Bij de ingang moedigen ze me aan een keycord met QR-code mee te nemen, dan kan ik bij elk schilderij horen wat ik zie, maar ik laat het keycord hangen.
Het museum is klein en er hangen niet veel schilderijen. Mijn oog gaat op zoek naar handen, geschilderde handen, want handen zijn moeilijk, schijnt het, om goed te schilderen. Op een filmpje stelt een vrouw vragen terwijl ze op haar rechterheup leunt en haar handen stevig tegen elkaar houdt.
Door het raam zie ik jonge eenden grondelen en niemand vertelt me wat ik zie, wat ik eigenlijk wel lekker vind. Ik loop nog een paar kamers door en kijk nog een keer naar de vrouw op het filmpje.
Eenmaal buiten weet ik niet hoe de schilderijen heten maar de handen weet ik nog, en de eenden. Over de handen en de eenden staat niets in de QR-code, voor zover ik weet.
Beeld@raffaellagargiulo
Dit voorjaar hoorde ik in Londen, op het Storytellers Festival, het verhaal van Rosa en Rafel.
Rosa was een en al schoonheid.
Rafel was een en al lelijkheid.
Toen ze op aarde arriveerden, was het ongekend tropisch.
‘Daar,’ zei Rosa.
Aan de horizon lag een meertje.
Ze namen een aanloop en sprongen erin.
Rafel zwom een paar baantjes en ging aan de kant zitten. Rosa dobberde nog wat. Hun kleren lagen onder een plataan.
Rafel keek naar Rosa’s mooie jasje.
‘Dat staat mij ook wel.’
Hij trok het aan.
Even later kwam Rosa uit het water.
‘Waar is mijn jasje?’
Rafel wees naar zichzelf.
Rosa keek naar hem.
Ze wilde niet bloot verder.
Ze pakte zijn colbert, vol rafels, en trok het aan.
‘Dan neem ik deze.’
Zo gingen ze verder.
Rosa, Schoonheid, in de rafels.
Rafel, Lelijkheid, in het mooie jasje.
Sindsdien weten we niet meer
wat mooi is
en wat lelijk.
Vrij naar Kahlil Gibran
Beeld@alinedejong
Ze zaten met z’n drieën te overleggen toen de manager ineens drie verrukkelijke tompoezen de tafel opschoof.
‘Eentje voor Hessel, die er weer is.’
‘Eentje voor Amina, die er altijd is.’
‘En eentje voor Milou, die er net is.’
Dat was het.
Hessel weer terug.
Amina als constante.
Milou net begonnen.
En drie tompoezen.