Imagodei

Τρίτος Χώρος – Q3: Μπορεί να βρει νόημα ο άνθρωπος χωρίς πίστη;

Giotis Kantartzis — Tue, 01 Dec 2020 08:34:16 +0000

Τρίτος Χώρος
Ένας ενδιάμεσος χώρος ανοιχτής επικοινωνίας, ανταλλαγής απόψεων, συζήτησης και διαλόγου γύρω από την χριστιανική πίστη και την πνευματική αναζήτηση

Συζητούν η κ. Μαριάννα Κάλμπαρη, Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης και ο Γιώτης Κανταρτζής, ποιμένας της Α’ Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας. Αφορμή το έργο “Έντμοντ” του David Mamet που ανέβηκε από το Θέατρο Τέχνης στην προηγούμενη θεατρική περίοδο.

The post Τρίτος Χώρος – Q3: Μπορεί να βρει νόημα ο άνθρωπος χωρίς πίστη; appeared first on Imagodei.

Επεισόδιο #5 – Το μαύρο τετράγωνο του Μάλεβιτς – Μέρος 2

Giotis Kantartzis — Mon, 30 Nov 2020 18:05:31 +0000

To “Μαύρο Τετράγωνο” είναι ένας εμβληματικός πίνακας του Καζιμίρ Μάλεβιτς όχι μόνο ως σύμβολο της ρωσικής πρωτοπορίας αλλά και ως προάγγελος του πνεύματος της εποχής μας. Στο πρώτο από μία σειρά δύο επεισοδίων συζητούν ο Γιώτης Κανταρτζής με τον Αλέξη Κωσταντινίδη (πτυχιούχο Μουσικολογίας και Ευρωπαϊκής Ιστορίας). Μέρος 2

The post Επεισόδιο #5 – Το μαύρο τετράγωνο του Μάλεβιτς – Μέρος 2 appeared first on Imagodei.

Επεισόδιο #4 – Το μαύρο τετράγωνο του Μάλεβιτς

Giotis Kantartzis — Mon, 16 Nov 2020 15:15:06 +0000

The post Επεισόδιο #4 – Το μαύρο τετράγωνο του Μάλεβιτς appeared first on Imagodei.

Επεισόδιο #3 – Ο Άμλετ και η φύση της αγάπης

Giotis Kantartzis — Mon, 16 Nov 2020 15:07:50 +0000

Μέσα στο θολό και ταυτόχρονα διαυγές σύμπαν του Άμλετ αναδύεται το ερώτημα σχετικά με την φύση της αγάπης. Τι είναι τελικά, εάν υπάρχει, η γνήσια αγάπη; Πώς μοιάζει και πώς διακρίνεται από κακέκτυπά της; Και πώς όλα αυτά σχετίζονται με τον Θεό και τον τρόπο με τον οποίο αυτός ορίζει και χαρίζει την αγάπη; Αυτά τα ερωτήματα συζητούν ο Γιώτης και ο Γιώργος Κανταρτζής.

The post Επεισόδιο #3 – Ο Άμλετ και η φύση της αγάπης appeared first on Imagodei.

Capernaum

Τιμόθεος Ζουγκουρίδης — Fri, 17 Jul 2020 14:16:31 +0000

Η ταινία είναι πραγματικά μια γερή γροθιά στο στομάχι κι έρχεται να μας ταρακουνήσει από τη βόλεψή μας βάζοντας στο μικροσκόπιο την καθημερινότητα ενός παιδιού/προσφυγόπουλου -από τα πολλά- που ζει ξεχασμένο στο περιθώριο της ζωής. Αυτό που την ξεχωρίζει από παρόμοιες του είδους, είναι η αρτιότητα στη σκηνοθεσία, η καταπληκτική καταγραφή της λεπτομέρειας στην εικόνα και η ικανότητα παράλληλα εμβάθυνσης – με την επιμονή στη λεπτομέρεια και όχι με λογια – στους χαρακτήρες. Δε δραματοποιεί τα γεγονότα και δεν εκβιάζει το συναίσθημα, αλλά αφήνει την ίδια την πραγματικότητα να υπερβεί οποιοδήποτε τέχνασμα. Συνοψίζοντας- και σε πείσμα κάποιων αναιτιολόγητων αρνητικών κριτικών- πρόκειται αναμφίβολα για μία από τις κορυφαίες ταινίες της χρονιάς.

The post Capernaum appeared first on Imagodei.

C. S. Lewis, Κική Δημουλά και ο Εκκλησιαστής

Giotis Kantartzis — Mon, 13 Jul 2020 08:14:47 +0000

Η γνωστή ελληνίδα ποιήτρια Κική Δημουλά στην τελευταία συλλογή της με τίτλο «Εύρετρα» γράφει για την ελπίδα:

Εμείς καλά είμαστε κεί

λιπαίναμε της ανυπαρξίας τον τροχό

να μη σκαλώνει

ούτε στο τι θα πει υπάρχω

ούτε το δεν υπάρχω τι σημαίνει.

Τίποτα

Παιχνίδι μας μοναδικό να περιστρέφουμε

την ουδεμία μεταξύ

της άγνοιας και της γνώσης διαφορά

κι άγνωστο πως κατάφερε

να σπείρει ανάμεσά μας τα υπαρκτά

καινά δαιμόνιά της, η ελπίδα

-λες η ανυπαρξία μας να ήταν Πυθία;

Ξέρω μόνο

Πως η ελπίδα μας ξεσήκωσε

Αυτή μας πήρε τα μυαλά

Πρέπει να υπάρξετε, μας είπε

Αξίζει να το δείτε μια φορά

Εκεί θα είμ’ εγώ, σας περιμένω

Νομίζω ότι όλοι θα συμφωνήσουμε πως η ελπίδα έχει δύναμη. Μας ξεσηκώνει. Μας καλεί να σπάσουμε τον «τροχό της ανυπαρξίας» για να υπάρξουμε. Πρέπει όμως να είμαστε προσεκτικοί. Να ακούσουμε καλά την πρόσκληση που μας προσφέρει η ελπίδα στο ποίημα αυτό. Μας υπόσχεται ότι η ίδια θα είναι εκεί, στο τέλος του προορισμού, θα μας περιμένει.

Μάλλον θα πρέπει να ακούσουμε καχύποπτα τα λόγια της. Αυτή η αυτό-αναφορικότητα πρέπει να μας προβληματίσει. Δηλαδή η ελπίδα μας καλεί, μας ξεσηκώνει για να συναντήσουμε την τελικά όχι κάτι άλλο αλλά την ίδια την ελπίδα. Αν η ελπίδα στην αφετηρία με καλεί σε ένα ταξίδι που στο τέλος του μου υπόσχεται ότι το μόνο που θα βρω θα είναι η ελπίδα, τότε μοιάζει να μην πήγα πουθενά. Αυτό είναι το πρόβλημα με την ελπίδα που πιστεύω εντοπίζει σωστά η ποιήτρια. Η ελπίδα πρέπει να δείχνει σε κάτι πέρα από τον εαυτό της. Αλλιώς η επαφή μαζί της γίνεται ένα παιχνίδι ματαίωσης. Μία υπόσχεση χωρίς εκπλήρωση.

Σε έναν κόσμο «υπό τον ήλιον» που θα έλεγε και ο Εκκλησιαστής τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι. Όμως εδώ αξίζει να προσέξουμε την ανάλυση του C. S. Lewis σχετικά με το θέμα της ελπίδας. Ο χριστιανικός ορισμός της ελπίδας υποστηρίζει ότι «αν διαπιστώσω μέσα μου κάποια επιθυμία που καμιά εμπειρία αυτού του κόσμου δεν μπορεί να ικανοποιήσει, η πιο εύλογη εξήγηση είναι ότι υπάρχει χάριν ενός άλλου κόσμου. Αν καμία από τις γήινες ηδονές δεν την ικανοποιεί, αυτό δεν αποδεικνύει ότι το σύμπαν είναι μια απάτη. Το πιθανότερο είναι ότι ποτέ δεν προβλεπόταν να την ικανοποιήσουν οι γήινες ηδονές, αλλά απλώς να την ξεσηκώσουν, να υποδείξουν το αληθινό σημείο αναφοράς».

Αυτή η τελευταία φράση είναι που κάνει όλη τη διαφορά. Οι χριστιανοί πιστεύουμε ότι η ελπίδα δεν είναι αυτό-αναφορική, δηλαδή αφορά τον εαυτό της, αλλά ετερο-αναφορική, δηλαδή αφορά κάτι άλλο, αυτό που ο Lewis ονομάζει «το αληθινό σημείο αναφοράς». Αυτό για τους χριστιανούς είναι ο Θεός, όλα αυτά που είναι και όλα αυτά που έχει. Αυτό που υπόσχεται η χριστιανική ελπίδα λοιπόν είναι ένα αληθινό σημείο αναφοράς.

Πηγαίνοντας στο βιβλίο του Εκκλησιαστή βλέπουμε τον ίδιο προβληματισμό. Όπως μας πληροφορεί στο κεφ. 2 του βιβλίου ενώ δοκίμαζε γήινες ηδονές, η καρδιά του στοχαζόταν, μετρούσε και ζύγιζε. Είναι αυτό που πραγματικά ψάχνω; Μου δίνει την Απόλαυση πίσω από την απόλαυση; Ο Εκκλησιαστής δεν μηδένιζε τις επίγειες απολαύσεις. Στο βιβλίο του επανειλημμένα μας καλεί «φάε, πίε και ευφραίνου». Με άλλα λόγια η ελπίδα για μια χαρά «πέρα από τον ήλιο» δεν μου κλέβει αλλά αντίθετα επιβεβαιώνει κάθε χαρά «υπό τον ήλιον».

Γράφει στη συνέχεια η ποιήτρια. Μετά από την απογοήτευση ξεκινά ο άνθρωπος το ταξίδι πίσω στην ανυπαρξία αλλά:

Αίφνης κάτι βίαιο, ακατανίκητο

Μας τράβαγε πίσω, εδώ στη ζωή

Μας έριχνε πάλι, κάθε φορά (η έμφαση δική μου)

Μάλλον αυτό το κάτι είναι το ίδιο που ο Εκκλησιαστής ονομάζει στο 3:11: «αίσθηση της αιωνιότητας» που ο Θεός έβαλε στην καρδιά μας.

The post C. S. Lewis, Κική Δημουλά και ο Εκκλησιαστής appeared first on Imagodei.

ΚΑΤΗΓΟΡΩ…!

Τιμόθεος Ζουγκουρίδης — Fri, 10 Jul 2020 08:52:00 +0000

Υπέροχη η επιστροφή του σπουδαίου-85χρονου πλέον-Ρομάν Πολάνσκι με την ταινία “Κατηγορώ!”.Πρόκειται για πραγματική ιστορία,την «Υπόθεση Ντρέυφους» που συντάραξε τη Γαλλία μετά το Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο του 1870,όπου η χώρα ηττήθηκε.Τότε κατασκευάστηκε ένας «προδότης».Eπιλέχτηκε να είναι Εβραίος ώστε λόγω ρατσισμού να είναι εύκολος στόχος με σκοπό να εκτονωθεί η οργή πάνω του.Ο κατασκευασμένος αυτός προδότης όμως ήταν ένας έντιμος αξιωματικός και οικογενειάρχης,ο Άλφρεντ Ντρέϊφους ο οποίος αδίκως δικάστηκε, διασύρθηκε, απομονώθηκε, καταδικάστηκε και εξορίστηκε στο Νησί του Διαβόλου. Κάπου εκεί όμως εμφανίστηκε ο Εμίλ Ζολά, να διατυπώσει το περιβόητο «Κατηγορώ» του, έχοντας συγκεντρώσει στοιχεία τα οποία δημοσίευσε στον τύπο και…η συνέχεια επί της οθόνης. Εκπληκτική σκηνοθεσία, φανταστικές ερμηνείες, σε μια ταινία που την ανάδειξή της αναχαιτίζει η εμπλοκή του Πολάνσκι στα γνωστά σεξουαλικά σκάνδαλα και σίγουρα ο θεατής θα πρέπει να αποστασιοποιηθεί από αυτήν την προοπτική θέασης και είτε τη στοχοποίηση είτε τη δικαιολόγηση ως θύμα του σκηνοθέτη. Πρέπει να δει μόνο την “Υπόθεση Ντρέιφους” κι εκεί θα βρει τη μαγεία!

The post ΚΑΤΗΓΟΡΩ…! appeared first on Imagodei.

Το ψυχογράφημα του ελέους

Giotis Kantartzis — Thu, 02 Jul 2020 09:02:54 +0000

Στο βιβλίο Στην Καρδιά των Μουσώνων υπάρχει η περιγραφή μιας σκηνής που νομίζω ότι είναι ιδιαίτερα επίκαιρη και προσφέρει γόνιμο έδαφος για αυτοέλεγχο. Η Βίβα εργάζεται σε μία στέγη φροντίδας παιδιών κάπου στην Ινδία. Ένα ατύχημα σε έναν καταυλισμό από τρώγλες φέρνει δεκάδες παιδιά εξαθλιωμένα και βουτηγμένα στη λάσπη για να βρουν καταφύγιο και φροντίδα εκεί. Και τότε:

Ένα κορίτσι που λεγόταν Ταλίκα αποσπάστηκε από το πλήθος των παιδιών που ζάρωναν κοντά στις σιδερένιες πύλες της στέγης. Ήταν επτά χρόνων περίπου και αξιοθρήνητα αδύνατη, με τεράστια καστανά μάτια, ανακατωμένα μαλλιά, ενώ φορούσε ένα λουλουδάτο φόρεμα που φάνταζε τεράστιο στο μικροσκοπικό κορμί της. Είχε μια πινακίδα περασμένη γύρω από το λαιμό της που έγραφε: «Χάρι κίτι» – «βοηθήστε με».

Όταν η Ταλίκα σωριάστηκε μπρούμυτα μπροστά στη Βίβα, η πάνινη κούκλα της από κουρέλια έπεσε στο χώμα δίπλα της. Και η Βίβα, νιώθοντας τα μπλεγμένα μαλλιά του μικρού κεφαλιού ν’ αγγίζουν τα παπούτσια της, είχε αισθανθεί πολλά διαφορετικά πράγματα. Θλίψη γι’ αυτό το αξιολύπητο κορίτσι, οργή για τα βάσανά της, αποστροφή, γιατί το παιδί, το οποίο έχει άσχημο κρύωμα, λέρωσε με μύξες τις κάλτσες της και φόβο ότι τώρα θα έπρεπε να κάνει κάτι για το κοριτσάκι

Κρατήστε τα ρήματα: θλίψη, οργή, αποστροφή και φόβος! Πιστεύω ότι δεν υπάρχει καλύτερο ψυχογράφημα της καρδιάς μπροστά στην πρόκληση για έλεος. Δείτε τους δύο πόλους στη ζυγαριά των συναισθημάτων. Ή μάλλον πιο σωστά δείτε την πορεία τους αρχικά θλίψη και οργή, μετά όμως αποστροφή και κυρίως φόβος. Φόβος όμως γιατί; Φόβος για το «ότι τώρα θα έπρεπε να κάνει κάτι»…

Καλύτερα να μην ξέραμε, να μην βλέπαμε, να μην καταλαβαίναμε, να συνέβαιναν όλα κάπου μακριά από εμάς. Αλλά τώρα δεν έχουμε δικαιολογίες

The post Το ψυχογράφημα του ελέους appeared first on Imagodei.

Parasite

Τιμόθεος Ζουγκουρίδης — Wed, 01 Jul 2020 11:40:46 +0000

Κατά τη γνώμη μου είναι η ταινία χρονιάς και όχι μόνο! Μια οικογένεια στη Νότια Κορέα ζει σε ένα υπόγειο, διπλώνοντας χάρτινα κουτιά πίτσας για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Όταν της δίνεται η δυνατότητα να εργαστεί για μία πλούσια οικογένεια, όλοι αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για μία άνευ προηγουμένου ευκαιρία, την οποία σπεύδουν να αρπάξουν.Μπορούν όμως μια φτωχή και μία πάμπλουτη οικογένεια να συνυπάρχουν απροσδόκητα στην πολυτελή μονοκατοικία της δεύτερης; Η ταινία ξεκινάει τόσο χιουμοριστικά και ανάλαφρα, που σε κάνει να νιώθεις τόσο χαλαρά, όπως όταν βλέπεις μια κωμωδία. Πως μπορεί όμως η ταξική ανισότητα, η αδικία, η ανισοκατανομή του πλούτου να είναι κωμωδία; Ότι κρύβεται κάτω από το χαλί, ότι υποβόσκει, θα κλιμακωθεί και κάποια στιγμή θα εκδηλωθεί, θα ξεσπάσει και το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να συγκλονίσει…Ένα film βαθιά πολιτικό και κοινωνικό. Ένα εξαίσιο μείγμα πολλών κινηματογραφικών ειδών, εμπνευσμένο, μελετημένο στη λεπτομέρεια και πρωτότυπο, που διασκεδάζει, άλλα πάνω απ΄ όλα καταγγέλλει και που σίγουρα δεν μπορεί να αφήσει κανέναν αδιάφορο!

The post Parasite appeared first on Imagodei.

C.S Lewis, Καβάφης και Εκκλησιαστής

Giotis Kantartzis — Wed, 01 Jul 2020 11:33:57 +0000

Το βιβλίο του Εκκλησιαστή μας φέρνει αντιμέτωπους με την ματαιότητα της ζωής. Με το γεγονός ότι είναι εφήμερη και περαστική από τη μια και αινιγματική και ακατανόητη από την άλλη. Μπρος σε αυτή την πραγματικότητα ο άνθρωπος επιχειρεί με διάφορους τρόπους να σταθεί και να αντιδράσει. Ο C. S. Lewis τις κωδικοποιεί σε δύο. Ο πρώτος είναι ο τρόπος του ανόητου. Με αυτόν θα ασχοληθούμε πρώτα ο Θεός στο κήρυγμα της Κυριακής. Υπάρχει όμως και ένας άλλος που θα τον συζητήσουμε εδώ. Αυτός είναι ο τρόπος, όπως τον ονομάζει, του «αυταπατώμενου ‘λογικού ανθρώπου’». Είναι αυτός που «ηρεμεί και μαθαίνει να μην περιμένει τίποτα το εξαιρετικό – παράλληλα απωθεί το κομμάτι του εαυτού του που συνήθιζε όπως θα έλεγε κι ο ίδιος, ‘να θέλει το φεγγάρι’» (Χριστιανισμός Απλώς, σελ. 192 – 193). Αυτή η στάση του στωικού κυνισμού προτείνεται κι από τον Καβάφη στο σημαντικό ποίημά του «Όσο μπορείς».

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Η πρόταση του Καβάφη είναι ότι πρέπει να συμβιβαστείς με τα δεδομένα της ύπαρξής σου και να τα δεχτείς με αξιοπρέπεια. Να συμφιλιωθείς με αυτά. Είναι αυτό που συχνά λέμε μπρος σε τραγωδίες «τι να κάνουμε, αυτά έχει η ζωή».

Επιστρέφουμε στον C. S. Lewis ο οποίος ορθά τονίζει ότι η στάση αυτή δεν είναι η «χριστιανική». Ο Χριστιανικός τρόπος αντιμέτωπος με την ματαιότητα της ζωής πιστεύει τα εξής:

«Αν καμιά από τις γήινες ηδονές δεν την ικανοποιεί, αυτό δεν αποδεικνύει ότι το σύμπαν είναι μια απάτη. Το πιθανότερο είναι ότι ποτέ δεν προβλεπόταν να την ικανοποιήσουν οι γήινες ηδονές, αλλά απλώς να την ξεσηκώσουν, να υποδείξουν το αληθινό σημείο αναφοράς» (Χριστιανισμός Απλώς, σελ. 194).

The post C.S Lewis, Καβάφης και Εκκλησιαστής appeared first on Imagodei.