ze smutkiem zawiadamiamy, że za niebieską grań odszedł nasz Kolega Zdzisław Lang, Przewodnik Tatrzański II klasy. 

Uroczystości pogrzebowe odbędą się w najbliższy piątek, 28 sierpnia, o godz.12:00 w kościele św. Anny na cmentarzu w Nowym Targu.

Składamy najszczersze kondolencję Rodzinie i bliskim.

Cześć Jego pamięci!

Poniżej dzielimy się wspomnieniem o Dzidku, które napisał dla nas Kolega Tadeusz Syryjczyk. 

Żegnamy Zdzisława Langa, wśród kolegów przewodników – Dzidka, który doczekał
82 lat życia. Wielu z nas tu obecnych, a także pamietających i żegnających go z daleka
było jego kolegami od lat sześćdziesięciu. Studia na AGH, zamiłowanie do turystyki,
gór i towarzystwo ludzi o podobnych pasjach uczyniły zeń organizatora turystki i
przewodnika. Od połowy lat sześćdziesiątych związany był z krakowskim
środowiskiem studentów skupionych w Studenckim Kole Przewodników Gorskich –
wtedy używano jeszcze nazwy Turystycznych.
Pierwszym dużym wyzwaniem organizacyjnym, które podjął było kierowanie w 1966
roku sztandarową imprezą Oddziału Międzyuczelnianego Polskiego Towarzystwa
Turystyczno-Krajoznawczego i Zrzeszenia Studentów w Krakowie – Rajdem imienia
Włodzimierza Kulczyckiego w Beskidach. Przewodnicy nie tylko prowadzili
uczestników po trasach, ale także nieśli główny ciężar organizacyjny tej i podobnych
imprez turystyki masowej, którą woleliśmy nazywać powszechną. Kończący się w
Limanowej Rajd liczył wtedy około 1500 uczestników – studentów wielu uczelni z
Krakowa nie tylko.
Moja pamięć o Dzidku sięga przede wszystkim kursu przewodnickiego, który Dzidek
rozpoczynał co prawda w Beskidach, ale potem zwrócił się ku Tatrom. Przyrzecznie
przewodnickie SKPG składaliśmy w 1966 roku, w trakcie jedenastolecia Koła w
schronisku na Markowych Szczawinach. Dzidek otrzymał blachę przewodnicka
związaną w uprawnieniami wewnętrznymi nadawanymi przez Koło z numerem 68.
Razem przystępowaliśmy do państwowego egzaminu na przewodnika tatrzańskiego
III klasy. W 1968 roku wraz z jego najbliższym kolegą, którego pożegnaliśmy w 2020
roku śp. Leopoldem Adamczykiem (Lolkiem), śp. Januszem Kondyjowskim oraz śp.
Krzysztofem Ruebenbauerem zakończyliśmy egzamin w Czerwonym Klasztorze na
Słowacji. Poza mną z tego pokolenia pozostał już tylko Zbyszek Markowski. To był
drugi państwowy egzamin tatrzański w kole studenckim – w SKPG. Był to też w ogóle
ostatni egzamin na przewodnika podhalańskiego, bo takie uprawnienia jako odrębne
wkrótce zniesiono i to były ostatnie blachy tego typu. Nasza szóstka sporo razem
pracowała nad przygotowaniami. To już nie był precedens, ale student – przewodnik
z Krakowa to było wciąż coś osobliwego dla wygów z Zakopanego. Sporo wysiłku –
razem z Dzidkiem – włożyliśmy w należyte zaprezentowane środowiska w rozmowach
egzaminacyjnych z Zofią i Witoldem Paryskimi, którzy wtedy stanowili trzon komisji.
Dzidek kontynuował rozwój swych uprawnień i został przewodnikiem tatrzańskim II
klasy, a także ratownikiem Grupy Tatrzańskiej Górskiego Ochotniczego Pogotowia
Ratunkowego.
Prowadził oczywiście trasy na rajdach tatrzańskich, bazy namiotowe i obozy wędrowne
w Tatrach Polski i Słowackich. Przedsięwzięcia te były częścią Akcji Lato,
prowadzonej przez studencie biuro Almatur. Pozwalała ona studentom na zapoznanie
się z górami pod opieka fachowych przewodników. Było do spore przedsięwzięcie
organizacyjne realizowane przy niewielkich zasobach w oparciu o bazy namiotowe i
własne kuchnie. W partnerstwie z Leopoldem Adamczykiem – Lolkiem Dzidek był
organizatorem Akcji Lato w Tatrach Polskich i Słowackich – pełnomocnikiem
odpowiedzialnym za całokształt baz i turnusów w latach 1968 – 1970 co w przypadku
Słowacji w czasach obyczajów na granicy zdecydowanie odmiennych od dzisiejszego
Shengen było nietypowym wyzwaniem organizacyjnym. Łączni bywało to ponad 20
dwutygodniowych turnusów liczących po 20 uczestników i kilka baz namiotowych,
które trzeba było w porę rozstawić a potem zwinąć siłami kolegów o rozmaitym
poziomie kwalifikacji biwakowych.
Pamiętam też, że wspierał mnie – to były jazdy jego maluchem – w organizowaniu
Rajdu Szlakami Kurierów – chyba w 1978.
O tym wszystkim dzisiaj mówimy nie mając przed oczyma skali organizowanych akcji
i rajdów – jakże wielkiej w proporcji do środków finansowych i skromnego zaplecza
organizacyjnego. Wszelkie problemy trzeba było rozwiązywać samemu we współpracy
z ludźmi kierującymi się górskimi pasjami i chęcią działania, ale bez hierarchicznej
struktury, podporzadkowania i motywacji materialnej. Koło zrzeszało osoby o różnych
charakterach i rozmaitej naturze przywiązania do gór – alpinistów, krajoznawców,
zapalonych organizatorów, ale też oryginałów nie wpisujących się w żadne schematy.
Wiecznych studentów i prymusów z widocznymi perspektywami na profesorów
akademickich. Doprowadzenie do skutecznej finalizacji większego przedsięwzięcia,
kiedy była potrzeba współdziałania wielu ludzi w takim właśnie środowisku, wymagało
od lidera-kierownika gotowości do ich akceptacji takimi jakimi byli i pozyskania ich
zrozumienia. Z perspektywy czasu widzę jak ponadprzeciętny dar takiego działania
mieli nasi działacze i wśród nich Dzidek. Potrafił zachować dystans do naturalnych
przecież konfliktów, miał dar pracy z ludźmi i skutecznie go używał. Zachowywał
przyjazne nastawienie do kolegów, spokój i poczucie humoru.
Nieprzypadkowo w 1968 roku został wybrany Prezesem Studenckiego Koła
Przewodników Górskich. Zaliczam go do grona najważniejszych osobowości,
kształtujących charakter naszej przewodnickiej społeczności w tamtym czasie.
Dzisiaj od przewodników ze Studenckiego Koła Przewodników Górskich, od ludzi
ówczesnego środowiska turystycznego w Krakowie składam Rodzinie i przyjaciołom
kondolencje oraz wyrazy serdecznego współczucia.
My żegnamy dziś przyjaciela, który związał szmat swego życia z górami, turystyką i
organizacją sensownego wypoczynku. Przewodnikom, turystom, uczestnikom obozów
i rajdów, obok swych umiejętności górskich – przewodnickich dawał humor,
życzliwość, poczucie bezpieczeństwa i dobry nastrój. Dzidku, niech ta praca i
życzliwość, której doznali Twoi podopieczni na górskich szlakach i współpracownicy w
przewodnictwie będą Ci pamiętane tu na Ziemi i policzone po wielokroć w obliczu
wieczności, ku której zmierzasz.

Tadeusz Syryjczyk, Nowy Targ 28 sierpnia 2026.
Pożegnanie wygłoszone po Nabożeństwie w Kościele Św. Anny, w tekście są niewielkie korekty.

To ktoś, kto zaprowadzi do celu, w razie potrzeby pomoże, wesprze, rozwiąże różnego rodzaju problemy… to trochę taki lider, opiekun, lekarz, psycholog i ksiądz proboszcz w jednym  

Jak zdobywa się te wszystkie umiejętności? Trzeba regularnie się szkolić. A najlepiej przed każdym sezonem wybrać się na Spisz na @Przewodników Spotkania z Umiejętnościami – kilka bloków genialnych szkoleń do wyboru, rewelacyjna kadra szkoleniowa, scenariusze i pozoracje przygotowane na najwyższym poziomie (nie tylko n.p.m.).

Po tak intensywnym weekendzie mamy pewność, że w terenie nic nas nie zaskoczy!

Za XI już edycję Spotkań dziękujemy Organizatorom – przez naprawdę wielkie „O”- Maciek Florys i cały sztab profesjonalistów, prowadzących i koordynujących zajęcia i ćwiczenia w terenie. 

Dziękujemy w imieniu ponad 70 uczestników, którzy zjawili się w weekend w Nowej Białej. 

Zarząd AKPT

p.s. Zdjęcia i filmy z tych intensywnych dni obejrzycie tutaj, oraz na profilach społecznościowych AKPT i PSzU

autorzy zdjęć i filmów: Paulina Sitarska, Kasia Wojtiuk, Maciek Florys, Cezary Badocha, Lucyna Kuchno-Wyrobek, Gosia Radwan, Weronika Wyrobek, Marcin Radwan, Wojtek Jakimiuk, Ania Ulatowska Grzechynka;

oddajemy w Wasze ręce Dobre Praktyki Przewodnickie AKPT, opracowane jako wspólna próba nazwania standardów, które sprzyjają bezpieczeństwu, wysokiej jakości pracy oraz kulturze dialogu w naszym środowisku.

DPP nie mają charakteru dokumentu normatywnego. Stanowią zbiór rekomendacji i wartości, do których możemy odwoływać się w codziennej praktyce zawodowej, a także w sytuacjach wymagających refleksji, rozmowy czy rozstrzygnięć środowiskowych. Ich celem jest wzmacnianie profesjonalizmu zawodu przewodnika, ochrona dobrego imienia naszego środowiska oraz budowanie przestrzeni do odpowiedzialnej, merytorycznej i uczciwej współpracy.

Zachęcamy do zapoznania się z treścią DPP oraz do traktowania ich jako punktu odniesienia w dalszej dyskusji o standardach bezpieczeństwa, etyki i komunikacji wśród przewodników tatrzańskich.

DPP wchodzą w życie z dniem ich opublikowania na stronie www.akpt.pl, tj. 16 lutego 2026.

Z górskimi pozdrowieniami

Zarząd AKPT

Przewodnicy mieli pod opieką laików. Nie mogli polegać na ich umiejętnościach i doświadczeniu. Spotykali się z realnymi problemami, które mogą zaistnieć w górach, w trudnym terenie np. mała sprawność klientów, zimno itp.

Choć to nie Tatry, Dolinki Podkrakowskie w zimie są bardzo dobrym laboratorium do tego typu ćwiczeń.
W sobotę przy pięknej, ale mroźnej pogodzie działało kilkunastu przewodników. Każdy miał pod opieką innego laika. Obie grupy mocno skorzystały z tak spędzonego dnia

Dziękujemy Maćkowi Florysowi za organizację ćwiczeń, oraz instruktorom: Marcinowi Opozdzie, Wojtkowi Sowie i Pawłowi Jezutkowi za ich czas i wiedzę.

Do zobaczenia za rok!

Film z tego pięknego dnia i bajeczne zimowe pejzaże możecie obejrzeć tutaj.

Szczegóły poniżej.

Z ogromną radością informujemy, iż Wyzwanie „70 szczytów na 70-lecie SKPG i AKPT” spotkało się z szerokim i entuzjastycznym odzewem całej naszej kołowej społeczności!

Serdecznie dziękujemy wszystkim, którzy wzięli udział w wyzwaniu! Wasza determinacja, wytrwałość i miłość do gór zrobiły na nas ogromne wrażenie. Dziękujemy tym bardziej, że mimo deszczowych prognoz, mgły, mżawki ruszyliście na beskidzkie szlaki, a w Tatrach i Bieszczadach wspięliście się ponad chmury. Każdy Wasz krok był częścią tej wyjątkowej przygody.

Na podstawie wiadomości od Uczestników wyzwania powstał film, który – mamy nadzieję – pozwoli raz jeszcze przeżyć te piękne chwile.

Początkowo planowaliśmy jedynie galerię zdjęć, jednak komentarze, wpisy i wiadomości były tak pełne ciepła, że również znalazły swoje miejsce w tej wyjątkowej kompilacji. Zachęcamy do obejrzenia filmu oraz przeczytania wspomnień naszych Zdobywców.

Z całego serca dziękujemy za wszystkim za zaangażowanie i motywację.

Zobaczcie sami, co udało nam się wspólnie osiągnąć! – Film 70 szczytów – galeria.

Z górskim pozdrowieniem,  

Zarząd SKPG oraz Zarząd AKPT

W uroczystości wzięło udział wielu przewodników tatrzańskich, gości oraz przyjaciół, którzy przybyli, aby uczcić to ważne wydarzenie.

Tablicę odslonił Maciej Florys – Prezes CPT, Piotr Mazik – Prezes koła SPT oraz Maciej Jakubiak, z którego inicjatywy odbyła się ta uroczystość. Mogliśmy też usłyszeć ich krótkie przemówienia oraz kilka słów od Apoloniusza Rajwy, zasłużonego przewodnika tatrzańskiego i ratownika TOPR. Każdy z nich podkreślił znaczenie przewodnictwa tatrzańskiego oraz jego bogatą historię.

Pogoda była wyjątkowo sprzyjająca, a uczestnikom przygrywała góralska kapela, co dodało uroku i podniosłości całemu wydarzeniu.

Msza i pogrzeb odbędą się dzisiaj, w czwartek 20 czerwca o godzinie 13:00 na Cmentarzu Salwatorskim.

Agnieszko, Bartku – Wasz Tata zawsze pozostanie w naszych sercach. Przyjmijcie nasze szczere kondolencje.

Cześć Jego pamięci.

Członkowie i Zarząd AKPT

Znów przybyło kilkadziesiąt osób i zajęliśmy trzy lokale mieszkalne. Większość z uczestników to nasi kołowicze. Byli też przewodnicy z KPT im. M. Sieczki, SKPG i z innych kół beskidzkich i świętokrzyskich. Było też kilku gości. W zajęciach brało udział ok. 45 osób dorosłych. Kolejny raz odbył się cykl zajęć dla dzieci i młodzieży. Z tej grupy dotarło do nas 11 dzieciaków.

Pogoda nas nie rozpieszczała, choć mogła być dużo mniej łaskawa. W sobotę chmury biczowały śniegiem Gorce a nam dostawały się tylko drobne odpryski tych nawałnic. Noc z soboty na niedzielę odmieniła barwy okolic tworząc cienki acz bielusieńki dywanik na wszystkim. W ciągu dnia dywanik ów zaczął topnieć przy temperaturze ciut powyżej zera. Powodowało to np., że przeprowadzenie klienta po poręczówce doprowadzającej do zjazdu nie było tylko wydumanym, sztucznym zadaniem.

Sobotni wieczór przeciągnął się do późnych godzin nocnych. Może nie do świtania, ale były i tańce i śpiewy i degustacje. Na pewno brakowało wieczorem kilku osób, które np. latały w tym czasie samolotem albo leżały z unieruchomionymi kończynami. Liczę na ich obecność za rok.

Pewną nowością była wieczorna hmm… prezentacja, pogadanka, pokaz… trudno powiedzieć. Powiedzmy, że było to spotkanie ze Staszkiem Mlekodajem. Po spotkaniu zostawił nas z ciekawymi pomysłami, dobrym humorem i z pewnymi zadaniami… Zdarzyło się, że w środku nocy dostałem smsa „Maciek, udało się z tym sznurkiem i talerzykami !!”
I nie chodziło o repsznura. Kto nie był niech żałuje.

Impreza nosi miano Spotkań z Umiejętnościami więc kluczowe były tu zajęcia merytoryczne. Z obowiązku, ale przede wszystkim z chęci ich pochwalenia wymienić należy prowadzących:

1 pomoc: Marta Młyńska, Justyna Śliwa, Wojtek Jakimiuk, Michał Janas, Mariola Korus
nawigacja: Bartek Oleszko, Rafał Chrustek, Rafał Kubacki, Maciek Florys,
liny: Tomek Nodzyński, Andrzej Krzeptowski-Sabała, Marcin Opozda, Wojtek Sowa, Waldek Niemiec, Paweł Jezutek,
inne: przyroda dla dzieci – Paweł Kwapisz, meteorologia – Gosia Marcinek, Jacek Kucia, zabytki – Krzysztof Magnowski

Wszystkim im bardzo dziękuję za merytorykę i zaangażowanie.

Dziękuję też wszystkim tym, którzy pomogli choć ciut w organizacji. Geokrakowi, Mediuszowi, Wierchom, Marchewce z Groszkiem i innym.

Na osobne podziękowania zasługują Aga i Jacek Dańda, którzy po szalonym zamieszniu w niedzielę rano w ostatniej chwili zgodzili się podjąć trudną i niewdzięczną rolę pozorantów. Świetnie wam poszło. Jeszcze raz dziękuję.

Niedziela to zajęcia terenowe. Bardzo się cieszę, że niektórym uczestnikom; którzy do tej pory jakoś ją zawsze omijali; tym razem udało się wziąć udział w tej formie ćwiczeń! Mam nadzieję, że za rok będą namawiali innych niezdecydowanych.
Nutka rywalizacji objawiająca się w formie niedzielnych zmagań każe odnotować jej wyniki:
dorośli:

1. zespół KOKS – Kasia Olczyk i Krzysiek Sadnicki
2. zespół 2+1 – Anna Kliczewska i Łukasz Podolak
3. zespół „granatowi” – Michał Czepiel i Darek Zdybski
   …

rodziny:

1. Adam Dyląg z tatą Tomkiem
2. Zuza, Ula i Adam Ćwiąkała z rodzicami
   …

Gratulacje!

Jeśli starczy sił i możliwości, za rok czeka nas X edycja Przewodników Spotkań z Umiejętnościami. Już zapraszam.

Dziękuję też wszystkim tym, którzy pomogli choć ciut w organizacji.  Geokrakowi, Tuż za progiem, Fundacji Wsparcia Ratownictwa, Mediuszowi, Marchewce z Groszkiem i innym.

Maciej Florys

Po wnętrzach oprowadził nas kustosz tego obiektu, zaznajamiając nas z jego historią, ale przede wszystkim z historią ludzi z nim związanych. Wśród licznych opowieści można było wyraźnie dosłyszeć echa wielkiego szacunku, jakim księcia Christiana darzyła miejscowa ludność za czasów jego 47-letniej w tym miejscu obecności….

Na zdjęciach mogliśmy zobaczyć legendarne koziorożce, bizony czy żubry, które do swojego rezerwatu myśliwskiego sprowadzał książę. Można było też podziwiać niezliczone trofea myśliwskie, zdobiące ściany i sufity dworku.

Po nieco ponad godzinnym spacerze po obiekcie udaliśmy się na pobliski cmentarzyk, położony przy pięknym, drewnianym kościółku św. Anny. To tutaj – obok swojej ukochanej Otylii – zgodnie ze swoją ostatnią wolą w 1926 roku spoczął książę Christian Hohenlohe.

Wycieczkę szkoleniową zainicjowała i zorganizowała kol. Ania Grzybowska, za co serdecznie jej dziękujemy!

Katarzyna Kołodziej