ابوالفضل فتاحی

شرط‌بندی روی انسان‌ها

ابوالفضل فتاحی — Sun, 01 Feb 2026 10:40:50 +0000

چند وقته درگیر سایه جنگیم، امروز می‌زنن، فردا می‌زنن، توییتر و اینستاگرام هم باز می‌کنی مردم در حال پاره کردن هم هستن که تو چون مثل من فکر نمی‌کنی قطعا کثافتی، این رو تو خانواده‌ها هم میشه دید. از طرفی پر شده از تحلیل‌گرهایی که صحبت‌هاشون رو با این جمله شروع می‌کنن، «خیلی‌ها از من پرسیده بودید که جنگ میشه یا نمیشه؟» واقعا با خودم میگم خاک بر سر اون آدمی که چنین سوالی براش پیش اومده و از این پرسیده. یک عده‌ای هم تحلیل‌گر مسائل نظامی هستن، امروز دیدم یکی نوشته بود امشب جنگ میشه، صبح یا عکس از چرخ هواپیما گذاشته بود که پنچر شده خیلی جدی نوشته بود، عملیات دیشب به خاطر پنچر شدن این هواپیما لغو شده، این یکی از استراتژیک‌ترین هواپیماهای آمریکاست، ملت هم زیرش وای خدای من و … آدم در چنین شرایطی واقعا ترجیح میده سکوت کنه و بگذره، چون کسی حوصله شنیدن نداره، می‌خواد چیزی که دوست داره رو بشنوه، حتی خیلی‌ها از همین شرایط هم واقعا دارن مارکتینگ می‌کنن بعد به آدم‌هایی که واقعا تنها شغلشون وابسته به این فضاها بود میگن شما حق ندارید کاری کنید ما می‌تونیم چون تحلیل‌گریم، آدم حس می‌کنه قراره از چاله در بیایم دوباره بیفتیم تو یه چاه عمیق‌تر، حالا از این داستان‌ها بگذریم بریم اون طرف.

چند وقت پیش یک سری آدم شرط‌بندی‌ کرده بودن سر اینکه آمریکا امروز حمله می‌کنه یا نه! میلیون‌ها دلار شرط‌بندی شده، خیلی حس بدی داشت واقعا، فکر کن ما در بازی هستیم که مردن‌مون برای دیگران بازی و سرگرمی هست. این چند وقته با این اسنادی که از آدم‌های پولدار اومده بیرون واقعا آدم حالش از دنیایی که توش زندگی می‌کنه به هم می‌خوره. یعنی آدم میگه من اینقدر گاهی حس می‌کنم آدم بدی هستم اینا دقیقا چه جانورانی هستن؟ واقعیت به نظرم اینه که ما برای هیچ کس مهم نیستیم.

امتحان در شرایط فوق اضطراب

ابوالفضل فتاحی — Sat, 31 Jan 2026 10:33:02 +0000

من همیشه در هر سن و سالی که باشم اگر امتحان داشته باشم، حالا هر امتحانی دچار اضطراب میشم. حالا در این امتحان علاوه بر اضطراب خود امتحان اضطراب جنگ و … هم بهش اضافه شده. واقعا نمی‌دونم این دوره‌ی کارشناسی ارشد من چرا اینقدر پیچیده شد همه چیز. ترم قبلی هم جنگ شد دقیقا روز اول امتحانات. باز خوبه عقلشون میرسه مجازی می‌کنن، جالب چیه؟ امتحانات ترم یک یادمه استاد طوری سوال می‌داد چند خط می‌نوشتی کار جمع می‌شد، الان چون می‌دونم کسی صرفا از اطلاعات شخصی خودش استفاده نمی‌کنه، سوالاتی میدن که مجبوری برای جوابش حداقل نصف کتاب رو بنویسی، مثلا امروز دو تا از سوالات اینطوری بود، تاریخچه‌ی مثلا اختلالات روانی رو بنویسید، فکر کنید از قرن ۱۸ و ۱۹ باید شروع کنی تا برسی به قرن ۲۰ و ۲۱، حالا جالب اینه دانشگاه دولتی فکر می‌کنه امتحانات حضوری باعث میشه علم بیشتری دانشجویان پیدا کنن، راستش تجربه‌ی ترم یک چنین چیزی رو نشون نمی‌داد، من اگر استاد بودم همه رو مجبور می‌کردم با خط خودشون یکبار از اول تا آخر کتاب بنویسن، بهشون ۲۰ هم می‌دادم، چون هدف آموزشی محقق شده، طرف حداقل یک‌بار کل کتاب رو خوب خونده، چون هم خونده هم نوشته، ولی الان اینطوری از یک کتاب استاد چند فصل رو میرسه درس بده، از همونم امتحان می‌گیره چیزی یاد نمی‌گیره دانشجو.

گزارش هفته‌ی ششم از چالش دوازده

ابوالفضل فتاحی — Fri, 30 Jan 2026 09:39:58 +0000

برنامه‌ریزی تو ایران واقعا بی‌معنا‌ترین کاری هست که میشه کرد، چون اصلا شرایط چند دقیقه بعد‌مون رو نمی‌دونیم، این روزها که دیگه بدتر، بعد از اتفاقات تلخ دی ماه، حالا درگیر سایه‌ی شوم جنگ هستیم. شب می‌خوابیم نمی‌دونیم صبح وضعیت چطوریه، وقتی میریم سر کار، هر روز یک چیزی قطع هست، این نشون میده دوستان همچنان اصرار بر ادامه‌ی حماقت خودشون دارن. ما چه کار می‌کنیم؟ یا تصمیم می‌گیریم چند روزی به دور از هر چیزی استراحت کنیم که نمیشه، یا همین‌طوری یک سری کار بکنیم که زندگی‌مون از بی‌معنایی در بیاد، دلیلی برای بیدار شدن از خواب در اصل می‌سازیم، از فیلم دیدن و نوشتن در اینجا بگیر، تا گپ‌و‌گفت با دوستان، سر زدن به خانواده، حل کردن مشکلات خونه و … حتی این هفته فرصت نشد وقت درستی برای لیلی بزارم، البته بردمش پیش پدربزرگ و مادربزرگش و کلی با خواهرزاده‌ام بازی کردن ولی خب شاید زندگی همین باشه و ما انتظار زیادی ازش داریم، نمی‌دونم. شش هفته از زمستون گذشت و من فکر می‌کردم چه کارها که نمی‌کنم و نشد که بشه.

طراحی کانال جدید

ابوالفضل فتاحی — Thu, 29 Jan 2026 09:34:33 +0000

طراحی کانال‌های هوا با خودم بود، البته از نظر معماری، از نظر فنی رو واگذار کردم به یک آدم نادان، متاسفانه فکر می‌کردم یه چیزهایی بلده، کار برای شرکت‌های بزرگی هم کرده بود ولی پارسال زمستون که کار رو تحویل داد، در گرما و سرما تست کردم و دیدم اصلا جواب نمیده، نهایتا ۲ درجه گرم‌ بکنه ۲ درجه سرد، کلی تحقیق کردم و داکیومنت خوندم تصمیم گرفتم بخش ورودی رو اصلاح کنم، بعد از چند بار پیگیری بردمش سر کار و براش کشیدم که چنین چیزی می‌خوام یه اصلاح روی کانال بدم که ۷۰ درصد ورودی هوا از طریق کانال‌های سنتی قدیمی وارد خونه بشه و ۳۰ درصد باقیمانده رو بفرستم روی دریچه‌های سقفی، طی این چند روز که اونجا بودم خودم با هر بدبختی بود بازش کردم، بردمش و اصلاحش کرد و خودم و بابا بردیم برای نصب، فکر می‌کردم خیلی ساده است ولی چهار ساعت دقیقا درگیر نصب کانال جدید بودیم. چون هم باید تمیز در میاوردیم که خونه خراب نشه، هم بخشی از کار رو باید می‌رفتیم زیرشیروانی که اصلا فضای خیلی بدی بود و تا چند روز بعدش بدن‌ درد شدید داشتم، دیگه فرصت نشد تست کنم، انشالله در سفر بعدی تست کنم و امیدوارم فقط جواب بده. اگر نده واقعا ایده‌ای ندارم برای بعدش.

اضافه بنا

ابوالفضل فتاحی — Wed, 28 Jan 2026 09:29:21 +0000

اولین کاری که تو خونه‌ی لیلی سال‌ها پیش انجام دادم این بود که روی تراس رو سقف زدم، دورش رو هم شیشه زدم و بخشی از اون رو تبدیل کردم به جکوزی، بخشی هم تبدیل کردم به کتابخونه و محل کار، به نظرم فضای باحالی شد. تا سند خونه آماده بشه چندین بار اومدن بررسی و اندازه‌گیری که به قول خودشون چقدر تخلف کردیم، البته منظورشون اینه اجازه داده بودن ۱۰۰ متر بنا بسازیم الان بنای اصلی شده ۱۲۰ متر، البته نسبت بنا به حیاط اوکیه ولی خب باید جریمه بدیم. تمام فلو رو طی کرده بودیم تا رسیدیم به کارشناس دادگستری، بعد از دو هفته یا حتی بیشتر پول بزن، شماره حساب بده، پول رو پرداخت کردیم، دوباره افتادیم تو لوپ دنبال ایشون گشتن که بیا بازدید کن، تا بعد از دعوا و … امروز اومد بازدید کرد، البته اگر من می‌رفتم دعوام می‌شد، بابا به جای من رفت. امیدوارم این مرحله از این خونه هم زودتر تموم بشه، هر چند شش ماه دوم سال اونقدر شرایط زندگی و … مزخرف بود که حوصله‌ی هیچ کاری در اینجا نداشتم.

سایه‌ی جنگ

ابوالفضل فتاحی — Tue, 27 Jan 2026 09:22:45 +0000

روزهای عجیب، احمقانه و سرشار از استرس و اضطراب رو تجربه می‌کنیم. در چنین شرایطی به نظرم مدیریت استرس و اضطراب زیاد جواب نمیده، به خصوص که با کنجکاوی آدم در تضاد باشه. آوردن اینهمه ناو جنگی به خلیج فارس خیلی برای من تازگی نداره، بارها در طول زندگیم تجربه‌اش کردم. ولی اینکه مدام بگن جنگ می‌کنیم، امروز می‌کنیم، فردا می‌کنیم، نه حرف بزنیم، بسه حمله کنیم، اصلا زندگی آدم روی هواست، قطعا برای کسی هم مهم نیست. ما هم که نه سر پیاز هستیم نه ته پیاز و نه کاری از دست‌مون بر میاد. به نظرم سایه‌ی جنگ در بلند‌مدت از خود جنگ آسیب بیشتری می‌زنه به روح و روان آدم‌ها. زندگی در شرایط ابهام واقعا کار ساده‌ای نیست، هر چند اینبار خیلی چیزها برای من بی‌اهمیت‌تر از گذشته شده. جالب اینجاست نه این‌طرف اجازه میده زندگی کنیم، نه اون طرف، دغدغه‌ی هیچ کدوم هم به نظرم ما مردم نیستیم، فقط شاید چون کفر طرف مقابل رو دربیاریم عده‌ای میرم این سمت، عده‌ای اون سمت و چقدر کار احمقانه‌ای به نظر میرسه. چون بازم کسانی که از این ماجرا آسیب جدی می‌بینن بازم ما مردم هستیم. بگذریم، قبلا می‌گفتم انشالله خیره، ولی فعلا خیری نمی‌بینیم تا بعد، …

تئاتر خشم قلمبه

ابوالفضل فتاحی — Mon, 26 Jan 2026 11:38:53 +0000

می‌خواستم این تئاتر رو پنج‌شنبه بعد از دندانپزشکی برم ببینم ولی دیدم ردیف اول جا نداره بی‌خیال شدم، از اونجایی که تجربه‌ی دفعات قبلی نشون داده بود سالن‌های کانون پرورش فکری کودکان چون صحنه‌ی اجراش ارتفاع نداره، ردیفه‌های دیگه دید خوبی نداره و بچه رسما اذیت میشه به خصوص اگر یک آدم بزرگ هم جلوش نشسته باشه. از این که بگذریم صندلی‌های افتضاحی هم داره سالن بوستان، واقعا برای ما بزرگ‌ترها مصیبت هست. ولی خود نمایش رو دوست داشتم، دکور خوبی داشت، براش هزینه شده بود، بازیگران هم جالب بودن، به نظرم یک بچه‌ هم اون وسط کرده بودن بین بازیگرها، البته خوشحالم که شروع خوبی داره، حداقل تجربه‌ی بازی روی صحنه رو در این سن داره کسب می‌کنه ولی هنوز تا بازیگری خیلی فاصله داشت به نظرم. داستان هم به نظرم جالب بود، به خصوص برای لیلی که گاهی از این خشم تو خونه استفاده می‌کرد، این که یک سری چیزها رو بچه در قالب تئاتر یاد می‌گیره واقعا برام جالبه.

گفتگو با ایران درّودی

ابوالفضل فتاحی — Sun, 25 Jan 2026 04:56:58 +0000

چند وقت پیش که برای دیدن علی رفته بودم خونش تا خاطرات سفر به کنیا رو تازه کنم این کتاب رو بهم داد، گفت فکر کنم تو بیشتر از من کتاب می‌خونی. مدت‌ها گذشت و این کتاب رو گذاشته بودم روی میزم تا این هفته که کاری به جز خوندن کتاب نداشتم. شروع کردم به خوندنش، از آشنا شدن با مفاخر معاصر کشورم خیلی خوشحال شدم، قبلا در حد چند کلیپ در اینستاگرام ازش دیده بودم. کتاب جالبی بود، طرز فکر جالبی هم داشت، تنها ناراحتیم بعد از خوندن این کتاب این بود که فهمیدم یکی از آرزوهاش ساخت موزه‌ی خودش بوده و دوست داشته تا زنده‌ است این موزه ساخته بشه و نقاشی‌هایی که مردم ایران هدیه کرده رو خودش با دست‌های خودش نصب کنه ولی گویا این اتفاق هرگز نمی‌‌افته، البته در ایران خیلی طبیعی هست، همیشه تا جای ممکن مانع درست می‌کنن تا یک اتفاق نیفته یا اونقدر دیر بیفته که دیگه مثل نوش دارو پس از مرگ سهراب بشه. واقعا در تمام ابعاد زندگی‌مون این مصرع رو میشه به کار برد. خدا رحمتش کنه.

بچه‌های بد ۲

ابوالفضل فتاحی — Sat, 24 Jan 2026 11:08:06 +0000

این فیلم رو قبل از تمام این اتفاقات دیدم، یعنی وقتی یک رو دیدم اونقدر جذاب بود که دو رو هم دیدم. بعد از مدت‌ها یک انیمیشن باحال دیدم. من که دوستش داشتم. به نظرم شخصیت‌پردازی‌ها عالی بودن، دفعه‌ی قبلی هم گفتم یاد «دوازده یار اوشن» افتادم. البته اینکه آدم‌های بد فرصت خوب شدن پیدا می‌کنن و واقعا خوب می‌شوند ولی جامعه پذیرای اونا نیست ولی اونا ناامید نمی‌شوند و تلاش می‌کنن و حتی دنیا رو نجات میدن هم به نظرم خودش مفهوم جالبی بود، البته این روزها دنیا توسط آدم‌های خود‌خواه، جالب‌طلب، احمق و دیوانه داره اداره میشه، اصلا معلوم نیست کی به کیه، واقعا من خودم منتظرم عصای موسی هستم، واقعا قدرت با آدم‌ها چه کارها که نمی‌کنه و از همه بدتر چه بلاهایی که سر انسان‌های بی‌گناه نمیاره که نه سر پیاز هستن نه ته پیاز.

IMDb

گزارش هفته‌ی پنجم از چالش دوازده

ابوالفضل فتاحی — Fri, 23 Jan 2026 11:00:00 +0000

یک هفته‌ی دیگه هم گذشت، همچنان اینترنت وصل نیست، کاری که نمیشه از پیش برد، اتفاقات پیچیده‌ای هم در اطراف‌مون در حال افتادن هست، دیگه بعضی چیزها از سایه گذشته، مثل آخر فیلم‌ها شده، سکوت عجیبی کل دنیا رو گرفته، واقعا نمی‌دونم چطوری قدرت دست دیوانگان افتاده، واقعا ما دهه شصتی‌ها چه چیزهایی که در این دنیا ندیدیم. اگر زنده بمونیم، خاطره‌های خیلی زیادی برای تعریف کردن داریم. خدا به خیر بگذرونه، کاری از دست ما بر نمیاد. حتی به نظرم تاثیری هم در آینده نداریم. سعی می‌کنم در لحظه زندگی کنم، کارهای روتینی اگر بتونم انجام بدم، مثل نوشتن، زبان خوندن، فیلم دیدن بی‌هدف، همه چیز در بی‌هدفی پیش می‌روند، نمی‌دونم گاهی حتی در لحظه هم نمیشه زندگی کرد، گاهی دوستی، آشنایی، هم اتاقی، کسی تلنگری می‌زنه و باز تو سرشار از اضطراب میشی، بیشتر از هر چیزی به نسل آینده فکر می‌کنم، به سرنوشت پر از ابهامی که دارند، فقط میشه دعا کرد، اگر دعا اثری هم داشته باشه.