]]>
Людзей было ня вельмі шмат і дзяліліся яны на некалькі асноўных катэгорый.
Першыя й самыя шматлікія — гэта модна апранутая моладзь позьняшкольнага-раньнястудзенцкага ўзросту ў мерчы рознага гламурнага постхардкору-металкору.
Зашмат хлопцаў субтыльнага выгляду, зашмат такіх самых дзяўчын з афарбаванымі валасамі… Відавочна было, што прыйшлі яны для таго ж, для чаго іх (і мае, лол) аднагодкі звычайна ходзяць на дыскатэкі: пагутарыць, пазнаёміцца, патанчыць, прыемна правесьці час, нешта выпіць у сакрэце ад бацькоў.
Другі, найбольш заўважны тып: дзесятак добра ведаючых адзін аднаго вельмі агрэсіўных мошэраў, што актыўна варушыліся ў піце, пужаючы тых самых школьнікаў, час ад часу раздаючы выпадковых люлей як адзін аднаму, так і ўсім астатнім. Гэтая кампанія папрацавала пазаштатным Кандратам для ахоўнікаў клубу, час ад часу чапляючы іх за сэрцы. Бо зь імі быў зьвязаны самы небясьпечны рух і самыя непрыемныя для іх сітуацыі. Напрыклад, мошэры зь відавочным энтузіазмам спрабавалі зачапіць эпічнага выгляду хлопца, што стаяў ля піту. Аднойчы нават ледзь не распачалася бойка, якую расчапіла тая самая ахова.
Ну й апошні тыпаж — суворыя сталыя дзядзькі, якія вечна, заўсёды п'юць нейкі півас. Гэтыя самыя дзядзькі рабілі падзеі на піце яшчэ болей пікантнымі: час ад часу мошэры чаплялі піва, у выніку чаго амаль цалкам танцпляц быў мокры. Ну, пакрыўджанае піва часам наносіла зваротны ўдар, з-за чаго машэры рэгулярна коўзаліся па вадкасьці і падалі.
Але пачнем з пачатку. Першай грала менская post-hardcore/metalcore банда Beyond My Universe. Папулярная стылістыка, адносна няцяжкае гучаньне, простыя рыфы. Ужо на іх павылазілі першыя мошэры. Цалкам неблагое ўражаньне, але… Гук. Гук на іх быў вельмі не да спадобы, гэта было нешта кшталту пластмасавай кашы. З таго, што датычыцца канкрэтна выступу: не спадабаўся чысты вакал. Гітарыст граў даволі нядрэнна, але вакальныя партыі цягнуў на жаль не заўсёды. 
Другімі йшлі мозырскія хлопцы КриЗиС. У гурта нескладаныя, але даволі цікавыя гітарныя партыі (болей мелодыкі, чым у папярэдніх). Гралі даволі бадзёры расейскамоўны кор, але зала амаль што не варушылася. Нават мошэры сьціхлі і амаль увесь выступ сядзелі на падлозе. Дайшло да таго, што сярод выступу выйшаў чалавек зь мікрафонам (здаецца, вакаліст In The Hands Of Destruction) і заклікаў падтрымаць каллектыў, бо «Хлопцы прыехалі й даюць гаднату, а 4 з 5 тут — жывыя мерцьвякі». Не дацягваў асабіста мне тут таксама вакал. У франтмэна — даволі нядрэнны экстрым, але калі ён пеў чыстым (хутчэй казаць — фальцэтам) месцамі здавалася, што ён таксама ня вельмі трапляў па нотах. 
In The Hands Of Destruction па рэакціі танцпляцу апыніуіся кульмінацыяй фэсту. Адразу быў адметны нашмат лепей пабудаваны гук (асабліва басу й бубнаў). Музычна — нядрэнна зьмяшаная сумесь дэткору зь нейкай электроншчынай. Не зусім арыгінальна й сваеасабліва, але даволі добра, цікава і моцна. Менавіта сюды прыйшоўся і эпіцэнтр усялікага руху і мошу, менавіта на іх выступе адбыўся канфлікт мошэраў і хлопца, якога яны штурхалі, менавіта на іх рухалася амаль уся зала. 
Далей гралі самыя доўгачаканыя для мяне (і па колькасьці людзей у мерчы, ня толькі для мяне) удзельнікі гігу. Выбітныя тэхнадэстеры Irreversible Mechanism, што зусім нядаўна выбухнулі сваім дэбютным альбомам. Моцная, адначасова тэхнічная й меладычная музыка, зь цікавымі фішкамі, вельмі якасная й добра зробленая… Гэта быў іх першы канцэрт і бачна было, як хваляваліся Механізмы перад выступам. І адыгралі яны добра, выклаліся на сто адсоткаў… Але зноў, ня першы раз за гіг, уражаньне забіў гук (што даволі тыповая для Бруге праблема). Абы-як, калі шчыра, наладжаны гукавіком занадта рыклівы бас, нейкая невядомая мяшанка замест бубнача, амаль што нячутныя пасажы й мелодыі ў гітарыстаў, нават выбітны вакал амаль не было чуваць. Бачна было, хлопцы рабілі што маглі і рабілі гэта добра (нягледзячы, напрыклад, на відавочнае незадавальненьне іх музыкай тых самых мошэраў), але першы блін, нажаль, усё ж такі камяком. Але не па іх віне. 
Закрывалі фэст Another Dream, якія гралі нешта значна больш лёгкае за два папярэднія гурты. Гэта было нешта паміж пост-хардкорам і альтэрнатыўным металам. Я ня вельмі вялікі прыхільнік падобнага жанру, але гурт граў добра. Неблагі гук (што адразу было вельмі чуваць пасьля Irreversible Mechanism), крыху тыповы для жанру салодкі вакал, які нагадваў нешта з нават поп-музыкі. Але нядрэнна. Вакал гэты быў у тэму, вакаліст трапляў куды і калі трэба, музыкі гралі злажана і яскрава. На іх выступе зусім сышлі мошэры, саступіўшы месца нейкай моладзевай дыскатэцы. Весела, энергічна і неяк нават… дабразычліва. Нават сёкл-піт, які распачаўся па словах франтмэна быў нейкі не агрэсіўны, а наадварот утульны. На гэтым акордзе і скончыўся вельмі разнастайны, стракаты ва ўсіх сэнсах Progressive News Fest 3]]>
Першым стаў выступ бабруйскага гурта No Time to Die, які прадставіў публіцы свой альтэрнатыўны метал. Музыка была даволі якасная, я падышла бліжэй да сцэны (што, на жаль, было вельмі проста зрабіць). Але калі пасьля прамовы “музыка па-за палітыкай” я пачула куплеты пра “багну стабільнасьці”, а песьня, прысьвечаная крыўдзе, атрыманай ад жанчыны, была нашпігаваная фразачкамі кшталту “здохні, сука”, ад перадозу падлеткавых клішэ стала дурна. Мужыкі, сабярыцеся!
One String Man прагучалі як летні брыз. Што яшчэ трэба жнівеньскім днём? Гурт прадставіў кампазіцыю, якую плануе запісаць для будучага альбому ня зь кім-небудзь, а зь Сяргеем Табачнікавым, вось такая інтэрнацыянальная падтрымка. Дарэчы прыйшоўся і кавер на “Another Brick in the Wall”. Аднак я зразумела, што доўга слухаць інструментал – не для мяне, стамляе. А фанатам заходзіла.
Паціраючы далонькі, чакала я ўкраінцаў Crystal of Carpat і не памылілася. Мацнейшы меладэзавы калектыў, гэткі ўкраінскі Amon Amarth, які, дарэчы, і ня стаў бы адмаўляцца ад гэтага азначэньня, выканаўшы кавер на “The Pursuit Of Vikings“. Даеш спліт Crystal of Carpat і нашых Alfar! І я настойваю, што апошні сінгл гурта “Путь Воина» — самая забойная рэч. Навошта было адмаўляцца ад яго выкананьня?
Сэт гурта Kliodna чакалі зь цікавасьцю: надоечы гурт пакінулі вакалістка і бубнач, хацелася даведацца, як жа Kliodna выкруціцца. Новая вакалістка паказала сябе няблага – завадная дзяўчына, можа ўзяць у абарот і сваіх калег, і танцпляц, трэба толькі патрэніравацца. Сэсійны бубнач таксама выканаў сваю задачу без касякоў. Але, наколькі я зразумела, гэта было часовае рашэньне, і пытаньне з пастаянным удзельнікам гурта застаецца адкрытым (дарэчы, гурт распачаў пошукі драмера: тут).
Хто пацешыў ад душы, дык гэта менчукі Dittohead. Пасьля брутальных басаў, кожны зь якіх, здаецца, хацеў заглушыць усю Рэчыцу за гэтыя дні, звонкі і высокі голас вакаліста Dittohead у кампаніі слэераўскіх матываў выгадна вылучаўся. Вясёлы і задорны трэш, падчас якога, праўда, многія туліліся ля прыснапомнага намёціку “Комбинат школьного питания». Які, на жаль, не спатоліў мае патрэбы ў адэкватнай ежы, і я была вымушаная скокнуць на каня і імчацца да бліжэйшага гіпера. Сорам ды й толькі! Бо прапусьціла выступ каманд Mental Reflections, Thrashed і большую частку выступу D.Hate. Асабліва крыўдна за Mental Reflections, бо ля ўваходу на тэрыторыю фэста людзі толькі і пыталіся, калі выступае гэтая каманда. Ды й водгукі a posteriori былі самыя ўзьнёслыя.
А вось выступ Sakramant паглядзелі ад “А” да “Я”. Сталася магчымым хаця б таму, што музыкі ветліва згадзіліся разьдзяліць зь імі вандроўку ў краму і назад. Але гэта асобная гісторыя, як і тосты ў бусе з Crystal of Carpat… Пад Sakramant падцягнуліся многія, было на дзіва прыемна такі пачуць на другі дзень беларускага фэсту дуду. Адтапырыліся сапраўды файна – карагоды, танцы, пыл слупом. Асобны залік – вакалісту Браніславу Рамановічу за поўную аддачу справе.
Дзяўчынкі Blackthorn чым толькі не займаліся падчас фэсту: прадавалі мерч, загаворвалі цукар за два рублі, здымалі сурокі і нібыта западозрылі, што я некага прываражыла, такая небясьпека. Пасьля гэткай актыўнай дзейнасьці самы час быў ісьці на сцэну і выконваць сімфа-блэк. Выглядалі Blackthorn як заўжды эфектна, гралі ня без тэхнічных недахопаў, але сьцягнулі прыстойную аўдыторыю (і хто яшчэ каго прываражыў, а?).
Нуар на сцэне падтрымалі і суворыя аргентынцы Mortuorial Eclipse. Вось пакуль некаторыя енчаць, як далёка і нязручна езьдзіць у Рэчыцу, мы атрымалі свае плюшкі – выступ Mortuorial Eclipse у Рэчыцы ішоў першым перад гігам у нашай сталіцы, і менавіта на Metal Crowd беларусы зацанілі імпэт хлопцаў. Нягледзячы на брутальную стылістыку і корпспэйнты, пасьля выступу Mortuorial Eclipse з задавальненьнем фатаграфаваліся з ахвочымі, абдымаліся, прыгаворваючы: “Не раўнуй, у Аргентыне ўсе так робяць!”
Традыцыйную ўжо дозу брутал дэзу вечарам другога дня мы атрымалі ад украінцаў Fleshgore. Выглядала крута, хоць мае кампетэнцыі ў дадзенай музыцы сканчваюцца недзе паміж Dying Fetus і Posthumous Blasphemer.
Хэды другога дня – два ў адным флаконе – бярэш Atrocity, атрымліваеш Leaves’ Eyes у падарунак. Жартую, канечне, але мае далікатныя пачуцьці да адсутнай Ліў Крысьцін не стрымаць. Аднак ня варта жаліцца: Atrocity проста парвалі ўшчэнт, пакінуўшы абсалютнае задавальненьне сваім выступам. Не давялося быць фанаткай дадзенага гурта, але цяпер я падумаю. Музыка хістала, хаеры лёталі, “Death by Metal” у самае сэрца. Аляксандр Крул зачараваў усіх, неўтаймаваны, эмацыйны (ня жарт, энергіі хапіла на два гурты), выцягнуў на сцэну дзьвюх дзяўчат, ды давай запальваць у танцы, управа-улева сьцёгнамі.
Бяз Крула Atrocity быў бы пазбаўлены ільвінай долі сваёй сцэнічнай прыгажосьці, а Leaves’ Eyes увогуле згубіўся бы, улічваючы зьмену вакалісткі. Бландыністых валасоў, ножак у скураных шортах і неблагога голасу яшчэ недастаткова, каб падтрымаць заданы ў мінулым узровень. Аднак ня буду крывіць душой, на выхадзе гурт выглядаў прыстойна.
Leaves’ Eyes прагучалі лірычным разьвітаньнем з чарговым рэчыцкім фэстам і чарговым летнім сезонам. Сыходзіць не хацелася, апошняе сэлфі на фоне сцэны – і бывай, Metal Crowd 2016! Мы абавязкова вернемся.
Тэкст: Паліна Трохаўцава
Фота: Максім Пракаповіч]]>
Кожны год аргі імкнуцца рабіць маленькі крок наперад годным умовам для наведвальнікаў. Нягледзячы на тое, што і гэтым разам афіцыйны намётавы быў пазбаўлены дазволу распальваць агонь і праносіць сваю ежу-пітво, харчаваньне было небагатым, ды крыху не хапіла разнастайнасьці мерчу, быў арганізаваны платны душ, “цывільны” туалет, кропка, дзе можна было зарадзіць свае гаджэты, і піва пад шыльдачкай “Комбинат школьного питания” (Рэчыца strong). Але госьці фэсту ня дужа перажывалі з-за нейкіх там нязручнасьцяў, бо вялікая колькасьць людзей гэтым разам засялілася ў кватэры ды ў інтэрнат, дзе ноччу градус чаду мог бы падужацца з рухам на самім фэсьце.
Напярэдадні дванаццатага па ліку Metal Crowd адбылося шмат ракіровак – Leaves’ Eyes бязь Ліў Крысьцін, замест гуртоў зь Летувы і Польшчы – беларускія No Time to Die і Dittohead, некаторыя замежнікі, напрыклад, нарвежцы Guardians of Time, зусім не зьявіліся. Увогуле на фэст прыехала шмат гуртоў, якія даволі часта можна пабачыць у Менску падчас канцэртнага сезону, што, напэўна, было карысным для меламанаў зь іншых рэгіёнаў. Паказальна, што блэк ды фолк метал на Metal Crowd, у адрозьненьні ад таго ж “Купальскага Кола”, у гэтым годзе амаль ня быў прадстаўлены. Асноўны акцэнт аргі зрабілі на меладэз, модэрн ды іхныя камбінацыі.
Музычная частка фэсту пачалася зь нечаканасьцяў як для музыкаў, так і для аўтара дадзенага артыкула, якая, на жаль, не змагла патрапіць на выступ гуртоў Sameli і Sagotorium, але, як кажуць сьведкі, не пасьпелі музыкі нармалёва разыграцца, як на сцэне зьнікла электрычнасьць. Менш за ўсё пашчасьціла гурту Bloodlast, які з-за раптоўных непаладак пасьпеў сыграць толькі тры кампазіцыі. Амаль як у сумным анекдоце: грузіш абсталяваньне на 5000 даляраў, едзеш у машыне за 3000 даляраў 200 кіламетраў, каб сыграць за 20 даляраў. Аднак да тых трох песень, што пасьпеў выканаць гурт, прэтэньзій ня маецца. Як і да выступу яскравых прадстаўнікоў беларускага готмету гурта Diathra. Якасна і моцна. А вось выступ гурта Weesp, які мяшае альтэрнатыву з электронікай, пакінуў зусім ужо роўнае ўражаньне: вельмі эмацыйны вакал, які нібыта вось-вось сарвецца, недастаткова хістовая музыка, хоць жанр і абавязвае. Крыху згладзіў сітуацыю кавер на The Prodigy, але, паўтаруся, недастаткова.
Тытул “лепшая знаходка Metal Crowd 2016” я зь лёгкім сэрцам аддаю піцерскаму мдм-гурту The Nomad. Драйв, моц, запал і здаровая агрэсія на сцэне не пакінулі абыякавымі нікога пад ёй. Кажуць, як карабель назавеш, гэтак ён і паплыве. Мабыць, і гурту The Nomad спрыяе шчасьлівая зорка “Сепультуры”, чаму расейцы аддалі належную даніну, адыграўшы кавер на “Refuse/Resist”. Так што з творчасьцю дадзенага калектыву раю азнаёміцца ўсім. Магчыма, неўзабавае пабачым The Nomad і ў Менску.
Пра латышоў Varang Nord вядоўцы вяшчалі бадай што з пачатку канцэртнага дню, таму, канечне, прадчувалася нешта незвычайнае. Гурт сапраўды выйшаў вельмі прэзентабельна – ў адмысловых кашулях, з рагамі аленя і акардэонам. Ваяўнічы фолк-метал месцамі нагадваў нашых суайчыньнікаў Forodwaith з адгалоскамі Korpiklaani. Нічога надзвычайнага, праўда, я не заўважыла, але рубілі весела.
Шэраг каманд першага дню – Pokerface, Scarleth, Jinjer – адзначыліся годнымі вакалісткамі, што не выклікала сумненьня, бо пераважная большасьць гуртоў з Украіны, славутай сваімі галасістымі дзяўчынамі. Аднак у дадзеным выпадку мне бы хацелася вылучыць расейскую каманду Pokerface, якія ўжо гралі ў Беларусі на падцяпленьні Sodom і Kreator. Новапрыдбаная вакалістка ў дзёрзкім чорным купальніку выглядала на сцэне ня горш за Алісу Уайт-Глаз – годны экстрым-вакал і харызма. Задорны трэш прыкладаецца.
Выступ расейскага гурта з загадкавай назвай Бритва Оккама і ня менш загадкавымі і мудрагелістымі тэкстамі адзначыўся няёмкім кур’ёзам. Падчас шаманстваў зь перкусіяй ад вакаліста пачулася сакраментальнае «бл@!», потым – гук падаючага мікрафона, і спадар раптоўна зьнік са сцэны назусім. Аднак астатнія музыкі не разгубіліся, пачулі з натоўпу “так нават лепей” і мужна працягнулі свой інструментальны сэт. І сапраўды, так было лепей…
У Рэчыцу прыехалі і ўкраінцы Natural Spirit, якіх у нас любяць і даволі даўно ня бачылі. Нават дзіўна, што гурт такі даехаў да нас без перашкод, бо пры “правільным” падыходзе прычапіцца да іхняй лірыкі можна было б ня горш, чым да Nokturnal Mortum у свой час. Але ўсё абышлося, і мы не без асалоды ўторылі «Лучам Морока» ды іншым хітам гурта. Было эпічна, але хацелася б пачуць і нешта навейшае. Асобны рэферанс вакалістцы Natural Spirit, такая ўжо абаяльная лісічка.
Кульмінацыя і заканчэньне першага дню – доўгачаканы для многіх выступ фінскага гурта Kalmah, якія, мяркую, і сабралі большую колькасьць прысутных, хоць яна і некалькі не дацягвала да мінулага году. Тым ня менш, рэзананс меў адпаведнае месца, распачалася бадзёрая “Hook the Monster”, але далей усё зноў пайшло-паехала не па плану. Нягледзячы на тое, што хлопцы відавочна рыхтаваліся, нашынкавалі ў сэт-ліст шлягераў і агулам сур’ёзна падышлі да выступу, дзікага захапленьня апошні ня выклікаў.
Гук сур’ёзна падкачаў, што для хэдаў мерапрыемства было фатальна. У той жа момант падача са сцэны неяк не зачапіла, народ стаяў слупамі, маўляў, граюць, і добра, няхай сабе. Так што наконт пункту “паглядзець на выступ Kalmah” можна паставіць птушачку, але, на жаль, гэта толькі фармальнасьці.
Такія справы, спадарства. Разьлікі апраўдваюцца не заўсёды, а сюрпрызы насьпяваюць там, дзе і не чакаеш. Аднак сумаваць не прыходзіцца, на падыходзе справаздача за наступны дзень фэсту і новыя музычныя прыгоды ў Рэчыцы.
Тэкст:Паліна Трохаўцава
Фота: Максім Пракаповіч]]>
Абойма, шчыра, вельмі нядрэнная. Для пятнічнага вечару ва ўтульным клубе з добрым гукам, сьвятлом і правільнай атмасферай самае тое, спрыяльнае для прыемнага адпачынку…
Але людзі не прыйшлі. Зусім не прыйшлі. Я вырваўся з дабіваньня тыднёвых завалаў і пасьпеў толькі да трэцяга гурта, прамінуўшы, на жаль, стабільна цікавых бадзёрых і якасных Dittohead і Crucified Crow, пра якіх потым увесь вечар чуў толькі станоўчае. Убачыў я два чалавекі на танцпляцы і яшчэ чалавек дзесяць там-сям. Жах.
Затое асабістым адкрыцьцём былі Miami B*tch. На фоне нядаўняга скону Stardust Circus, я ўжо журыўся, што ня будзе болей гэтага заліхвацкага глэм-хард-року ў нас на сцэне. Аднак, аднак! Харызматычны франтмэн берасьцейцаў з выдатным вакалам па тэме і кайфовыя салякі гітарыста нечакана пераканалі ў адваротным. У параўнаньні са «Стардастамі» хлопцам, канечне, не стае крутога візуальнага вобразу, але з музлом усё болей чым у парадку. Хочацца іх чуць і бачыць яшчэ, ды не аднойчы.
«Віскары» не абышліся безь мінімальнае бутафорыі ў плане дэкарацый (у іх то тэлевізар на сцэне, то яшчэ якія сімвалічныя інсталяцыі), прыехалі без другога гітарыста, справіліся тым ня меней годна. Адлабалі свой сэт, асабліва заўважальная была артыстычная падача франтмэна Кірыла і ягонае пагружэньне ў тэматыку песень. Зразумела, было бачнае расчараваньне ад колькасьці гледачоў. Але пажадаем хлопцам не дэпрэсаваць. Remember the good times, remember the bad times, як гаворыцца. Пры тых тэмпах, зь якімі гэты малады берасьцейскі гурт выйшаў на прасторы сцэны ды заявіў пра сябе, знайшоў сваю «фішку» ды ўпэўнена стаў зьбіраць уласную аўдыторыю, прагназую, што ўсё будзе добра і надалей, трэба толькі не спыняцца працаваць.
Dizaidor закрывалі вечар у фармаце адкрытай рэпетыцыі. Некалькі разоў падводзіла электронная фанера, на якой у частых момантах будуецца мелодыка іх кампазіцый, у астатнім нічога асаблівага. Прышпільная ў іх, канечне, тэматыка: здаравенны франтмэн зь песьнямі пра дзяўчын і зь дзяўчынамі ў відэа. На жаль, не атрымалася як сьлед прачуць гэты гурт. Раблю спадзеў на магчымыя новыя разы.
У «ili» ізноў было добра: файнае сьвятло рабіла пэўны драйв, выратоўваючы гратэскную сітуацыю з пустымі сьценамі, гук старанна руліўся граматным чалавекам. Імпрэза, як і чакалася, была цікавай, гэтага не адняць. Адное што магла атрымацца знаааачна весялейшай ;)
Тэкст: Ян Мачульскі
Фота: Вольга Канн]]>
Як было сказана Аляксандрам Ракам у нашым інтэрв’ю, на фэсьце будуць прадстаўленыя розныя бітвы. Больш за ўсё ўразілі баі адзін на адзін. Цікава, відовішчна, прыемна!
А вось бітвы за караля, бітвы двароў і астатняе – ня вельмі. Не хапала ў іх своеасаблівай эпічнасьці, усё было падобна да нейкага месіва, у якім нават не разабраць, хто каго перамагае.
Таксама, хацелася б завастрыць увагу на музычным суправаджэньні падчас бітваў і перапынкаў паміж імі. Канечне, эпічнасьці яна наганяла, але чаму б не падтрымаць родную сцэну? У Беларусі нямала калектываў, чыя музыка прыйшлася б як нельга лепш у такіх выпадках: Dzivia (нейкія хлопцы ў натоўпе пахавалі Артура пад Горадняй, чым нямала зьдзівілі яго, пачуўшага гэта), Alfar, Forodwaith, напрыклад.
І тэматыка баёў, і эпічнасьць – усё ёсьць. Але ж не, замест гэтага дваццаць разоў на дзень круцілі адну песьню Powerwolf і да таго падобнага…
Ужо бліжэй да вечару пачалася канцэртная праграма, якую, як ня дзіўна, зрушылі і скончылася яна значна пазьней. Першым на сцэну выйшаў гурт Nevrida. Іх сэт складаўся зь некалькіх кавераў, нейкай бы растаманскай песьні, рок-н-ролу на валынцы і песьняў, якім па тэкстах самае месца было б на “Славянскім базары”. Гук быў нядрэнны, праслухоўваліся ўсе інструменты. Таксама варта адзначыць добрую валынку.
Наступным сцэну заняў расейскі гурт Земля Легенд. Нядрэнная музыка, якая добра падыходзіла для тагачаснага настрою публікі – людзі пасьпелі падпіць, але на хуткія танцы амаль што не былі здольныя. Вельмі спадабалася ігра дзяўчыны на арфе.
А вось наступныя выступоўцы далі на сцэне жару, які, магчыма, таксама зыходзіў ад іхных касьцюмаў, і сваёй энергіяй заразілі публіку. Гаворка, канечне, пра ўкраінскіх гасьцей – гурт Spiritual Seasons.
Паміж выступамі гуртоў, і калі круціць хаерам пад сцэнай рабілася цяжка й невыносна ад сьпёкі, людзі падцягваліся да кропак продажу разнастайных напояў. Алкагольных пераважна. І тады “адысьці папіць піўка ў перапынку” зацягвалася амаль што на ўвесь выступ наступнага гурта, бо чэргі былі неймаверна доўгія як на кропках на вуліцы, так і ў краме за альтанкамі. Магчыма, больш месцаў продажу нельга было “наруліць”, але паставіць яшчэ пад адной прадавачцы – зь лёгкасьцю.
Пасьля Spiritual Seasons на сцэну выйшаў гурт Рокаш. Падчас іх выступу ля сцэны праглядалася нямалая колькасьць народу. Найлепшых выступоўцаў перад гуртам Эпидемия нельга і ўявіць, бо выдатна разгайдалі публіку, якой пад сцэнай станавілася ўсё больш і больш. Тэхнічны па ўсім параметрам, Рокаш адыграў адзін з найвыдатнейшых сэтаў усяго фестывалю.
Неўзабаве падасьпеў выступ Эпидемии. Вось гэта быў аншлаг! Я нават ня думала, што на фэсьце ёсьць столькі людзей, колькі назьбіралася пад сцэнай. Апладысьменты падчас выступу гурта былі настолькі гучныя, што аж вушы закладвала, а вакаліста час ад часу нават было нячутна з-за сьпяваючай яму ў такт публікі.
Але выдатны гук рабіў сваю справу: Эпидемию было добра чутна ў найлепшай якасьці ня толькі ў любым кутку музейнага комплексу, але й за яго межамі. Пасьля настолькі цудоўнага выступу немагчыма не закахацца ў гэты гурт!
Апасьля, калі ўжо пачынала зьмяркацца, уключылі два вялізныя пражэктары і накіравалі іх ў неба, сьвятло было бачна прыкладна на некалькі кіламетраў, настолькі яны былі моцныя. Увогуле, усё сьветлавое суправаджэньне было прыемнае воку і надавала асаблівай атмасфернасьці выступоўцам.
Празь нейкі час на сцэну выйшаў гурт FRAM. Прыемна было бачыць, што народу пасьля Эпидемии амаль што ня зьменьшылася. Вось там ужо пайшоў трэш. Ноч, танцы-пляскі, слэмы, у якіх, дарэчы, было шмат дзяўчат. Гурт так расхістаў народ, што у любой кропцы танцпляцу было горача.
Увогуле, многія гурты ў гэты дзень пажадалі адчуць сябе сапраўднымі брэтонцамі (ці гуртом Scooter – тут ужо што каму бліжэй) і ўсе, каму не было ў ляноту, спаўнялі кавер на песьню “Son Ar Chistr”. У FRAM’а, дарэчы, атрымалася лепш за ўсіх. А потым гурт парадаваў натоўп выдатным фаер-шоу.
Было б сумна губляць такі настрой публікі, і наступныя, ужо традыцыйныя выступоўцы фэсту, захавалі той запал. Безумоўна, гаворка аб гурце Нейро Дюбель.
Падчас разгляданьня прывабнага месяцу ды асалоды ад праслухоўваньня песень да маіх вушэй давялі, што БелМетал ня ўмее адрывацца. Давялося даказваць адваротнае ўварваньнем ў самы эпіцэнтр слэму. Спадзяюся, сумневаў аб тым, што ўмеем, ні ў кога не засталося. А Нейро Дюбель адлабалі на “ўра” і замацавалі за сабой званьне як шыкоўнага гурта, так і аднаго з найлепшых выступоўцаў за ўсю гісторыю фэсту.
Бліжэй да поўначы на сцэну ўварваўся Северный Флот. Гурт-спадчына Короля и шута. Выдатны працяг і новы подых. Споўнілі шмат уласных песень, парадвалі публіку ўлюбёнымі кампазіцыямі.
А людзі ўвогуле малайцы: нехта прыйшоў у скураным плашчы й мерчы КиШа, нехта нават размахваў сьцягамі з надпісам “Король и шут”. Дзіўна, што нябачна было іракезаў. Апошняй песьняй у сэт-лісьце стаў “Мёртвый анархист”. Такога ўгару, мабыць, я ня бачыла й на ўласных канцэртах Короля и шута. Бегалі, скакалі ў слэмах, крычалі (ня пелі) тэкст. Але тут хочацца заўважыць, што падчас выступу вакаліста месцамі было зусім нячутна. Усе інструменты добра праслухваліся, а вось з вакалам было нешта ня так. Але, насамрэч, гэта нічога не сапсавала і ўсе засталіся задаволеныя.
З-за таго, што праграму ссунулі, да выступу Aillion і наступных гуртоў засталося ужо менш людзей. Але Канстанцін Дудараў намагаўся расхістаць і іх. Падчас выкананьня песьні “Да и нет” ён падзяліў танцпляц напалову і заклікаў па чарзе сьпяваць зь ім “Да”-“Нет”. І нават гэта атрымалася выдатна, як і сам выступ гурта.
Калі ўжо добра пераваліла запаўнач, на сцэне апынуўся гурт Sakramant. Ня варта ні зь кім спрачацца, але каманда – бы трыб’ют Litvintroll. Канечне, яны выпусьцілі асабісты міні-альбом, песьні зь якога непасрэда споўнілі. І споўнілі, дарэчы, выдатна. Людзі тусілі, круцілі хаерам і адрываліся з апошніх сіл, але як ёсьць. З тэхнічнага боку гледжаньня гурт выканаў усё добра, але некалі давядзецца выходзіць зь ценю Litvintroll, інакш яны назаўжды застануцца трыб’ют-гуртом.
Завяршаў канцэртную частку гурт Ivory. Нават не пасьпеўшы выйсьці, яны ўжо крыху сапсавалі карціну: адзін з музыкаў амаль што пачаў праганяць жэстамі Sakramant. Зразумела, што час падціскаў, але гэта ня менш чым непавага да тых, зь кім дзеліш сцэну. Ці то музыкі стаміліся чакаць свайго выхаду, ці то былі іншыя прычыны, але адыгралі ня лепшым чынам. На мой погляд, з прэзентацыі новага альбому, якая адбылася ў сьнежні, гурт ня надта зрушыў у бок добрай тэхнічнасьці і выкананьня песень.
Неўзабаве, канцэртная частка скончылася і людзі пацягнуліся хто куды. У большасьці сваёй, канечне, у намётавы лагер, дзе й працягнулася весялуха. Доўга яшчэ выступы шумелі ў вушах, зьмешваючыся з расьпяваньнем песень ля вогнішчаў ці проста пад гітару ў добрай кампаніі.
А на другі дзень можна было таксама пабачыць цікавыя рэчы. Напрыклад, вельмі прываблівалі ўвагу бітвы на конях і асабліва турнір лучнікаў. Уразіла колькасьць народу, застаўшаяся на другі дзень. Альтанкі, трыбуны й месца ля поля бою былі добра запоўненыя.
Вялікі дзякуй гасьціннасьці й добраму сэрвісу музейнага комплексу “Дудуткі”. Фэст прайшоў на “ўра”, здаецца, кожны, хто на яго патрапіў, застаўся задаволены такім баўленьнем часу!
Дадатковыя матэрыялы можна прагледзіць тут.
Тэкст: Ала Пірумава
Фота: Аляксей Базарнаў, Апалінарыя Курганава]]>