Перш за ўсё трэба ўнесьці пэўнае разьмежаваньне: так, гэтыя два альбомы былі выдадзены амаль у адзін час, але праца над імі вялася неадначасова. Матэрыял для «Spadčyna/Heritage» пачаў напрацоўвацца яшчэ ў 2013 годзе і планаваўся да выданьня ў выглядзе спліту з адным з замежных фолк-гуртоў. Напачатку 2014 году пры дапамозе Вольгі Янушкевіч, Насты Шпілеўскай і Дар’і Зуевай былі запісаныя і гатовыя да выданьня 4 песьні «Kalada», «Dunaju», «Oj, Kupała», «Za tumanam». У гэты ж час прыйшла навіна, што гурт, зь якім планавалася сумеснае выданьне, быў вымушаны спыніць сваю дзейнасьць на пэўны час, суадносна і ніякага матэрыялу са свайго боку не прадаставіў. З гэтага моманту пачаліся пошукі вырашэньня таго, як паступіць з ужо запісаным матэрыялам. У канчатковым выніку мы зьвярнуліся да нашага сябра Вячаслава з гурта «Vapor Hiemis», які дапамог нам з электроннай часткай альбому, зрабілі рэмайстарынг песень у Аляксея Пліско з гурта «Victim Path», зьвярнуліся да маскоўскага мастака Зайца, які зрабіў нам найвыдатнейшае мастацкае афармленьне, і аддалі матэрыял на лэйбл. Паралельна з мытарствамі над фольк-альбомам, мы дапрацавалі і запісалі матэрыял на альбом электрычны. Праца над двума альбомамі была скончаная прыблізна ў адзін час і прыблізна ў адзін час выдадзеная. Таму і ствараецца ўражаньне, што мы працавалі адначасова над дзвюмя праграмамі. Але, як бачыце, гэта ня так.

Што тычыцца разьмежаваньня матэрыялу, то тут таксама ўсё даволі проста: вельмі розныя канцэпцыі. У нас не было жаданьня спалучаць неспалучальнае.

Нельга сказаць, што прэзентацыя на радыё «для шырокай аўдыторыі» істотна адрозьніваецца ад мерапрыемства «для сваіх». Адмысловая аўтарская перадача ў вячэрнім эфіры для вузкай публікі мала чым адрозьніваецца ад мерапрыемства для такой жа вузкай публікі. Таму, па вялікім рахунку, з традыцыйнага для плыні ценю мы і не выходзілі.

Так, канцэпцыя альбому «U Pošukach Pačatku Tych Šlachoŭ» – вайна. І калі пра мінулыя войны ўсё зразумела і так, то пра войны будучыя трэба сказаць некалькі словаў. Вайна заўсёды суправаджала чалавецтва і, магчыма, у будучыні яна будзе мець зусім іншы выгляд, але галоўнымі складаючымі будуць гераізм і адвага: ахвяраваць жыцьцё дзеля народу, сям’і, сяброў; адстойваць сьветлыя ідэялы ў няроўнае барацьбе, бараніць сваю зямлю, прысьвяціць сябе таму, каб свет стаў лепшым і г.д. Усё гэта заўсёды актуальна, і ў кожны час будуць людзі, для якіх гэтыя прынцыпы стаяць вышэй за матэрыяльныя каштоўнасці і ўласную карысьць. На гэтых людзей мы і зьвяртаем увагу сваім зваротам.

А наконт пытанньня, ці ўсё так дрэнна на дадзены момант, паспрабуйце ўзгадаць хаця б адзін дзень без вайсковых канфліктаў. Так што «U Pošukach Pačatku Tych Šlachoŭ» можна таксама назваць альбомам-прадчуваньнем.

Альбом «U Pošukach Pačatku Tych Šlachoŭ» таксама прысьвячаецца ўсім загінуўшым змагарам за Беларусь, якія назаўсёды застануцца невядомымі. Апавяданьне, так бы мовіць, вядзецца ад зборнай асобы такога невядомага байца, які перараджаецца толькі для таго, каб загінуць у баі. Так што сюжэтаў асабліва шукаць і не прыходзілася, пра большасьць падзей, асьветленых у альбоме, ведае кожны, хто як мінімум наведваў урокі гісторыі ў школе. Цяжэй было зьвязаць гэта ў адзінае цэлае. Мы думаем, што ў нас гэта атрымалася.

Што тычыцца тэм найбольш цяжкіх псіхалагічна, то на наш погляд гэта тэмы, прысьвечаныя часам савецкай акупацыі. Бо хто б што не казаў, з тых часоў мала што зьмянілася. Сучасная ўлада ёсьць проста іншым увасабленьнем тых жа акупантаў– менталітэт, метады, стаўленьне.

Мы даўно не выступалі на адкрытых мерапрыемствах у Беларусі, таму параўнаньне арганізацыйных момантаў на дадзены момант можа быць неаб’ектыўным.

Што тычыцца канкрэтна фестывалю «Menuo Juodaragis», то пачаць (і, у прынцыпе, скончыць) можна тым, што ён праводзіцца пры падтрымцы Міністэрства культуры Літвы, што ўжо даволі сур’ёзная заяўка. Арганізацыя была на найвышэйшым узроўні ў плане як самой музычнай часткі, так і ў арганізацыі інфраструктуры. Было зроблена ўсё, каб музыкі адчувалі сябе настолькі камфортна, наколькі гэта магчыма. Якое-небудзь пытаньне? Табе на яго адкажуць. Праблема? Усё будзе вырашана. Часам нават прыходзілася адмаўляцца ад пэўных прапаноў аб дапамозе. Калі ўлічваць тое, што Piarevaracień у Літве – гэта абсалютны ноўнэйм, то можна рабіць вынік, што такое стаўленьне было да ўсіх музыкаў. І гэта адназначны плюс. Нажаль, у Беларусі такога мы ня бачылі.

Таксама трэба адзначыць частату правядзеньня музычных мерапрыемстваў. Там яны праводзяцца амаль на кожных выходных. Мерапрыемствы як лакальнага характару, так і з запрашэньнем больш знакамітых гуртоў.

Пытаньне імёнаў у дадзеным выпадку не зьяўляецца прынцыповым.

Пасьля прэзэнтацыі альбому «U Pošukach Pačatku Tych Šlachoŭ» на канцэрце «Восені ратаўнікі» Piarevaracień будзе рыхтаваць матэрыял на новы альбом. На канцэрце таксама ў live-фармаце будзе прэзэнтаваная песьня «Rasa na dałoniach tvajich», якая хутка выйдзе у межах спліта.

Дзякуй за ўвагу!

Дзякуй. Да гэтага быў сінгл “Подых Калі-Югі” – беларускамоўны дэбют гурта. Адбылося ўсё натуральна, безь ніякага ціску і напружаных момантаў. Проста мы вырашылі паспрабаваць выкарыстоўваць беларускую і атрымаўся ўражальны вынік. Далей быў ЕР “Бясконцы Сьнег Часу” і ўжо паўнавартасны альбом “Шляхам Забытых”. Мы атрымалі больш драматычнае, насычанае, магічнае, моцнае, аўтэнтычнае і сакральнае гучаньне, у якім ёсьць усё: шэпт паўночнага лесу, зімовы вецер, прыродная беларуская непаўторнасьць — гэта як мастаку адшукаць фарбу, якой не хапала.

Асабіста я не сачу за водгукамі. Наколькі мне вядома, у большасьці гэта станоўчыя водгукі. Магчыма, іх ня так шмат пакуль. Прыемна, калі станоўчыя, але мне нават абыякава ў нейкай ступені.

Мне нават само слова “фанат” не падабаецца: у мяне адразу ўзьнікае асацыяцыя з гуртом “Ласковый Май”. Я не разглядаю нашую дзейнасьць у аспекце “кумір – фанат”, але мне прыемна, калі людзі змаглі адшукаць штосьці прывабнае ў музыцы Raven Throne. Гэта натуральны вынік творчасьці, ён не павінен нікому падабацца. Як казаў Оскар Уайльд: «Всякое искусство совершенно бесполезно».

Усё вельмі проста: мы засталіся без вакаліста і таму лагічна было зьвярнуцца да асобы з пэўнымі вакальнымі здольнасьцямі, якога да таго ж мы добра ведалі. Ён згадзіўся, мы зрабілі рэпетыцыю – атрымалася менавіта так, як было патрэбна.

Крумкач заўжды будзе лунаць над люстрам азёраў і жыць у храмах балоцістых лясоў, бо пераехалі толькі нашыя фізічныя абалонкі. А калі сур’ёзна: доўгі час мы разглядалі варыянт пераезду ў сталіцу. Жыцьцёвыя абставіны – усё вельмі празаічна.

Вельмі крэатыўна і… нечакана.

Катаваць. Катаваць, каб ратаваць.

Медытацыя, ёга, дыета, фізічныя нагрузкі, ровар. І зноў-такі – нічога звышнатуральнага – звычайная адпрацоўка тэхнічных момантаў. Ня будзе аніякіх салютаў зь гітар. Ёсьць пэўныя задумкі, але ня будзем пра гэта казаць – усё ўбачыце/пачуеце самі.

Я нават скажу больш: ён ужо запісаны і чакае свайго часу. Гэта моцная і… дастаткова пачуцьцёвая кружэлка з пранізьлівай канцэпцыяй, якую я пакіну ў якасьці інтрыгі. Таксама ў дадзены момант мы працуем над EP, музычная частка якога амаль завершана.

Пакуль няма. Мы вельмі пасіўны гурт у гэтым плане. Калі будуць – добра, калі не – пачакаем.

Гэта таленавіты і разнапланавы музыка – вось галоўны фактар нашага супрацоўніцтва. Яму заўсёды імпанавала цяжкая музыка, розныя яе напрамкі, ён граў яе шмат гадоў, і таму з тэхнічнага боку гледжаньня ўсё атрымалася проста “як трэба”.

На жаль, я ня памятаю назвы гуртоў.

Станоўча. Нам усё і ўсе падабаюцца, мы заўжды адкрытыя для дыялогу. Ведаеце, цудоўна, калі ёсьць black metal-гурты, death metal-гурты, але для мяне ўжо даўно не існуе ніякіх стылістычных цэтлікаў.

Непрынцыпова. Канешне, з Led Zeppelin, але, я так разумею, што гэта малаверагодна. Увогуле, хацелі б дзяліць пляцоўку зь сімфанічным аркестрам – мне здаецца, гэта мара і цудоўны досьвед для любога музыкі.

Усім жадаю чытаць добрыя кнігі, берагчы прыроду і больш слухаць цішыню ўнутры.
Follow the Raven!

Nokt: Так склаліся абставіны, у выніку чаго ўсе задаволеныя. Дарэчы, вялікі дзякуй Трызьне за шматлікія класныя знаёмствы, у тым ліку з Жэнем.

Jaŭhien: Склалася некалькі трэкаў, потым я вырашыў запісаць гэты матэрыял, падаў аб’яву на guitar.by, а там знайшлася Каця. Уласна, паколькі мы былі дагэтуль знаёмыя, асаблівых цяжкасьцяў не ўзьнікла.

Nokt: Можна сказаць, у нас ёсьць асаблівая гісторыя, зьвязаная з трэкам “Самотны Чалавечы Голас”. Гэта адбылося ў той дзень, калі Сьвятлане Алексіевіч далі Нобелеўскую прэмію. Я, як і ўсе, радавалася, пачала ўзгадваць творы пісьменьніцы, на думку прыйшла “Чарнобыльская малітва”. І тут я ўзгадваю, што акурат дзесяць год таму, калі вучылася ў школе, у мяне была цудоўная настаўніца беларускай мовы і літаратуры. І аднойчы я пачула, як яна размаўляе па-расейску. Гэта было ўвесну, яна прыйшла ў клас, пасадзіла ўсіх і пачала чытаць. Усе слухалі, гісторыя вельмі кранала. Я запісала назву кнігі, потым, натуральна, запіс згубіла і забылася на гэта. І вось, дзесяць год пасьля гляджу, ці не яно гэта. Адкрываю, пачынаю чытаць – яно. Насамрэч, музыку я пісаць ня ўмею. Але тут мяне накрыла, і я вырашыла, чаго б тое ні каштавала, зрабіць трэк па матывах “Чарнобыльскай малітвы”. Тым жа вечарам убачыла ў інтэрнэце знаёмы нік… Карацей, праз паўгадзіны пасьля таго, як мы з Жэнем сабраліся, у нас быў трэк “Самотны Чалавечы Голас”. Напэўна, гэта быў рэкорд па хуткасьці рэалізацыі ідэі. І толькі ў той дзень, як мы выклалі трэк, я зразумела, чаму настаўніца чытала тады гэты твор – было дваццаць год пасьля Чарнобылю.

Nokt: Пакуль не, але як-небудзь трэба знайсьці яе, яна дагэтуль працуе ў школе, і распавесьці гэтую гісторыю.

Nokt: Напэўна, нумар адзін на ўсё жыцьцё – “Ладзьдзя роспачы” Караткевіча. Паколькі я дзяўчынка, мне можна, на другім месцы будзе Караткевіч зь “Сівой легендай”. На трэцяе месца шмат годных кандыдатаў…напэўна, “Меч князя Вячкі” Леаніда Дайнекі.

Nokt: Думалі мы шмат. Калі адкінуць усе філалагічныя нюансы, мы шукалі назву, якая б стварала атмасферу і давала разуменьне, якую музыку пачуе чалавек. Dymna Lotva – нешта кшталту “запах вёскі, спаленай сярод балота. “Лотва” – гэта верхавое балота. Дарэчы, аказваецца, што ў беларускай мове больш дваццаці словаў для абазначэньня балота. “Дымна” можна лічыць не зусім правільнай беларускай, або правільнай польскай мовай, бо па-польску гэта азначае “дым”. Карацей, атрымліваецца гэткі беларускі smoke on the water.

Nokt: У альбоме спасылак на канкрэтныя падзеі ўсё ж такі няма, аднак, калі размаўляць пра канцэпцыю лірыкі, гэта ўсё ж такі гора, заснаванае на рэальных сітуацыях. Навошта нешта прыдумваць, калі вакол нас столькі смутку і гора?

Jaŭhien: Пакуль не.

Nokt: У нас будзе альбом пра балота.

Nokt: Па музыцы ён гатовы. Зараз ідзе праца над буклетам. Вельмі ня хочацца пакуль называць канкрэтны тэрмін, таму што дагэтуль мы агучылі скрайні тэрмін напрыканцы жніўня, але не пасьпелі. І я адчуваю, калі назаву, прыкладам, пачатак кастрычніка, гэта будзе азначаць, што да пачатку кастрычніка мы зноў не пасьпеем. Насамрэч, хочацца, каб альбом хутчэй выйшаў, асабіста мне ён ужо надакучыў. Канечне, яго яшчэ прыйдзецца граць…

Jaŭhien: Можа быць, празь якіх паўгады. Я надоечы “Рэквіем” пераслухаў. Нічога, нармальна.

Nokt: Зараз пачнецца: узялі ідэю, бабулю… Аднак сваю бабулю кудысьці “прыстроіць” я хацела ўжо вельмі даўно. Яшчэ два гады таму яна абяцала мне фотасэсію. Па сутнасьці, яна была мне вінная жаданьне, зьдзейсьніць якое атрымалася толькі зараз. Пабачым, што з таго выйдзе. Увогуле, зараз гэта трэнд, трэба неяк старэйшае пакаленьне далучаць да жыцьця.

Nokt: [уздыхае] Прыйдзецца. Толькі здаецца, пасьля гэтага яна ніколі больш не згадзіцца на падобныя авантуры.

Jaŭhien: Я сваёй дакладна дам паслухаць. Дыск ёй падару, будзе дома ляжаць.



Nokt: Табе не здаецца, што мы скочваемся ў гэткі дэпрэсіў-бабуля-метал?

Jaŭhien: А хто, калі ня мы?

Jaŭhien: Напэўна, варта пачаць з таго, што Dymna Lotva, у прынцыпе, ня блэк. Асабіста я падобнай тэндэнцыі не заўважаў, напэўна, таму, што я ў прынцыпе слухаю мала блэку. Агулам кацірую ўсяго патрошку – атмасферную музыку, пост-метал, дум, джаз, блюз. І ўсё гэта ў нас намяшана.

Nokt: Мне падаецца, што музыка, які распавядае пра сваю ўнікальнасьць, паказвае сябе абмежаваным і нясьціплым. Тэмы злога сатанінскага блэку на ангельскай мове з нянавісьцю, лютасьцю, агрэсіяй вычарпаныя яшчэ ў дзевяностыя. Натуральна, людзі імкнуцца знайсьці нешта яшчэ не распрацаванае. А ў кожным краі ёсьць свой каларыт і ўнікальная атмасфера, таму далёка хадзіць не прыходзіцца. Хоць некаторыя зьвяртаюцца да іншых культур, напрыклад, здаецца, нехта ў Расеі сьпявае на нарвежскай. Агулам добра, калі можна пазнаць ня толькі канкрэтныя гурты, але і сцэны асобных краін.

Nokt: Пошукі ня скончыліся. Чалавек, якога мы шукаем, павінен, з аднаго боку, умець граць, і ў яго павінна быць жаданьне граць менавіта такую музыку.

Jaŭhien: Я адказваю за тэхнічны бок. Гітарысту пажадана мець вопыт выступаў, педалборд ці працэсар.

Nokt: Безумоўна, выступаць мы будзем. Аднак, зноў жа, ня хочацца загадваць, бо адзіная прыкмета, якая ў мяне працуе – аб’явіць што-небудзь, каб тое ня спраўдзілася.

Nokt: Чытайце беларускае!

Jaŭhien: Слухайце беларускае!

HRESVELGR: Ніякай палітыкі ў нашай творчасьці няма. Сьмешна чытаць у інтэрнэце разважаньні на гэтую тэму. Асабліва кшталту таго, што мы нейкі там rabm — red anarchic black metal (анархістскі блэк-метал). Што, бл*дзь?! Гэта, напэўна, нейкі сьцёб, ня ведаю, хто гэта прыдумаў i што гэта за фігня. Але ж і nsbm гуртом мы абсалютна дакладна не зьяўляемся. Мы проста вельмі любім свой край, у нас шмат патрыятычных матываў, але без палітыкі.

A.E.O.N.: А ў мяне ў такія моманты пачуцьцё, калі хочацца есьці і ванітаваць адначасова. Патрыятызм – натуральна, так, але гэта не палітыка ці нейкая там рэлігія. Таму не шукайце ў нашых тэкстах “каўбасу і воўчы х*й”, бо ні першага, ні другога ў нашай музыцы няма.

A.E.O.N.: Так выйшла, што склад у нас сапраўды зьмяніўся. Ня тое, каб зусім кардынальна, але адбыліся пэўныя зьмены. Да нас прыйшлі тры чалавекі, і зьявіўся пастаянны бубнач – Terr. Зь ім мы знаёмыя і граем сумесна ўжо гадоў як 10, зь якіх 5 працуем даволі шчыльна. Назваць яго новым чалавекам у калектыве я ня здолеў бы. Таксама ў нас новы бас-гітарыст – Accela, які грае ў нас прыкладна зь лютага 2016. І трэці чалавек, які ў нас зьявіўся – гэта гітарыст – Fjort. Сёньня, на жаль, яго няма, ён быў вымушаны зьехаць у найважнейшую камандыроўку. Вось такі ён малайчына.
Склад зьмяніўся, але я б не сказаў, што гэта вялікі шок для гурта. Гэта крок наперад і прагрэс, бо, на мой погляд, на сёньняшні дзень у нас самы моцны канцэртны склад за ўвесь час існаваньня гурта.

HRESVELGR: Мы вельмі радыя, што, нарэшце, у нас падабраўся такі склад. Мы паступова сыгрываемся, усё больш разумеем адзін аднога, і гэта вельмі радуе. У нас часта былі нейкія праблемы з удзельнікамі: хтосьці сыходзіў, хтосьці прыходзіў… Спадзяюся, што цяпер гэта канчатковы склад, зь якім будзем вельмі плённа працаваць.

A.E.O.N.: Хочацца адзначыць, што сыход ўдзельнікаў у нас адбываўся не з-за нейкіх там сварак. Усе мы застаемся нармалёвымі сябрамі, так што Салют ўсёй братве!

ACCELA: Я заўважыў выяву з ванітуючым басістам, на якой значылася, што Massenhinrichtung шукаюць бас-гітарыста, і гэта мяне зацікавіла. Дагэтуль я амаль ня слухаў іхнюю музыку. Потым паслухаў, спадабалася. Даволі хутка мы знайшлі агульную мову, і я ўліўся ў калектыў.

ACCELA: Дагэтуль граў у гурце Exegutor і Samado Brata. Грайндкор, карацей. Мне такая музыка падабаецца дагэтуль, таксама як і блэк-метал. Я граў з бубначом, які некалі быў у Massenhinrichtung. Мне вельмі спадабаўся альбом “Закон Зброі” і я вырашыў, што цікава было б стаць часткай гурта, і ўсё склалася даволі хутка.

TERR: Я таксама прыйшоў у гурт вельмі лёгка й нязмушана. Як Саша ўжо казаў, знаёмыя мы даволі доўга, даўно гралі. Аднойчы, зусім нечакана, Саша да мяне зьвярнуўся і сказаў, што ім патрэбны бубнач і ці не жадаю я сыграць. На той момант як раз выйшаў “Закон Зброі” і я падумаў “О, гэта класная музыка, чаму б не”. І з тых часоў я ў складзе і ўсё добра, на мой погляд.

A.E.O.N.: Гітарыст, які адсутнічае – Fjort. Першапачаткова ён прыйшоў да нас у гурт на скрыпку, а потым узяў у рукі гітару і бамбануў лепей, чым на скрыпцы. Гэта быў космас. А на той момант нам патрэбны быў другі гітарыст, і вырашылі на гэтым месцы паспрабаваць менавіта яго. Ён хутка ўсё зрабіў і вельмі пазітыўна нас уразіў. Даволі кампанейскі хлопец і, я б сказаў, цудоўны музыка. Думаю, тыя, хто бачыў, на што ён здольны, згадзяцца. А мы зараз і самі пад моцным уражаньнем ад таго, што ён часам робіць і зрабіў.

HRESVELGR: Гэта вельмі банальна, але я проста адшукаў чалавека па сеціве. Убачыў, што ён захапляецца музыкай, грае на некалькіх інструментах, непасрэдна на скрыпцы, што найбольш мяне цікавіла. Я запытаўся, наколькі яму было б цікава граць такую музыку. Ён згадзіўся паспрабаваць. У нас нават не было ніякіх агульных знаёмых, бо чалавек ён не тусовачны. Абсалютна выпадкова знайшліся, цікава атрымалася.

A.E.O.N.: Выступам на Купальскім Коле мы задаволеныя. На мой погляд, фестываль быў арганізаваны цудоўна. Добры прыклад выдатнай эўрапейскай арганізацыі з нармалёвай інфраструктурай, добрым харчаваньнем і бухлом, тэрыторыя фестывалю была атмасферна тусовачнага выгляду. Нават калі пажадаць да нечага дакалупацца – не атрымаецца. У Беларусі гэтаму альтэрнатыў няма, усё зроблена на ўзроўні Алеся Таболіча. Арганізатарам вялікі рэспект, нягледзячы ні на што. Настрой цудоўны, усё было супер.

HRESVELGR: Былі некаторыя дрэнныя моманты, зьвязаныя з гукам. Цяжка разабрацца, што і як там было – пытаньне складанае. Магчыма, лепш было выступаць у першы дзень, таму што на другі дзень, як паказала практыка, людзей прыйшло няшмат. У агульным сэньсе мы задаволеныя выступам.

A.E.O.N.: А навошта паўтараць адно й тое ж сто разоў? У Менску адна прэзентацыя была, і мне здаецца, што дзесяць разоў выступаць з адной і той жа праграмай даволі нелагічна. Хопіць, на*уй! Кожны выступ павінен быць унікальным і розным. Людзі прыходзяць, плоцяць за гэта грошы, і няма сэнсу паказваць ім адно й тое ж некалькі разоў, бо яны жадаюць убачыць нешта новае. Асабліва, калі выступ у адным і тым жа месцы. “Закон Зброі” цалкам мы нідзе больш граць ня будзем па асабістых прычынах, і гэта ўвогуле не абмяркоўваецца, бо той выступ быў спецыфічны. Мы ўсё рыхтавалі канцэптуальна, а ня толькі музычна.

HRESVELGR: Гэта не азначае, што мы ўвогуле ня будзем граць песьні з “Закону Зброі”. На тым выступе мы гралі менавіта ўсе песьні з альбому. Такога больш ня будзе, таму што цяпер у нас новая праграма, новыя песьні, новая канцэпцыя. Там у нас быў свой пэўны імідж, які мы рыхтавалі менавіта для гэтай прэзентацыі. Адрозьненьне ў тым, што на наступных выступах будзе іншы імідж, канцэпцыя й песьні.

TERR: Гэта свайго роду кропка, якую мы паставілі пасьля альбому “Закон Зброі”. Далей ужо пачынаецца ўключэньне новых песень, новай праграмы й пераход да новага матэрыялу.

HRESVELGR: Плануецца выступ у лістападзе ў Менску, але пакуль што аб гэтым мы ня можам распавесьці. Таксама ў наступным годзе плануецца некалькі выступаў у краінах Заходняй Эўропы, але ўсе падрабязнасьці пазьней. Сачыце за навінамі!

A.E.O.N.: Таямніца павінна ёй і заставацца, бо тады ўжо гэта будзе не таямніца. Толькі калі па-мінімуму. Наступны альбом сам па сабе агрэсіўны і тэкстамі, і музычна, у ім ня будзе пэўнай стылістыкі. У музычным плане гэта падобна на разьвіцьцё ідэй з рэлізу “Адзінота Крука”, але ідэі ўжо пераеханыя камбайнам і з зусім іншай падачай. Па тэкстах гэта адкрытая агрэсія на пэўную тэматыку — гэта будзе адлюстраваньне беларускіх балот, абсурду й бруду. Але, канечне, як і папярэдняя творчасьць Massenhinrichtung – ўся гэтая пачвара будзе мэтанакіраваная на ўсхваленьне зла, цемры й сьмерці.

HRESVELGR: У новым рэлізе будуць пэўныя эксперыменты, будзе выкарыстана шмат інструментаў. Мы шукаем новае гучаньне, бо хочацца зрабіць нешта асаблівае. Магчыма, частка нашых прыхільнікаў не зусім зразумее новы матэрыял – гэта пакажа час. Але нам вельмі падабаецца! Думаю, патрэбна будзе яго вельмі ўважліва слухаць, і не адзін раз, каб пранікнуцца. Гэта ня тыя песьні, якія падыходзяць для фону падчас таго, як ты будзеш сьвідраваць сьцяну ці сядзець у сарціры, гэта песьні для больш удумлівага праслухоўваньня.

A.E.O.N.: На мой погляд, не цікава слухаць гурт, які дваццаць гадоў запісвае адно й тое ж і эксплуатуе адныя і тыя ж фішкі і ідэі. Я бы вылучыў гурты Darkthrone і Katatonia – іх шлях разьвіцьця мне асабіста імпануе.

Сутнасьць музыкі Massenhinrichtung — ня проста гук у пэўным стылі, гэта музыка, якая адлюстроўвае пэўную рэчаіснасьць. Ня ўсё можна адлюстраваць блэк-металам, часам патрэбна нешта камбінаваць, каб данесьці свае думкі. Спачатку нараджаецца гук, а потым ужо думаеш, да якога стылю яго аднесьці. Калі паглядзець на нас зь іншага боку, можна падумаць, што гурт ня можа вызначыцца са стылем. Гэта наогул ня так. Для мяне адной з асноўных задач ёсьць тое, каб ад альбому к альбому гурт гучаў па-рознаму.

Кожны альбом Massenhinrichtung канцэптуальны. Апошнім часам крыху зьмянілася тэхналогія вытворчасьці песень. Раней я, у асноўным, рабіў усё адзін, а цяпер на рэпетыцыях мы разам з гуртом робім новы матэрыял. І ад гэтага ён набывае новае ў плане энэргетыкі й разнастайнасьці.

Акрамя таго мы перазапішам некаторыя песьні зь першага альбому, бо яны ўжо ёсьць у новай апрацоўцы і гучаць цяпер зусім па-іншаму.

HRESVELGR: У нас ужо вельмі шмат матэрыялу. Нават ведаем, што будзем запісваць пасьля гэтага альбому. Планаў хапае, толькі б хапала на ўсё часу. Але ж мы ўпартыя засранцы! Будзем спрабаваць хутчэй гэта ўсё рэалізоўваць. Увесь час нам хочацца запісваць нешта новае, і не бывае такога, што пасьля запісу альбому ў нас падбіраюцца такія ж песьні, зь якіх можна стварыць яшчэ некалькі адпаведных альбомаў – мы ідзем іншым шляхам.

На мой погляд, мы ўжо пачалі выходзіць з падвалу. Шукаем, дзе б выступіць, шукаем новых слухачоў. Раней усё было неяк на аўтамаце, мы былі яшчэ глыбей у андэграўндзе, а зараз больш актыўна пачалі дзейнічаць.

A.E.O.N.: Ага, вельмі прыемна, што нашая творчасьць мае выхлап, напрыклад, з Эўропы. Гэта вельмі адчувалася пры распаўсюджваньні нашага апошняга мерчу.

HRESVELGR: Напрыклад, знайшліся прыхільнікі нават у Даніі. У краіне, дзе ёсьць свая моцная сцэна, а побач яшчэ й Нарвегія. Але і там людзі пачулі і зацікавіліся, што вельмі прыемна!

A.E.O.N.: Таксама прыемна, што шматлікія выданьні адзначаюць нашую творчасьць. Пасьля выхаду “Закону Зброі” мы адказалі прыкладна на розных 20-30 інтэрв’ю. Найбольш зацікаўленымі краінамі былі Іспанія, Германія, Швецыя, Бельгія, а таксама Польшча і Францыя. Вельмі шмат водгукаў атрымалі. І ў Даніі “Закон Зброі” патрапіў у дваццатку метал-рэлізаў году ў адным з аўтарытэтных часопісаў. Мы былі ў топе з такімі гуртамі, як Slayer, Negura Bunget і Moonspell і занялі дзясятае месца.

Цудоўна публіка нас прыняла на Vox Diaboli Fest. Радуе, што ў Беларусі мы пакрысе выходзім з андэграўнду. Менавіта мне было вельмі прыемна ўбачыць столькі народу на нашым выступе. Арганізатарам таксама вялікі дзякуй. На маю думку, гэта быў ідэальны канцэрт з усіх кропак гледжаньня: гук, сьвет, арганізацыйныя моманты, прастава.

HRESVELGR: Таксама заўсёды радуе зваротная сувязь. Калі людзі падыходзяць пасьля выступаў, набываюць кружэлкі, чытаюць буклеты. Яны нават спрабуюць нешта абмяркоўваць зь лірыкі ці музыкі. Цікава, як людзі рэагуюць і якія асацыяцыі ў іх узьнікаюць.

HRESVELGR: Беларуская метал-сцэна, на мой погляд, вельмі разьбітая па асобных тусоўках. У яе няма цэласьці. Непасрэдна мы ставімся добра да ўсіх, але наш гурт ніколі ня быў унутры нейкіх тусовак. Ёсьць пэўныя каманды, зь якімі мы падтрымліваем цесныя адносіны, але кожны разьвіваецца асобна.

Увогуле, пра разьвіцьцё беларускай метал-сцэны… Зьяўляюцца новыя гурты, спрабуюць рабіць нешта якаснае. Што тычыцца блэк-сцэны, напэўна, раней усё было больш разнастайна, было больш гуртоў, і сцэна з-за гэтага мацнейшая. Але добра, што ёсьць рух і здараюцца выбухі.

A.E.O.N.: Massenhinrichtung – гэта даволі адасоблены праект ад сцэны. Нягледзячы на тое, што мы ні зь кім ня ў контрах, мы й не за каго-небудзь. Мы існуем з мэтай рэалізацыі сваіх думак і персанальных эмоцый. А пра беларускую сцэну мы ўжо шмат дзе казалі.

Вітаю! Большасьць зьменаў зьвязана з паляпшэньнем тэхнічных момантаў. У гэтым годзе мы будзем ставіць трыбуны для гледачоў, што значна спросьціць агляд пляцоўкі падчас асноўнай часткі фестывалю – турніраў, бо ў тым годзе многія ня здолелі ўбачыць усё, што жадалі. Гэта будзе замест усім вядомых стагоў сена.

Па канцэпцыі: глабальна ніякіх зьмен няма, бо фестываль праходзіць восем год запар і ўжо нешта мяняць няма сэнсу, напрыклад, мяняць праграму. Тым ня менш, ёсьць некаторыя моманты. Напрыклад, у гэтым годзе мы ўпершыню будзем рабіць “Бітву двароў”, якая была актуальнай у сярэдзіне XIII стагодзьдзя. Існавалі розныя яе варыянты. У нашым выпадку ўдзельнічае 10 чалавек. Гэта, фактычна, поўнае падабенства да рэальнага бою, у якім дазволеныя ўдары шчытом, штуршкі, удары нагамі, але зь невялікімі выключэньнямі. Будзе таксама традыцыйны фармат бою 5 на 5. Ён разумее пад сабой, што баі праходзяць без усялякіх абмежаваньняў, забароненыя толькі колячыя ўдары, удары ў пах і ў неабароненыя часткі тулава. Такім чынам, у нас існуе два фарматы: рэканструкцыя рыцарскіх турніраў і рэальныя баявыя дзеяньні.
Уся астатняя праграма разьвіваецца на прыкладзе мінулых фэстаў, не дадаючы ніякіх іншых элементаў. Тым ня менш, той жа турнір лучнікаў, які мы праводзілі на “Сьвяце сонца” упершыню, будзе мець фармат звышдалёкай дыстанцыі. Калі раней мы праводзілі яго на дыстанцыю 50 метраў, то зараз у нас дыстанцыя амаль што 200 метраў, таму выносім яго за мяжу Дудутак, робім на адкрытай пляцоўцы за тэрыторыяй музея.

Традыцыйна, шмат зьмен па канцэртнай праграме. З году ў год мы эксперыментуем у розныя бакі, і гэта тая частка, якая найбольш схільная да зьменаў. У мінулы год у нас былі адыходы цалкам у фолк без пабочных стылістык. У гэтым годзе мы накіраваліся на 70% у метал, у цяжкую музыку. Многія не разумеюць, чаму тыя ці іншыя гурты прысутнічаюць на рыцарскім фестывалі. Але, тым ня менш, усе тыя гурты, якія выступаюць, маюць ідэялагічнае абгрунтаваньне. Фолкавую частку мы не ахопліваем, бо тут усё зразумела. Той жа Aillion. Здавалася б, якія адносіны мае хэві-метал да грунвальдскай тэмы, да рыцарскіх фестываляў і гістарычнай рэканструкцыі. Але, нават сама назва: метал – рыцары ў зброі, метал – металісты. Той жа Канстанцін Дудараў – лідэр гурта, вакаліст, ён жа зьяўляецца дзеючым рыцарам ордэна “Паўночнага храма”, займаецца вырабам дасьпехаў у майстэрні Steel Legacy. Канстанцін прызнаны і адзін зь лепшых майстраў у СНД, думаю, і ў Эўропе ў яго мала канкурэнтаў.
Калі казаць пра “Северный Флот”, то цэлае вялікае пакаленьне рэканструктараў вырасла на песьнях гурта “Король и Шут” і СФ ў дадзеным выпадку як прыемнік “Короля и Шута” мае месца быць. З “Эпидемией” таксама пытаньняў няма. Так ці інакш, усе гурты, нягледзячы на адыход у металёвы бок, зьявяцца на фестывалі абгрунтавана.

Так, ужо традыцыя. Калі не памыляюся, яны ў нас выступаюць ўжо чацьвёрты ці пяты раз. І кожны год у мяне пытаюць:
— Саша, будзе Кулінковіч?
— Так.
— Выдатна!

Што тычыцца кэмпінга, тут таксама няма глабальных зьмен. Але некаторыя прысутнічаюць. Кэмпінг арганізаваны на тым жа месцы, то бок гэта агароджаная тэрыторыя перад уваходам у музейны комплекс “Дудуткі” за царквой. Калі ня будзе хапаць месца (але пакуль усе ўлазяць), ёсьць у нас рэзерв на дадатковай пляцоўцы, якая прылягае да намётавага мястэчка. Будзе ў кэмпінгу тэхнічная вада. Яна была і ў мінулым годзе, але мы ўпусьцілі момант абвяшчэньня аб гэтым. Зараз яна будзе бліжэй да царквы, на процілеглым баку ад агароджы пляцоўкі. Будуць шлангі з вадой, якую можна выкарыстоўваць, кіпяціць, але ў сырым выглядзе пажадана яе ня піць.

Што датычыцца ўмоваў. Для разьмяшчэньня ў кемпінгу патрэбна будзе аплаціць экалагічны збор, які складае 2 рублі 50 капеек. Адкрыты агонь там забаронены, таму што побач і палі, і ўсялякія збудаваньні. Але дазваляецца агонь у мангалах. На тэрыторыі намётавага мястэчка будуць знаходзіцца валанцёры, якія ня будуць ажыцьцяўляць функцыю аховы. То бок, мы не нясем адказнасьць за рэчы, якія там пакідаюць, за намёты. Але тым ня менш валанцёры будуць назіраць за парадкам у лагеры, і калі што ня так – паведамляць міціцыі. Заязджаць ў лагер можна з 12 гадзіны дня пятніцы. Валанцёры пачнуць працаваць з раніцы суботы, але, магчыма, нехта зь іх будзе і ў пятніцу, каб каардынаваць па разьмяшчэньні і іншаму.

Абмяжоўваць уваход няма сэнсу. У мінулым годзе мы спрабавалі гэта зрабіць, але было “Мы прыехалі да яго”, “А гэты са мной” і так далей. Нават людзі, якія не атрымлівалі бранзалеты, знаходзіліся там, людзі, якія прыехалі не на фестываль, а толькі пабухаць у намётавым мястэчку. Мы махнулі на гэта рукой, таму кантролю на ўваходзе ў намётавае мястэчка ня будзе. Магчыма, у наступным годзе гэтую ідэю мы будзем неяк разьвіваць, але ў гэтым 2 рублі 50 капеек – экалагічны збор, які, груба кажучы, пакрывае затраты на ўтрыманьне мястэчка.

Туалеты будуць стаяць, усё будзе добра. А былі зь імі нейкія пытаньні?

Не, у гэтым годзе будзе пяць. Прынамсі, ня менш за пяць.

Увогуле, глабальна па музычнай частцы ў нас сітуацыя якая: ёсьць галоўная сцэна, так званы “Пір пасьля бітвы”, ён пачынаецца пасьля заканчэньня баявых дзеяньняў на галоўнай пляцоўцы, таму што яна адна й тая ж. Турнірныя баі і рэканструкцыя бітвы ў нас скончыцца а пятай гадзіне, і, фактычна, адразу ж пачне працаваць сцэна і да другой гадзіны ночы ідуць канцэрты. Але, апрача галоўнай сцэны, ёсьць у нас яшчэ канцэртная пляцоўка, якая знаходзіцца на плошчы паміж адміністрацыяй і рэстарацыяй. На гэтай плошчы напрацягу дню будуць выступаць музычныя калектывы, праходзіць розныя майстар-класы. Будзе вялікая тэатралізаваная праграма з удзелам тэатра, музычных калектываў, танцораў, перформераў і астатніх. Гэтая пляцоўка працуе два дні, у суботу і ў нядзелю на ёй канцэрты праходзяць, а на галоўнай сцэне ў нядзелю канцэртаў ня будзе. Па праграме ў нас так спланавана, што а 17:30 будзе закрыцьцё фестывалю. Баявая частка ў нядзелю дастаткова шчыльная. Таму ў гэтым годзе ў нядзелю мы вырашылі не рабіць ніякіх канцэртаў.

Так, гэта праўда. На працягу трох год мы намагаліся зрабіць дзьве сцэны, але мы абмежаваныя фізічнымі памерамі «Дудутак» і фізічнымі асаблівасьцямі самога комплексу. Другая сцэна была і на яго тэрыторыі, і звонку, але ўсе разы музыкі скардзіліся, што на іх выступы прыходзіць вельмі мала людзей. А сілай іх туды, зразумела, ніхто заганяць ня будзе. Атрымлівалася, што дрэнна і так, і гэтак, таму вырашылі рабіць фэст увогуле з адной сцэнай. Ёсьць шмат гуртоў, якія бы мы хацелі бачыць на фестывалі, у тым ліку, зразумела, і Forodwaith, але аб’ектыўная рэальнасьць не дазваляе гэтага зрабіць. Ніякіх злых намераў тут, зразумела, не было.

Так, канечне. Мы ня зьвязаныя з гэтым перавозчыкам ніякімі фінансавымі абавязкамі, але гэтыя людзі працуюць з намі ўжо тры гады, і, зразумела, ім ня хочацца псаваць стасункі. Кантроль за іх дзейнасьцю ажыцьцяўляецца, але, зразумела, нейкія форс-мажорныя сітуацыі мы пракантраляваць ня здольныя. Спадзяемся, што ўсё будзе файна, як мінімум у мінулым годзе незадаволеных трансферам не было.

Так. У самім Рудзенску знайсьці аўтобус ня будзе аніякай праблемы. Пры выхадзе зь цягніку трэба спусьціцца ў падземны пераход, прайсьці празь яго і літаральна празь пятнаццаць метраў будзе стаянка, на якой і будзе стаяць аўтобус. На ім будзе надпіс “Дудуткі”, альбо фестывальная афіша. Аўтобусы бясплатныя, ходзяць па раскладах.

У нас прадугледжаныя і такія варыянты. У рэзерве будуць адмысловыя аўтобусы, якія, хоць на гэта і спатрэбіцца пэўны час, падбяруць астатніх. На раскладзе вышэй ёсьць тэлефон, на які можна тэлефанаваць у падобных сітуацыях, зьвязаных з трансферам.

Аб’етыўна мы, канечне, не сабралі тую колькасьць людзей, якая планавалася, але па астатняму заяўленаму на фестывалі ўсё прайшло выдатна, усе заяўленыя блокі мерапрыемства адбыліся, як і было абяцана. Па колькасьці гледачоў сітуацыя была адразу прагназуемая: гэта быў толькі першы фестываль, праз тыдзень праходзіў фестываль “Купальскае Кола”, агульная фінансавая сітуацыя ў краіне, калі даводзіцца выбіраць паміж фестывалямі. Але, зараз можна сказаць, што з таго, што чакалася па наведвальнасьці, было рэалізавана прыблізна 70%, а зноў жа, па рэалізацыі ўсіх нашых задумак, напэўна, 150%. У наступным годзе фестываль будзе дакладна, мы для сябе зрабілі высновы, некаторыя моманты, зразумела, будзем пераглядаць, але ў цэлым, мяркуючы па пазітыўных водгуках людзей, фэст прайшоў файна. Адзінае, паўтаруся, вельмі шкада, што людзей было менш, чым планавалася.

Зараз у нас ідзе фінальная частка падрыхтоўкі да фестывалю “Наш Грунвальд”, таму на пэўны час перамовы прыпыніліся. Зноў жа, пакуль няма дакладных дамоўленасьцяў, астатнія планы агучваць не хацелася б. Наконт Cruachan і Primordial – гэта праўда, працэс перамоваў з гэтымі гуртамі сапраўды ідзе.

На дадзены момант плануецца, што ў першы дзень будзе ўдарная канцэртная праграма, якая пачнеццца недзе а першай гадзіне дню і скончыцца недзе каля другой ці трэцяй гадзінаў ночы. У гэтым годзе, акрамя канцэрту, у нас быў яшчэ і вялікі этнічны блок, як тое факельнае шэсьце на рэчку пасьля музычнай праграмы, вогнішчы, варажба, ля ракі ўзнаўлялася менавіта абрадавая частка сьвята Купальле. Мы гэта захаваем. Гэта ўсё пройдзе і ў наступным годзе не пазьней за трэцюю гадзіну ночы, каб прыцягнуць большую колькасьць людзей.



Другі дзень будзе рэлаксавым. Канцэрту ня будзе, але будзе працаваць вялікі рынак рамесьнікаў, будуць працаваць шмат атракцыёнаў, майстар-класаў. У гэтым годзе ў нас былі майстар-класы, якія дагэтуль не рэалізоўваліся нідзе ў Беларусі і бліжэйшых краінах, напрыклад па апрацоўцы крэменю. Вядома, што ў Беларусі былі самыя глыбокія шахты ва Ўсходняй Эўропе ў эпоху Бронзавага веку, і нашымі майстрамі была цалкам адноўленая апроцоўка гэтага каменю. Падчас майстар-класу з крэменю вырабляліся нажы, наканечнікі стрэлаў і іншыя прылады працы. Таксама ў нас было шмат сапраўды цікавых лекцый, і ў наступным годзе мы таксама плануем іх рабіць. Дык вось гэтыя лектары атачылі майстра па крэменю і літаральна завалілі яго пытаньнямі. Здавалася б, яны павінныя ўсё ведаць пра гэты працэс, але вось атрымалася наадварот. Была вялікая тэатралізаваная пляцоўка, на якой за два дні выступіла каля 15-20 калектываў: танцавальныя, тэатры, перформеры, было шмат флэшмобаў, людзей вучылі танцам. Была цікавая інтэрактыўная пляцоўка, где можна было як, напрыклад, палятаць на паветраным шары, так і палазіць на скаладроме, пагуляць у настольныя гульні. Адлоўлівалі “ведзьмаў”, хадзіў “чумны доктар”, быў адмысловы шатландскі лагер з цэлым шэрагам нацыянальных забаваў. Усё было антуражна і адпаведна аформлена. Стаялі адмысловыя намёты, дзе людзям распавядалі пра абрад Купальля. Такім чынам, пляцоўка складалася са шматлікіх блокаў, аб’яднаных адной ідэяй Сьвята. Прыкладна такая праграма плануецца і на другі дзень фестывалю ў наступным годзе.

Так, “Грунвальдам” сканчаецца самы цяжкі перыяд нашых летніх фестываляў, але далей пройдзе яшчэ тры мерапрыемствы. 13 жніўня ў парку гісторыі “Сула” пройдзе фестываль па раньняму сярэднявеччу «Путь викингов». Там таксама будзе канцэртная праграма, але, у адрозьненьні ад “Нашага Грунвальда”, тут праграма будзе больш дасканалай і зьвязанай зь гісторыяй вікінгаў, і, зразумела, асноўным музычным складнікам будуць фолк-калектывы, ніякіх электронных інструментаў. Зараз мы яшчэ разглядаем удзел некалькіх метал-каманд, але пакуль што гэта ў падвешаным стане. Але, я думаю, ужо на наступным тыдні мы анансуем поўны склад удзельнікаў канцэртнай праграмы. Фестываль праходзіць у першы раз, таму гучных імёнаў у складзе ня будзе, але цікавыя фолк-гурты будуць дакладна.



Другое мерапрыемства – “Мсьціслаўскі фэст” 24 верасьня ў горадзе Амсьціславе. Тэматыка – таксама ваенна-гістарычная рэканструкцыя. Музычны складнік пакуль цалкам не сфармаваны, але будзе нешта кшталту фармату “Нашага Грунвальда”: фолк, этна, рок і г.д.

У гэтым годзе ня будзе фэсту “Менск старажытны”. Тут такая дзіўная сітуацыя, што ў Савеце Міністраў зацьверджаны графік правядзеньня фестывалю – раз на два гады. Таму, гэты год пралятае 100%, і калі мы ставілі пытаньне, чаму так атрымалася, паступіў адказ, што ва ўстанове вырашылі, што нам трэба будзе сабрацца зь сіламі і адпачнуць, і зрабілі нам такі перапынак. Хацелі зрабіць у гэтым годзе фэст пад іншай назвай, але тут ёсьць свае нюансы, таму па незалежных ад нас падставах фестывалю ў гэтым годзе ня будзе. Будзе невялічкая лакальная імпрэза ў парку Цівалі 4 верасьня замест “Менску старажытнага”, яна будзе анансаваць фэст у наступным годзе. На бліжэйшы час планы такія.

Канцэрт прайшоў на ура! Мы хацелі, каб другі вясновы сольнік быў больш якрім, крутым, дынамічным, чым першы (ён адбыўся 2015.09.12). Шмат сіл і энергіі ўклалі ў падрыхтоўку, бо яго рабілі сваімі сіламі, і атрымалі найвелізарнейшы пазітыўны зарад. Вядома ж, канцэрт выйшаў бомбавы дзякуючы ўсім тым людзям, якія прыйшлі на сольнік. У музычнай частцы мы пастараліся аб'яднаць фактычна ўвесь матэрыял за 8 гадоў існаваньня гурта (гэта значыць, пачынаючы з рэлізаў 2008 году). Было шмат сьвятла, выдатныя вядоўцы, якія давалі нам адпачыць, а публіку заводзілі вясёлымі конкурсамі і дарылі мноства падарункаў ад гурта, таксама, упершыню мы стварылі і прадэманстравалі відэасуправаджэньне для кожнай песьні, што надало канцэрту яшчэ большай атмасфернасьці і моцы. Як заўсёды, мы намагаліся выкладвацца на поўную, гэтак жа было і па іншы бок сцэны — нашая вялікая MSFamily уладкоўвала поўны адрыў.

Тур — гэта абсалютна асобная гісторыя. Усё пачынаецца задоўга да туру, і самае важнае, каб жыхары гораду, у які каманда едзе выступаць, ведалі пра гэты канцэрт. Мы неаднаразова сутыкаліся зь сітуацыямі, калі пасьля канцэртаў людзі пісалі, што нават і ня ведалі, што мы прыязджаем у іх горад. Гэта ўжо ляжыць у большай ступені на арганізатарая і яго падыходу да канцэртаў. Часта бывае так, што калі арганізатар не зацікаўлены, то ён палец аб палец ня ўдарыць, калі ён застрахаваны мінімальнымі ўмовамі ад гурта. Ну і гэтак жа мы заўважылі, што дзень тыдню таксама вельмі важны для насельніцтва, мы зрабілі высновы, што самыя канцэртныя дні гэта пятніца і субота, ва ўсе астатнія ўжо ў людзей ёсьць шмат прычын, па якіх яны ня могуць наведаць канцэрт, часьцей за ўсё гэта раньні паход на вучобу ці на працу. Але асабіста мы лічым, што гэта не падстава пазбаўляць сябе зараду пазітыўнай энергетыкі і драйву, бо канцэрт улюбёнага гурта бывае па сутнасьці раз у год.

Сказаць, што ў іншых гарадах добрая наведвальнасьць была паўсюль, было б не зусім праўдай, залы вядома былі далёка не пустыя, але і аншлагаў не было. Усё вельмі залежала як мінімум ад 3-х самых важных фактараў. Але так, як сабрала сталіца, яшчэ ні адзін горад ва Ўкраіне не зьбіраў (спадзяемся, гэта часовая зьява). На нашую думку, мы ўжо сталі больш дасьведчаныя ў гэтым плане і будзем зараз гэта ажыцьцяўляць у жыцьцё. Пасьля наступнага туру падзелімся з вамі новым вопытам і ўражаньнямі.

Нашая творчасьць акцэнтавана на ўкраіна- і расейскамоўную публіку. Па праўдзе, мы ня бачым асаблівага сэнсу ехаць на Захад, бо нас у выніку не да канца зразумеюць, так як ва ўсім сьвеце міжнародным мовай зьяўляецца ангельская. Мы веееельмі любім, калі публіка сьпявае з намі. Такім чынам, калі мы захочам паехаць выступаць на Захад, ды і наогул па ўсім сьвеце, нам трэба будзе сьпяваць на зразумелай для людзей мове, на ангельскай.

На самай справе складанага ў нашым жыцьці нічога няма і быць ня можа, усё залежыць ад рашэньня чалавека і яго матывацыі. Напрыклад, сказаць каму-небудзь: калі ты ня кінеш ужываць алкаголь, у цябе пачне прагрэсаваць цыроз печані, думаю, у нармальнага чалавека ў імгненне зьявіцца і сіла волі, і вытрымка, і выдатна харчавацца ён, як аказваецца, любіць)) Таму ўсё залежыць ад чалавека. Мы сапраўды ў пэўны момант жыцьця для сябе ўсё прааналізавалі і зрабілі высновы, што гэта нам ня трэба! Мы не займаемся актыўнай прапагандай, але з радасьцю дзелімся досьведам з тымі, хто мае патрэбу ў дапамозе і падтрымцы.
Што да назвы, гэта доўгая і вясёлая гісторыя. А калі коратка, то наш першы вакаліст заявіў калектыў на першы фестываль менавіта з такой назвай, а не з назвай гурта, якая ўжо была на той момант. Тады шмат абмяркоўвалі зьмену назвы гурта, але так нічога і ня вырашылі, а вакаліст узяў на сябе адказнасьць, і ня зь кім не параіўшыся, заявіў, што банда будзе называцца менавіта Morphine Suffering. Такім чынам, з-за таго, што мы карабель ужо назвалі, вырашылі, што з такім імем ён і паплыве. :)

У нас быў вельмі няпросты перыяд паміж запісам першага і другога альбомаў. Самае значнае — гэта частыя зьмены складу, паколькі знайсьці аднадумца і чалавека, які будзе ўкладвацца ў творчасьць так, як і мы, аказалася ох як няпроста. Касьцяк гурта (гітара, бубны, вакал) як раз утварыўся практычна праз год пасьля выпуску першага альбому (Світло Не Згасне, 2011), і менавіта гэтым складам ствараўся другі лонгплэй " Пам'ятай Хто Є Ти». За гэты перыяд мы вельмі зьмяніліся і пачалі глядзець на сьвет інакш (упэўнены, так ва ўсіх), і ніхто тады ня ведаў, якім выйдзе ў нас другі альбом, не было ні планаў, ні выразных ідэй, проста мы былі гатовыя да працы. Было шмат нарыхтовак, але самая актыўная фаза пачалася ў траўні 2014 году, калі мы з хлопцамі зьехаліся на адну кватэру і пачалі тварыць. І ўжо ў кастрычніку мы прыйшлі да Сяргея Любінскага на Revet Sound і пачалі запісваць першыя трэкі да альбому. Што тычыцца пасылу музыкі і тэкстаў, тут усё проста і без праблем — мы перакладалі на музыку і тэкст усё тое, што мы адчуваем, перажывалі і перажываем. Упэўненыя, што кожны чалавек нават у адным і тым жа тэксьце адчуе розны пасыл і нават зразумее тэкст па-свойму, і гэта крута, таму што ўсе мы індывідуальныя. Каханьне, дабро, сіла, мужнасьць і радасьць — гэта аснова нашага жыцьця і нашых тэкстаў, таму не забывайце, хто мы ёсьць! І не паддавайцеся ўплыву натоўпу, прытрымлівайцеся таго, да чаго вас вядзе сэрца.

У той час Ключнік прымаў удзел у праекце «Фабрыка зорак», а пазьней вырашыў надаць больш увагі сольнаму праекту па-за цяжкай музыкай. Быў прэцэдэнт з правамі на песьні, выконваць якія Юры першапачаткова забараніў, але паколькі песьні-та пісалі ўсе разам, неўзабаве мы вырашылі гэтае пытаньне і аўтарскія правы на песьні ў яго выкупілі. Таму на дадзены момант гурт Morphine Suffering зьяўляецца выключным праваўладальнікам усіх рэлізаў пачынаючы з 2008 году.

Улад: З Андрэем мы былі знаёмыя даўно, але ніхто не падазраваў, што ён можа апынуцца ў нас у складзе. Яго кандыдатуру прапанаваў наш, на той момант, басіст, і мы далі Андрэю магчымасьць праявіць сябе, таму што ён нам быў вядомы супер-брутальным пацаном з экстрым вакалам са сталічнага дэткор гурта. А ягоны чысты вакал апынуўся вельмі добрым і душэўным, і мы зламаліся перад гэтым і ня здолелі яго ня ўзяць.

Андрэй: Павінен сказаць, што ў гурт Morphine Suffering я патрапіў дзякуючы знаёмству з басістам які граў у гурце на той момант, у 2012-м годзе. Morphine Suffering тады ўжо былі на слыху, мне падабаліся песьні і матэрыял у цэлым. Калі мне прапанавалі запісаць дэмку на адну зь песень гурта, зрабіў я гэта не вагаючыся. Гэта была песьня «Моє серце», мне яна падабалася больш за астатнія, у ёй можна было максімальна раскрыць чысты вакал, ну і паказаць, на што я здольны. Празь некаторы час мне патэлефанавалі і запрасілі на рэпетыцыю, дзе адразу ж трэба было прасьпяваць разам з гуртом, з гэтым ніякіх праблем ня ўзнікла, бо я ведаў усе песьні і лірыку на памяць. Зносіны з хлопцамі мне вельмі спадабалася, атмасфера рэпетыцыі распаліла ўва мне агонь і жаданьне займацца і працаваць у гэтым гурце, я моцна хваляваўся за вынік, хлопцы мне падаліся вельмі пазітыўнымі і кантактнымі, асабліва Лёша! Па праўдзе кажучы, дзіка хваляваўся, думаю, нямала вакалістаў хацелі б апынуцца на маім месцы. А потым мяне прынялі ў гурт, нават без выпрабавальнага тэрміну, чаму я вельмі ўзрадаваўся. Але і разумеў усю ступень адказнасьці, бо хлопцы часта езьдзяць і даюць канцэрты, мне трэба быць у форме і пасьпяваць за імі. Павінен сказаць, што займаючыся і рэпетыруючы ў гурце, дзякуючы хлопцам і іх навучаньням, я вельмі нядрэнна падняў свой узровень як вакаліста і музыкі ў цэлым, рэпетыцыі і канцэрты аказалі значны ўплыў на мяне, за што я буду ўдзячны хлопцам заўсёды!

Цяпер ужо ўсе дарослыя дзядзькі і аброслыя кучай як рабочых, так і хатніх клопатаў. Але з дня ў дзень мы шчыльна ўзаемадзейнічаем ва ўсіх пытаньнях, мы — каманда, мы пераадольваем складанасьці, плануем, думаем, трэніруемся, адпачываем, ну і вядома ж, творым і імкнемся да таго, каб станавіцца яшчэ круцей і цікавей, дарыць яшчэ больш радасьці і драйву.

З гадамі адбылося так, што мы ўсе астатнія справы сталі падладжваць пад рэпетыцыі, а не рэпетыцыі пад свае справы. Бо гэта тое, чым мы жывем, што нас напаўняе, натхняе і дорыць адчуваньне шчасьця і радасьці. Рок — гэта ня стыль музыкі, рок — гэта стыль жыцьця. Калі ты ступіў на гэтую сьцежку, наўрад ці ты ўжо зь яе сыдзеш.

Падчас туру пастаянна адбываюцца розныя гісторыі такога плану. То выпадкова затапілі здымную кватэру, але бяз дрэнных наступстваў, то ехалі адзін у аднаго на галовах ды яшчэ і з кучай рэчаў, то трапілі ў невялікае ДТЗ на бусе. А яшчэ нерэальныя рэчы з тэхнікай адбываліся: ці гукавая картка барахліла, або працэсар, радыёсістэмы маглі высякаць, ноўтбук не заўсёды добра сябе паводзіў. Выпадковыя знаёмствы і сустрэчы, умовы ў якіх мы жылі, ежа, грымёркі, лічыць не пералічыць колькі ўсяго адбывалася)

Па праўдзе, вельмі хвалюемся. Хоць за плячыма ўжо больш за сотню канцэртаў, але выступ у іншай краіне — гэта як першы выступ гурта. Але мы настроены на пазітыў і на брацкую любоў. Хочацца бліжэй пазнаёміцца з іншай культурай і зь людзьмі, разам пасьпяваць, паскакаць, патанчыць і наогул крута правесьці час. Ну і спадзяемся, што ўсё пройдзе на ўра, і наш прыезд у Менск і ў іншыя гарады Беларусі стане добрай традыцыяй. Мы вельмі перажываем і актыўна рыхтуемся, будзем выкладвацца на ўсе 100500!)

Вольга, клавішы Woe Unto Me

Тут ня будзе ўнікальнай гісторыі пра тое, як адзін дыск перавярнуў сьвет, успрыманьне і сфарміраваў музычны густ. Калісьці даўным-даўно, гадоў зь дзесяці, мы зь сястрой мала-памалу адкрывалі для сябе гурт за гуртом. І, як тое бывае менавіта зь метал-музыкай, калі ты да яе ўжо прыахвоціўся, то гэтак і будзеш яе слухаць. Дарэчы, у свой час менавіта наш гітарыст Арцём Сярдзюк у многім паўплываў на выбар музычных пераваг у метале, за што Арцёму і дзякуй.

Унутраных канфліктаў кшталту “тыждзяўчынка”, “як ты можаш такое слухаць” ніколі не было, а што датычыцца асяродзьдзя, то, канечне, сітуацыі ўзьнікалі. У якасьці адказу на што заўсёды хацелася проста зрабіць музыку ў навушніках грамчэй. Безумоўна, вобраз прыгожай дзяўчыны сам па сабе выглядае дастаткова выйгрышна, што ўжо казаць пра метал… Цяжка адказаць, якія козыры гэта дае, асабіста я ніколі ня ўмела імі карыстацца.

Не сказала б, што існуюць нейкія канкрэтныя жанчыны, зь якіх мне хацелася б браць прыклад. Хутчэй, ёсьць зборны ідэал з блізкіх мне людзей, знакамітасьцяў і мастацкіх вобразаў, да якога я імкнуся. Гэты ідэал адначасова зьвязаны з талентам і творчасьцю, зь сілай і свабодай духу, жаноцкасьцю. А ідэальным падарункам на 8 сакавіка для мяне мог бы стаць кавалачак сапраўднай вясны.

Насьця, вакал Exist-M

Калі высьвятляць, якім чынам я зацікавілася метал-музыкай як накірункам, то гэта заслуга маёй настаўніцы па ангельскай мове. А калі разглядаць метал-рух як тусоўку, то я не асацыюю сябе зь ёй. Спадзяюся, на нас зьвяртаюць увагу як на музыкаў, а не як на народ, які круціцца ў пэўных колах. Улічваючы, што збольшага ў маім асяродзьдзі знаходзіліся людзі, якія падзялялі мае музычныя перавагі, дысанансу не было. Зноў жа мне пашанцавала з бацькамі, якія, у адрозьненьні ад большасьці, адэкватна рэагавалі як на перавагі, так і на мае пачынаньні. Але ад звычайных абывацеляў, кшталту калег з працы ды аднагрупнікаў, не аднойчы чула падобнага роду неўразуменьне. Безумоўна, “ваў-эфект” ад прыгожай дзяўчыны мае месца і падыгрывае, аднак гэта працуе толькі на пачатковых этапах і на знатакоў ніякім чынам ня ўзьдзейнічае. Год дзесяць таму жанчына ў экстрымальным вакале была дзівам, чаго ня скажаш пра рэаліі сёньняшніх дзён. Ці было гэта козырам для нашага гурта – пытаньне спрэчнае. З аднаго боку, гэта працавала на прывабліваньне публікі, з другога, зашмат увагі ўдзялялася маёй персоне, а не музычнаму складніку.

Самы яскравы прыклад той, які наглядны. Таму, якім бы банальным гэта не здавалася, самая галоўная жанчына ў маім жыцьці – мая мама. Гэта чалавек, які мае неверагодную сілу волі, мудры, поўны любові і гатовы яе дарыць без астачы. Таму навошта хадзіць далёка і кідацца гучнымі імёнамі, калі яны зусім побач?

Самым падыходзячым падарункам на 8 сакавіка для мяне было б спантаннае падарожжа. Я за эмоцыі, а не за матэрыяльныя даброты.

Эльвіра, вакал Omut, Folcore

Калі мне было дванаццаць год, у Omut быў перапынак у творчасьці, і мой брат зь гітарыстам Omut Кірылам арганізавалі ў Драгічыне гурт пад назвай Heart Work. Мяне запрасілі проста паглядзець на адну з рэпетыцый, дзе мне вельмі спадабалася атмасфера. Пазьней мне прапанавалі прыняць у ёй непасрэдны ўдзел: гурт граў каверы на Nightwish, зь іх рэпертуару мне было прапанавана выбраць лірычную песьню. Я выбрала “Walking in the Air”, якую выканала акадэмічным вакалам. Па пэўных прычынах гурт распаўся, і ў гэты ж момант (2008 год) аднавіўся гурт Omut, куды мяне запрасілі. Са сваіх першых наведваньняў братавых рэпетыцый я і пачала слухаць метал, у школе Nightwish рэкламавала. Мама падтрымлівала мае музычныя перавагі, яна музыка, любіць паслухаць што-небудзь арыгінальнае. Дагэтуль, калі прыязджаю дадому, прывожу ёй які-небудзь новы альбом. Аднойчы мама камусьці сказала, што ў мяне такі голас, бо я сьпяваю ў метал-гурце. На іх рэпетыцыях вельмі гучна, прыходзіцца гэту справу перакрыкваць.

Часам, калі мяне прадстаўляюць у кампаніі і кажуць, што я вакалістка Omut, людзі пачынаюць глядзець на мяне інакш. Аднак я лічу, што падзел па палавых прыкметах ужо нідзе не актуальны. Вунь, нават у «Белавія» зьявілася жанчына-пілот.

Сапраўдным прыкладам для мяне была мая бабуля. Яе ня стала, калі мне было чатырнаццаць, і я вельмі шкадую, што раней не ўспрымала яе мудрыя парады. Бабуля была аўтарытэтам ня толькі для ўсёй сям’і, але і для ўсіх, хто яе ведаў. Цудоўная гаспадыня, жонка, маці, бабуля – пра яе жыцьцё можна было кнігі пісаць! Яна любіла нас як ніхто іншы, і менавіта бабуля – прыклад для мяне, чалавек, на якога я хачу быць падобная.

На восьмае сакавіка для мяне было б ідэальна правесьці дзень у коле сям’і, пажадана ў вёсцы, ля вогнішча, як мы гэта рабілі калісьці. І каб ва ўсіх аніякіх клопатаў. Нават падарункаў ня трэба.

Сьвятлана, вакал Kliodna

Мой тата – прыхільнік класічнага року. Калі мне было чатырнаццаць, ён прынёс касету гурта Nightwish і націснуў кнопку play. З гэтага ўсё і пачалося. Такіх эмоцый у сваім жыцьці я яшчэ не адчувала. Сур’ёзна, музыка, якую я пачула, цалкам перавярнула мой сьвет! Самае забаўнае, адзінае, што мяне ў ёй зьбянтэжыла, гэта оперная манера вакалу Тар’і.

Ніякіх канфліктаў наконт музычных густаў у мяне не было. Што датычыцца жанчын, зь якіх хацелася б браць прыклад, то мяне захапляе элегантнасьць і жаноцкасьць вакалісткі Epica. Сімона – сапраўдная лэдзі! Ва ўсім яе вобразе ёсьць нейкая гармонія, спакой, упэўненасьць. Мне бы хацелася валодаць падобнымі рысамі. Таксама не магу не адзначыць харызматычнасьць Флор Янсэн, яе здольнасьць перадаць усю глыбіню эмоцый песьні і яе надзвычайны голас. А яшчэ крутая Тэйлар Момсэн, люблю яе стыль і гэткі пафігістычны, абкураны вобраз. І шыкоўны вакал Лізі Хэйл! О, гэта сапраўдны драйв! Карацей, пайшло-паехала маё раздваеньне асобы.

Выдатным падарункам да восьмага сакавіка для мяне можа стаць поўнае збавеньне ад прастудных захворваньняў ды ідэальнае здароў’е яшчэ хаця б гадоў сто… і паветраны шарык. Чаму мне яшчэ ніхто і ніколі не дарыў паветраны шарык?

Лора, бас Omut

Усё пачалося ў далёкім 2001 годзе. Як цяпер памятаю: сяжу на кухні, працуе радыё. Празь некалькі папсовых песень аб’яўляюць цалкам незнаёмы мне да таго моманту гурт Rammstein. Мне захацелася зрабіць грамчэй – гэта было нешта новае, незвычайнае. Наступным днём я адразу пабегла ў бліжэйшую краму і набыла касету Rammstein “Mutter”. Яна была заслухана да дзірак, а зараз ляжыць на памяць як рэліквія. Дзякуючы Rammstein стала цікавіцца цяжкай музыкай, паступова адкрываць для сябе ўсё новыя і новыя жанры, гурты, выканаўцаў. І, канечне ж, зьявіліся сябры па інтарэсах, якія ўцягнулі мяне ў метал-рух з галавой. Спачатку мне падавалася, што выконваць метал – доля толькі брутальных валасатых ды барадатых мужыкоў. Але мары спраўджваюцца, часам. Я выконваю і слухаю тое, што падабаецца мне. А з боку іншых было зьдзіўленьне, кшталту: “Ты і на басе? А як ты яго падымаеш? У цябе ж пальцы танчэй за басовыя струны!” Аказваецца, і далікатныя на першы погляд дзяўчынкі могуць выдаваць на сцэне цяжкі рок. З другога боку, многія знаходзяць, што дзяўчына, якая грае на басе, гэта дужа сэксуальна і незвычайна. Тым ня менш, калі пастаянна шукаць нейкія перавагі ад гэтага ці ад чаго іншага, аднойчы можна згубіць сябе і стаць залежным. А метал – гэта свабода, ён шматбаковы, бязьмежны, ён – частка майго жыцьця. Упартасьць і вера ў свае сілы дапамагаюць дасягнуць высокіх рэзультатаў. На жывых выступах я зараджаюся энергіяй залы, гэта дарагога каштуе…

Я ніколі не шукала сабе ідэал, куміра. Але ёсьць такая жанчына, зь якой я брала і буду браць прыклад ва ўсім. І гэта мая маці – вельмі добры, мудры, мяккі чалавек.
Для мяне не існуе панятку ідэальнага падарунка, ці то дзень нараджэньня, ці то восьмае сакавіка. Я ўмею радавацца дробязям. А яшчэ галоўнае – людзі, якія побач са мной у гэтыя перадсьвяточныя дні. Менавіта яны звычайна ствараюць атмасферу сьвята і чараўніцтва.

Мы пагутарылі з франтмэнам Зьміцерам Лаўровым.

Merrimack

Perversifier: Насамрэч, мяне ніколі асабліва не цікавілі “Чорныя Легіёны”, я асабіста лічу, што толькі Mutiilation і Vlad Tepes зьяўляюцца гуртамі, вартымі ўвагі. Большасьць астатніх запісаў надзвычай слабыя ў музычным плане. Што датычыцца захапленьня Légions Noires, падчас свайго існаваньня яны нікога не цікавілі, інтарэс да іх абудзіўся пасьля многіх год. Мяркую, іхняя гісторыя можа служыць толькі ў якасьці спажывы для фантазій уражлівых людзей, якія трызьняць небясьпечнымі і таямнічымі групоўкамі, як Inner Circle. У выпадку зь Légions Noires было не зусім так: сабраліся маладыя людзі, якія хацелі граць black metal, запісваць дэмкі і спрабавалі быць сур’ёзна ўспрынятымі. З тых часоў французская сцэна нарадзіла шмат цікавейшых гуртоў. І вельмі авангардных, як Deathspell Omega і Blut Aus Nord, і тых, хто зьмешвае розныя накірункі з традыцыйным чорным металам, як тое робяць Diapsiquir або Blacklodge. І бясконцая колькасьць “артадаксальных” гуртоў, якія я бы ахарактарызаваў як абаронцаў зьнікаючага black metal з сатанінскім і рэлігійным ухілам.

Perversifier: Мы па-ранейшаму верныя сабе. Цяжка кваліфікаваць «камерцыйны» black metal, таму што амаль немагчыма зарабіць ім грошы, каб жыць. Кажуць, што многія скрывілі гэты стыль, каб зрабіць яго даступным для большай колькасьці людзей, але я мяркую, што гэта лагічнае разьвіцьцё, якое адбываецца ва ўсіх стылях музыкі. Дыстанцыя пашыраецца, узьнікаюць яшчэ больш экстрэмальныя гурты, іншыя зьяўляюцца значна больш даступнымі, велізарная колькасьць спрабуе скампанаваць вельмі розныя музычныя стылі, і ўсе вельмі любяць разважаць пра true black metal. Для мяне Black Metal можа быць толькі true, астатняга не існуе. У нас няма ніякіх спецыяльных намаганьняў, неабходных для падтрыманmня цэласнасьці нашага мастацтва. Усё натуральна: мы прапаведуем тое, у што верым самі. Мы граем музыку o стылі, які любім. І нават калі гук мадэрнізуецца, першапачатковы дух захоўваецца нават праз 22 гады пасьля нашага утварэньня.

Perversifier: Marduk зьяўляюцца адным зь нешматлікіх “вялікіх” гуртоў, які мы паважаем і які, як і мы, не зьмяніў свой стыль на больш даступную музыку. Яны па-ранейшаму выкарыстоўваць корпспэйнт, па-ранейшаму граюць вельмі традыцыйны black metal, вырашаюць тыя ж пытаньні, што і на пачатку творчага шляху. Яны сумленныя, і я думаю, што прыход Mortuus у гурт быў надзвычай карысным. Гэта быў вялікі гонар для нас, каб здзейсніць паездку зь імі ў 2009 годзе, як мы ганарымся і тым, што езьдзілі ў тур з Mayhem у 2014. Ёсьць вельмі мала гуртоў, якія праз 25 гадоў не зьмянілі кірунак і дагэтуль горда трымаюць сьцяг Black Metal. Абодва тура былі поўныя выдатных уражаньняў, як па-чалавечы, так і ў музычным плане. Мы любім іхнюю музыку, мы падзялілі многія рэчы, абмеркавалі многія тэмы, і цяпер рэгулярна кантактуем.

Perversifier: Merrimack будзе граць свой Black Metal, як ён умее тое рабіць: чыста і бескампрамісна. Нам ня церпіцца ўпершыню выступіць у гэтай краіне, каб ачарніць вашыя душы і несьці нашае слова. Мы будзем выступаць на працягу гадзіны, што даволі рэдка для нас, а таксама выканаем 3 новыя песьні, 2 зь якіх яшчэ ніколі не гучалі са сцэны. AMSG!

Luctus

Kömmander L: Уяўляю, што Беларусь адрозьніваецца ад Летувы. Мы вельмі радыя магчымасьці ўбачыць вашую краіну. Пакуль што ў нас няма зь ёй ніякіх стасункаў, ня ўлічваючы аднаго нашага прыяцеля-беларуса, які жыве ў Вільні.

Kömmander L: Рады гэта пачуць! Новы альбом – адзін з найважнейшых крокаў у маім жыцьці. Гэта ня проста музыка, гэта асабісты духоўны досьлед. У музычным плане “Ryšys” – больш сталы і вызначаны ў параўнаньні з папярэднімі альбомамі. І я ім вельмі ганаруся.

Kömmander L: Я думаю, гэта хутчэй прыродны інстынкт. Навошта давярацца чужой мове, калі нашая – сапраўднае багацьце з погляду аўтэнтыкі і філалогіі? Сьпяваць на ангельскай – гэта пэўны трэнд. Шмат хто робіць гэта, каб быць зразумелым для міжнароднай супольнасьці. Але black metal – гэта жанр, які ня мае патрэбы ў тым, каб быць зразумелым. Мова ня будзе перашкодай для тых, хто хоча азнаёміцца з тэкстамі, заўсёды можна зьвярнуцца да перакладаў…

Kömmander L: Мы сканцэнтруем усе ўнутраныя вібрацыі, каб перадаць ауру нашай музыкі. Наш выступ будзе ня толькі музыкай, але апусканьнем у іншы сьвет. Рыхтуйцеся – наш рытуал здрыгане вашыя душы, калі яны ў вас ёсьць.

Todestriebe

Morkbeast: Асабіста для нас цяжкасьцей у гэтым накірунку не ўзьнікала. Ці ж мы надавалі ім зусім іншае значэньне. Што датычна арганізацыі мерапрыемстваў, тут думаю, што так, але далёка не ва ўсіх.
Бо, каб арганізаваць нешта па-сапраўднаму годнае, трэба прыкласьці нямалыя высілкі. А далёка ня ўсе пагодзяцца па шэрагу прычын, як арганізатар, так і кіраўніцтва клуба. І справа тут зусім не ў духоўнасьці грамадзян. Можна спрабаваць дамовіцца, але і на гэта ня ўсе пойдуць.
А некаторыя і зусім ня ўмеюць. Ды й ня хочуць. Датычна спадара Энтэа…
Ён толькі там, дзе можна нешта ўзяць. Пашумеў, падняў трохі самаацэнку і супакоіўся. Магчыма будзе спрабаваць яшчэ, але, думаю, зь меншым посьпехам. Бо зрыў такіх мерапрыемстваў ударае зусім не па духоўнасьці. І нехта ж можа стукнуць у адказ. Зараз актыўнасці не праяўляе. Сьціх.

Morkbeast: Добрая творчасьць. Дэбют мне спадабаўся. Музыкі падрыхтавалі выдатную працу, дамагліся менавіта таго, чаго хацелі.
Прасьцей сказаць, што black metal можа быць яшчэ больш небясьпечным, нашмат небясьпечней. А unblack metal – усяго толькі вытворнае, і, на мой погляд, вельмі супярэчлівае. Я б ня стаў успрымаць гэта блізка да сэрца. Але другое, як і першае, гэта мастацтва.

Morkbeast: Гэта напамін пра тое, каб наведвальнік не забываў, куды ён прыйшоў і навошта. І не зьдзіўляўся таму, што ён можа стаць міжвольным удзельнікам дадзенага мерапрыемства. Далёка ня ўсё можна кантраляваць. Ды й ня трэба.

Morkbeast: У асноўным, гэта будзе матэрыял з апошняга альбома “Vicarius Filii Dei” і, магчыма, некалькі кампазіцый з папярэдняй кружэлкі.
Паколькі мы ўпершыню ў Менску, упэўнены, нам, як і наведвальнікам дадзенага мерапрыемства, будзе цікава і карысна правесьці гэты час.

Ulvdalir

Winterheart: Санкт-Пецярбург — гэта Сатурн! Таму, калі ты надзелены якімі-небудзь пачуцьцямі, то будзеш адчуваць ягоную энергетыку пастаянна. За ўсіх не адкажу… але я напэўна адчуваю грозную, шэрую веліч гэтага гораду. А наконт усяго пералічанага вышэй магу сказаць, што гэта хутчэй залежыць ад кожнага індывідума і ягонага настрою.

Winterheart: Ня маю ўяўленьня, што гэта азначае! Галоўнае — быць сумленным з самім сабою, усё астатняе будзе вынікаць у тым жа рытме. Усе гэтыя размовы «тру ня тру» мяне не цікавяць. Папахвае дзіцячым садком!

Winterheart: Ня слухаў яго. Асабіста знаёмы зь некаторымі прадстаўнікамі жаночага полу ў гэтым асяродзьдзі, і ўсе яны выклікаюць толькі станоўчыя эмоцыі. Тут зноў жа ўсё залежыць ад індывіда.

Winterheart: З д'яблам у нашых палаючых сэрцах!

Massenhinrichtung

A.E.O.N.: Я б не сказаў, што «Zakon Zbroi» на 100% альбом «памяці». Мне здаецца, гэта хутчэй альбом- «рэха» ці, напрыклад, альбом- «вобраз» па прынцыпе фотакарткі. Таму мемарыялы і геаграфічныя пункты я б назваў ня «месцамі памяці», а «месцамі сілы», адкуль зачэрпнуў асноўны сюжэт. Ну, вядома, у першую чаргу гэта Брэсцкая Крэпасьць і берагі зьліцьця Заходняга Буга з Мухаўцом. Але месцы, якія найбольш дакладна перадаюць атмасферу «Закона Зброі» — мемарыял вёскі Шунёўка ў Докшыцкім раёне і мемарыял «Навумавічы» пад горадам Сапоцкін. Там, у раёне Сапоцкіна, дарэчы, можна знайсьці вагон такіх кропак, калі пакапацца добра.

A.E.O.N.: «Наўскі Дзень» — старая песьня, якую наогул не планавалася публікаваць у бліжэйшы час. Гэта не рэліз, ня сінгл — проста адзін з пакуль не рэалізаваных трэкаў, які вельмі любіў Stogn. Калі займаўся стварэньнем «Наўскага Дня» ня мог, нават, і падумаць, чым усё гэта абернецца… Але як ёсьць. Не хацеў бы пра гэта казаць.
Ведаеце, ня бачу асаблівых паралеляў паміж цяжкімі падзеямі і музыкай. Так, часам эмоцыі ад гэтага натхняюць на стварэньне чагосьці змрочнага, але і гэта не каталізатар. Тут хутчэй крыніцай натхненьня будзе грамадскі негатыў і нянавісьць да ворага, а ня сьмерць блізкіх людзей. З Паўлам мы першапачаткова стваралі сумленную музыку і плявалі на ўсе грамадскія меркаваньні. Сумленную музыку можа рабіць кожны — усё залежыць ад таго, чаго чалавек хоча гэтым дамагчыся. Само сабой, прасьцей і выгадней сцаць у агульны струмень, прычым яшчэ і тое, што людзі з задавальненьнем ядуць. Але музіцыраваць «па-за трэндамі» ніхто нікому не забараняе. Гэта наогул такое філасофскае пытаньне, што можна яго боўтаць з боку ў бок гадзінамі.

A.E.O.N.: Планаў на дадзеным этапе сабралася дастаткова. Ужо гатовы матэрыял да новага альбома і, думаю, вясной мы пачнем яго запіс. Канцэптуальна гэта будзе абсалютна іншая праца, чым «Закон Зброі», а музычна — татальны эксперымент, хоць і ў рамках нашага жанру. Ня будзе ні гісторыі, ні патрыётыкі — мы вырашылі зрабіць выключэньне і запісаць альбом на злобу дня, гэтакую «мразь», як сказаў адзін наш таварыш, але на пэўную тэматыку. Калі будзе вынік — сказаць складана (працэс запісу «ЗЗ» доўжыўся 4 гады), але новыя песьні будзем граць на канцэртах, як мне здаецца, да гэтага лета.

A.E.O.N.: 13 лютага мы сыграем наш крайні альбом ад пачатку і да канца. Гэта будзе наш адзіны выступ з праграмай «Закону Зброі», які мы ня будзем больш паўтараць нідзе. Такі своеасаблівы эксклюзіў для роднага горада. У гурце адбыліся зьмены з моманту папярэдняга выступу ў Менску — пабачыце абноўлены склад.

Увогуле па адукацыі я электрык 2 разраду, але вельмі баюся току. Калісьці я доўгі час сядзеў бяз працы і вырашыў пайсьці на курсы повара. Атрымаў разрад ды пайшоў працаваць. Аднак у нашай краіне на дадзены момант адукацыя і разрад вялікага значэньня ня маюць, галоўнае – досьвед, веды. Першым маім месцам працы быў дзіцячы садок у сваім родным горадзе Жлобіне. Праз год пераехаў у Менск, і пайшло-паехала. Пабываў на розных працэсах, пазнаёміўся з рознымі кухнямі, нават паўтара гады адпрацаваў загадчыкам вытворчасьці.

На дадзены момант для мяне кухня – гэта больш хобі, за якое плацяць грошы. А на першы план, канечне, выходзіць музыка, гэта ў мяне зь дзяцінства. Калі я быў маленькі і ўбачыў барабанную ўсталёўку, якая была нашмат вышэйшай за мяне, калі мне можна было проста прыкрануцца да яе, я хадзіў увесь дзень з усьмешкай на твары. На жаль, пакуль у нашай краіне музыкай асабліва не заробіш, прыходзіцца займацца чымсьці яшчэ. Але адчуваю, калі б я забіў на музыку і абраў кухню, я б дабіўся многага.

Калі зьбіраемся з гуртом па-за студыяй, магу штосьці прыгатаваць для ўсіх. Бывала, у паездках рабіў сьняданак. Кароннай стравы ў мяне няма, дастаўляе задавальненьне рабіць усё, галоўнае – для каго ты гатуеш. Асабіста для сябе я звару аўсянку на вадзе і буду задаволены, а для іншых трэба выкладвацца, і няважна, што ты робіш. Тым ня менш, мне вельмі падабаецца нашая славянская кухня. Яна, магчыма, дзесьці і простая, але гледзячы як да гэтага паставіцца. Гэта толькі здаецца, маўляў, што такое – зрабіць драны. Але можна зрабіць самыя лепшыя на сьвеце драны.

Насамрэч, на працы было шмат пацешных гісторый. Адна з самых запамінальных адбылася на першым месцы працы, у дзіцячым садку. Калі я туды пайшоў, я ня ўмеў рабіць абсалютна нічога. У першы дзень пасьля выпрабавальнага тэрміну мяне паставілі гатаваць дзецям сьняданак – манную кашу на 250 дзяцей. Я зрабіў усё як трэба: засыпаў крупу ў кіпячае малако, памяшаў і накрыў крышкай, аб чым вельмі моцна потым пашкадаваў. Пайшоў займацца сваімі справамі, праходзіць хвілін дзесяць, прыкладна яшчэ празь дзесяць хвілін час карміць дзяцей. І тут я здымаю крышку, а там плавае агромністы ком з маннай кашы. І тут на кухню заходзіць шэф-повар, бачыць гэты ком… У выніку мы зрабілі ўсё вельмі хутка: працерлі гэтую кашу, нанова зварылі, і ўсё скончылася добра. Але адрэналіну я тады атрымаў сур’ёзна, нават думаў тады звальняцца.

Памятаю, калі толькі прыйшоў у Litvintroll, Алег Клімчанка спытаў, кім я працую. На той час я толькі-толькі пераехаў у Менск і шукаў працу ў якой-небудзь кафэшцы. На мой адказ, што я шукаю працу кухарам, ён вельмі ўзрадваўся, таму што першы бубнач гурта, Сяргей Тапчэўскі, таксама быў поварам. І Алег сказаў, што гэта вельмі добры знак.

Агульнага стажу ў мяне каля 11 год. За гэты час пасьпеў папрацаваць з эўрапейскай, усходняй кухняй, піца, сушы, гарачы цэх, халодны цэх, мангал, грыль… Давялося быць і старшым зьмены, і выконваючым абавязкі су-шэфа. Гатаваць ежу мне падабалася заўсёды, да таго ж у школе на прафесійнай арыентацыі абраў гэты накірунак. Так атрымалася, што пасьля школы я не паступіў, адразу пайшоў працаваць, уцягнуўшыся ў гэтую сьферу. Як і многія ў той час, пачынаў са сталоўкі, прайшоў жорсткую савецкую школу, потым пераехаў з Салігорску ў Менск, дзе пачаў набываць больш салідны вопыт.

Дастаткова даўно я прыйшоў да веганства, але не магу сказаць, што зьяўляюся стоадсоткавым веганам, бо пад гэтым разумеецца больш актыўная пазіцыя. Я нікому нічога не навязваю, гэта толькі маё меркаваньне. А па частцы кухарства – хочаш ня хочаш, прыходзіцца гатаваць усё. Аднак зусім неабавязкова каштаваць усе стравы, добры повар па паху можа вызначыць, ці ўсяго хапае, таму я прыстасаваўся. У будучыні хацелася б папрацаваць у тэматычнай установе этычнага, веганскага профілю, у мяне вялізная колькасьць уласных напрацовак, якія цікава было б ажыцьцявіць.

Як ні банальна, маёй улюбёнай стравай зьяўляюцца драны, тым больш яны зьяўляюцца адной з маіх фірмовых страў. Як і многія хлопцы, не люблю халодны цэх, бо там шмат руціннай работы з салатамі ды іншым.

У грамадскім харчаваньні заўжды адбываецца нешта кур’ёзнае. Напрыклад, многія кухары вельмі добра адаптаваныя да гарачага. Калі мы паехалі з Alfar’ам у Кіеў, мяне Дзіма [Зьміцер Пінчук] папрасіў разагрэць чабурэк. Я без усякай задняй думкі дастаў яго зь мікрахвалёўкі і падаў Дзіме, толькі потым па яго вачах да мяне дайшло, што чэбурэк, мякка кажучы, гарачы. А жарты адзін над адным на працы – вельмі распаўсюджаная зьява. Калі я працаваў сушыстам, у нас быў вельмі зладжаны калектыў. Як прыходзілі нейкія новенькія афіцыянткі, яны рэгулярна бегалі за парай да бармэна, альбо мы прасілі іх скласьці ўсялякія акты сьпісаньня лёду.



Повар – прафесія дастаткова творчая, сярод нас даволі шмат музыкаў. Канечне, у ідэале хацелася б жыць толькі за кошт музыкі, але ў нас гэта фактычна немагчыма.

Гэта мы так пажартавалі! Насамрэч, суполка ёсьць і ў гурта Trollwald, але яна пакуль закрытая. Як толькі «выкінем» песьні, зробім яе агульнадаступнай.

Думалі мы, думалі… Было дахалеры варыянтаў, але спыніліся на гэтым. Увогуле, яшчэ песьня пра крыжака павінна была называцца “Trollwald”, калісьці так прапаноўваў Алежка [Алег Клімчанка], але некаторыя ўдзельнікі забракавалі гэты варыянт. Таму назва, напэўна, чакала свайго часу.

Андрэй Апановіч: Паўлік [Павал Аленчык], гітарыст, ужо граў у Litvintroll у 2009-2011 гадах. Ён удзельнік гурта, якога ўжо не існуе, Lost Regrets. Лёха [Аляксей Панкратовіч] таксама граў у Lost Regrets. Калісьці, яшчэ падчас існаваньня Litvintroll, я, Паўлік і Лёха зрабілі праект па стоўнэру, гралі ўтрох. Ну а калі ўсё здарылася, мы сабраліся, падумалі, што патрэбны ж басіст, і зь гітарыстам Лёхам Жабуронкам адразу ўзгадалі Лёху Панкратовіча. Заадно і Пашу ўзялі. Падчас «Каляднага фэсту» сэсійна з намі выступіць Алесь Чумакоў у якасьці дудара.

Неяк так. Можа камусьці гэта падасца зусім іншым. Напрыклад, Таболіч, калі паслухаў нашыя песьні, сказаў: “Дык вы, хлопцы, нейкія папсовыя сталі”. Хаця нам падаецца наадварот. Альбо ён падумаў, што мы можам скласьці ім канкурэнцыю на “Еўрабачаньні” [сьмяюцца]?

Андрэй Апановіч: Песьні ж усе аформленыя на мяне, таму граць іх мы можам. Але ўсё ж такі будзем больш апірацца на новы матэрыял. Тым ня менш, дакладна ведаю, якіх песень мы ня будзем больш граць ніколі: “Чорная Панна”, “Каралеўская”, “Да Сябра”, “Лясун”, “Rock’n’Troll”.

Андрэй Апановіч: Ёсьць прычыны…

Тое, што вы пачулі сёньня. У прынцыпе, мы прагналі праграму. Новыя песьні: “Легальныя" прысмакі”, «Бывай!», «У гушчарах», «Stenkenstolz», «У кішэнях нуль», “Чалавек-парсюк”.

Андрэй Апановіч: Тэксты напісаў я. Таксама дзякуй нашаму былому бас-гітарысту зь Litvintroll’я, ён напісаў куплет для песьні “У кішэнях нуль” і куплеты песьні “Чалавек-парсюк”. Музыка – нашая.

Мы на гэтае арыентуемся. Таму што калі зробім горш, няма ніякага сэнсу штосьці рабіць. Трэба працаваць над сабою, што мы, у прынцыпе, і робім.

Ёсьць у нас ужо запрашэньні на розныя фэсты. Напрыклад, нас даўно чакаюць у Польшчы. А пасьля “Каляднага” плануем выпусьціць ЕР.

Андрэй Гарчакоў: Скажу ад сябе. Асноўная канцэпцыя нашага ансамблю цалкам у тым, што ўсе ведаюць адзін аднаго доўгія гады. Наведваючы рэпетыцыі, прыходзіш, у першую чаргу, правесьці час зь вельмі блізкімі людзьмі. Я лічу, што з гэтага будзе вылівацца ўсё: добры настрой унутры гурта, якасная музыка. Мяркую, вы самі заўважыце гэта па нашай творчасьці.

Доўгая гісторыя. У школе я закахаўся ў дачку хіміцы і, каб падабрацца да яе, вырашыў хадзіць на факультатыў па хіміі. Кожную суботу хадзіў нібыта да хіміцы, а насамрэч да яе дачкі. А потым пайшло-паехала.

Прафесія тэрапеўта настолькі шырокая, што ён павінен ведаць усе свае накірункі: эндакрыналогію, кардыялогію, гастраэнтэралогію, пульманалогію… Калі да мяне прыходзіць чалавек са скаргамі, я павінен яму дапамагчы незалежна, з хваробай якога тэрапеўтычнага накірунку ён да мяне прыйшоў. Сюды ўваходзіць і дыягностыка, і лячэньне, і рэабілітацыя, і прафілактыка, а потым ужо можна перанакіраваць да больш вузкіх спецыялістаў, калі ёсьць нюансы альбо патрэба ў гэтым перанакіраваньні.

На іншых спецыяльнасьцях вельмі вузкі шлях. Ёсць распаўсюджанае меркаваньне, што тэрапеўт лечыць “насмарк і тэмпературу”. Але гэта далёка не так. Калі тэрапеўт ня ведае, як весьці, напрыклад, інфаркт ці рэўматоідны артрыт, бранхіяльную астму ці цукровы дыябет, гепатыт ці ныркавую недахопнасць, то я скажу, што гэта доктар па “насмарку і тэмпературы”. На жаль, у нашых дзяржаўных медыцынскіх установах гэта даволі распаўсюджана, асабліва сярод урачоў-пенсіянераў. Канешне, я не пра ўсіх кажу.

Гады тры таму была ў мяне такая пацыентка Яна, студэнтка. Хварэла бранхітам, доўга-доўга да мяне хадзіла, лячылася. І толькі я ёй закрыў бальнічны, як на наступны дзень вызывае мяне да сябе дамоў. Заходжу я да яе, пытаюся:
— Што здарылася?
— Кашляю я…
— Давай будзем слухаць.
А яна стаяла ў халаце і раптам раскрывае яго, а пад ім – нічога. Я фанендаскопам паслухаў, кажу: “Усё, Яна, ідзі ў школу, не дуры галаву”.

Была яшчэ адна пацыентка. Вызывае на дом, скардзіцца: “Доктар, у мяне лімфавузел запаліўся, пахвінны”. Лажыцца, здымае майнткі (хаця навошта, невядома). Я пачынаю з усяе моцы шукаць, дзе там якое запаленьне. Мацаю, мацаю і разумею, што няма ніякага лімфавузла. Гляджу ёй у вочы – задаволеная, усьмешка расплываецца. Дарэчы, празь некаторы час пасьля гэтага яна выйшла замуж і зацяжарыла.

Альбо такая гісторыя. Прыходзіць да мяне на прыём жанчына. Я ёй нешта распавядаю, распавядаю, а яна дастае з торбы ікону і заяўляе: “Доктар, я зразумела, да каго вы падобны”. Увогуле, калі пачаў працаваць пасьля ўніверу, думаў, што будуць праблемы з маёй зьнешнасьцю – доўгія валасы, барада. Нічога падобнага, ніякіх праблем.

Сутыкацца зь негатывам прыходзіцца кожны дзень. Выядаюць мозг тыя, хто гіперкрытычна ставіцца да свайго становішча. У асноўным гэта жанчыны пасьля 50, якім здаецца, што ў іх баліць усё. Можна проста даць заспакаяльнага, дазволіць чалавеку выгаварыцца. Трэба разумець, калі чалавек сварыцца, то ён у гэтым не павінен, гэта альбо хвароба яго давяла, альбо нашая сістэма аховы здароўя, якая таксама пакідае жадаць лепшага. У выніку ўвесь адмоўны выплеск эмоцый на мяне. Але навошта мне несьці гэта дадому? На мяне, дарэчы, за чатыры гады не было ніводнай скаргі, толькі падзякі. Канешне, часта хвалюешся за сваіх пацыентаў, ад гэтага нікуды ня дзенешся. Многія маладыя ўрачы гэтых перажываньняў і стрэсаў ня могуць вытрымаць і празь некалькі гадоў працы назаўжды кідаюць медыцыну. Такі тэрмін, як “прафесійнае выгараньне асобы” для ўрачоў вельмі распаўсюджаны, як і нарастаючы з гадамі цынізм. Але гэта пакуль што не пра мяне.

Неяк у 2013 годзе падыходзіць да мяне наш прафсаюзны лідар ды кажа: “Доктар, я ведаю, вы на дудзе граеце. У нас тут конкурс самадзейнасьці сярод медпрацаўнікоў. Раённы вы ўжо выйгралі, паедзеце на абласны”. Ну, добра. Як звычайна адбываюцца такія мерапрыемствы? Сукенку надзела, нешта напела, бубнам пагрымела. І тут выходжу на сцэну я, у скураных портках, кальчузе даўжэзнай, з дудой. Кажу: “Мне, калі ласка, ніжнюю сярэдзіну, манітор больш”. Гукач зусім губляецца. Мінусок накідаў, нешта найграў, у выніку аднагалосна вырашылі, што паеду я на рэспубліканскі конкурс… Дарэчы, пасьля гэтага конкурсу да мяне прыйшла ідэя песьні “Празь сем агнёў”.

Таксама часам трапляюцца пацыенты, якія пазнаюць. Надоечы прыйшла да мяне дзяўчынка, пытаецца: “Вячаслаў Сяргеевіч, Вы, часам, не Зіма?”

Па-першае, калі людзі п’юць на Новы год, трэба закусваць, каб не было інтаксікацыі. Але з закускай звычайна няма праблем. Па-другое, раніцай трэба пачысьціць арганізм – банальна схадзіць у прыбіральню. Каб пачала працаваць галава, трэба зьесьці каля 4 гр пірацэтаму, які паляпшае крывезабесьпячэньне мозгу. Для папраўкі электралітнага балансу трэба зьесьці некалькі таблетак панангіну ці аспаркаму. Выпіць кавы з цукрам – гэта глюкоза, ужыць тры ці дзьве вітамінкі, узбагачаныя С і А, што ўзмацняе сасудзістую сьценку. І напасьледак, урсакапс: урсадэзаксіхоліевая кіслата ахоўвае печань. Ну а яшчэ, напэўна, трэба зьесьці некалькі таблетак панзінорму ці панкрэатыну, каб ферменты падстраўнікавай лепш працавалі.

Сапраўдны Новы год пачынаецца з надыходам зімы. Калі няма сьнегу, ільду, маразоў – гэта ня Новы год. Таму застаемся чакаць сьнег.

З магілёўскім складам — усё. Аднак, можа, знойдзецца і новы склад недзе яшчэ. Хто ведае.

Менавіта Wartha была апошняй. Іншага складу ў яе ўжо ня будзе. Але ж Алег не выключаў зьменаў.

Тут ускрыўся шэраг абставін.
Усе, хто быў на мінулым выступе гурта, добра памятаюць, якія былі траблы з-за падкладу (фанаграмныя партыі з камп'ютара, сінхранізаваныя зь метраномам у навушніках бубнача — Кэп BM). Калі разабраліся ў сітуацыі, зразумелі, што праблема палягала ў самім дрэнна падрыхтаваным падкладзе, зробленым вакалістам. Непадрэзаныя частоты, неўладкаваная аўтаматызацыя. І шчэ тое, як павёўся вакаліст у адносінах да драмера, калі абвінаваціў таго на канцэртнай пляцоўцы — усё гэта стала тэмай для сур'ёзнай размовы. Прагучала некалькі шляхоў выхаду, але фіналам стала думка Алега: «Калі шчыра, мне жывы гурт ня надта патрэбны». Пасьля гэтых слоў усё стала ўжо відавочна. Мы разумеліся як гэткі калектыў для выступаў, у той час калі Алег, як сапраўдны кампазітар мінулага, сам сабе рэжысёр ды выканальнік, і аб адзіным паўнавартасным гурце і сумесным разьвіцьці гутарка ня йшла.

Fabiant

Fabiant: На сёньня гурт цалкам заняты напісаньнем новага матэрыялу, канчаткова пра новы альбом пакуль думаць яшчэ рана, але некалькі сінглаў у новым годзе абавязкова будзе. Зьбіраемся ісьці ў студыю, каб запісаць сьвежы трэк, упершыню для нас гэта будзе трэк на роднай мове, спадзяёмся, ён убачыць сьвет бліжэй да новага году.
На жаль, ёсьць пэўныя праблемы са складам гурта, але так здаецца, што для нас гэта ў парадку рэчаў.

Fabiant: У нашага сьпевака Костаса Лапіцкага зараз, пэўна, так званы крызіс сярэдняга ўзросту, альбо па-простаму ён на скрыжаваньні жыцьцёвага шляху. Канчаткова ўсё можа зьмяніцца ў вельмі хуткім часе, менавiта Darkness Fest для нас можа стаць апошнім супольным канцэртам. Пакуль ён працуе з намі і дапамагае гурту, але як бы не адбылося, мы будзем усё адно ўдзячныя адзін аднаму за час, які нам выпала быць разам.

Fabiant: Мы імкнёмся зьяднаць каноны еўрапейскага мелодык-дэзу і дум-металу зь беларускай нацыянальнай музычнай традыцыяй. Маем актыўную грамадзянскую пазіцыю, што выяўляецца ў цікавасьці да роднай культуры і жаданьнi падзялiцца ёю ў даступным і цікавым выглядзе.
Мы падабаемся публіцы, бо нясём са сцэны магутны пасыл, падаючы яго ў сучаснай форме з элементамі амаль што гістарычнага зьместу, адтуль, пэўна што, і попыт на фэстах рознага толку.

Fabiant: Праграму рыхтуем у падтрымку сьвежага альбому “Death is not the end”, не абыйдзецца канчаткова і без правераных часам рэчаў. Будуць цікавыя сцэнічныя выявы і крыху тэатральнасьці. Разыграем парачку сваіх дыскаў.

Wartha

Хольг: На час выхаду альбома не было складу каманды. Як і жаданьня з майго боку рабіць такую прэзентацыю і шукаць сесіённых музыкаў.

Хольг: Так, апынулася так, што знайшліся людзі, якім гэта цікава.

Хольг: Гады 2 таму, дакладна не памятаю, са старым складам мы выступалі ў Магілёве. Аднаму чалавеку з залі так спадабалася музыка, што ён потым напісаў мне. Пачалі зь ім працаваць, нават распачалі гэткі думовы праэкт Rahnieda. А потым паступіла прапанова ажывіць крыху Wartha і ён сабраў склад. У Магілёве. Так што ў апошні раз Wartha з'явіцца на афішах хутчэй як магілеўскі гурт, а ня менскі. Хаха.

Хольг: Калі шчыра, гэта сакрэт. Але Wartha трэба разьвітацца, скажам так.

Хольг: З непрыемных эмоцыяў, кампрамісаў і, напэўна, яшчэ раз кампрамісаў. Усё не туды і не для сябе.

Хольг: Мне таксама цікава. Трэба пачакаць.

Хольг: Канцэрт. Новых рэчаў ня будзе. У асноўным трэкі з другога альбома.

Віт. Уражаньні добрыя, у Маскве і Піцеры прыйшло больш за ўсё людзей, спадзяемся, і на сёньняшнім канцэрце будзе гэтак жа. Менск заўсёды славіўся сваёй падтрымкай, як бы гэта сказаць, ядзернай. Убачым.

Сьцёпа. Гэта я, прывітаньне.

Лу. Сьцёпа, распавядзі, што адбывалася ў гурце? (Усьміхаецца)

Віт. Апошні год мы рыхтавалі новы альбом, а таксама далі некалькі канцэртаў, так што можна сказаць, што спробы эпізадычнага адраджэньня мелі месца. У астатні ж час усе займаліся сваімі асабістымі справамі, працай.

Лу. У сакавіку 2014 году мы сабраліся і вырашылі, што пачынаем актыўную працу з Tracktor Bowling, тады ж і пачалася падрыхтоўка альбому.

Віт. Я магу сказаць, што ў гітарыстаў ужо былі сякія-такія напрацоўкі, гэта значыць, альбом пісаўся ўжо не з нуля. За час творчага адпачынку ў іх назапасілася дастатковая колькасьць дэма-матэрыялу, нарыхтовак для песень, песьні тры-чатыры ўжо былі практычна гатовыя. Адпаведна, спачатку мы апрацавалі тыя песьні, якія ўжо былі, а потым узяліся ўжо за рэчы, якія нараджаліся падчас запісу.

Віт. Яны ня могуць быць падобнымі хаця б таму, што аўтары музыкі — розныя людзі, якія адзін з адным не перасякаюцца, і натхняюцца рознай музыкай. Падабенства ў тым, што і там і там гудзе гітара? Калі так, то магчыма.

Віт. Мы, вядома, імкнёмся шкадаваць зьвязкі Лу, і калі ў нас некалькі канцэртаў запар, мы трохі кароцім праграму, усё ж такі гэта не 25 песень. Прыкладна 21 — калі гэта тур, але ў асобных гарадах, як Санкт-Пецярбург і Менск (мы ў прынцыпе вельмі любім гэты горад) у якасьці выключэньня зрабілі праграму ў 24 песьні. У Маскве мы гралі больш за ўсё, таму што гэта была галоўная прэзентацыя альбому, зь вялікім шоў, экранамі і відэашэрагам. Але ў цэлым мы імкнемся сябе шкадаваць, але не з-за таго, што нас ня прэ, а проста банальна можна пасадзіць зьвязкі Лу

Лу. Ды можна проста адкінуцца, калі граць у туры па 30 песень. (Сьмяецца)

Віт. Сёньня таксама будзе 2 гадзіны.

Лу. Без антрактаў. (Сьмяецца)

Віт. Дзікіх угараў, зразумела, цяпер ужо няма. Ёсьць частка гурта, якая заўсёды была прыхільнікамі спакойнага адпачынку, а ёсьць людзі зь некаторай цягай да ўжываньня алкаголю (і я таксама адношуся да гэтай часткі гурта :)). Каб не хадзіць далёка — учора ў цягніку таксама пасядзелі, пагутарылі. З намі прыехаў наш сябар-журналіст Вова Юрковіч, які далучыўся да вандроўкі ў Менск для таго, каб зразумець жыцьцё гурта знутры. І вось учора мы пасядзелі ў цягніку досыць душэўна, ляглі а 6 раніцы. Так што так, з запалам пакуль часамі ўсё ў парадку.

(Галасы з боку астатніх удзельнікаў гурта). Было б дзьве бутэлькі, спаць бы не ляглі наогул.

Віт. Шчыра кажучы, ніколі ня ведаем, будзе аншлаг, ці не. Усё залежыць ад колькасьці канцэртаў у горадзе ў вызначаны час, наяўнасьці грошай у аўдыторыі, і загадваць на сёньня мы сапраўды ня можам. Tracktor Bowling гэта больш субкультурная зьява і мы спадзяемся, што сёньня прыйдуць усе тыя, хто хадзіў раней, і мы адтапырымся як раней.

Віт. Адчуваньні заўсёды аднолькавыя — тут заўсёды проста шалёная аддача публікі.

Лу. У свой час мы адкаталі ў Go-Fest тур па Гомлі, Берасьці, Магілёву, Віцебску і Горадні. Было рэальна крута, але годам пазьней арганізатары згарнулі праект Go-Fest. А таксама пабывалі з Louna на фэсьце «Днепророк» у Магілёве, дзе быў абвешчаны вельмі тоўсты лайн-ап, і людзі проста ня верылі, што такое магчыма. Прыйшло катастрафічна мала людзей, а арганізатары ж усё зрабілі на найвышэйшым узроўні, паставілі велізарную сцэну і г.д. Але, нягледзячы ні на што, яны вырашылі працягваць, і паспрабуюць зрабіць фэст і ў 2016.

Сьцёпа. Насамрэч, я ледзь маладзейшы за астатніх і сачу за сёньняшнімі тэндэнцыямі. Сёньня адзін з самых актуальных жанраў — пост-хардкор, але назваць яго цікавай музыкай можна з нацяжкай. Музыка «зьмярцьвела»: вельмі шмат сэмплаў, вельмі шмат штучнай апрацоўкі, а жывое гучаньне стала рэдкасьцю, нажаль. Па новых імёнах — да Трактараў я граў у гурце Rashamba, і падчас нашага туру нам сустракалася вельмі шмат насамрэч цікавых каманд. Імёнаў дастаткова, магчыма, справа ў тым, што Беларусь значна менш за Расею, і калі тут зьяўляецца новы гурт — то ён адразу ж на далоні.

Віт. Вылучу гурт Siberian Meat Grinder — гэта вельмі цікавая зьява, але людзей па сутнасьці пра іх ведае ня так ужо і шмат. Хлопцы занялі сваю нішу, і каталі ўжо не адзін эўрапейскі тур. А колькі зьбіраюць вашыя маладыя каманды на канцэртах?

Віт. Так, гэта вельмі нядрэнна. У вас у прынцыпе вельмі нядрэнна зьбіраюць гурты, на якія ў астатніх краінах ходзяць так сабе. Магчыма, справа ў тым, што выступаюць яны ўпершыню, і людзям цікава ўбачыць каманду жыўцом. Але вось, як ты кажаш, цяпер гэта ўсё дало зваротны эфект — канцэртаў шмат, а фінансаў, хутчэй за ўсё, у людзей больш не стала. Увогуле, перакармілі.

Віт. Мы заўсёды чакаем ад менскай публікі таго, чаго і астатнія гурты. Ведаючы яе шалёную энергетыку, якой яна славіцца (ды і ў прынцыпе ўся беларуская публіка такая). Чакаць чагосьці адмысловага нават не даводзіцца, таму што тут заўсёды ўсё па вышэйшым разрадзе. Адтаптаныя прымочкі, выдраныя правады — заўсёды адбываецца нейкае вар'яцтва. Ня ведаю, як яно будзе сёньня, але спадзяюся, што на ўсё тым жа ўзроўні.

Яўген: Я вельмі люблю інструментальную музыку, вырас на такіх гітарыстах, як Сатрыані, Стыў Вай, і мне заўсёды хацелася яе граць. На Беларусі такой музыкі мала, таму прыйшла думка стварыць інструментальны калектыў у нас. А каб зьвярнуць на сябе ўвагу, вырашылі зрабіць такую фішку – граць на адной струне. Мы выпусьцілі першы сінгл, першае відэа, і ўвага зьвярнулася маментам.

Яўген: Так, калі глыбей капнуць, ёсьць такі ямайскі гітарыст Brushy One String, які зьняў зь гітары пяць струн, пакінуўшы самую тлустую, і піша свае песенкі ў стылі рэгі. Ёсьць фінскі гурт “Kypck”, там бас з адным калком. Нашае адрозьненьне, мне здаецца, у тым, што ўсе яны акампаніруюць сабе, а ў нас аднаструнная гітара выконвае менавіта сола. Такога яшчэ не было. Пісалі ў каментарах, маўляў, ты ня першы, калісьці Паганіні нешта запісаў на адной струне. А я ім, хоп, запісаў Паганіні “24 капрыс” і выклаў відэа.

Павал: Узгадваю з “Брыльянтавай рукі” Нікуліна: “Хлопцы, на іх месцы павінен быць я”.

Раман: Практычна ўсё было зроблена сваімі рукамі. Жэня разьбіраецца ў гуказапісу, зьвядзеньні гуку. Бубны запісалі на студыі ў знаёмых. А відэа па-простаму папрасілі зьняць сяброў. Мы прынцыпова не хацелі прыцягваць прафесіяналаў са студый, аператараў, таму што адчувалі, што можам абысьціся сваімі сіламі. І рэзультат уразіў.

Павал: У нас ёсьць электронны клавішнік.

Яўген: Так, мы робім “падложку”, а куды бяз гэтага. Устаўляем крыху перкусій, скрыпак, рытм-гітару, каб не гучала “гола”. Гэта частка аранжыроўкі, музыку ж трэба ўзбагачваць.

Яўген: Пакуль не задумваемся пра гэта. Спачатку трэба стварыць фундамент, каб на нас глядзелі і ведалі, што мы годны калектыў. А калі ўсё атрымліваецца, гурт паступова становіцца на камерцыйныя рэйкі і едзе.

Павал: Патрэбна свая публіка. Пажадана, каб прыходзілі на канцэрты не сябры, а староньнія. Таму што прыходзіш на многія сольнікі беларускіх каманд і бачыш сорак чалавек, трыццаць пяць зь якіх – знаёмыя ды журналісты.

Раман: Ну, назва гурта ў нас на ангельскай, назвы песень – таксама.

Павал: Ямайка! Альбо зрабіць сумесны тур з nobody.one!

Павал: Чаму? Я б хацеў пазнаёміцца з Табачнікавым.

Яўген: Пазнаёміцца можна.

Раман: Элементарны прыклад: ягоныя канцэрты зьбіраюць поўныя клубы. Калі б ён быў дрэнны музыка, такога б не адбывалася.

Яўген: Натуральна, нашая мэта падобная: паездзіць, каб людзі зьбіраліся на канцэрты.

Яўген: Будзем танчыць! А калі сур'ёзна, памяняем, гэта ж тры хвіліны. У гэты час рытм-секцыя могуць нешта пайграць, паджэмаваць. Дарэчы, за ўсю маю практыку такога ніколі не было.

Павал: А я ірваў струны і палкі крышыў. Я ж яшчэ і бубнач.

Яўген: Лёгка. У будучыні хочам скарыстацца такой фішачкай. Я, напэўна, застануся з адной струной, а Рома з Пашам памяняюцца месцамі.

Раман: Так, я спачатку на гітары граў, а пасьля ўбачыў бубнача на рэпкропцы, і панеслася.

Яўген: Дарэчы, яшчэ адно дапаўненьне да нашай канцэпцыі: плануем увесну выпусьціць сінгл з адным вядомым беларускім вакалістам. Гэта будзе кавер на адзін, зноў такі, вядомы гурт. Пакуль вядуцца перамовы.

Яўген: Гэты вакал дакладна перакрые. Паглядзім, можа далей таксама штосьці прыдумаем з вакалам.

Яўген: У мяне да гэтага быў гурт, у якім я сьпяваў, але мы як сабраліся, так і разьбегліся. Прафесійна не сьпявае ніхто.

Павал: У нас на Беларусі як зьбіраюць гурты? Звычайна пытаюцца:
— Ты хто?
— Я гітарыст.
— А ты?
— Ну я буду на бубнах.
— А я басіст.
— А ты што ўмееш?
— Я – нічога. Буду сьпяваць.
Калі шчыра, яшчэ не сустракаў беларускага вакаліста, які б мяне ўразіў.

Яўген: Напэўна, я. Ад мяне паступаюць першапачатковыя ідэі. Аднак усе павінны мець аднолькавую значнасьць, усім павінна быць хораша, як у сям’і.

Павал: Слухайце жывую музыку, заставайцеся самімі сабою. І грайце тую музыку, якая падабаецца вам.

Раман: Знаходзьце і слухайце добрую музыку. Цяпер вельмі шмат музыкі, якую трэба фільтраваць. З-за гэтага людзі, якія граюць якасна, застаюцца дзесьці на задворках.

Яўген: А мы, у сваю чаргу, будзем прыкладваць усе нашыя намаганьні, каб вывесьці One String Man на годны ўзровень для шырокага кола слухачоў.

Канстанцін: На наш погляд, альбом атрымаўся шмат у чым злабадзённым, там адлюстраваныя розныя тэмы нашага жыцьця. Гэта не рамантычны, не гістарычны альбом, як звычайна прынята браць за аснову лірыку ў хэві-метале, і ня фэнтазі, як у паўэр-метале, а праца з сацыяльнай, жыцьцёвай праблематыкай. Прасочваюцца антываенныя матывы. Я бы сказаў, што для класічнага хэві-металу гэта не зусім стандартны падыход.

Зьміцер: Цікава, што большасьць лірыкі была напісаная недзе пяць год таму, але дагэтуль застаецца на злобу дня.

Канстанцін: Так, калі ўзяць песьню “Яд”, яна была напісана Пятром Елфімавым задоўга да таго, як сабраўся яшчэ гурт “Стая”. Сутнасьць у тым, што многія песьні нібыта апярэдзілі свой час.

Канстанцін: Я сам нарадзіўся ва Украіне, хоць гэта ня мае дачыненьня. Але некалькі год таму, калі мы анансавалі альбом, нам напісаў хлопец з Данецку, маўляў, вельмі падабаецца нашая творчасьць, хачу паўдзельнічаць у стварэньні вокладкі. Недзе паўгады мы зь ім абменьваліся каментарамі, эскізамі. Вокладка паказвае, што паўсюль вайна, разруха, і толькі анёл імкнецца ўберагчы дзяўчынку, якая трымае кветку, сімвал міру і гармоніі. Надзея застаецца.

Зьміцер: Гэтая вокладка намалявана ўручную. Таму мы кажам шчыры дзякуй Аляксандру Казачэнка. За ўвесь час маёй музычнай дзейнасьці гэта першая вокладка, якую я магу назваць сапраўднай.

Зьміцер: Увогуле ў мяне на камп’ютэры папка “Война миров” ляжыць з паметкай “2011”. І на момант 2011 году прыкладна 80 адсоткаў альбому было гатова. Але пасьля адбываліся розныя падзеі, якія тармазілі выданьне. Напрыклад, калі я займаўся зьвядзеньнем і запісам альбому, памёр вінчэсьцер, на якім былі запісаныя ўсе барабаны і пяць гатовых праектаў. Было цяжка зьмірыцца, што матэрыял, які нас цалкам задавальняў, зьнік, і прыйшлося перапісваць усё нанова. Але мы знайшлі сілы, каб усё перарабіць, і месцамі атрымалася нават круцей, чым было. Да нас прыйшоў новы бубнач Аляксандр, які па-свойму ўбачыў кампазіцыі Aillion, і мы ніколькі не расчараваныя ў тых песьнях, якія ён перазапісаў.

Канстанцін: Ну і жыцьцёвыя справы, канечне, умяшаліся. Так атрымалася, што я на некалькі год практычна выпаў з музычнай творчасцi. Таму мы вырашылі, як зьяўлялася магчымасьць, дарабляць па адной песьні і выкладваць яе. І сёньня мы нарэшце здымаем гэты Дамоклаў меч!

Зьміцер: Тры песьні ў альбом не ўвайшлі. Адну зь іх – “Вечный город” – мы плануем выпусьціць бонус-трэкам. Яшчэ адна песьня атрымалася больш брутальнай, і таму крыху выбіваецца з канцэпцыі альбома, які атрымаўся усё ж такi больш меладычным. Таксама мы яшчэ хацелі перапісаць “Непобеждённый судьбой”, але паколькі зыходнікі былі згубленыя, мы падумалі, што гэта лёс: няхай яна застаецца ў выглядзе 2009 году. Тым больш, зь цягам часу прыйшло разуменьне, што не заўсёды патрэбна выкшталцоўваць ідэальны гук. Якасьць – гэта важна, аднак ня варта выстаўляць яе на першае месца.

Зьміцер: Дарэчы, мне гэта вельмі імпануе. Я свае сола мог цэлы дзень запісваць, а потым выдаляць. Увогуле, люблю пісаць сола разам зь Пецем Елфімавым, таму што ён прыходзіць і кажа, што гэта ўвогуле выдатна, а тут проста ноту трэба памяняць. Потым праз тыдзень пераслухваеш і разумееш: “Ну так, добрае сола”. А калі б я пісаў яго сам, магчыма, проста сьцёр бы.

Канстанцін: Ён адбудзецца 8 лістапада ў TNT Rock Club. Для нас гэта сапраўднае сьвята. У нас атрымліваецца так, што будзе дзьве прэзентацыі, таму што сёньня – інтэрнэт-прэзентацыя, а потым будзе рэліз дыска, і будзе сэнс зрабіць яшчэ і канцэрт у падтрымку.

Зьміцер: Мы прыйшлі да разуменьня, што нам яшчэ доўга чакаць выпуску альбома на фізічным носьбіце, i замест таго, каб дарабляць матэрыял, мы вырашылі зрабіць прэзентацыю ў сеціве, а пасьля – яшчэ адну, i канцэрт у падтрымку выхаду дыска. Верагодна, нехта падумае, што мы высмоктваем з пальца падставы для нейкіх канцэртаў, але нас гэта мала хвалюе. Да 8 лістапада мы рыхтуем вялікую праграму, пройдземся па ўсёй гісторыі гурта. Напэўна, гэта будзе наш самі доўгі канцэрт. А фізічныя носьбіты мы плануем выпусьціць на лэйбле Metallism.

Канстанцін: Канечне, сёньня ўсё пампуюць у MP3, нават заўзятыя фэны часта не турбуюць сябе купляй дыскаў. Але людзі, якія любяць класічнае ўспрыманьне, падтрымліваюць.

Зьміцер: Чым ныць, як раней было лепш, прасьцей ісьці ў нагу з часам.

Зьміцер: На мой погляд, выдатна сумяшчальны. Мне вельмі падабаецца, як беларуская мова гучыць зь металам. Праблема ў тым, што мы ня пішам тэксты. Таму мы адкрыта кажам, што, калі хто-небудзь дашле нам тэкст на беларускай мове, які мы ўпадабаем, з задавальненьнем зробім зь яго песьню.

Канстанцін: Мы спрабавалі на ангельскай. Я доўга пакутаваў, вучыў, у студыі гэта карэктавалі. Мо і няблага атрымалася, але аддача была ня той, што мы хацелі. Усё ж такі, калі гурт сьпявае на ангельскай, ён ставіць перад сабой мэту быць цікавым сьвету. Мы таксама гэтак думалі ў пэўны момант. Але так склалася, што ў нашым жанры ўжо вельмі шмат крутых гуртоў, і даволі цяжка прапанаваць нешта сваё. Але у нас гэтая ніша амаль што свабодная. Лепш сьпяваць тут і адчуваць сябе запатрабаванымі. Бо хутчэй за ўсё ты не паедзеш турамі па Еўропе. Таму мы проста цьвяроза паглядзелі на рэчы. А ад беларускай мовы не адмаўляемся.

Зьміцер: Паколькі я гукарэжысёр, супрацоўнічаю зь вялікай колькасьцю гуртоў. І асабіста мяне вельмі радуе сучасная сітуацыя. Напрыклад, магу адзначыць гурты The Burner, Serdce, Rise In Rage…

Канстанцін: Мы хацелі б пажадаць усім веры ў айчынную музыку, каб яна прыносіла эстэтычнае задавальненьне, каб яе падтрымлівалі, прыходзілі на канцэрты, таму што толькі разам мы зможам разьвіваць гэты накірунак. Ну і, канечне, жадаем усім прыемнага праслухоўваньня нашага альбому, добрых уражаньняў. І да сустрэчы на прэзентацыі, сябры!

Аляксандр Капялевіч: Гэты матэрыял высьпяваў у мяне даволі даўно. Штосьці спрабаваў рэалізаваць са старымі складамі (далей за ўсіх зайшоў праект MindCraft, зь якім была серыя выступаў у 2012), штосьці не выходзіла за рамкі хатняга кампутара. Жаданьне падвесьці пад усім гэтым лагічную рысу расло, дужэла і, нарэшце, прыкладна год назад запатрабавала перайсьці да больш актыўных дзеяньняў. Я адабраў матэрыял, абнавіў састарэлыя аранжыроўкі, напісаў партыі і тэксты, якіх не хапала.

АК: Лірыка альбому фрагментарна аналізуе аспекты чалавечага быцьця і мысьленьня. Першая “Time” спрабуе ацаніць ролю пракрастынацыі ў нашым жыцьці, далей “Out of Hell” — трохі аптымістычнага атэізму, і “Inner Spaceman” — маніфест адхіленай ад вонкавай меры асобы.

АК: Знайсьці музыкаў для гэтай студыйнай сэсіі апынулася няпростай справай. На гэта, уласна, і пайшла вялікая частка таймінгу праекта. Але ў выніку я рады, што на запісе адзначыліся менавіта гэтыя хлопцы: Ян Жанчак (In Search For, Яnkey) — вакал, скрыпка; Улад Чашчавік (Aillion, Navy) — бас; Юрась Церабікоў (Thelema) — бубны. Мне заставалася толькі выканаць усе гітарныя партыі. Дарэчы, акрамя асноўнай прылады Music Man JP6, у альбоме гучаць тры розныя акустычныя гітары, адна зь іх 12-струнная. Усе гітары і бас запісаны на студыі Дзімы Мікуліча (Aillion, Яnkey), ён жа зрабіў зьвядзеньне і майстарынг (выдатна зрабіў, я лічу).

АК: Будучыню прагназаваць складана. Вядома, хацелася б вывесьці праект за рамкі студыі, але дзе знайсьці і як сабраць музыкаў, якія здольныя і гатовыя граць музыку ў такім ключы, пакуль не ўяўляю. Можа, вы каго падкажаце? :)

Ініцыятарам большасьці вартых ідэй у межах цяжкай музыкі гораду Гомель зьяўляецца Павал Паўліхін [гурт Rasta]. Гэтае мерапрыемства ня стала выключэньнем. Сама ідэя віснула ў паветры ўжо некалькі год, ніхто не адважваўся, а вось Павал не забаяўся.

Пробным шарам было падобнае мерапрыемства, якое адбывалася ў Гомелі год таму, але тады не было Gods Tower, таму можна сказаць, што карціна была няпоўная. Цяпер усе на сваіх месцах.

Для мяне гэта вялікі гонар — выступаць на сцэне разам з чалавекам, на творчасьці якога я гадаваўся і адкуль шмат чаго пачарпнуў. За гады майго ўдзелу ў калектыве ТТ'34 у якасьці адзінага вакаліста я прывык, што ні пад каго ня трэба падстройвацца, таму, канечне, пэўныя цяжкасьці ёсьць. Да таго ж мы вельмі розныя людзі ў сэнсе сьветапогляду і падыходу да творчасьці, але ідэя, якой мы кіруемся, адна, і таму я лічу, мы сьпяемся.

Так, у гэтым праблемы ня бачу абсалютна. Мы ўсе даўно адзін аднаго ведаем, сочым за творчасьцю адзін аднаго, ведаем некаторыя песьні напамяць, маем сяброўскія зносіны. Рэпетыцыі ідуць поўным ходам, у тым ліку сумесныя, таму ў большасьці выпадкаў пытаньне толькі ў развучваньні музычнага матэрыялу, а не ва ўсталяваньні якіх-небудзь сяброўскіх кантактаў, якія ў нас і так наладжаныя. Сусьветная практыка ведае прыклады падобных канцэртаў, таму як гэта будзе рэалізавана, я выдатна ўяўляю. Мяркую, усе астатнія таксама.

Прыкладна трэць усяго часу будзе займаць матэрыял ТТ. Будзе прадстаўлены матэрыял розных год ад зусім алдовага, да самага сьвежага.

P.S.

Калі я сышоў з апошняга гурта [Wartha], зразумеў, што шукаць нешта лепшае з існуючых праектаў бессэнсоўна. Не хацелася нікога ўцягваць, тым больш, што быў уласны матэрыял, і ў галаву прыйшла думка: “А чаму б ня ўзяць ды не запісаць?” Я паглядзеў, што матэрыялу хапае на паўнавартасны альбом, і панеслася… Пасьля выхаду першага альбому фактычна адразу пачаў пісаць другі.

Па-першае, лірыка. У гэтым альбоме яна цалкам прысьвечана скандынаўскай міфалогіі, а ня проста ўяўляе сабой шэраг ваенных гісторый, не аб’яднаных вузкай тэматыкай. Я імкнуўся зрабіць канцэптуальны альбом. Мяркую, гэтая мэта была дасягнута.

Па-другое, я адмовіўся ад занадта перагружаных клавішных аранжыровак, засяродзіўшыся на шчыльным гітарным гуку. Паскорыўся тэмп. Хацелася зрабіць альбом у духу старой школы, таму выкарыстоўваліся класічныя рыфы.

Ну і па-трэцяе, адразу вырашыў пастарацца і другі альбом выпусьціць на лэйбле. Пасьля дастаткова доўгіх перамоваў альбом выйшаў на знакамітым расейскім лэйбле SoundAge.

Насамрэч, вельмі аператыўна. Літаральна праз паўгады пасьля выхаду першага альбому я напісаў больш за палову песень для “Twilight of the Gods”, а ў лютым матэрыял быў цалкам гатовы. У сакавіку пачаўся запіс на BR Studio.

На гэты раз я з максімальнай адказнасьцю падышоў да падрыхтоўкі матэрыялу. Сур’ёзна паставіўся да якасьці гучаньня, таму выкарыстоўваліся дарагія фірмовыя інструменты. Таксама, каб узрасьціць цікавасьць, былі падрыхтаваныя два студыйныя відэадзёньнікі з працэсам запісу гітар.

Менавіта так. Гэтая назва дакладна акрэсьлівае тэматыку ўсяго альбому, яго атмасферу, канцэпт. Ці не было б бязглузда адмаўляцца ад яе толькі з-за асьцярогі падацца неарыгінальным? Другаснасьць? Зьбітасьць? Ды ўвесь метал другасны і зьбіты да агіднасьці. Нельга ж з-за гэтага адмаўляцца ад уласных ідэй. У пагоні за арыгінальнасьцю можна надта далёка зьбегчы ад галоўнай мэты. Для сябе я ніколі ня ставіў задачы зрабіць нешта незвычайнае. Асноўнай умовай было зрабіць якасны тэматычны альбом. Я заўсёды імкнуўся да класікі стылю. Як кажуць, класіка ніколі не выходзіць з моды. Дакладна ведаю, што ёсьць шмат гэткіх жа, як я, прыхільнікаў старой школы. Мяркую, ім павінен спадабацца гэты матэрыял. Да таго ж, у нас мала хто грае ў накірунку viking death. Як правіла, робяць нешта моднае-мадэрновае, альбо змарнаваны пэган, які яшчэ дзесяць год таму гралі ўсе, каму толькі хацелася. Таму думаю, што канкрэтна для нашай краіны гэты накірунак у навізну.

Насамрэч, мне вельмі складана ацаніць ступень аддачы, наколькі добра матэрыял ідзе “ў масы”. Незразумела, па якіх крытэрыях трэба меркаваць аб гэтым: па колькасьці рэпостаў ці наяўнасьці каментароў. Бачна, што альбом разыходзіцца, яго рэпосьцяць, слухаюць. Яшчэ зьвярнуў увагу на тое, што мала хто дае непасрэдна ацэнку працы, недзе 80 адсоткаў водгукаў – гэта тупа параўнаньні і нават абвінавачваньні ў плагіяце. Як прынята, у каго быў зьняты стыль, назва, уступ… Мала каментароў, якія маюць прычыннасьць да справы.

Гэтая задача захоўваецца. Натуральна, другі альбом хацелася болей расьпіярыць. Калі раней карыстаўся толькі сацсецівам “Укантакце”, то цяпер пачаў рабіць запісы і на Facebook. Зноў жа, была мэта запісацца на лэйбле, каб былі дыскі і пэўны піяр, які дапамог бы знайсьці аўдыторыю, што захоча паслухаць гэтую музыку. Зразумела, што дыскі сёньня мала хто купляе, таму асноўны ўпор быў усё ж зроблены на сацсеткі, каб прывабіць большую колькасьць людзей.

Галоўная падзея – гэта тое, што хутка Alfar перастане быць толькі студыйным праектам. У прамежку між выхадам першага і другога альбому быў сфармаваны склад гурта, і ўжо ладзяцца рэпетыцыі. Так што Alfar у бліжэйшай будучыні можна будзе ўбачыць на сцэне. Падпісвайцеся на нашыя старонкі і сачыце за навінамі.

На канцэрце варта чакаць капітана «Лютая барада» і яго каманду. А галоўнае, ня толькі чакаць, а прыходзіць і рабіць мерапрыемства разам: знаёміцца, камунікаваць, адтапырвацца. Мы цяпер выступаем з новай праграмай, не забываючы ў яе ўключаць пару-тройку баевікоў з альбому “The Vault”. Ну і для мілых дам: прыходзьце паглядзець на нашага бас-сімпацягу – Алега! :)

У планах на бліжэйшы час: граць канцэрты разам з добрымі беларускімі гуртамі; патрапіць на сапорт да Nile; запісаць злы, зубаскрышальны альбом, выпусьціць яго на крутым лэйбле. Палову песень мы ўжо зрабілі ў студыі, адна зь іх выйшла ў выглядзе сінглу зь лірык відэа (“Betrayed by the Sun”).

На дадзены момант наш гурт знаходзіцца на этапе падрыхтоўкі да нечага даволі грандыёзнага. Але да чаго менавіта — пакуль не зусім зразумела, бо замест пэўных планаў у нас поўная творчая бязладзіца :) Мы вельмі актыўна заняліся новым матэрыялам — ідэй шмат, і гэта не абстрактныя думкі, а тое, над чым мы працуем менавіта зараз. Што і калі з гэтага атрымаецца, пакуль рана загадваць, бо нашая творчая мясасечка толькі-толькі пачала набіраць абароты. Акрамя будучага канцэрту ў Барысаве, пакуль нічога не запланавана. Распачаты творчы працэс не пакідае часу і сіл, каб цяпер займацца мэнэджментам — мы проста разглядаем усе прапановы, і калі яны адпавядаюць нашым жаданьням і магчымасьцям, мы згаджаемся.

У Барысаве нам наўрадці дастанецца занадта шмат часу на выступ, але тым ня менш, мы плануем зрабіць гэтае шоў цікавым, бо мы да гэтага ні разу не былі ў гэтым горадзе. Наш сэт ня будзе кароткім — ён будзе імклівым, як выбліск, які павінен ў адно імгненьне асьляпіць усіх. Выдатнай нагодай схадзіць на гэты канцэрт будзе яшчэ і тое, што мы зьбіраемся там граць адну з нашых новых песень. Таму мы ўпэўненыя, што ўсё будзе крута як у Барысаве, так і наогул!

Кажучы пра Metal for Borisov, хацелася б падкрэсьліць, што любы канцэрт, які праводзіцца ў нашай краіне ня ў Менску, ужо сам па сабе цікавы. І хлопцы зь Nemdis робяць, нягледзячы на ўсе цяжкасьці, сапраўды годную справу, ладзячы гэты канцэрт. Часам складаецца ўражаньне, што нейкі рух ёсьць толькі ў сталіцы, але гэта далёка ня гэтак, і хацелася б, каб у Беларусі пакрысе адрадзілася добрая традыцыя наведваць канцэрты, што ў сваю чаргу дазволіць праводзіць іх у розных кутках нашай Радзімы.

Улічваючы той факт, што гурты-удзельнікі Metal for Borisov зьяўляюцца прадстаўнікамі больш экстрэмальных напрамкаў, то і мы, каб не ўтвараць пэўнай дыспрапорцыі для слухачоў, зробім ухіл на больш цяжкія кампазіцыі. Фолк-метал таксама можа быць па-сапраўднаму брутальным :)

Слухайце folk metal, заставайцеся з намі!

Прывітаньне ўсім! Зараз мы актыўна займаемся новым матэрыялам і новай канцэртнай праграмай. Вядома, у Барысаве мы яе ўсю не прадставім, бо яшчэ ня час для гэтага, але будзьце ўпэўненыя, што яна значна зьменіцца адносна папярэдняй.

Самы бліжэйны наш канцэрт — у Барысаве. Ёсьць сякія-такія яшчэ планы, але яны пакуль толькі ў абмазгаваньні. Што да запісаў, то, вядома, яны будуць. На канцэрце ў першую чаргу варта чакаць выдатную тусоўку, кучу энергетыкі і моцнага гуку! Будуць прадстаўленыя новыя песьні, але ня ўсё. Гэтага хопіць для таго, што б вы змаглі выразна зразумець, у якім накірунку рухаецца гурт і чаго чакаць у будучыні. А таксама мы выканаем некалькі песень з «Against the Current».

Магу сказаць, што ў нашага клавішніка вельмі сур’ёзныя сямейныя праблемы. Да таго сур’ёзныя, што ён пазбаўлены магчымасьці часта зьяўляцца “ў сьвеце”. Удавацца ў падрабязнасьці я не магу, але адказна заяўляю, што працы ў Gods Tower без Аўчыньнікава проста ня можа быць, таму што ён галоўны музычны лакаматыў усяго складу. Прыкладна тое ж адбывалася, калі ў нас Уракаў адключыўся ад працэсу, і дзейнасьць застапарылася.

Аднак планаў распадацца няма, у нас маса матэрыялу і куча задумак. Вы нават уявіць сабе ня можаце, колькі ў нас задумак, вось толькі няма магчымасьці сабрацца іх ажыцьцявіць. Мы ўсе жывем надзеяй, што хутка сітуацыя ўлагодзіцца, і тады можна будзе нагнаць упушчанае.

Кантакт не спыняецца. Усе ж сядзім у чатах, стэлефаноўваемся. Але музыкай у скайпе мы займацца ня можам. Каб зрабіць нешта, нам трэба глядзець у вочы адзін аднаму. Гэта зусім не легенда, што ў Gods Tower на рэпетыцыях магчымыя мардабоі з-за няправільнай ноты. Але ў выніку нота ўсё ж атрымліваецца правільнай. Пры бесправоднай жа перадачы музыка губляе душу.
Такім чынам, з двух зол мы абралі меншае: аб’явілі тайм-аут у сувязі са складанымі абставінамі, але насамрэч лічыце, што мы проста выйшлі папаліць. Ні ў якім выпадку калектыў не плануе спыняць сваё існаваньне.

Напрацовак столькі, што мы ня можам проста з назвай альбому вызначыцца. Фактычна, у нас гатовы альбом. На дадзены момант вядзем абмеркаваньне, у якой форме яго падаць, якія сінглы будуць выходзіць. Засталіся тэхнічныя праблемы: сабрацца разам і ўсё сыграць, потым аранжаваць і выпрацаваць канцэпт падачы матэрыялу. Але, паўтаруся, сабрацца мы пакуль ня можам па аб’ектыўных прычынах.

Так, але мы не пасьпеем зрабіць ніводнай новай рэчы. У сырым выглядзе прэзентаваць песьні мы ня будзем, таму будзем граць рэтрасьпектыўныя праграмы. Ня выключана, што будуць нейкія вар’яцкія сюрпрызы, мы аматары такое рабіць па-за праграмай, толькі анансаваць падобнае на дадзены момант няма сэнсу.

Закавыка ў тым, што DVD займаецца зноў жа Аўчыньнікаў. Будзем спадзявацца, што дыск актуальнасьці з часам не губляе, а, як добрае віно, толькі набывае. Магу паабяцаць, што першым чынам дапрацуем гэты DVD, як толькі хмары зьнікнуць з гарызонту. Тым больш, наколькі мне вядома, адсоткаў дзевяноста ўжо гатова. Галоўнае, што ніхто нікуды не сыходзіць, усе застаюцца на сваіх месцах.

Я засяродзіўся на працы, на сям’і, але, шчыра кажучы, вельмі б хацеў паўдзельнічаць у якім-небудзь праекце, таму што адчуваю пэўную дыскваліфікацыю. Таму, калі ў каго ёсьць прапановы па супрацоўніцтву, тэлефануйце мне. Адзінае, я ня буду сьпяваць шансон, поп-музыку і блэк-метал, таму што сябе ў іх ня бачу.

Калі б я умеў прыгожа й годна сьпяваць, бо я ня столькі сьпявак, колькі чытальнік і крыкун, хацелася б power metal паспрабаваць. Але гэта асобная школа вакалу, у мяне яна адсутнічае. Добра падышоў бы меладычны трэш, якога ў нас, на жаль, няшмат у высокай якасьці. Death metal я таксама не пацягну, таму што ў мяне фенаменальна слабы гроўл. Doom – з задавальненьнем. Хацелася б drone паспрабаваць, класічны speed metal ці heavy metal. Карацей, трэба паслухаць Gods Tower, і ўсё, што падыдзе пад мой вакал, можна браць. Так што прапанова да супрацоўніцтва агучана. Мой кантакт – празь BelМetal, калі ласка.

Былі дамоўленасьці з канкрэтнымі калектывамі, яны й застаюцца. Але калектывы часьцяком гэткія ж занятыя, як і я. Таму сумесныя праекты, абмеркаваньні вісяць у паветры проста таму, што няма на іх часу. Калі б мы зараблялі на жыцьцё толькі музыкай, і пры гэтым бы дзейнічала сістэма лэйблаў, клубаў, я б з задавальненьнем увечары сабраўся з Памідоравым ці з Litvintroll’ем, альбо і з тым, і з другімі. Ды яшчэ каго-небудзь паклікалі, скажам, Folcore, Znich. Няма пытаньняў. Але такога няма, усе працуюць з ранку да вечару.

У тым, што хтосьці зь кімсьці пайграе, няма ніякага крыміналу. Градус рэўнасьці ў гурце надзвычай нізкі. Усе выдатна разумеюць, што падчас такіх вымушаных вакацый трэба абавязкова чымсьці займацца, каб не згубіць кваліфікацыю. Іншая справа, калі паўстане пытаньне выбару паміж нейкім праектам і Gods Tower, то, натуральна, я выберу Gods Tower.

Зараз я паглыбіўся ў чытаньне літаратуры па старажытнаму сьвету. Нядаўна чытаў пра хетаў, потым пра шумераў. Насамрэч, я хачу паступіць на завочнае адзьдзяленьне гістфаку, таму што мне патрэбна нейкая афіцыйная паперка, каб я сам сабе ўспрымаў як сур’ёзнага чалавека.
Калі распавядаць пра пірацтва, я рыхтую наступ…

Абавязкова! А яшчэ ёсьць Цэнтральная Афрыка. Мяркую, кожны беларус разумее, наколькі нам блізкія праблемы цэнтральных афрыканцаў. Проста ня ведаю ніводнага беларуса, які ўначы не прачынаецца і ня думае, як там Цэнтральная Афрыка. Вы ж разумееце, што варта толькі ўключыць тэлевізар, каб зразумець, што для беларусаў ёсьць рэчы важнейшыя за Беларусь.



Вось такое крывое люстэрка павінна існаваць. І пакуль у нас гэтым ніхто не займаецца, можна паспрабаваць мне. Калі б з гэтым у нас было прасьцей, я б магчыма зрабіў парадыйную палітыку сваім асноўным заняткам. Хутка я стану зусім супер-стар, і трэба неяк пасталець. Рок-музыка не для дзядоў, а ў якасьці дзеда, які сядзіць у парламенце і даказвае, што надышоў час пабудаваць не адзін, а пятнаццаць касмадромаў, для мяне гэта было б самае то.

Менавіта! Вось такі зачын на будучыню. Нават зараз, калі б захацеў распачаць маштабную кампанію, адзін не застаўся б. Але ў гэтым годзе ўсё даволі складана, таму я пакуль падкачаю шыны ў зоркалёце.

Калі казаць пра Gods Tower, цяперашняя праграма прысьвечана таму, што адбываецца ў сьвеце. У якім-небудзь іншым праекце я б хацеў раскрыць дзьве тэмы, якія займаюць мой розум, – гэта космас і каменны век. Космас ёсьць космас. Людзі, мы ў дваццаць першым стагодзьдзі жывем, павінны былі ўжо даўно Марс асвоіць, а замест гэтага толькі porn hub пампуем днямі! Ня крыўдна, не? Мне вось крыўдна.



Каменны век – іншая крайнасьць. У мяне круціцца думка зрабіць нешта мінімалістычнае, але ня блэк. Таму што блэк – гэта адна грань эмоцый, кшталту “на, падавіся!” Хочацца зрабіць нешта ў духу даасізму, каб нібыта з боку назіраць. Але на гэтае патрэбны кампазітар, які прасякнецца маімі ідэямі.

Дарэчы, нядаўна мне прапанавалі пісаць для кіеўскай каманды “Лінія Манергейма” тэматычныя тэксты, зьвязаныя з савецка-фінскай вайной, але мне на працы досыць гэтай тэмы. Таму не прапаноўвайце мне Другую сусьветную, калі ласка.

Як можна раскрываць гістарычныя эпізоды, калі ты ня быў іх сьведкам? У нас гісторыя – адны цэтлікі. Ня трэба гэтага, дайце праўдзівую храналогію! Хопіць перажоўваць факты, толькі гэтым і займаліся ўсё дваццатае стагодзьдзе. Няхай ужо людзі пачнуць думаць. У нас гэтага вельмі баяцца: калі прачынаешся з раніцы, і аказваецца, што трэба самому вырашаць, куды ісьці і што рабіць.

На дадзены момант чалавецтва дасягнула пубертатнага перыяду. Аднак, у адрозьненьні ад канкрэтных індывідаў, працягвае ляжаць у калысцы і нікуды ня хоча ісьці. Хоча глядзець парнуху, будаваць цэрквы, калоцца і займацца іншай хернёй. А што адбываецца з чалавекам, які ляжыць больш, чым патрэбна? У яго зьяўляюцца пролежні. І калі мы зараз не пачнем варушыцца, то ператварымся ў суцэльныя пролежні.

Сутнасьць працы простая, суправаджэньне шоў і прадстаўленьняў у цырку. У нашыя з калегамі абавязкі ўваходзіць падрыхтоўка манежу і ўсе аперацыі, якія шоў суправаджаюць. Напрыклад, як матросы, вяжам вузлы і розныя прыспасобы, нешта з рэквізіту цягнем на манеж і зьбіраем яго адтуль, але гэта трэба рабіць вельмі хутка, строга ў патрабуемы момант і амаль так, каб ніхто цябе ня бачыў =)
Ну і сочым за бясьпекай па ходу шоў. Усё проста.

Я вось адчуваю. Нягледзячы на тое, што часам надакучвае каторы дзясятак разоў сачыць за адным і тым жа, усё ж такі момант таямнічасьці ёсьць. Неяк стаіш такі, глядзіш, як лётае пад купалам дзяўчына на палотнах ці яшчэ што гарнае робіцца, і нават забываеш, дзе ты і хто ты, ха-ха.

Так, хапае містыкі. Нават нідзе ня бачыў, каб людзі настолькі моцна выконвалі каноны цыркавых традыцый. Першы час калі я там працаваў, я лічыў, што гэта фанатызм, але насамрэч у нашых вельмі сур'ёзныя адносіны да такіх справаў.

Вольнага часу хапае, але, здаецца, яго трэба болей.
На рэпетыцыі худа-бедна яшчэ хапае часу, але амаль кожны дзень працы да 22:00 зрэдку трохі заяўляе аб сабе.

Праблема ў іншым: пакуль ідзе праграма, за свой кошт куды-небудзь сарвацца амаль немагчыма, што адбіваецца на колькасьці нашых выступаў. Але заўсёды можна пайсьці на кампраміс.

Цяжка, канешне, але што рабіць, трэба рухацца, каб выжыць =)

Стандарт з 14:00 да 22:00, выходныя — панядзелак і аўторак, субота і нядзеля — увогуле самыя забойныя дні, з ранку да ночы працуем. Але самае жорсткае — Навагоднія елкі. Гэта спартанскі марафон, які йдзе амаль тыдзень БЕЗ ВЫХОДНЫХ, з ранку да ночы. Крута, праўда?

А ў нас кожны дзень цікавыя гісторыі! =)
То мядзьведзі па стараму цырку бегалі (да рэстаўрацыі), то хлопцы кагосьці з новых у дыван завернуць, шмат гісторый ёсьць…

Але самая гарная гісторыя была амаль у першы месяц маёй працы.
Тады йшла праграма, на мой погляд, самая сапраўдная цыркавая, амаль як у фільмах імпрэза была. Было шмат зорак эўрапейскага цырку, і працы таксама зь імі хапала.
Дык вось, пачынаецца бадай што самы круты нумар той праграмы, дынастыя канатаходцаў з Паўднёвай Амерыкі…

І вось падчас шоў выходзіла так, што адна зь іх артыстак, Аўра Кардзінале, па нумары выходзіць з-за заслоны на манеж і сьпявае, прытым моцна так сьпявае, даволі такую чапляльную песьню. Яна выходзіць на цэнтр манежу. Але ў той момант мы за кулісай разгортваем прымітыўную сістэму бясьпекі ад падзеньняў — вялізарны такі надуўны матрас. І я з другім хлопцам павінен хутка выцягнуць яго на манеж. Дзеля справядлівасьці скажу, што манеж быў мільгаючы, з матавым пластмасавым пакрыцьцём, у туфлях ты быццам на лыжах.
Дык вось, мы цягнем падушку з усяго дуру («каней» у нас у абодвух хапала), Аўра йдзе па манежы, сьпявае, ўсё так нязмушана… І тут, бац, сцэна — я цягну падушку, мой сябра выпадкова наступіў на яе другі канец, і я, трымаючыся за падушку, пасьлізваюся бы на нейкім банане. І праязджаю амаль пад ногі Аўры.



Гледачы рагочуць, сьветлавікі рагочуць, наша уніформа ўвогуле ўся палегла са сьмеху. Я сам чынна йшоў з манежу быццам так і трэба было, але за заслонай ледзь ня здох ад рогату.
Але ад начальства выпала мне дык выпала!

Канешне, праца вагонь!.. Але ўсё ж бываюць моманты, калі проста выгараеш, ці яшчэ нешта. Ну напрыклад, як я раней распавёў пра навагоднія елкі. Вось там так, калі сябар сябра не падахвоціць, можна і з глузду зьехаць! Але хлопцы моцныя, усё вытрымліваюць.



Заслонка «ДУМ — РАБОТА» канешне існуе, але неяк зусім па-іншаму яна дзейнічае.
Я лічу, што ў маленькім цыркавым грамадстве, дзе паўсюль чуваць сьмех і хор зьдзіўленьня, радасьць і трыумф, ёсьць месца і для меланхоліі (у нас нават ёсьць змрочная і жахлівая песьня амаль пра гэта).

Не магу, канешне, сказаць, што я сумны чалавек, але я б ня граў дум, калі б не адчуваў сябе такім =)

Дзякуй. Гэтае не ўпершыню робіцца ў “зьнічоў”. Тэматыка, якая, дарэчы, будзе і далей распаўсюджвацца, прыйшла таму, што існуе вельмі шмат беларускай фальклёрнай музыкі. Чаму менавіта “Дунаю”? Па-першае, сама песьня мне падаецца вельмі цікавай. Па-другое, яна ваярская, а зараз гэта вельмі актуальная тэма, таму што ў нас, як і на Украіне, ды і ва ўсім сьвеце, адбываюцца пэўныя зрухі. І я лічу, што патрыятызм і нацыянальная сьвядомасьць павінны прысутнічаць як у тэкстах, у музыцы, так і ўвогуле ў нашай культуры. Вельмі шмат такіх песень, у якіх гаворка йдзе пра “чарачку на пасашок” ці пра нейкія жалобы – “ай, на каго ты мяне пакінула”, а ваярскіх песень мала. І “Дунаю” выйшла як напамін пра нашых продкаў, пра наш змагарскі дух. Дарэчы, на яе, думаю, будзем рабіць кліп.

Мала таго, што гэта першы запіс, дык у нас яшчэ й новы склад. Часта ў сталых гуртах звонку ўсё выглядае добра, а насамрэч нічога ня робіцца – ні рэпетыцый, ні запісаў. Некаторыя музыкі, зь якімі адыграў столькі год, проста забілі, таму што зьявіліся сем’і. А іншыя пачалі шукаць сябе, выйсьце для сваёй індывідуальнасьці. Гітарыст Сьцец даўно зацікавіўся паралельным праектам з Сашай Грахоўскай (BY CRY). Я казаў яму: “Самае галоўнае, каб ты не забіў на Znich”. Так і атрымалася. Наш бубнач Гарох калісьці сышоў да нас з Drum Extasy, сказаўшы, што надаела граць адно і тое ж, і што яму патрэбна творчасьць. Цяпер у яго двое дзяцей, і яму патрэбныя грошы. А гурт Znich – гэта не зарабленьне грошаў, а, перш-наперш, творчасьць. Клавішнік і кампазітар Аляксандр Беленькі тры разы прыходзіў, тры разы сыходзіў. Ну, тутака можна пажаць плячыма…ягоны выбар. А зь Цімурам, бас-гітарыстам, была размова, і перавагу я аддаў сесійнаму басісту Бурзуму, бо ў яго адно з першых месцаў займае музыка, а толькі пасля ўсё астатнее, што ня скажаш, на жаль, пра Цімура. Дарэчы з усімі ўдзельнікамі гурта мы разышліся палюбоўна.

Так я пачаў шукаць людзей у новы гурт. У нас сесійна гралі два чалавекі – бубнач з Imprudence Абрэк і басіст з Folcore, Massenhinrichtung Бурзум. У імпрудэнсаў, здаецца, адбылася нейкая спрэчка, яны разышліся. У гэты час Абрэк да нас і пайшоў спачатку сэсійна, пасьля на пастаянку. А Бурзум – гэта чалавек-машына: ён хоча граць усюды і заўсёды. І для яго, мабыць, граць у гурце Znich – гэта пэўныя амбіцыі. Маўляў, калісьці я хадзіў на канцэрты, быў малы, а цяпер – бах – і ўжо граю ў гэтым гурце. Самае цікавае, што ўдзел у Znich дапамог яго раскрыць як кампазітара, таму што ў астатніх гуртах ён грае тое, што складаюць іншыя. А тут ён склаў музыку да “Дунаю”, і атрымалася ўсё даволі цікава, на мой погляд. Таксама зьявіўся ў нас гітарыст зь вядомага хэві-металічнага гурта SoulSides. Яны, здаецца, ёсьць, а фактычна не існуюць. Тыповая праблема беларускіх гуртоў: жаданьне ёсьць, але няма імпэту. І Руслан прыйшоў да нас, нармальна ўліўся. Прычым я думаў, што замену Сьцецу вельмі складана знайсьці. Высьветлілася, што незаменных людзей не бывае. Самае галоўнае – як чалавека накіраваць у патрэбнае рэчышча. Усё ж такі трэба, каб у гурце быў правільны лідэр, а не калі кожны сам па сабе, да чаго гурт і давяла гэтая “дэмакратыя”. Руслан Ільін зрабіў усё магчымае і немагчымае: мала таго што зьняў усе кампазіцыі на слых, мы за два месяцы зрабілі усю праграму, якую гралі гадамі, і новыя тры песьні. Ну і апошні чалавек, які прыйшоў у гурт, гэта Марына. Я яе бачыў раней у гурце Сонцаварот, але асабліва не слухаў, як яна грае… Адбылося вельмі цікава. Я на прэзентухе Омута ўбычыў у Сонцавароту клавішніцу, паслухаў, як яна грае, і кажу ім: “Слухайце, дайце мне сваю дзяўчыну клавішы сесійна запісаць”. Яна прыйшла на рэпетыцыю, паслухала, што мы выконваем, і сказала: “Мне хочацца з вамі граць”. Вось так і атрымалася. Адзіны, апрача мяне, са старога складу застаўся Косьця. Мне падабаецца, што ён заўсёды кажа тое, што думае. Косьцю я цалкам нанова адкрыў і як вакаліста падчас запісу «Дунаю». Ён сьпеў трыма рознымі тэмбрамі.

Магу сказаць, што альбом будзе ўсё ж такі стылістычна не падобны да таго, што мы рабілі. Будзе менш “мяса”, больш музыкі, народнасьці. Памятаю, праводзілі апытаньне, якім бы прыхільнікі хацелі ўбачыць гурт Znich, і вельмі шмат людзей напісала, што якраз хацелася б пачуць нешта народнае, з чаго мы й пачыналі (“Запаветы апошняга старца”). Далей таксама будзем выкарыстоўваць вакал Косьці, і ня толькі – яшчэ й Марышка будзе сьпяваць. Цікава, што ў той жа песьні “Мроя” Марышка бярэ ўсе вярхі-нізы. Яна выдатны выканаўца.

Калісьці мы сядзелі разам з Ножыкам (Gods Tower), Апановічам (Litvintroll) і размаўлялі наконт трыпціха. Але фэст павінен быць разнастайным. Мы, я і мая жонка, якая стала сёньняшнім галоўным арганізатарам і каардынатарам фэсту, падумалі, што на дадзены момант ёсьць гурты, якія могуць працягнуць гэты трыпціх. Той жа Omut, які нядаўна выпусьціў альбом. Тінь Соньця – адзіны ўкраінскі гурт, родны зь беларусамі, бо й песьні нашыя сьпяваюць, ды й украінская душа вельмі падобная на беларускую. Folcore – таксама цікавы гурт, які за год існаваньня зрабіў гэтулькі шоў. Горынь – прадстаўнікі СЭТ, якое заўсёды прысутнічае на такіх фэстах. Горынь хочуць паказаць абрадавыя рэчы на гэтым фестывалі, што павінна паспрыяць вясноваму настрою. Эксклюзіўная фішка: гэтым разам Горынь выступяць разам з Folcore. Litvintroll – адзіны гурт, які застаўся зь мінулага фестывалю. Беларускі хэдлайнер. На сёньняшні дзень гэта выключны гурт, які можа спакойна прадстаўляць Беларусь на любых фэстах.

Як нарадзілася ідэя Folk Metal Tour… У 2011 годзе мы са Зьнічом езьдзілі па гарадах з канцэртамі, і я падумаў: “А чаму б і не зрабіць зноў такую ж паездку, але з гуртамі адной плыні?” Я зьвязаўся з гуртамі, хтосьці адмовіўся, але склад сабралі. Адзінае, зараз арганізацыйныя праблемы – трэба гастролькі браць, чаго раней не было. Вельмі шмат нашых людзей і ня ведаюць, што адбываюцца цікавыя фестывалі, і існуюць такія гурты. Напрыклад, Omut, якім ужо гадоў дзесяць, але пра іх ніхто нічога ня ведае. Ці Sontsevorot, якім гадоў пятнаццаць, а пра іх ня ведаю нават я. Жартую. Цяпер існуе вялікая канкурэнцыя паміж мясцовымі гуртамі і замежнымі. Калі адчыняеш Белметал і глядзіш афішу, разумееш, колькі канцэртаў адбываецца ў тыдзень. А што рабіць гуртам беларускім у гэтай сітуацыі? Толькі аб’яднаньне разам, у талаку, можа неяк выратаваць становішча.

Я ўвогуле за тое, каб на Беларусі было шмат опэн-эйраў. Таму што “Дружба” ці “Мост” – усё ж такі ня нашыя фэсты. А, напрыклад, у маленькай Літве ёсьць некалькі моцных фестываляў, куды людзі цягнуцца з усіх куткоў сьвету. Беларусам трэба імкнуцца рабіць эўрапейскія кайфовыя фэсты, каб ехалі да нас і цікавіліся беларускай музыкай ды культурай.

Для мяне рок-н-рол – гэта свабода, творчасьць, вайна, але ня праца. Часьцяком музыка не дае сродкаў для існаваньня. Дакладней, на музыку мы трацім болей грошай, чым зарабляем на ёй. З іншага боку, пакуль гэта так, гэта чыстая духоўнасьць. Але я зразумеў тваё пытаньне. Гурт Афазия мы з братам Міхаілам арганізавалі ў далёкім 1995 годзе. Калі нам было па 18 год. А загадчыкам кафедры стаў у 2014-м. Мае доўгія валасы выдалі мяне, хаця я і так не хаваў свайго хобі. У савецкі час, магчыма, і былі б якія-небудзь праблемы, а цяпер галоўнае, каб спраўляўся з абавязкамі і меў навуковую ступень.

Самы вялікі канфлікт цікавасьцяў узьнікае паміж сям’ёй ды музыкай. Ведаеш, зьнешне выступ на сцэне здаецца простым і нязмушаным, але толькі музыкі ведаюць, колькі за гэтым хаваецца работы – рэпетыцый, запісаў, зьвядзеньняў, здымак… І кожны раз, калі вяртаешся з працы, сьнедаеш і пачынаеш вайну з самім сабой. Замест ТБ і канапы бярэш гітару і йдзеш на рэпкропку. І часьцяком акрамя сябе рокер вымушаны яшчэ змагацца з жонкаю, бытам. Ня ўсе перамагаюць. Некаторыя змагаюцца, але ў выніку «прагінаюцца пад зьменлівы сьвет». Наша новая песьня (чарнавая назва – «Воин рока»), якую мы цяпер пішам, менавіта пра гэта. Што датычыцца працы ва універсітэце, на самой справе, праца таксама творчая. Калі ёсьць жаданьне, то можна распрацоўваць новыя прылады, прыборы, вырашаць нявырашаныя матэматычныя задачы. Ды й са студэнтамі весела, яны спрабуюць цябе падкалоць, ты – іх. Але ў іх ёсьць яшчэ тое, чаго няма ў нас – маладосьць, энергія. У іх ёсьць цэлы нязьведаны сьвет, асьветлены зоркай з рэдкім імем «Сонца» :) (фраза з нашай песьні «У калідоры славы»). Хоць у загадчыка кафедры шмат і папяровай руціннай працы, часам хочацца звольніцца. Але гэта ня страшна, калі ёсьць мара.

Нармальна. У большасьці сваёй станоўча, асабліва дзяўчаты. Музыкі неяк падсьвядома падабаюцца жанчынам. Вось яна, непазнаная жаночая душа, галавой разумеюць, што ня лепшы варыянт для сямейнага жыцьця, але несьвядома цягнуцца. Часам граю што-небудзь на конкурсах ці карпаратывах.

Я не выхваляюся перад студэнтамі – прыродная сьціпласьць. Хаця Ніцшэ казаў «Сьціпласьць – найвышэйшая мера ганарыстасьці». Але некаторыя пазнаюць. Тады адразу просяць распавесьці пра творчасьць, ім абы не працаваць. І маё ледзяное сэрца плавіцца, я здаюся, і цэлую пару распавядаю гісторыі з жыцьця. Памятаю, падслухаў размову двух студэнтаў «Гэта ж гітарыст Афазии, што ён тут робіць?». Было прыемна. Як ні дзіўна, калі ты на вяршыні свайго творчага шляху (у нас гэта было на здымках кліпаў «Я живой», «Путешественник», пасьля выданьня альбому «Я живой»), музыка часта сутыкаецца з зайздрасьцю, брудам. Адразу пачынаюць ворагі плёткі плесьці: «Ды я ведаю іх – лохі, граць ня ўмеюць, музыка прымітыўная, у дзецюкоў манія велічы». Гэта хвалюе, здаецца: «Так ты ж мяне нават ня ведаеш, каб такое казаць!». І толькі потым разумееш, што гэта неад'емны атрыбут славы. Калі твой бой сьціхае, то і пляткар сыходзіць да іншых, да тых, хто на кані. А добрыя водгукі застаюцца, дабро мацней. Мой сябар, таксама музыка, часта кажа: «Няма прарока ў сваёй айчыне».

Я ня заўважаў, каб стаўленьне неяк кардынальна мянялася. Некаторыя ходзяць на канцэрты ў клубы, чым мяне бянтэжаць зьлёгку, я стаю, як балван зь гітарай на сцэне. Добра, што яшчэ не франтмэн :)

Усё па-іншаму. Таму, хто набыў дыск – іспыт аўтаматам. Жартую. Калі сур'ёзна, то часам пытаюцца дыскі або запісы ў mp3, кліпы. Пра аўдыторыю: нядаўна быў у Белгарадзе, пазнаёміўся зь дзяўчынай у кафэ, гляджу ў плэйлісьце «В коридоре славы», разгаварыліся, аказваецца, у мужа ўсе нашы альбомы. Шлях песьні неіспаведны, часьцяком у нашым сьвеце шмат залежыць ад выпадку.

На наша жыцьцё шмат чаго ўплывае, гэта называецца – эфект матыля. Мая праца дазваляе заставацца побач зь людзьмі, іх радасьцямі і бедамі, можа быць, гэта дапамагае заставацца зразумелым для людзей. Пасьля выданьня нашай песьні «Прощай» многія прыхільнікі пыталіся: «Як вы прымудраецеся ператварыць у вершы такі даступны тэкст?»

Скончыў факультэт маркетынга, менеджмента, прадпрымальніцтва ў БНТУ, пасьля пайшоў працаваць маркетолагам на “Планар”, літаральна праз некалькі год стаў выконваючым абавязкі начальніка аддзела маркетынгу. І нядаўна мяне перавялі ў кіруючую кампанію холдынгу. Галоўны спецыяліст па супрацоўніцтве з замежнымі краінамі – гэта нешта сярэдняе паміж маркетынгам, зьнешнеэканамічнай дзейнасьцю і вытворчасьцю. Даводзіцца вельмі часта езьдзіць у камандыроўкі, праводзіць перамовы, знаёміцца зь людзьмі, заключаць кантракты, прадаваць абсталяваньне…

Я імкнуся адно з другім ня зблытваць. Часам атрымліваецца, часам – не. Аднак у мяне выдатны працоўны калектыў, і ўсе пытаньні, на шчасьце, можна вырашыць. Часам вымушаны чымсьці ахвяраваць, і, часьцей за ўсё, гэта музыка. У нас рэжымнае прадпрыемства, усё строга. Але я лічу, што гэта добра – працоўную дысцыпліну яшчэ ніхто не адмяняў. Мне вельмі прыемна працаваць менавіта на дзяржаўным прадпрыемстве, таму што ты рэальна адчуваеш, што карысны сваёй краіне. У гэтым таксама заключаецца самарэалізацыя. За ўвесь час, што я працую на “Планары”, мой сьветапогляд трохі зьмяніўся. Ніколі б не падумаў, што буду працаваць у гэтай сферы. А цяпер прызвычаіўся, і мне падабаецца, хоць часам жыццё праходзіць у дарозе.
Падчас вучобы было такое, што на некалькіх працах падрабляў і пасьля дзвюх начных зьмен ішоў на начны запіс. Давялося папрацаваць начным сторажам, прыбіральшчыкам, падсобным рабочым, фрэзероўшчыкам… Было цікава, ды й у юнацтве ўсё успрымалася прасьцей. Можна было ня спаць начамі.
Увогуле я лічу, што, калі хочаш займацца музыкай, аніякія працы табе не перашкодзяць. Заўсёды можна знайсьці кампраміс. Хтосьці ные, што няма грошаў ці часу, аднак у самых складаных абставінах можна выкраіць крышачку часу, каб заняцца тым, што зь цябе прэ. А калі ня прэ нічога, то ня трэба на гэта ўвогуле час траціць.

У першую чаргу – ангельская мова. Выключна дапамагла ў зносінах з лэйбламі, дзеля выпуску альбомаў. Яшчэ нямецкая, беларуская… Беларуская мова ўвогуле ідзе са мною поруч – школа была беларускамоўная, ва універсітэце шмат прадметаў было па-беларуску. Маркетынг… Ёсьць крыху. Але метал – гэта ж антыкамерцыйная музыка. Я буду рады, канешне, калі хтосьці выйдзе ў людзі і заробіць на металічнай музыцы шмат грошаў. Пакуль гэтага няма. А займацца металічнай папсой асабіста мне нецікава.

Асаблівых мараў не было. Доктарам, касманаўтам, лётчыкам быць не хацеў. Музыкам, шчыра кажучы, таксама. Хіба толькі калі вучыўся ў музычнай школе. Мая настаўніца па хоры была галоўным прыкладам, і, магчыма, шмат чым я ёй зараз абавязаны. Выходзячы на сцэну часта ўзгадваю, што была такая Алёна Сяргееўна. Прыемныя ўспаміны…
Хацелася быць падарожнікам, вандроўнікам, але гэта ня праца, а лад жыцьця. У прынцыпе, я і зараз прытрымліваюся гэткага ладу жыцьця. У тым ліку, дзякуючы працы.

На мой погляд, працягваць займацца тым, чым яму хочацца, калі ён насамрэч можа нешта паказаць. Лічу, што чалавек павінен сам прыйсьці да сваёй прафесіі. Галоўнае – даказаць сабе і блізкім, які ты чалавек на самой справе. Калі ў табе ўбачаць рознабаковую асобу, будзе шмат шляхоў дзеля разьвіцьця.
Маці і бацька спрабавалі мяне пераканаць наконт музыкі, а потым убачылі, што ў мяне атрымліваецца, пачалі падтрымліваць. Шмат чаго ўдалася дзякуючы бацькам, за што ім, канешне, вялікі дзякуй. Я мог у “кулёк” паступіць бяз конкурсу, былі прэферэнцыі, аднак з парады бацькоў усё ж такі пайшоў у БНТУ. Зь мяне гэта зрабіла абсалютна іншага чалавека, аб чым я ніколькі не шкадую. Ёсьць нават такая прымаўка: калі ты па прафесіі музыка, шукай сабе цалкам іншую працу. Музыка – каштоўная забава, таму трэба добра працаваць.
Увогуле, метал аб’ядноўвае людзей, а не прафесіі. Вельмі прыемна, калі дырэктар, старшы памочнік прыбіральніка, мэнеджэр сярэдняга зьвяна могуць на канцэрце разам, абняўшыся, падтрымліваць якую-небудзь крутую каманду і адчуваць сябе людзьмі аднаго ўзроўня. Гэта каштуе многага.

Сяргей. Прывітаньне! Скажам так, справаў у нас вельмі шмат. Праца, музыка, спорт час ад часу, і яшчэ раз праца, музыка (сьмяецца). Насамрэч вольнага часу няма зусім. І я лічу, гэта выдатна! Крута, калі ёсьць магчымасьць заўсёды сябе чым-небудзь заняць. Целік я ўжо сто гадоў не глядзеў. Але вось нядаўна вылучыў сабе некаторы час пад прагляд Walking Dead. Круцецкі серыял! Мы з братам разам завісалі пад яго. Вядома, больш за ўсё часу сыходзіць на Nemdis. Гэта любоў, я табе скажу.

Яўген. Вітаю. Гурт падобны да жывога арганізму. Цяпер мы набіраем моц і пачуваемся выдатна. Мы расьцем як музыкі, а гэта вельмі важна. Да сваёй улюбёнай справы – нашага гурта мы падыходзім прафесійна. Як сказаў Сяргей, з часам зусім туга, але што зробіш. Натуральна, што і матэрыял, які мы рыхтуем да новага альбому, стане значна сур'ёзней. Мы зробім усё магчымае, каб гэты альбом стаў важкім ня толькі ў беларускай музыцы!

Яўген. Гэтыя сувязі складаюцца з-за велізарнага жаданьня рабіць максімальна якасна сваю музыку! Не сакрэт, што шведскія гукавыя майстры адны зь лепшых на планеце. Мы хочам, каб наступны наш альбом гучаў на ўзроўні сусьветных каманд!

Сяргей. Насамрэч, сінгл Whisper, Scream and Silence мы таксама зрабілі цалкам у Швецыі. Так што гэта ўжо 3-я праца ў гэтай паўночна-эўрапейскай краіне. Асабіста я заўсёды лічыў шведскі метал адным з самых лепшых у сьвеце. І ўсё дзяцінства галоўным чынам слухаў шведаў, як і іншыя хлопцы ў гурце. Таму мы і вырашылі ўсё рабіць у Швецыі.

Яўген. Ну, а з Лоўрэнсам наогул атрымалася цікава. Пачуўшы наш сінгл The Lament, Лоўрэнс вельмі выдатна ацаніў яго. Дзесьці ў жарт мы прапанавалі яму прасьпяваць разам, на што той адказаў «Добра! Давайце паспрабуем.» У нас ужо была гатовая песьня, якую мы жадалі зрабіць эксперыментальнай у плане вакалу, і Лоўрэнс ідэальна выглядаў у ёй. Паслухаўшы дэмку гэтай песьні, Лоўрэнс пагадзіўся, чаму мы былі вельмі радыя! Вынік атрымаўся афігенным!!!

Сяргей. Ня трэба забываць і пра ўзгаданы ўжо сінгл Whisper, Scream and Silence. На гэтым сінгле гук ня меней эксцэнтрычны. У сілу таго, што мы не прытрымваемся пэўнага стылю, а ставім яго толькі ў аснову, MDM я маю на ўвазе, у гучаньні, аранжыроўках, у пабудове песень, іх настроі заўсёды можна пачуць нейкую разнастайнасьць. Да таго ж, мы не імкнёмся да шаблону. Я ніколі не разумеў гурты, у якіх усе песьні падобныя адна да адной і складана вызначыць якая песьня грае. Мне гэта ніколі не падабалася. Я лічу, што песьні павінныя быць розныя. Ды й зразумела, што гук на альбоме будзе адзін. Але ўсё ж гэта будзе рознапланавая музыка, дзе будзе шмат эмоцый, цэлая палітра колераў і настрою, і яна будзе абавязкова музычнай і будзе бачна, што гэта Nemdis.

Яўген. Упэўнены, што арыенціры ў пэўных згаданых песьнях складана ўгледзець. Яны ўсе розныя. Як і рознымі будуць наступныя песьні. Асабіста нам падрыхтоўваць альбом падобны як па матэрыяле, так і па гучаньні з Against the Сurrent, не зусім цікава. Той альбом атрымаўся цалкам прыстойным і нам ён падабаецца, але пошукі сябе ў музыцы працягваюцца, і таму новы матэрыял, як вы змаглі пераканацца, будзе іншым. І так, на маё меркаваньне, павінна быць, інакш лепш шукаць сябе ў іншым.

Сяргей. Была такая справа. Цэлы фільм можна зьняць пра наш тур)) Гэта было весела. Праўда, падрыхтоўкі было вельмі шмат. Велізарная колькасьць справаў па арганізацыі. Як заўсёды бракавала пару дзён то на тое, то на гэта. Ну ведаеш, як яно бывае. Калі распавядаць усё, то гэта трэба ісьці ў карчму, замаўляць шмат піва. Гутарка будзе доўгай. Фіны вельмі крутыя. Узровень у іх дужа высокі як у тэхнічным, так і музычным плане. Але пры гэтым пабухаць яны таксама мастакі. На сцэне п'яныя выступалі. Гітарыст пасьля канцэрту ў Маскве ледзь са сцэны сышоў, пад рукі спускаўся. Як ён граў, не разумею. Але паўтаруся, яны вельмі крутыя як прафесіяналы.

Яўген. Самі разумееце, мы ехалі ў тур з Чылдрэнамі быўшы малавядомымі, можа нават і невядомымі для той расейскай публікі, якая прыйшла на канцэрт. Але павінен сказаць, нас прынялі на «ура»! Больш таго, арганізатары гэтага туру сказалі, што наш выступ у Маскве наогул можна лічыць посьпехам, таму што вельмі рэдка гурты, якія грэюць топавыя каманды, атрымліваюць такі прыём, як было ў нашым выпадку. Расьпешчаная маскоўская публіка рэдка да каго ставіцца цяпло. У нейкім родзе гэтыя канцэрты былі для нас нейкім іспытам і мы зь ім справіліся! І нават наш гітарыст Андрэй, які баіцца высокіх сцэн, адыграў на вышыні ў прамым і пераносным сэнсе на даволі высокай сцэне піцерскага А2!

Яўген. Усё пачалося са знаёмства бас-гітарыста Дзяніса зь Лёшам. У той час Лёша ўдарна сядзеў за барабаннай усталёўкай адной з самых вядомых і паважаных беларускіх каманд Vicious Crusade. З часам Лёша, дзякуючы Дзянісу, пагадзіўся граць з намі, праўда, у першыя часы на сесійных пачатках, але з часам стаў паўнавартасным і паўнапраўным удзельнікам гурта. Лёша выдатны чалавек і неверагодна вопытны музыка!

Яўген. Доўгі час у Барысаве не было метал-канцэртаў і Metal for Borisov, які адбыўся летась, быў як глыток паветра для гэтага індустрыяльнага гораду. Для мяне, Дзяніса і Сяргея гэта было ўвасабленьнем маленькай дзіцячай мары адыграць у родным горадзе! Пасьля нас там хлопцы з Sun Road-21 і Rise in Rage арганізоўвалі сэйшан. Гэты запушчаны намі і нашымі сябрамі з гурта R6M5 рухавік трэба падтрымліваць і нарошчваць абароты! Барысаўская публіка вартая добрых альтэрнатыўных канцэртаў! Хто ведае, можа названы канцэрт стане традыцыйным. Гэтай вясной мы плануем выступіць аднымі зь яго арганізатараў і прыняць у ім непасрэдны ўдзел! Так што ёсьць верагоднасьць сустрэчы з барысаўчанамі ўжо ў хуткім часе! Мы самі вельмі хочам гэтага!

Сяргей. Калі чакаюць, то вядома. Тым больш, што канцэрт быў насамрэч добры і публіка прыйшла выдатная! Адчувалася іх энергетыка і жаданьне выдатна правесьці час. Хлопцы і дзяўчаты малайцы! Зь некаторымі зь іх мы яшчэ некалькі гадзінаў балбаталі пасьля канцэрту і а 12 ночы пачалі сьвяткаваць мой Дзень Нараджэньня!) Хто будзе чытаць з Барысава, усім велізарнае прывітаньне!!!

Яўген. Гісторый усялякіх пацешных хапае) І найвялікая іх колькасьць здаралася ў далёкіх паездках. У Дэгендорфе, Нямеччына, пасьля канцэрту быў вельмі доўгі вечар, нават ноч. Бліжэй да раніцы немцы ўжо маглі хвацка мацюкацца, а адзін з нашых хлапцоў вёў гутарку з драўляным дзятлам на расейскай, і мяркуючы па яго гутарцы, дзяцел разумеў яго)

Яўген. Хай гэта будзе некалькі агітацыйна і трывіяльна, але ўсё ж — слухайце і падтрымлівайце беларускія гурты, хадзіце на іх канцэрты, чытайце беларускія музычныя сайты, бо толькі так і разам метал у нашай краіне будзе ня проста словам і ўспамінам пра мінулае, а сучаснасьцю, і, спадзяюся, масавай зьявай!

Сяргей. Як і заўсёды нашыя пажаданьні: слухайце добрую і правільную музыку, слухайце рок-н-рол. Прыходзьце на канцэрты! Клапаціцеся пра сваё. Усім метал і павага!