Di sini sahajalah anda akan dapat menemui sebahagian besar penduduknya berakar umbi daripada dua tamadun tertua dunia; India dan China. Bangsa Melayu pula berkongsi banyak nilai budaya serupa dengan Indonesia, negara paling ramai penganut Islam di dunia. Islam sebagai agama membuka pintu kepada dunia Islam. Sementara sistem legasi British membuka pintu dunia Barat. Bak sesumpah kita boleh menerobos masuk ke dalam hampir semua negara di dunia!

Paling menarik, satu kajian yang dilakukan Facebook mendedahkan yang Malaysia ialah negara paling ramah bersosial dalam dunia siber dalam konteks penggunanya mempunyai jumlah kawan teramai di dunia.

Malaysia juga ialah sebuah negara Kepelbagaian. Kita satu-satunya negara dunia yang miliki gabungan pelbagai kaum, pelbagai bahasa, pelbagai agama, pelbagai budaya, pelbagai persatuan sukan berasaskan kaum, pelbagai dewan perniagan dan kewangan, dan pelbagai parti berasaskan kaum, pelbagai juadah, pelbagai kerajaan (1 kerajaan persekutuan dan 13 kerajaan negeri) dan pelbagai raja (daripada 35 monarki dunia, 9 memerintah di Malaysia)!

Sekiranya bukti di atas tidak mencukupi, lihat hujah berikutnya.

Kita satu-satunya negara di dunia ini yang bersumpah mampu untuk melindungi Allah, dengan menghalang orang lain daripada menggunakan kalimah tersebut dan didakwa telah mengharamkan “Hotdogs” dan “Rootbeer” kerana terjemahan literal perkataan itu.

Malaysia memiliki hutan hujan tropika tertua, yang dikatakan berusia 130 juta tahun, lebih tua dari Amazon dan Lembah Congo. Hutan hujan tropika kita kediaman kepada 14,500 spesis tumbuh-tumbuhan berbunga dan pokok, dengan lebih daripada 200 spesis mamalia, 600 burung, 140 ular dan 60 jenis cicak.

Dan kita juga mempunyai ular tedung selar terpanjang di dunia berukuran 5.71 meter, yang ditemui di Port Dickson pada 1937.

Malaysia juga mempunyai bulatan jalanraya terbesar di dunia di Putrajaya berukuran 3.5 kilometer diameternya, tanpa disangkal kita juga memiliki ‘spin terbesar di dunia’.

Ya, Malaysia sangat unik. Bukan sekadar “truly Asia tetapi truly World!” Boleh lawan ke?

Itu tidak disebut lagi tentang kepelbagaian juadah fusion makanan, dari Timur ke Barat di negara ini. Makanan apakah yang tidak boleh anda temui di sini?

Dirahmati dengan pelbagai hasil mahsul tidak ternilai, daripada timah sehinggalah getah, kelapa sawit, kayu-kayan, bauksit, dan petroleum sebagai sumber paling berharga, Malaysia negara yang kaya. Jadi berdasarkan semua keunikan ini, kita mempunyai ramuan mencukupi untuk menjadi dan bersubur menjadi “syurga dunia”, persoalannya di manakah kita berada sekarang?

Negara Kepelbagaian Datang Bersama Kepelbagaian Masalah

Sangat mengejutkan bagaimana sebuah negara kecil berpenduduk hanya 31.8 juta ini berjaya memegang pelbagai gelaran yang tidak enak didengar seperti negara dengan jurang terbesar kaya dan miskin rantau ini, penggunaan tenaga paling tidak cekap adalah antara gelaran yang diraih kita termasuklah negara yang mencetuskan skandal kewangan terbesar dunia, 1MDB.

Sebelum 1MDB, kita diheret pelbagai skandal seperti Bank Bumiputera, Perwaja, Metramac, Malaysia Airlines, Bank Islam, Transmile, Megan Media, Scan Associates dan pengeluran “laporan merah” audit jabatan kerajaan seperti dilaporkan Jabatan Audit Negara setiap tahun. Semua skandal ini menggambarkan kenyataan yang tidak tersangkal lagi- Korupsi yang membarah sedalamnya!

Kita terperangkap dalam ekonomi lompong, dengan kebergantungan melampau kepada pekerja asing dan majoriti penduduk Malaysia berpendapatan rendah tertekan dengan peningkatan kos sara hidup. Di tambah pula dengan majoriti rakyat Malaysia hanya punyai simpanan tidak lebih daripada sebulan sekiranya mereka kehilangan pekerjaan.

Krisis pencen yang serius menghimpit rakyat apabila dua pertiga pekerja berusia 54 tahun mempunyai kurang daripada RM50,000 dalam akaun KWSP mereka.

Kita dianggap mempunyai kemudahan dunia kelas pertama tetapi sedihnya memiliki budaya dan mentaliti dunia kelas ketiga. Kita terletak di tangga dua pertiga paling bawah pencapaian pendidikan dalam ukuran antarabangsa, pemandu kita “gila di jalan” serta pembuli jalan raya dan mat rempit, kita juga berada di tangga 20 seluruh dunia dalam jumlah kemalangan jalan raya maut per kapita, di samping berdepan dengan gejala vandalisma kota, mempunyai pemandu teksi yang buruk sikapnya dan tanggapan meluas tentang Kuala Lumpur yang didakwa antara bandar paling biadap di dunia.

Alam sekitar kita pula sedang menangis disakiti, bandar kita dilanda banjir kilat (perancangan bandar yang lemah dengan pengurusan kemudahan yang pincang), banjir besar melanda Pantai Timur saban tahun, pengurusan lemah simpanan dan bekalan sistem air kita, pengurusan sisa pepejal yang lemah, serta kewujudan berleluasa tapak pengurusan sampah haram dan “pembalakan haram” di hutan dan gunung ganang kita, termasuklah di kawasan simpanan tadahan air.

Rakyat Malaysia juga terkenal dengan betapa mudahnya tertipu dengan skim penipuan yang menawarkan faedah dan pulangan wang mudah, pantas dan banyak! Terdapat ekonomi haram yang besar dan meluas yang wujud, meliputi perjudian haram, dadah dan bahan seludupan lain, DVD cetak rompak dan pengklonan kad kredit. Terdapat juga “situasi yang tidak diperlukan (dan tidak dihendaki)” dalam perbadanan serta inovasi rakyat Malaysia, yang secara sinis dilabel sebagai “Malaysia Boleh”.

Paling menyedihkan ialah hampir setiap sudut jalan raya dan tiang lampu isyarat, pasti ada sekurang-kurangnya dua iklan tertampal, samada nombor telefon Ah Long atau nombor rumah urut dan wanita escort!

Arena politik pula sangat tegang sehinggakan tidak ada masa untuk menggubal dasar kerana tenaga dihabiskan menyerang satu sama lain tanpa henti. Politik kebencian dan polirisasi kaum menjadi isu utama sejak dua dekad lepas. Hak asasi manusia, kewujudan undang-undang yang boleh dipertikaikan, pendakwaan bermotifkan politik antara isu yang mencengkam negara. Dan nampaknya kebebasan institusi penghakiman telah hilang kredibitinya.

Hasilnya, kita berada di tangga 66 daripada 73 negara dalam Indeks Integriti Pilihanraya dan tangga 146 daripada 180 negara dalam Indeks Kebebasan Media Dunia.

Jadi, adakah kita sudah hancur berkecai? Adakah semuanya sudah tidak dapat diselamatkan? Mungkin. Tetapi, masih ada jalan keluar!

Kemustahilan yang Tidak Berkesudahan

Sekiranya sejarah ada mengajar sesuatu, pengajaran itu ialah tiada apapun yang mustahil. Sepanjang kewujudan manusia, kita sentiasa dikejutkan dengan kejayaan negara-negara yang sebelum itu dianggap tidak penting. Orang Mongolia yang buta huruf, di bawah pimpinan Genghis Khan, berjaya menawan dua pertiga dunia tanpa berjaya disekat.

Orang Arab hanyalah nomad tak ubah seperti hamba di mata orang Roman dan Persia.

Orang Jepun yang sebelum Revolusi Meiji hanyalah golongan petani pemalas yang asyik mabuk. Orang Vietnam yang berjuang habis-habisan dan mengusir tentera Perancis dan Amerika dari negara mereka dan memenangi kebebasan mereka.

Tidak ada yang mustahil walaupun situasi semasa tidak menjanjikan harapan lagi. Ingatlah bahawa sang matahari hanya akan muncul selepas kegelapan malam berlalu.

Begitu jugalah Malaysia. Kita sudah tersasar jauh, jadi adakah kita sudah mengambil iktibar daripada kegelapan dan kesengsaran yang kita boleh jadikan inspirasi untuk bangkit kembali?
Wujud keperluan mendesak untuk kembali menyusun hala tuju supaya kita boleh berada di landasan yang tepat demi negara dan Rakyat.

Masih ada jalan keluar daripada semua belenggu masalah negara ini. Kita perlu mengakui yang wujudnya masalah kritikal yang mencengkam negara tercinta. Kejujuran dan keikhlasan perlu dikembalikan dalam semua urusan negara ini.

Inilah masanya untuk setiap rakyat Malaysia untuk terus percaya dan menyumbang bakti mencapai matlamat yang ditetapkan. Satu suara mungkin tiada kesan, sepuluh suara mungkin hasilkan getaran kecil, tetapi ribuan suara boleh seperti halilintar yang mengegar dunia, paling tidakpun boleh menggegarkan Putrajaya.

Senarai Hasrat Untuk Malaysia Yang Kuat dan Gemilang

Atas tujuan murni ini, berikut senarai hasrat saya untuk Malaysia:

Disebabkan terlalu banyak yang perlu dilakukan, permulaan yang baik ialah dengan penubuhan Majlis Konsultasi Negara 2 untuk kembali merangka dasar asas perubahan sosial dan ekonomi pada tahap paling dasar. Gabungan intelek terbaik seluruh negara diperlukan untuk menawarkan langkah dan strategi realistic dan boleh dilakukan bagi perubahan semula hala tuju negara.

Sumber semulajadi dan alam sekitar Malaysia ada hadnya serta sangat bernilai. Pengurusan sumber yang lebih baik diperlukan, di mana semua hasil dan faedah dikongsi bersama oleh Rakyat. Pertelingkahan royalti minyak antara Kerajaan Persekutuan dan Negeri perlu diselesaikan sebaik mungkin demi manfaat terbaik Rakyat.

Pembetulan asas ekonomi perlu dilakukan segera untuk kebaikan semua dan membetulkan cara kerja kita. Kita perlu berubah daripada kapitalis sewaan (rentier capitalism) kepada kapitalis industri teknologi. Yang paling baik ialah dengan mengambil teladan daripada amalan terbaik pasaran sosial Eropah dan kapitalis negara China yang bersesuaian dengan Malaysia.

Dasar perlu mengutamakan Rakyat, dengan mengagungkan prinsip keadilan sosial, meletakkan pembentukan dan penyerakan kekayaan yang seimbang dalam usaha pembangunan ekonomi, serta pada masa yang sama menyediakan persekitaran mapan untuk badan korporat berkembang pesat.

Usahawan dengan nilai tambah dan bukan hanya kapatalis semata adalah kunci kepada kejayaan yang kita mahukan.

Kita perlu mengisytiharkan “Perang” kepada jurang kekayaan dan pendapatan yang tanpa henti membuka kitaran ganas tanpa titik akhir yang menghancurkan masyarakat.

Sekolah rendah berasrama penuh, perumahan mampu milik, keusahawaan sosial dan rakyat, perlu diwujudkan dan digalakkan di semua tempat yang memerlukannya.
Sektor utama ‘lestari’ yang cekap iaitu tenaga, pengangkutan, pembinaan, air dan pengurusan sisa perlu diutamakan demi manfaat ekonomi dan alam sekitar.

Semua rakyat Malaysia memerlukan dan berhak menjalani kehidupan baik dan seimbang yang boleh ditawarkan oleh pekerjaan yang menawarkan gaji mencukupi. Rakyat sepatutnya tidak perlu buat dua kerja untuk menjadikan kehidupan mereka kondusif dan bahagia. Pengejaran ekonomi yang tidak berkesudahan serta tidak adil pada masa kini telah menghukum rakyat Malaysia dan kita menggantikan belas ihsan dengan sikap tidak endah.

Unit keluarga yang berfungsi membenarkan ibubapa memainkan peranan yang proaktif dalam pendidikan dan proses membesarkan anak-anak mereka untuk menerapkan “Nilai Asia” sejati yang banyak kali kita ungkapkan tetapi jarang laksanakan.

Pemerkasaan wanita akan menghaluskan halangan kepada potensi ekonomi serta menawarkan manfaat sosial dan ekonomi yang lebih bersepadu.

Pendidikan ialah pintu penyelesaian kepada hampir semua kesengsaraan sosial dan ekonomi Malaysia. Pendidikan perlulah inklusif dan menyuburkan moral, pemikiran kritikal, kemanusiaan, kerendahan diri, toleransi agama, kemajuan dan inovasi teknologi kepada semua rakyat Malaysia.

Penilaian semula falsafah pendidikan negara perlu dilakukan dan digantikan dengan Pedagogi Cinta.

Kita perlu menyemai budaya membaca, pemikiran kritikal dan menyuburkan persekitaran perdebatan intelektual. Kita perlu meraikan pemikir dan ahli falsafah, serta menyediakan persekitaran kondusif untuk wacana awam. Para intelektual perlu diberi mandat untuk menggerakkan dan menghidupkan ruang fikir awam bagi menerangi hala tuju semua.

Penjagaan kesihatan perlu mampu milik dan boleh diperolehi oleh semua kelompok masyarakat. Kita perlukan lebih banyak hospital dan hospital latihan, serta klinik yang serba lengkap untuk memberi perkhidmatan kepada mereka yang sakit dan memerlukan di mana sahaja mereka tinggal. Satu lagi perkara yang sangat diperlukan dalam perkhidmatan asas rakyat ialah perkhidmatan awam yang menyeluruh.

Pendidikan dan penjagaan kesihatan, adalah dua hak asas dan paling berharga rakyat Malaysia, dan tidak sewajarnya menjadi permainan politikus.

Kesukarelawan, NGO aktivis sosial dan “pihak ketiga” perlu digalakkan dan diperkasakan bagi memperkukuhkan demokrasi dan semangat “keadilan untuk semua” di negara ini.

Tadbir urus yang baik, integriti, kebebasan maklumat untuk media dan perlindungan pemberi maklumat perlu diperkasakan bagi membolehkan kejayaan perjuangan menentang korupsi, dengan matlamat utamanya ialah menyediakan mekanisma “pemeriksa dan penyeimbang” dalam prinsip pemisahan kuasa.

Undang-undang Perlembangan perlu memerintah secara mutlak dan dilaksanakan secara adil, dan bukannya disalahgunakan bagi manfaat kroni tersembunyi diktator moden. Kita perlukan “Pemerintahan undang-undang” dan bukannya pemerintahan Mafia. Demokrasi perlulah bersifat aktif dan inklusif untuk semua rakyat sertai, dan bukannya hanya berlaku setiap 5 tahun sekali ketika mengundi.

Hentikan politik perkauman dan kebencian. Keharmonian kaum perlu disemai dan disuburkan sejak dari rumah dan sekolah pada usia muda, malah sebelum mula persekolahan lagi. Bukankah kita lahir tanpa kenal beza warna kulit?

Malaysia Boleh!

Senarai hasrat untuk Malaysia ini terdiri daripada semua cadangan yang saya pernah tulis, sampaikan dan perjuangkan selama ini.

Misi saya ialah untuk memberi tekanan, dengan cara membentuk kesedaran awam dan kembali semula ke jalan yang benar. Tiada apa yang mustahil, yang tidak boleh kita depani dan atasi selaku rakyat Malaysia bagi memastikan semua rakyat negara ini terjaga.

Malaysia sebuah negara unik dengan gabungan ramuan dan bahan terbaik yang didambakan mana-mana negara. Mari kita gembeling kekuatan daripada keunikan dan kepelbagaian ini dan membentuknya menjadi pasak kekuatan untuk bergerak maju ke hadapan, dan bukannya kelemahan yang mematahkan, mempercayai Tiada Yang Mustahil, Tiada Batasan dan menjadi sebaik mungkin.

Sepenuh jiwa raga, sejujurnya saya laungkan, Malaysia Boleh! Marilah kita bersama-sama dalam perjalanan ini, kerana kebersamaan ini memungkinkan semuanya!

The post Malaysia Yang Layu: Ke Mana Halatuju Kita? Senarai Hasrat Demi Pembetulan Asas first appeared on Anas Alam Faizli.

Only here can you find a significant portion of the population that has roots from two of the world’s oldest civilisations; India and China. The Malays share similar cultural values with Indonesia, the world’s most populous Muslim country. Islam as a religion gives us access to the Muslim world. The inherited British system meanwhile gives us access to the Western world as well. ‎We are like chameleons, and we can infiltrate and be at home in almost every nation on Earth!

Interestingly, a survey by Facebook found that Malaysia is the most cyber sociable country with ‎the most Facebook friends.

Malaysia is also a country of Multiples. We are the only country on Earth that is multi-racial, multi-lingual, multi-religious, multi-cultural, multi race-based sports associations, chambers of commerce & industry, and political parties, multi-national cuisines, multi-government (1 federal and 13 state governments), and multi-monarchies (9 kings from the world’s total 35 monarchs)!

If the above is not enough, let me reinforce my case with the following arguments:

We are the only nation on the planet that has vowed to protect Allah, and ban others from using that name; and have allegedly labeled Hotdogs and Rootbeer as Haram due to literal reasons.

We house the oldest tropical rainforest, said to be over 130 million years old, older than the Amazon and Congo Basins, home to 14,500 species of flowering plants and trees, with more than 200 species of mammals, 600 species of birds, 140 species of snakes and 60 species of lizards.

And we had the longest King Cobra in the world, measuring in at 5.71 metres, that was found in Port Dickson in 1937.

We also have the biggest roundabout in the world in Putrajaya measuring at 3.5 kilometres in circumference; arguably we also have the “biggest spin in the world” too.

Yes, Malaysia is unique. Not just truly Asia, but truly The World! Can you beat that?

Not to mention our eclectic and exhaustive list of cuisines which spans a line from the East to the West. What dishes can’t you find here?

Blessed with abundant natural resources and harvests, from tin to ‎rubber, palm oil, timber, bauxite, and of course with petroleum being the most precious now. Malaysia is a rich country. So based on our uniqueness, we have all the essential ingredients to thrive and flourish as “a paradise on earth”, but have we done so?

The Land of Multiples comes with Multiple Problems

It is shocking how this small country of 31.8 million people managed to shockingly earn the most unwelcome title of the region’s most unequal nation, most in-efficient energy user, among its many other titles including being the home to the world’s largest financial scandal, 1MDB.

Prior to 1MDB, we have had a litany of scandals from Bank Bumiputera, Perwaja, Metramac, Malaysia Airlines, Bank Islam, Transmile, Megan Media, Scan Associates, and a yearly recurrence of repeated “red reports” on audits of government agencies from the Auditor General’s office. All of these scandals point to one indisputable conclusion – Rampant corruption!

We are trapped in a hollow economy, with over reliance on foreign workers, with the majority of our population earning low income and facing distressing rise in the cost of living. Moreover, the majority of Malaysians do not have savings adequate to survive more than one month if they lose their job.

A serious pensions crisis is looming where two-thirds of 54-year-olds having less than RM50,000 in their EPF accounts.

We are perceived to have 1st World infrastructure but sadly demonstrate a 3rd World culture or attitude. We score bottom third on international education rankings, many of our drivers are insane with road thugs and mat rempits, we are number 20 in the world in terms of fatalities from road accident per capita, besides facing severe vandalism in our cities, having unprofessional and unethical taxi drivers and widespread claims that Kuala Lumpur is one of, if not the rudest city on Earth.

Environmentally, mother nature is crying; we have flash floods (poor town planning coupled with inadequate facilities management) in our cities, massive flooding on the East Coast‎, poor management of our water resources and supply, poor waste management, and rampant illegal dump-sites plus “illegal logging” of our forests and mountains, even in water catchment areas.

Malaysians are also famous for how gullible we can be when it comes to popular get-rich-quick money making schemes! There is a massive, parallel underground economy, covering illegal gambling, drug and other commodity smuggling, pirate DVDs, and credit card cloning. These are also “unwarranted (and unwanted) awards” of Malaysian innovation and enterprise, often derided sarcastically as “Malaysia Boleh”.

The saddest part is, on almost every street and traffic lights pole, without fail, there will be two types of glaring advertisements, either the telephone numbers of Ah Longs (illegal money lenders) or the number for Massage and Escorts services!

Politics is so intense that there is no time to formulate policies, but energy is wasted to tirelessly attack one another. Politics of hate and racial polarisation have been in the forefront over the past two decades. ‎ Human rights, questionable discretionary laws, politically motivated and selective persecutions are also issues plaguing the country. Judicial independence appears to have lost credibility.

As a result we scored 66th of 73 countries on Electoral Integrity and 146th of 180 on World Press Freedom Indices.

So, are we doomed “to rot in purgatory”? Are we heading south? Potentially, but, there is a way out, if only we want to take it!

Endless Impossibilities

If there is one thing that history has thought us, it is that there are endless impossibilities. Throughout human existence, we have been continuously surprised by the successes of nations deemed to be insignificant; for example, The illiterate Mongolians, under Genghis Khan, went on to conquer two-thirds of the then known world, coming from out of no-where.

The Arabs were nomads, rated no higher than slaves in the eyes of the Romans and Persians.

The Japanese used to be lazy drunken farmers before the Meiji revolution. The Vietnamese fought their way and kicked out the French and the Americans from their land and won their Freedom.

Nothing is impossible, no matter how hopeless the situation seems. Always remember that the sun only comes out after the darkest point of the night.

The same goes for Malaysia. We have already steered off course and gone astray, so have we reached the depths of darkness and despair from which we can aspire to rise again?

There is a dire need to re-calibrate our way forward so as to head back to the right path for the good of the nation and Rakyat.

There is a way out of this state of affairs. We must now admit and acknowledge that critical problems plague our beloved nation. Honesty and Sincerity must return to our land.

This calls for every Malaysian to have faith and contribute their share towards this aim. One voice might be insignificant, ten might make a blink, but thousands and millions together can cause thunder and shake the Earth, or at least Putrajaya.

Wish-list for A Strong and Vibrant Malaysia

So here is my wish-list for Malaysia:

As there is so much to be done, an apt start would be convening a National Consultative Council Part 2 for a “back to the drawing board” social and economic re-engineering. This needs an amalgamation of the best minds across the nation to provide realistic and feasible strategies to chart the way forward for national recalibration.

Malaysia’s natural resources are finite and the environment is precious. An improved resource management structure, where these‎ resources are used optimally to be shared and tasted equally by its Rakyat is required. The oil royalty conundrum by the Federal Government and States involved must be resolved amicably for the best of the Rakyat.

Fundamental economic corrections must be made to correct the way we do things. We must evolve from rentier capitalism to techno industrial capitalism. Ideally, we must adapt the best practices from the social market of Europe and the state capitalism of China that are relevant to Malaysia.

Policies must be Rakyat centric, with social justice at its heart, placing decent wealth creation and equitable distribution at the core of its economic deliberations, while providing sustainable environment for corporations to thrive.

Entrepreneurs who can add value, and not mere venture capitalists, are key to our desired success.

We must declare “war” on income and wealth inequality, which creates a never ending vicious cycle that is detrimental to any society.

Primary boarding schools, affordable housing, people and social enterprises, must be developed and encouraged to be in place wherever they are needed.

Efficient and ‘green’ key sectors namely energy, transportation, ‎construction, water and waste management must be prioritized for their economic and environmental advantages.

Every Malaysian needs and deserves a good balanced life that can be provided by a decent and fair-paying job. The Rakyat should not need to have two jobs to live a reasonably conducive and happy life. Relentless, and perhaps unjust economic pursuits have punished the bulk of Malaysians and we have replaced our empathy with apathy.

Functioning family units allow parents to play proactive roles in child upbringing and education and to instil the true “Asian Values” that we so often pronounce, but hardly prioritize in practice.

Women’s empowerment alleviates current burdens on potential economic contributors and offer cohesive social and economic benefits.

Education is paramount as the overarching solution to the majority of the Malaysia’s social and economic ills. Education must be inclusive, and impart moral fibre, critical thinking, humanity, humility, religious tolerance, innovation and creative technological advancement for Malaysians.

A revisit of our national education philosophy must take place and be replaced with the Love Pedagogy.

We need to inculcate a reading culture, critical thinking and prosper our intellectual debating environment. We must celebrate thinkers and philosophers, and provide a conducive environment for public discourse. Intellectuals must be given the mandate to carry the torch and light our candles to see the way forward.

Healthcare must be made affordable and readily available to all segments of the Rakyat. We need more hospitals and training hospitals, and well equipped clinics to serve the sick and needy wherever they reside. A holistic public transportation is another severely needed amenity for the Rakyat.

Education and healthcare are indeed too precious and inalienable rights for all Malaysians, and should not be pawns for the politicians to kick around.

Volunteerism, the social activist NGOs, and the “third sector” must be encouraged and enhanced to strengthen democracy and “justice for all” in the country.

Good governance, integrity, freedom of access to information for the media and whistle-blower protection must be truly practiced to enable a successful fight against corruption, aimed at its core and as a check and balance to the principle of separation of power.

The Constitutional Law must reign supreme and needs to be applied justly, and not be abused for the benefit of the subservient cronies of modern dictators. We need “Rule of law” not rule by the Mafia. Democracy must be seen to be alive and be inclusive for every Malaysian’s participation, and not just a case of going to the polls every 5 years.

Let’s put an end to politics of race and hate. Racial harmony must be inculcated and nurtured from home and school at a young age, even before their pre-school years. After all, aren’t we born skin-colour blind?

Malaysia Boleh!

My wish list for Malaysia is composed of all the proposals that I’ve written, articulated and fought for before.

My mission here is to bring pressure, by means of creating public awareness for a re-navigation to the right path. There are no ‘impossibilities’ that we Malaysians cannot face and overcome and to ensure that everyone in the country counts.

We are a unique nation with the best mixture and ingredients that any nation can ask for. All we need is the intellectual clarity and the will. Let us draw from the power of our uniqueness and diversity and‎ mould them as a pillar of strength to move forward, and never as a crippling weakness, to achieve the Endless Impossibilities and be the best that we can be.

With all my heart, I sincerely echo, Malaysia Boleh! Let’s walk this path together, because together we can!

The post Whither Malaysia: Where do We Go from Here? A Wish-list for Fundamental Correction first appeared on Anas Alam Faizli.

Apa yang diungkapkan Perdana Menteri itu sangat tepat dan perlu dipuji. Walaupun konteksnya berkaitan dengan menganjarkan tanggungjawab lebih besar kepada sektor swasta atau untuk lebih terbuka menerima kritikan daripada rakyat umum, kenyataan beliau pasti akan lebih bermakna sekiranya penglibatan awam diambil kira dalam operasi dan dasar kerajaan.

Namun begitu, ini hanya mampu dicapai sekiranya masyarakat diberikan ruang dan peluang capaian kepada dokumen kerajaan; untuk memberikan peluang kepada rakyat umum memberikan kritikan membina. Dua kaedah demi melaksanakan ini dengan berkesan; pelepasan data secara berkala kepada rakyat umum untuk menilai, menganalisis dan meneliti dan seterusnya memberikan hak kepada rakyat umum untuk meminta capaian kepada dokumen dan maklumat kerajaan.

Memasuki era baru di mana masyarakat awam diperkasakan untuk lebih mengetahui yang mana baik, beberapa reformasi dasar perlu dilaksanakan dengan bersegera. Pertama, rakyat Malaysia perlu dikembalikan hak untuk kebebasan maklumat. Kedua, hak ekspresi dan bersuara. Ketiganya, kita perlu memperkasakan Prinsip Pemisahan Kuasa yang kini masih kabur antara tiga kuasa utama, seperti di bawah Perkara 127 Perlembagaan Persekutuan – iaitu eksekutif, perundangan dan penghakiman. Media perlu dibebaskan daripada cengkaman dan dibiarkan menjadi pemerhati bebas dikenali sebagai Kuasa Keempat dan pemberi maklumat (whistleblower) yang membongkar korupsi selaku Kuasa Kelima.

Kebebasan Maklumat

Di Malaysia, hak kebebasan maklumat tidak dijamin oleh perlembagaan, malah tiada Akta perundangan yang menjamin hak asasi manusia ini; kecuali di Selangor menerusi Enakmen Kebebasan Maklumat (Selangor) Akta 2010 dan di Pulau Pinang melalui Akta Kebebasan Maklumat 2010. Akta ini membenarkan orang awam mengakses dokumen kerajaan negeri kecuali maklumat yang diklasifikasikan di bawah Akta Rahsia Rasmi (OSA) di peringkat kerajaan pusat.

Artikel 19 Deklarasi Hak Asasi Sejagat (UDHR) yang diratifikasikan Malaysia menyatakan, “Semua orang mempunyai hak untuk mempunyai dan menyuarakan pandangan; hak ini termasuklah kebebasan untuk memiliki pandangan tanpa campurtangan dan untuk mencari, menerima, dan memberikan maklumat dan idea melalui mana-mana media dan melalui apa sahaja saluran.” Hak yang sama perlu diberikan kepada semua warga Malaysia.

Dengan pemberian maklumat, masyarakat umum boleh melibatkan diri dan memastikan yang kerajaan berusaha sebaik mungkin. Ketersediaan/ capaian maklumat tentang aktiviti dan operasi kerajaan secara signifikannya akan mengurangkan peluang korupsi dan salah guna kuasa. Keterbukaan ini secara langsung memberi kebertanggungjawapan kepada kakitangan dan eksekutif awam. Malah, ini akan meningkatkan keyakinan awam kepada kerajaan.

Lebih daripada 95 negara di seluruh dunia termasuk China, India, Zimbabwe dan Thailand telah menggubal dan melaksanakan beberapa bentuk perundangan dalam hal ini, dan negara-negara lain sedang berusaha memperkenalkan undang-undang kebebasan maklumat. Di United Kingdom, Akta Kebebasan Maklumat 2000 memperkenalkan hak untuk mengetahui dan meminta apa sahaja maklumat daripada badan kerajaan, dengan beberapa pengecualian.

Lebih mengejutkan, China juga pada 2007 mengisytiharkan regulasi maklumat Kerajaan Terbuka yang menyediakan kerangka untuk Kebebasan Maklumat dalam negara. Di negara jiran pula, Akta Maklumat Rasmi 1997 di Thailand memberikan hak kepada rakyatnya untuk mengakses maklumat awam semua agensi dan jabatan kerajaan. Di Indonesia pula, pada tahun 2010 diperkenalkan Akta Kebebasan Maklumat Umum. Inisiatif perundangan yang berlaku di pelbagai negara ini dilaporkan telah berjaya mendedahkan pelbagai skandal dan korupsi.

Kebebasan Maklumat dan Kuasa Keempat (Media)

Di Malaysia, setiap warganya dijamin hak kebebasan bersuara, hak berhimpun dan hak untuk berpersatuan oleh Perkara 10 Perlembagaan Persekutuan. Walaubagaimanapun terdapat kebimbangan yang timbul kerana kewujudan beberapa undang-undang yang kabur tafsirannya seperti Akta Hasutan 1948, Akta Perhimpunan Aman 2012, Akta Keselamatan (Peruntukan Khas) (SOSMA) 2012 serta Akta Pencegahan Keganasan (POTA) 2015 yang baru sahaja diperkenalkan, sebenarnya mengekang atau bertentangan dengan hak-hak yang diberi oleh perlembagaan.

Di Malaysia, bolehkah media kita diiktiraf sebagai kuasa keempat? Mari kita lihat situasi semasa Media kita; menurut laporan yang dikeluarkan oleh The Reporters Without Borders melalui Indeks Kebebasan Media Dunia, Malaysia berada pada tangga 146 daripada 180 negara. Mari kita fahami Akta-Akta berkaitan yang mengawal media dan pemberi maklumat.

Akta Mesin Cetak dan Penerbitan 1984 (PPPA) Pindaan 1987

PPPA ialah perundangan yang digunakan untuk mengawal aktiviti percetakan, pengimportan, pengeluaran, pengeluaran semula, penerbitan dan pengedaran semua bentuk penerbitan di Malaysia. Akta ini memberikan kuasa pengawalan semua lesen media cetak yang perlu diperbaharui setiap tahun oleh Kementerian Dalam Negeri. Pendek kata, ianya satu kesalahan jenayah untuk mempunyai atau menggunakan mesin cetak tanpa lesen sah yang dikeluarkan oleh Kementerian.

Pihak yang mendukung undang-undang ini mempertahankan kewujudannya atas alasan yang ia perlu digunakan bagi memastikan ketulenan dan kesahihan berita, mengawal media cetak, dan memastikan ada undang-undang bersesuaian bagi panduan mentadbir wartawan. Pihak yang menentang kewujudan akta ini pula berhujah yang PPPA merupakan serangan kepada kebebasan bersuara dan digunakan untuk mengawal wacana politik, mengawal pembangkang politik pemerintah, dan secara tidak langsung memastikan semua berita yang dikeluarkan untuk tatapan awam bersesuaian dengan kepentingan kerajaan.

Malah, pindaan pada 1987 memperuntukan klausa yang Mahkamah tidak boleh mempersoalkan tindakan yang diambil oleh Kementerian Dalam Negeri dan seksyen 7(1) PPPA pula memberikan kuasa kepada Menteri Dalam Negeri untuk mengharamkan penerbitan mana-mana buku. Ini menguatkan lagi hujah yang Akta ini digubal untuk menjadi alat supaya Kerajaan berkuasa mutlak dalam mengawal media cetak.

Desakan dan tuntutan semasa ialah supaya PPPA dihapuskan, dan media cetak sewajarnya diberikan hak penerbitan tanpa lesen. Peruntukan dan perlindungan undang-undang sedia ada sudah mencukupi, seperti Akta Komunikasi dan Multimedia 1998 dan juga Akta Fitnah 1957 yang boleh digunakan kepada media cetak yang menerbitkan berita palsu. Terdapat dua jenis fitnah di Malaysia; fitnah bertulis dan fitnah lisan yang boleh digunakan oleh kerajaan atau individu. Bagaimanapun, Akta Fitnah perlu memastikan tiada penjawat awam yang menerima manfaat daripada perlindungan khas akta tersebut dan tiada agensi kerajaan boleh memfailkan saman fitnah.

Akta Rahsia Rasmi 1972 (OSA) Pindaan 1986

Akta ini memberikan kapasiti kepada Kerajaan untuk mengklasifikasikan apa sahaja dokumen sebagai ‘Rahsia’ Negara sekiranya Kerajaan merasakan dokumen itu mampu mengancam keselamatan negara. Wajar sekiranya dokumen yang berkaitan dengan ketenteraan, hubungan diplomatik sensitif, dan perisikan diklasifikasikan sebagai ‘Rahsia’. Tetapi, pindaan tahun 1986 memberikan kuasa mutlak kepada semua Menteri untuk mengklasifikasikan apa sahaja dokumen yang wujud sebagai Rahsia menimbulkan persoalan. Apa sahaja kebocoran dokumen dan maklumat boleh dianggap sebagai kesalahan jenayah dan pelaku dianggap sebagai musuh negara yang boleh dijatuhkan hukuman penjara mandatori.

Selain daripada dua Akta ini, wujud juga Akta Penyiaran 1988 yang membenarkan Menteri Maklumat untuk menentukan siapa yang boleh memiliki stesyen penyiaran, menyebabkan industri dimonopoli oleh beberapa pemain utama sahaja yang akhirnya membantutkan kebebasan media.

Serangan kepada Media dan Gerakan Media Marah (GERAMM)

Bertahun lamanya, pelbagai serangan ke atas media dan aktiviti penerbitan seperti penahanan, ancaman penggantungan lesen untuk media, dan pengharaman buku berlaku. GERAMM, sebuah gabungan longgar wartawan, wakil media, dan aktivis ditubuhkan pada 20 Disember 2013 sebagai tindak balas kepada keputusan kerajaan untuk menggantung lesen penerbitan mingguan “The Heat”. Banyak pihak melihat tindakan ini sebagai serangan dan halangan kepada kebebasan media. Selepas itu, The Edge Weekly dan The Edge Financial Daily juga digantung selama tiga bulan kerana laporannya tentang skandal 1Malaysia Development Berhad (1MDB).

Intinya, GERAMM, the Institute of Journalists Malaysia (IoJ), Center For Independent Journalism (CIJ) dan banyak lagi pihak berjuang untuk kebebasan media, penghapusan permit penerbitan, penghapusan Akta Mesin Cetak dan Penerbitan (PPPA) 1984, serta menjunjung semangat kebebasan, keadilan dan hak asasi untuk media.

Kuasa Kelima: Pemberi Maklumat

Keperluan untuk kerahsiaan dalam urusan Kerajaan terutama sekali dalam perkara sensitif tidak dapat dinafikan. Bagaimanapun, wujud ruang yang samar-samar di antara kerahsiaan dan keterbukaan. Dalam situasi kekurangan ruang dan peluang untuk menjadikan Kerajaan atau organisasi bertanggungjawab atas tindakan mereka, pemberi maklumat adalah alternatif terbaik yang mampu membongkar maklumat berguna dan berfaedah berkaitan bagi mendedahkan salah tadbir dan urus.

Bagi memastikan pemberi maklumat mempunyai keberanian untuk menonjolkan diri perlu ada bentuk perlindungan baik yang melindungi mereka, seterusnya membolehkan mereka melaporkan salah laku, dalam usaha untuk menjadikan kerajaan lebih bertanggungjawab. Lindungilah seseorang dan dia akan beritahu segala-galanya.

Akta Perlindungan Pemberi Maklumat 2010 (WPA) sedia ada tidak menjamin perlindungan yang mencukupi. Perlindungan ini terbatal sekiranya pemberi maklumat berkomunikasi dengan pihak selain daripada agensi kerajaan terlibat dan perlindungan ini boleh ditarik balik sekiranya agensi penguatkuasa berpandangan yang laporan itu “secara prinsipnya mempersoalkan merit polisi kerajaan, termasuklah organisasi awam”.

Jalan buntu sebenarnya; sekiranya anda mendedahkan maklumat tetapi tidak melaporkan kepada pihak ketiga, anda sebenarnya seorang pemberi maklumat tetapi meletakkan diri dalam risiko sekiranya pihak berkuasa tidak memihak kepada anda. Sekiranya anda melaporkan kepada pihak ketiga, anda bukan seorang pemberi maklumat tetapi seorang penjenayah.

Magna Est Veritas Prae Velabit – Kebenaran itu Berkuasa dan Akan Sentiasa Menang

Pada April 2016, International Consortium of Journalist mendedahkan 2.6 terabyte data dari firma undang-undang Mossack Fonseca di Panama dan mengaitkan 140 pemimpin dunia kepada akaun rahsia pesisir pantai di 21 lokasi bebas cukai. Hasil pendedahan dan kecaman amarah masyarakat, Perdana Menteri Iceland, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson dan penyandang Menteri Industri Sepanyol, Jose Manuel Soria; telah meletakkan jawatan. Mereka berdua dikaitkan dengan syarikat pesisir pantai. Ramai tokoh kanan kerajaan di seluruh dunia juga turut disiasat.

Terdapat banyak lagi contoh di seluruh dunia membuktikan bagaimana kuasa keempat dan kelima memainkan peranan penting dalam mengheret para koruptor ke muka pengadilan; seperti Skandal Watergate, Pentagon Papers, WikiLeaks, dan pelbagai lagi. Sekiranya kerajaan dibenarkan beroperasi dalam kerahsiaan; salah laku dan korupsi akan bercambah dan merebak subur tanpa gentar. Kebenaran akan membuatkan anda marah, rasa dikhianati tetapi di akhirnya, ia akan membebaskan anda.

Jalan Menuju Urus Tadbir Baik dan Kebertanggungjawapan

Masanya sudah tiba untuk kerajaan Persekutuan melaksanakan Akta Kebebasan Maklumat. Akta Perlindungan Pemberi Maklumat yang menyeluruh dan bukan sahaja meliputi kerajaan dan agensinya tetapi juga melindungi mereka yang mendedahkan maklumat salah laku dan salah tadbir perlu diperkukuhkan.

Akta Rahsia Rasmi perlu digunakan hanya untuk dokumen yang mempunyai kaitan rapat yang jika sekiranya terbongkar mampu memberi kesan buruk kepada keselamatan, pertahanan negara dan hubungan luar. Jawatankuasa pelbagai parti dari Kerajaan dan Pembangkang perlu ditubuhkan di Parlimen untuk menilai sensitiviti dokumen-dokumen ini.

Lebih penting, sekiranya wujud kepentingan awam dalam dokumen rahsia, perlu ada peruntukan yang membenarkan status kerahsiaan dokumen itu dicabar. Had masa yang bersesuaian juga perlu diletakkan kepada dokumen OSA yang membolehkan status kerahsiaan ditarik balik selepas jangka masa tertentu.

Akta Hasutan 1948 yang merupakan legasi kerajaan penjajah British juga perlu dimansuhkan bagi membenarkan kebebasan ekspresi serta kritikan membina kepada dasar kebangsaan kita. Akta Mesin Cetak dan Penerbitan (PPPA) hanya perlu menghendaki media supaya mendaftar dengan Kementerian Maklumat tanpa perlu ada peruntukan meminta izin untuk memperolehi lesen percetakan dan penerbitan tahunan.

Kerajaan Sweden telah memberikan hak kebebasan maklumat kepada warganya seawal 1766. Kita perlu bergerak pantas kerana sudah ketinggalan selama 250 tahun. Ayuh raikanlah kurun ke-21 dengan menawarkan hak asasi kebebasan maklumat, bersuara dan ekspresi kepada rakyat, serta memperkasakan media kita dan pemberi maklumat yang berperanan selaku mekanisme timbal-balik Kerajaan.

Dalam situasi semasa, kita sebenarnya hanya berjuang menentang korupsi di permukaan sahaja, hanya memadam api yang terbakar dan padam secara berkala tanpa mampu melihat sinar cahaya di hujung terowong dan telah dijatuhkan hukuman untuk gagal. Perlaksanaan cadangan-cadangan yang disyorkan di atas ini akan mampu merobohkan sesiapa sahaja hatta regim paling korup dan menindas; memadamkan api langsung ke puncanya.

*Versi artikel ini pertama disiarkan oleh Astro Awani

The post Kebebasan Maklumat, Kuasa Keempat dan Kelima: Perkasakan Media dan Pemberi Maklumat first appeared on Anas Alam Faizli.

What the Prime Minister said is perfectly accurate and must be applauded. While the context might have been with regards to giving the lead to the private sector or receiving criticism from the general public, his statement will be meaningful only if public participation is included in the Government’s operations and policies.

This can only be achieved if the public is given access to government documents; in order to pave the way or provide constructive criticism. There are two ways to do this effectively; periodical release of data for the general public to consume, analyse, and scrutinise and secondly, the granting of rights for the public to request government documents and information.

Entering into a new era where the public is empowered to know best, several reforms are inevitable. First, Malaysians must be accorded with the rights to freedom of information. Secondly, the rights to expression and speech. Thirdly, we need to strengthen the Separation of Powers Principle currently with the three estates, as enshrined under Article 127 of the Federal Constitution – the executive, legislature and judiciary. The Media to be liberated as a watchdog known as the Fourth Estate and the Whistleblowers exposing inside corruption as the Fifth Estate.

Freedom of Information

In Malaysia, we are not constitutionally guaranteed the freedom of information, nor is there any Act that legally provides this basic human right; except in the State of Selangor through the Freedom of Information Enactment (Selangor) Act 2010 and Penang through the Freedom of Information Act 2011. These Acts allow the public to access state documents except information classified under the Federal’s Official Secrets Act (OSA).

Article 19 of the Universal Declaration of Human Rights (UDHR) which Malaysia has ratified states, “Everyone has the right to freedom of opinion and expression; this right includes freedom to hold opinions without interference and to seek, receive, and impart information and ideas through any media and regardless of frontiers.” The same right must be provided to all Malaysian citizens.

By providing information, the public can participate and ensure that the government is doing its best. The availability / accessibility of information on government activities and operations will significantly reduce opportunities for corruption and the abuse of power. The transparency would hold public servants and the executives accountable. Furthermore, this would increase public confidence in the government.

More than 95 countries around the world including China, India, Zimbabwe, and Thailand have implemented some form of such legislation in this regard, and other countries are working towards introducing such laws. In the United Kingdom, the Freedom of Information Act 2000 introduces the right to know and request for any information by government bodies, with few exceptions.

Surprisingly, China too in 2007 declared the Open Government Information regulation which laid frameworks for Freedom of Information within its sovereignty. Closer to home, Thailand’s The Official Information Act of 1997 grants citizens the right to access public information which applies to all government offices and agencies. Indonesia in 2010 adopted the Freedom of Public Information Act. These legislative efforts by various nations have reportedly brought to light a multitude of corruption scandals.

Freedom of Expression and the Fourth Estate (Media)

In Malaysia, every citizen is guaranteed the right to freedom of speech, freedom of assembly and freedom of association by Article 10 of the Federal Constitution. There are however concerns that highly discretionary laws like the Sedition Act 1948, the Peaceful Assembly Act 2012, Security Offences (Special Measures) Act (SOSMA) 2012, and now the newly introduced Prevention of Terrorism Act (POTA) 2015 are restricting or conflicting with the above constitutional rights.

In our current state, can our media be recognised as the fourth estate? Let us take a look at the current state of affairs for the Malaysian Media; according to a report by The Reporters Without Borders on the World Press Freedom Index, Malaysia ranks at number 146 of a total of 180 ranked countries. Let’s visit prominently featured Acts that regulate the media and whistleblowers.

The Printing Presses and Publications Act 1984 (PPPA) Amendment 1987

The PPPA is the governing act for the control of printing, importation, production, reproduction, publication and distribution of publications in Malaysia. This act grants the power to control all licenses for printing presses on yearly renewal by the Home Affairs Minister. In short, it is a criminal offense to possess or use a printing press without a valid license granted by the ministry.

Proponents defend this law on the basis that it is used to ensure news is genuine, to regulate the printing presses, and to ensure there that are proper legal guidelines governing reporters. Opponents, on the other hand, argue that PPPA is an attack on freedom of speech and is actually used to restrict political discourse, silencing political opponents, and indirectly ensuring that news delivered to the public conveniently falls within the Government’s appetite. Additionally, an amendment in 1987 provided a clause that the Court cannot question actions by the Home Affairs Minister and in section 7(1) of the PPPA the Home Affairs Minister has the power to ban the publication of any book. This intensifies the argument that the Act is indeed a means to provide the Government with total power and control over printing presses.

The call and demand of the day are for the PPPA to be repealed, and that newspapers should be free to publish without a license. There are enough civil protections and laws in place such as the Communications and Multimedia Act 1998 and also the Defamation Act 1957 which can be used to regulate newspapers that publish false news. There are two types of defamation in Malaysia: libel and slander which can be used either by the government or an individual. However, the Defamation Act must ensure that no public officials can benefit from special protection under the law and no government agencies should be able to bring defamation suits.

The Official Secrets Act 1972 (OSA) Amendment 1986

This Act provides the government the capacity to render any documents a State ‘Secret’ if they are deemed to threaten national interest. Conceivably, national security documents that are of military nature, sensitive diplomatic relationships, and intelligence-related should reasonably be classified as ‘Secret’. However, the amendment in 1986 has given unlimited power to all the Ministers to classify any document under the sky as Confidential. Any leak can be treated as a criminal offense and perpetrators can be deemed as an enemy of state with a mandatory jail term.

On top of these two Acts, there is also The Broadcasting Act 1988 which allows the Information Minister to decide who can own broadcasting stations, naturally allowing the industry to be monopolized by a few key players subsequently stunting media’s independence.

Crackdowns and the Gerakan Media Marah (GERAMM)

Throughout the years, there have been various crackdowns on media and publishing activities including arrests, threats of license suspension for the media, and banning of books. GERAMM, a loose coalition of journalists, media representatives, and activists, was founded on 20 December 2013 as a reaction to the government’s decision to suspend the license of a weekly magazine called ‘The Heat’. This move is widely seen as an obstruction to media freedom. Subsequently, The Edge Weekly and The Edge Financial Daily was also suspended for three months for a report on the 1Malaysia Development Berhad (1MDB) scandal.

In essence, GERAMM, the Institute of Journalists Malaysia (IoJ), Centre For Independent Journalism (CIJ) and other civil society organisations are fighting for freedom of the press, the abolishment of publishing permits, the abolishment of the Printing Presses and Publications Act (PPPA) 1984, and to uphold the spirit of freedom, fairness, and human rights for media.

The Fifth Estate: The WhistleBlowers

There must be a level of confidentiality in the Government’s dealings especially when sensitive matters are involved. However, there is a grey area between secrecy and transparency. In scenarios where mediums and means to make Government or organisations accountable are lacking, whistleblowers are the perfect alternative source that can bring to light useful and relevant information.

For Whistleblowers to come forward there must be a strong form of protection to allow them to be able to report any misconducts, in turn allowing for a more accountable Government. Protect a man and he will tell you everything.

The existing Whistleblower’s Protection Act 2010 (WPA) does not provide adequate protection. The protection lapses if the whistleblower communicates to any party other than a government agency and this protection can be revoked if the enforcement agency is of the opinion that the report “principally involves questioning the merits of government policy, including public body”.

Quite a dead end. In essence, if you disclose information instead of reporting a crime, you are technically a whistleblower but will bear the risk of committing a crime should the authorities not be in your favour. If you report it, you are not a whistleblower and is committing a crime.

Magna Est Veritas Prae Velabit – the Truth is Mighty and Will Always Prevail

In early April of 2016, the International Consortium of Journalists leaked 2.6 terabytes of data from the Mossack Fonseca law firm in Panama and linked 140 world leaders to secret offshore accounts in 21 different tax havens. As a result of the leak and the subsequent backlash from the public, Iceland’s Prime Minister, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson and Spain’s acting Industry Minister, Jose Manuel Soria; have resigned from office. They had both been linked to offshore companies. Many senior figures in government positions worldwide have subsequently been investigated and questioned.

There have been many other instances around the world where the fourth and the fifth estate play a pivotal role in bringing corruptors to justice; such as the Watergate Scandal, the Pentagon Papers, WikiLeaks, and others. Where government is allowed to operate in secret; abuse and corruption will breed and prosper without fear. The truth will make you mad, miserable but in the end, set you free.

The Road to Good Governance and Accountability

The time has come for the Federal government to adopt a Freedom of Information Act. A Whistleblowers’ Protection Act that encompasses more than just the government and its agencies must be empowered to protect those who disclose information so as to expose malpractice and matters of similar concern.

The Official Secrets Act should be restricted for use on materials that are in connection with and/ or gravely endangers our national security, defense, and foreign relations. A bi-partisan select committee must be set up in Parliament to review the sensitivity of these documents.

Critically, if there is a public interest in disclosure, there must be a provision that allows for the document’s classified status to be challenged. A time limit must also be imposed reasonably on OSA documents which will be declassified upon expiry.

The Sedition Act 1948 inherited from the former colonial British government must be repealed to allow for greater freedom of expression and reasonable, constructive critique of our national policy. The Printing Presses and Publications Act (PPPA) should only require media outlets to register with the Information Ministry without printing licenses and annual publishing permit requirements.

The Swedish government has granted its citizen the freedom of information rights as early as 1766. We need to catch-up our missed train of 250 years. Embrace the 21st century by enabling our citizens with basic human rights to freedom of information, speech, and expression, and empowering our media and the whistleblowers as check and balance to the Government.

We are presently fighting corruption only on the surface, fighting intermittent fire without any ray of light at the end of the tunnel sentenced to fail. Implementing the above proposals can rescind even the most repressive and corrupt of regimes; extinguishing it directly at its source.

*A version of this article first appeared on Astro Awani

The post Information Freedom, the Fourth and Fifth Estate: Hail the Media and the Whistleblowers first appeared on Anas Alam Faizli.

28 APRIL 2015

Malaysia dirahmati dengan hasil mahsul tidak ternilai, namun kekal misteri apabila jurang kaya-miskinnya sangat lebar, kos sara hidup dan kemiskinan meruncing, tahap pendidikan yang corot muncul dari korupsi meluas, ketirisan berleluasa, ketidakcekapan urustadbir, salahlaku kuasa polis, jenayah sosial yang meningkat dan ditambah pula kekangan kebebasan suara, penahanan pehimpun aman dan ahli politik, pemenjaraan wartawan, pembisuan ahli akademik, universiti dikilangkan, sekolah jadi penjara, isu perkauman diapi-apikan, demokrasi pincang, rakyat diperbodohkan dan pelbagai musibah yang terus melanda negara.

Menyedari bahawa terdapat penindasan, ketidakadilan dan jurang sosial yang semakin menekan di negara yang dicintai ini, kami sesungguhnya berikrar dengan segala kudrat dalam jasad kami untuk memperjuangkan kemerdekaan rakyat.

Gabungan ini beriltizam menegakkan keadilan yang holistik buat semua rakyat negara ini.

Kami dengan ini menuntut perjuangan 7 kebebasan demi negara:

1) Kebebasan Suara, Himpun dan Persatuan

• Mansuh Akta Hasutan 1948 dan Akta Perhimpunan Aman 2011 yang mencabar kedaulatan Perkara 10 Perlembagaan Malaysia.
• Mansuh akta drakonian yang mempunyai fasal tahanan tanpa bicara.
• Perkasa dan selia pembukaan ruang awam untuk bersuara, berhimpun dan berpersatuan.

2) Kebebasan Politik dan Demokrasi

• Bebaskan semua tahanan politik dan hentikan pendakwaan terpilih. Ahli politik tidak wajar disekat, diugut atau dipenjarakan secara politik.
• Pilihanraya yang adil dan telus. Kebebasan penuh oleh Suruhanjaya Pilihan Raya Malaysia (SPR) dan pengauditan dari badan bebas untuk sempadan pilihan raya dan bilangan kerusi pilihanraya.
• Laksanakan 22 cadangan Jawatankuasa Khas Parlimen buat reformasi pilihanraya (2012) dan 8 tuntutan BERSIH 2.0
• Hadkan Perdana Menteri yang sama kepada maksimum 2 penggal.
• Kembalikan Pilihanraya Berkuasa Tempatan (PBT) untuk ruang dan perwakilan menyeluruh kepada suara masyarakat.

3)   Kebebasan Urus Tadbir dan Keadilan

• Mansuh Akta Kerahsiaan Rasmi untuk buka ruang kepada ketelusan urus tadbir negara.
• Teladani urus tadbir, integriti dan ketelusan prinsip dan garis panduan yang dianjurkan oleh Global Compact PBB, Transparency International dan Global Financial Integrity.
• Kuasa pendakwaan oleh Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (SPRM).
• Isytihar harta dan aset oleh semua Menteri dan Ketua Setiausaha Negara (KSN).
• Tingkatkan kecekapan perkhidmatan awam merentasi semua kementerian dan pemansuhan tugas bertindih antara agensi kerajaan.
• Menginstitusikan kabinet bayangan dan perlantikan Ketua Pembangkang sebagai pengerusi Jawatankusa Kira-Kira Wang peringkat persekutuan dan negeri.
• Ratifikasi Extractive Industries Transparency Initiative (EITI) untuk hasil Petroleum dan bumi negara.
• Pemilihan Hakim oleh Suruhanjaya Hakim Negara tanpa campurtangan badan Eksekutif.

4)  Kebebasan Ekonomi

• Kadar kemiskinan mutlak tidak lagi boleh diguna pakai. Gunakan kadar kemiskinan relatif dan wujudkan gaji minima yang adil dan saksama buat semua.
• Pekerjaan yang wajar dan gaji yang adil untuk semua rakyat. Secara prinsip, tiada seorang pun yang bekerja sepenuh masa harus berada di dalam kemiskinan.
• Iktiraf hak kolektif pekerja dan hadkan penggunaan pekerja asing dalam industri tertentu
• Setiap rakyat perlu diberi peluang untuk memiliki sebuah rumah yang sesuai untuk kehidupan mereka.
• Pembangunan sektor sosial untuk membantu menangani kemiskinan dan masalah sosial
• Batalkan Cukai GST. Cukai Keuntungan Modal dan Cukai Warisan terbukti cukai yang lebih baik dalam merapatkan jurang pendapatan antara yang kaya dan miskin.
• Batal dan tarik diri daripada perbincangan Perjanjian Perkongsian Trans-Pasifik (TPPA).

5)  Kebebasan Akademik dan Kesihatan

• Berikan pendidikan percuma yang saksama sehingga universiti dan baiki hubungkait antara tenaga kerja tempatan dan piawaian sumber manusia.
• Autonomi pentadbiran penuh buat semua sekolah kerajaan dan institut pengajian tinggi.
• Akta Universiti dan Kolej Universiti 1971 menyekat kebebasan berakademik. Universiti wajib diberikan autonomi serta ditadbir oleh mereka yang layak dan bebas daripada cengkaman mana-mana pihak.
• Martabatkan universiti sebagai tempat pencarian penyelesaian atas masalah dan krisis negara.
• Perkasa Bahasa Kebangsaan sebagai bahasa ilmu dan wujudkan budaya akademik; hujah dibalas hujah, bukan penjara.
• Sediakan kemudahan kesihatan percuma dan baik kepada semua lapisan warga.

6) Kebebasan Media dan Pembocor Maklumat

• Perkasakan Media sebagai ejen semak imbang kepada prinsip pemisahan kuasa negara.
• Pembocor maklumat rasuah dan salah laku tadbir perlu dilindungi dari sebarang pendakwaan.
• Mansuhkan Akta Mesin Cetak dan Penerbitan 1984 dan Akta Komunikasi dan Multimedia 1998 dan sebarang fasal yang menyekat kebebasan pengamal media. Tubuhkan Majlis Media yang bebas, mandiri di bawah kawal selia pengamal media sepenuhnya.
• Tunaikan 8 tuntutan Gerakan Media Marah (GERAMM).

7)  Kebebasan Keselamatan Keharmonian dan Alam Sekitar

• Tubuhkan Suruhanjaya Bebas Aduan dan Salah Laku Polis (IPCMC).
• Pemeliharaan hak asasi sejagat semua rakyat.
• Autonomi kepada institusi agama dari cengkaman mana-mana pihak.
• Kempen bersepadu untuk anti-sentimen rasisme dan menuju ke arah pemansuhan politik perkauman.
• Hentikan eksploitasi alam sekitar yang mengganggu gugat kestabilan ekologi.
• Hentikan pembaziran tenaga. Tingkatkan tenaga boleh diperbaharui dan kecekapan tenaga serta batalkan rancangan pembinaan loji Nuklear.

Gabungan ini berpegang dengan keamanan dan akan berjuang menelusuri undang-undang dan menjunjung perlembagaan negara serta berpegangkan prinsip keadilan yang adil dan saksama.

Demi negara yang lebih baik, gabungan ini menyeru semua warga untuk menyertai perjuangan ini.

Malaysia milik warganya. Merdeka dan bebaskan rakyat!

GABUNGAN MERDEKA RAKYA

————————————————————ENGLISH VERSION———————–

MERDEKA RAKYAT DECLARATION  

28 APRIL 2015

Malaysia is blessed with abundant natural resources, but it remains a mystery why its citizens continue to face a myriad of disasters. We are bogged by an alarming increase of income disparity, rising cost of living, poverty, wide spread corruption, degrading education standards, government leakages, administrative inefficiencies, abuse of police powers and rising crime rates. These issues are adds on to the series of violation to fundamental civil liberties.

We have seen freedom of speech suppressed, detention of peaceful protestors and political dissidents, imprisonment of journalists, silencing of academics, education institutions turned into certificate mills, racial sentiments intentionally flamed and the many other issues we can only imagine in underdeveloped countries.

In view of the ongoing oppression, widening of social gap and injustices around the country, we pledge to free Malaysia from all these shackles. We set our sights to right the wrong and uphold justice holistically regardless of race and religion.

As such we demand for striving of 7 freedoms for the nation:

1)  Freedom of Speech, Gathering and Association

• Repealthe Sedition Act 1948 and Peaceful Assembly Act 2012 which violates Article 10 of the Federal Constitution.
• Repeal any draconian legislations that provide clauses for detention without trial.
• Strengthen channels to exercise freedom of speech, assembly and association.

2)   Freedom of Politics and Democracy

• Release all political detainees and put an immediate stop to political persecution. Politicians should not be threatened or politically imprisoned.
• Free and fair elections. Grant the Election Commission full autonomy and establish an independent body to audit delineation and seat addition exercises.
• Implement all 22 recommendations presented by the Parliamentary Select Committee (PSC) for election reforms (2012) and fulfil the 8 demands from BERSIH 2.0
• Limit the services of the Prime Minister to a maximum two terms in office.
• Return local council elections to ensure fair representation and encourage participatory democracy.

3)   Freedom of Good Governance and Justice

• Repealthe Official Secrets Act 1972 to ensure accountability and transparency in government dealings.
• Model governance, integrity and transparency principles and guidelines advocated by the UN Global Compact, Transparency International and Global Financial Integrity.
• Legislate prosecution powers for the Malaysian Anti Corruption Commission (MACC).
• Mandatory asset declaration by all Ministers and Chief Secretary to the Public.
• Elevate efficiency of the public service across all Ministries and abolish all overlapping roles between government agencies.
• Institutionalise Shadow Cabinet and legislate the Opposition Leader as mandatory chairman of the Public Accounts Committee (PAC).
• Ratify the Extractive Industries Transparency Initiative (EITI) for Petroleum and natural resources.
• Appointment of judges by a Judiciary Commission free of the executive’s influence.

4)   Freedom of Economy

• Poverty Index is no longer relevant. Implement the usage of Relative Poverty Index and implement fair minimum wage.
• Fair wages to all Malaysians. As a principle, no person in full-time employment should be in poverty.
• Recognise the collective rights of workers and limit the use of foreign workers in certain industries.
• Every citizen should be given the opportunity to own a house fit for living.
• Develop the People or Social Sector to help tackle poverty and social problem.
• Abolish GST. Implement Capital Gain Tax and Inheritance Tax which has been proven to bemore effective in reducing income disparity gap.
• Stop and pull out from the ongoing Trans-Pan Pacific Agreement (TPPA) negotiations.

5)   Freedom of Academic Freedom and Health

• Provide free education until University and improve the connectivity between local labour force and human resource requirements.
• Full administrative autonomy for all school and universities.
• The University and University College Act 1971 impedes academic freedom. Universities must be given autonomy and administered by academicians.
• Empower and upgrade universities to be a place for solutions to national issues.
• Empower the use of the national language as a language of knowledge and  nurture a culture of seeking knowledge expansion; ideas rebutted with ideas, not imprisonment.
• Provide free and quality healthcare services to every Malaysian citizen.

6)    Freedom of Media and Whistleblowers

• Strengthen media as an agent of checks and balance for the principle of the separation of power.
• Whistleblowers must be protected from any forms of prosecution.
• Repeal the Printing Presses and Publications Act 1984, Communications and Multimedia Act 1998 and any other legislations impeding media freedom. Establish an independent Media Council responsible of monitoring the etiquettes of media personnels.
• Fulfill the 8 demands of Gerakan Media Marah (GERAMM).

7)   Freedom of Security, Harmony and Nature

• Establish an Independent Police Complaints and Misconduct Commission (IPCMC).
• Protect the fundamental civil liberties of every citizens.
• Religious institutions to be given full autonomy and free from political influence.
• Integrated campaign to condemn racist sentiments and move away from racially inclined politics.
• Stop all exploitation towards mother nature.
• Increase use of Renewable Energy and Energy Efficiency and abort the plan for nuclear power plant.

This coalition is aligned to peace and will fight and demand for the issues mentioned above through existing laws in line with the Federal Constitution and principles of equal justice for all.

We call upon each and everyone of you to join this struggle for a better Malaysia.

Malaysia belongs to its citizens. Independence and freedom to all!

GABUNGAN MERDEKA RAKYAT

————————————————————MANDARIN VERSION———————–

《人民自主联盟宣言》

2015年4月28日

马来西亚虽拥有丰富的天然资源，却吊诡地长期面对贫富悬殊，生活费和贫穷率攀升，以及教育水平落后的问题。这都源于贪污腐败，低效管理，警方滥权等现象，以及不断上升的社会性犯罪率。再加上言论自由受打压，和平集会参与者与政治人物屡被扣留，媒体工作者遭囚禁，学者无法发声，大学工厂化而学校则犹如牢房，种族课题经常被煽动，人民长期受愚弄，这种种乱象都持续为害着国家。

有感于我们深爱的祖国面对日益严重的压迫，不公和社会差距扩大问题，我们立志尽全力为人民自主而斗争。

人民自主联盟承诺不分族群与宗教，为全民谋求正义。我们争取以下7项自由：

（1）言论、集会和结社自由

• 废除违反《国家宪法》第10条文的《1948年煽动法令》和《2011年和平集会法令》。
• 废除允许未审先扣的恶法。
• 致力于开拓让国民发言，集会和结社的公共空间。

（2 ）政治和民主自由

• 释放所有政治扣留犯并停止选择性提控，政治人物不应该因为政治立场而受到骚扰、威胁或囚禁。
• 确保选举公正和透明，让马来西亚选举委员会拥有实权，自由地去进行选区划分和议席分配，而独立机构有权利监督选委会的工作。
• 采纳2012年国会特别遴选委员会所提出的改革选举制度22项建议，以及净选盟2.0的8项诉求。
• 限制首相的任期不可超过两届。
• 恢复地方选举制度，让能够代表人民的代议士拥有管道发声。

（3）透明行政和追求公正的自由

• 废除《官方机密法令》，透明化国家行政管理。
• 效仿联合国全球契约、透明国际组织（Transparency International）和全球金融诚信组织（Global Financial Integrity）所提出的管理方法，诚信和透明原则，以及行事守则。
• 赋予马拉西亚反贪污委员会提控权。
• 公布部长和国家首席秘书的个人资产。
• 提高政府部门的办事效率，消除不同部门之间的职能重叠。
• 建立影子内阁制度，推举反对党领袖为国会及州议会公共账目委员会主席。
• 遵照《采掘业透明度行动计划》（ETI）生产石油和开发土地资源。
• 司法任命委员会可在不受其他行政机构的干预下委任法官。

（4）经济自由

• 绝对贫穷率已不适用于评估贫穷程度，应采用相对贫穷率，并且设定平等及公正的最低薪金制度。
• 为全民提供合理的工作和适当的薪资，原则上没有一个全职工作人士应该活在贫困之中。
• 承认工人的集体权利，限制某些工业雇佣外国工人的人数。
• 居者有其屋，国民应拥有适合居住的住所。
• 发展社会服务部门，协助处理贫困和社会问题。
• 废除消费税，征收更有利于缩小贫富收入差距的资本利得税和遗产税。
• 反对《泛太平洋战略经济伙伴关系协定》（TPPA），退出该协定的谈判。

（5）学术和医疗自由

• 平等地提供直至大学的免费教育，着力于改进本地劳动力以使之符合市场需求。
• 给予政府学校和高等教育机构完全的管理自主权。
• 《1971年大专法令》限制了学术自由，大学应拥有自主权，由符合学术资格的人在不受其他势力的干预下管理。
• 重视大学，在大学中寻找解决国家危机的方法。
• 强化国语，使国语成为学习新知识，建立学术文化和交流看法的共同语言，而不是禁锢思想的语言。
• 为国民提供免费和良好的医疗设施。

（6）媒体和吹哨者自由

• 在国家权力分立的原则之下，赋权于媒体执行其制衡工作。
• 贪污腐败案件的吹哨者必须受到保护，免于因揭露丑闻而遭到提控。
• 废除《1984年印刷机及出版法令》、《1998年通讯与多媒体法令》以及限制媒体自由的任何条款。设立独立的媒体理事会，以负责监督媒体工作者的操守。
• 采纳愤怒媒体运动（GERAMM）所提出的8项诉求。

 （7）拥有安全、和平和自然环境的自由

• 设立投诉警方不当行为独立委员会（IPCMC）。
• 维护所有国民的基本人权。
• 赋予宗教机构管理自主权，让它们免受其他势力的干预。
• 推广反对种族主义的团结运动，朝着抛弃族群政治的方向迈进。
• 停止破坏生态平衡的发展工程。
• 停止浪费能源，增加使用再生能源和提高现有能源效率，中止建立核电厂计划。

人民自主联盟信守和平，我们的自由斗争既遵循现行法令与国家宪法，也符合公正和平等原则。为了让国家变得更好，我们呼吁所有公民参与这场自由斗争。

马来西亚属于国民，让人民自由自主！默迪卡！

《人民自主联盟宣言》

————————————————————TAMIL VERSION—————————————————

சுதந்திர மக்கள் கூட்டணியின் பிரகடனம் (கபுங்கான் மெர்டேக்கா ரக்யாட்)

மலேசிய வளங்கள் நிறைந்த நாடு. ஆனால் ஏழை பணக்காரர் இடைவெளி அதிகமாக இருப்பது மர்மமான ஒன்றாக உள்ளது; வாழ்க்கை செலவினம் மற்றும் சுற்றப்பட்ட வறுமை, பரந்த ஊழல், அநாவசிய செலவு, ஒழுங்கில்லாத நிர்வாகம், போலீஸ் அதிகார துஸ்பிரவேஷம், சமுதாய குற்றச் செயல்கள் அதிகரிப்பு மேலும் சுதந்திரமாக குரல் கொடுப்பதற்கு தடை, அமைதியாக ஒன்றுக் கூடிடும் அரசியல்வாதிகளை தடுத்து வைப்பது, நிருபர்களை கைது செய்வது, கல்விமான்களை ஊமையாக்குவது, பல்கலைகழகத்தை தொழிற்சாலையாக்குவது, பள்ளிக்கூடம் சிறைச் சாலையாகிறது, இன மதவாத்தை தூண்டி விடுவது, ஜனநாயகன் செயலிழந்து போகிறது, மக்கள் முட்டாளாக்கப்படுகிறார்கள், மற்றும் பல பேரழிவுகள் நாட்டை தொடர்ந்து தாக்கி வருகிறது.

நாம் நேசிக்கும் இந்த நாட்டில் ஒடுக்குமுறை, அநியாயம், மற்றும் சமுதாய ஏற்றத்தாழ்வு இருப்பதை அறிகிறோம். ஆகையால், இந்நிலை மாற, மக்களின் உண்மையான் சுதந்திரத்திற்கு போராட உறுதி மொழி எடுக்கிறோம்.

ஆக, இந்நாட்டு மக்களின் முழுமையான நீதி நியாத்தை நிலைநாட்டும் வேலைகளில் இவ்வணி ஈடுபடும்.

ஆகையால், நாங்கள் நாட்டின் சுதந்திரத்திற்கான 7 கோரிக்கைகளை முன்வைக்கின்றோம்:

1. சுதந்திரமாக குரல் கொடுத்தல், ஒன்றுக் கூடுதல், மற்றும் சங்கமமைத்தல்

• தேச நிந்தனை சட்டம் 1948, மற்றும் மலேசிய அரசியலமைப்பு சட்டத்தின் 10-வது விதியை சவால் விடும் அமைதியாக ஒன்றுக்கூடும் சட்டம் 2011 ஆகியவற்றை ஒழித்தல்.
• விசாரனையின்றி தடுத்து வைக்கும் கொடூரமான சட்டங்களை ஒழித்தல்.
• .சுதந்திரமாக குரல் கொடுக்க, ஒன்றுக்கூட, மற்றும் சங்கம் அமைக்க மக்களை பலப்படுத்த வேண்டும்.

2. அரசியல் மற்றும் ஜனநாயக சுதந்திரம்

• அரசியல் கைதிகளை விடுதலை செய்; தேர்ந்தெடுத்து குற்றம் சாட்டுவதை நிறுத்து; அரசியல்வாதிகளை கட்டுப்படுத்துவது, பயமுறுத்துவது அல்லது அரசியல் காரணத்திற்காக சிறையிடுவது ஆகியவற்றை நிறுத்த வேண்டும்.
• தூய்மையான நியாயமான தேர்தல் வேண்டும். தேர்தல் ஆணையம் சுதந்திரமாக செயல்பட வேண்டும். தேர்தல் எல்லைகள் மற்றும் தேர்தலில் போட்டியிடும் தொகுதிகளை தனித்த ஒரு அமைப்பு நிர்ணயிக்க வேண்டும்.
• தேர்தலில் மறுமலர்ச்சியை கொண்டு வரவும், பெர்சே 2.0-வின் 8 கோரிக்கையை அமலாக்கம் செய்ய நாடாளுமன்ற சிறப்பு செயற்குழு கொடுத்த 22 ஆலோசனைகளை அமல்படுத்துக.
• ஒரே பிரதமரை அதிகபட்சம் 2 தவணைக்கு மட்டுமே வரம்பிடுக.
• மக்களின் குரலை வெளிக்கொனர ஊராட்சிமன்ற தேர்தலை மீண்டும் கொண்டு வருக.

3) சுதந்திரமாக நியாயமாக நிர்வகித்தல்

• நாட்டின் நிர்வாகத்தை வெளிப்படையாக நடத்த அதிகாரப்பூர்வ இரகசிய சட்டத்தை ஒழிக்க வேண்டும்.
• உலக ஜநா சமை, சர்வதேச வெளிப்படைதன்மை, மற்றும் உலகளாவிய நிதி நேர்மை ஆகியவற்றின் கொள்கைகள், வழிகாட்டிகளை நல்லதொரு நிர்வாகத்திற்கு பின்பற்ர வேன்டும்.
• இலஞ்ச ஒழிப்பு ஆணையத்தின் வழக்கு விசாரனை அதிகாரம்.
• நாட்டின் தலைமை செயலாலர் மற்றும் அமைச்சர்கள் அவர்களின் சொத்துக்களை பொதுவில் அறிவிக்க வேண்டும்
• எல்லா அமைச்சுகளின் பொது சேவை திறன்களை மேலோங்கச் செய்ய வேண்டும். அரசாங்க முகமைகளுக்குலுள்ள ஒன்றோடு ஒன்று முறன்பாடுள்ள பணிகளை ஒழிக்க வேண்டும்.
• நிழல் அமைச்சரவையை நிறுவனமயமாக்குக. நாட்டின் எதிர்கட்சி தலைவரை மத்திய மற்றும் மாநில பணக் கணக்கு செயற்குழுவின் தலைவராக நியமித்தல்.
• வெளிப்படையானபெட்ரோலியம் மற்றும் இயற்கை வளம்  பிரித்துக்காய்ச்சி தொழில்கள் முயற்சி ( eiti ) ஒப்புதலும் கையொப்பமிட வேண்டும்
• நிர்வாக செயலவையின் தலையீடு இல்லாமல், மலேசிய நீதிபதி ஆணையம் நீதிபதிகளை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

4) பொருளாதார சுதந்திரம்

• முழுமையான வறுமை விகித முறை இனி பயன்படுத்தக் கூடாது. ஒப்பீட்டு வறுமை விகிதம் பயன்படுத்த வேன்டும். அனைவருக்குமான நியாயமான, சரிசமமான குறைந்தபட்ச சம்பளத்தை கொண்டுவர வேண்டும்.
• அனைத்து மக்களுக்கும் முறையான வேலை, நியாயமான சம்பளம் வழங்கப்பட வேண்டும். கொள்கைப்படி, முழு நேரமாக வேலை செய்யும் எவரும் வறுமையில் வாழக் கூடாது.
• ஒன்றுப்பட்ட உரிமைகளை அங்கீகரிக்க வேண்டும். குறிப்பிட்ட சில தொழில்துறைகளின் வெளிநாட்டு தொழிலாளர்களின் பயன்பாட்டை கட்டுப்படுத்த வேண்டும்.
• ஒவ்வொரு குடிமக்களுக்கும் வாழ்வதற்கு ஏதுவாக ஒரு சொந்த வீடு இருக்க வேண்டும்.
• சமுதாய பிரச்சனையும் வறுமையும் களைவதற்கு சமூகத் துறை வளர்ச்சியின் உதவி தேவை.
• ஜி.எஸ்.டி வரியை இரத்து செய். ஏழைப் பணக்காரர் இடைவெளியை குறைப்பதற்கு தேவையானது மூலதன ஆதாய வரி மற்றும் சொத்து வரி ஆகும்.
• திரான்-பசிபிக் கூட்டு வாணிப ஒப்பந்த பேச்சுவார்த்தையிலிருந்து மலேசியா பின்வாங்க வேண்டும்.

5. கல்வி மற்றும் சுகாதார சுதந்திரம்

• § பல்கலைக்கழகம் வரை கல்வி இலவசமக்கப்பட வேண்டும். உள்ளூர் பணியாளர் மற்றும் மனிதவள தரம் ஆகிய இரண்டிற்கும் உள்ள தொடர்பை சரிபார்க்க வேண்டும்.
• அனைத்து அரசாங்க பள்ளிகளுக்கும், மேற்கல்வி நிலையங்களுக்கும் முழு தன்னாட்சி நிர்வாக சுதந்திரம் வழங்கப்பட வேண்டும்.
• கல்விச் சுதந்திரத்தை தடுக்கும் பல்கலைக்கழக மற்றும் கல்லூரி சட்டம் 1971-யை ஒழிக்க வேண்டும்.
• நாட்டில் நிகழும் பிரச்சனைகள் மற்றும் நெருக்கடிகளை தீர்க்கும் இடமாக பல்கலைக்கழகம் அமைய வேண்டும்.
• தேசிய மொழியை கல்வி மொழியாக உருவாக்குதல். கற்கும் கலாச்சாரத்தை உருவாக்க வேண்டும். வாதத்திற்கு பதில் வாதம், சிறைச் சாலை அல்ல.
• இலவச சுகாதார சேவையை அனைத்து மக்களுக்கும் வழங்க வேன்டும்.

6. பத்திரிக்கை சுதந்திரம் மற்றும் தகவல் கசிவு

• நாட்டின் அதிகார பிரிவுகள் அவரவர் அதிகாரத்தோடு செயல்படுவதை நடுநிலையாக நின்று சரி பார்க்கும் ஏஜென்டாக பத்திரிக்கை விளங்க வேண்டும்.
• இலஞ்சம் மற்றும் நிர்வாக துஷ்பிரயோகத்தின் தகவல்களை வெளியிடுபவர்கள் எல்லாவித வழக்கு விசாரனையிலிருந்தும் காக்கப்பட வேண்டும்.
• அச்சு இயந்திர மற்றும் வெளியீடு சட்டம் 1984, தொடர்பு மற்றும் பல்லூடக சட்டம் 1998, மற்றும் பத்திரிக்கை சுதந்திரத்தை தடுக்கும் அனைத்து சட்டத்தையும் ஒழிக்க வேண்டும்.
• கெராக்கான் மீடியா மாரா (GERAMM)-வின் 8 கோரிக்கையை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

7. பாதுகாப்பான நல்லிணக்க மற்றும் சுற்றுச் சூழல் சுதந்திரம்

• போலீஸ் துர்நடத்தை புகார் ஆணையத்தை (IPCMC) நிறுவ வேண்டும்.
• அனைவரின் மனித உரிமையையும் பேண வேன்டும்
• மத நிறுவனங்களுக்கு மற்றவர்கள் பிடியில் இல்லாமல் சுதந்திரம் செயல்பட வேண்டும்
• இனவாத அரசியலை ஒழிக்க வேண்டும்
• சுற்றுச்சூழல் அழிவை நிறுத்த வேண்டும்
• ஆற்றலை/கச்தியை விரயமாக்கக்கூடாது. புதுபிக்கத்தக்க சக்தியை அதிகரிக்க வேண்டும். அணு ஆலை திட்டத்தை இரத்து செய்ய வேண்டும்.

இந்த அணி நாட்டின் அமைதியக் காத்து, சட்டத்தில் உலாவி போராட்டம் நடத்தி, நாட்டின் அரசியலமைப்பு சட்டத்தை நிலைநாட்டி, நியாயம், தர்மம், மேலும் சமநிலை கொள்கைப் பிடிப்பில் செயல்படுவோம்.

சிறந்த நாட்டை உருவாக்க, அனைவரும் எங்களுடன் இணைந்து போராட இவவணி அழைக்கிறது.

மலேசியா நமது நாடு. மலேசியா  மக்களை சுதந்திரமாக்குவோம்.

Pidato Merdeka Rakyat – Kebebasan Bersuara, Berhimpun & Berpersatuan – Adrian Lim Chee En

Pidato Merdeka Rakyat – Kebebasan Demokrasi & Politik – Mandeep Singh

Pidato Merdeka Rakyat – Kebebasan Urus Tadbir dan Keadilan – Naqiuddin Nazrin

Pidato Merdeka Rakyat – Kebebasan Ekonomi – Mohd Ammar Atan

Pidato Merdeka Rakyat – Pidato Merdeka Rakyat – Kebebasan Akademik dan Kesihatan – Siti Norbahijah

Pidato Merdeka Rakyat – Kebebasan Media dan Pembocor Maklumat – Hanif Mahpa

Pidato Merdeka Rakyat – Kebebasan Keselamatan, Keharmonian dan Alam Sekitar – Tyra Hanim

Pidato Merdeka Rakyat – Wakil Gerakan Media Marah (GERAMM) – Radz Razak

Pidato Merdeka Rakyat – Wakil Anak Muda Harapan Malaysia (AMHM) – Adam Fistival

Pidato Merdeka Rakyat – Majlis Permuafakatan Mahasiswa Selangor (MPMS) – Ku Hariz Farhan

Pidato Merdeka Rakyat – Dato’ Ambiga Sreenevasan

Pidato Merdeka Rakyat – Pelancaran Gabungan Merdeka Rakyat

ENDORSEES AS OF 28 APR, 9.00 am:

1. Aliran
2. Anak Malaysia Anti Nuklear (AMAN)
3. Anak Muda Harapan Malaysia (AMHM)
4. Anak Muda Sarawak (AMS)
5. Angkatan Warga Aman Malaysia (WargaAMAN)
6. Bersih 2.0
7. Bersihkan Malaysia Perth
8. Centre for Political and Economic Transcendence (COMPETENT)
9. Federation of Malaysian Indian Organisation (PRIMA)
10. Gabungan Mahasiswa Islam Se-Malaysia (GAMIS)
11. Gabungan Mahasiswa SEDAR
12. Gabungan Mahasiswa UKM (GMUKM)
13. Gerakan Bunga Raya
14. Gerakan Media Marah (GERAMM)
15. Gerakan Menuntut Pendidikan Percuma (GMPP)
16. Global Bersih Melbourne
17. Global Bersih Sydney
18. Himpunan Hijau
19. Hands of Malaysian Extended (HOME)
20. Independent Students Front IIUM (INSTEF)
21. Institute for Development of Alternative Living (IDEAL)
22. Jaringan Rakyat Tertindas (JERIT)
23. Jihad for Justice
24. Jingga 13 Malaysia
25. Johor Yellow Flame (JYF)
26. Kelab Bangsar Utama (KBU)
27. Komuniti Muda Independen Johor (KMI)
28. Kuala Lumpur and Selangor Chinese Assembly Hall Women Section (KLSCAH Women)
29. Kuala Lumpur and Selangor Chinese Assembly Hall Youth Section (KLSCAH Youth)
30. Kumpulan Aktivis Mahasiswa Independen (KAMI)
31. Mahasiswa Ganyang
32. Mahasiswa Keadilan (MKM)
33. Mahasiswa Progresif Universiti Sains Islam Malaysia (SISPRO USIM)
34. Majlis Permuafakatan Mahasiswa Selangor (MPMS)
35. Malaysian Indians Progressive Association (MIPAS)
36. Malaysian Indians Transformation Action Team (MITRA)
37. Malaysian Progressives Australia (MPOZ)
38. Malaysian Progressives United States (MPUS)
39. Malaysian Youth and Students’ Democratic Movement (DEMA)
40. Malaysian Youth Care Association
41. Mama Bersih
42. National Indian Rights Action Team (NIAT)
43. Oriental Hearts and Mind Study Institute (OHMSI)
44. People Welfare and Rights Organisation (POWER)
45. Perak Green Pioneer
46. Persatuan Hak Asasi Manusia ‎Malaysia (PROHAM)
47. Persatuan Kesedaran Komuniti Selangor (EMPOWER)
48. Persatuan Komuniti Prihatin Selangor dan Kuala Lumpur (PRIHATIN)
49. Persatuan Mahasiswa Universiti Malaya (PMUM)
50. Persatuan Rapat Malaysia (RAPAT)
51. Pertubuhan Alam Sekitar Sejahtera Malaysia (Grass Malaysia)
52. Pro Mahasiswa Nasional
53. Pro Mahasiswa Universiti Malaya (ProM UM)
54. Pro Mahasiswa Universiti Malaysia Sabah (ProM UMS)
55. Progressive University of Malaya
56. Projek Dialog
57. Pusat Komunikasi Masyarakat (KOMAS)
58. Pusat Membanteras Rasuah dan Kronisme (C4)
59. SAVE Rivers
60. Saya Anak Bangsa Malaysia (SABM)
61. Saya Anak Bangsa Malaysia Australia (SABM Australia)‎
62. Selangor and Kuala Lumpur Hokkien Association Youth Section (Hokkien Youth)
63. Serikat Mahasiswa
64. Solidariti Anak Muda Malaysia (SAMM)
65. Solidariti Mahasiswa Malaysia (SMM)
66. Student Progressive Front Universiti Utara Malaysia (SPF UUM)
67. Student Progressive Front USM (SPF USM)
68. Student Representative Council International Islamic University Malaysia (SRC IIUM)
69. Student Unity Front Universiti Kebangsaan Malaysia (SUF UKM)
70. Suara Rakyat Malaysia (SUARAM)
71. Tindak Malaysia
72. Transformasi Mahasiswa Universiti Utara Malaysia (TMUUM)
73. Universiti Teknologi Malaysia Chinese Student Council
74. Universiti Terbuka Anak Muda (UTAM)
75. University of Malaya Association of New Youth (UMANY)
76. We Are Malaysians
77. We Are One Race- Human Race
78. We Unite for Islam (WUFI) UIAM
79. Writer Alliance for Media Independence (WAMI)
80. Yayasan al-Jenderami
81. Youth Action Group (YAG)

The post Deklarasi Gabungan Merdeka Rakyat first appeared on Anas Alam Faizli.

Ketika remaja, saya sering menyelak helaian koleksi keratan akhbar lama milik abah. Salah satunya yang sering diingati ialah helaian akhbar tahun 1982 mengenai seorang personaliti bernama Anwar Ibrahim yang diumumkan bakal menyertai UMNO.

Majoriti kalangan sahabat terdekat dan pengikut Anwar ketika itu, melihat beliau sebagai harapan mereka; susuk pemimpin masa hadapan yang mampu memberikan cabaran besar kepada kerajaan. Maka, tindakan beliau menyertai UMNO tidak diterima umum; termasuklah Emak, yang merupakan seorang ahli JIM.

Tahun 1996, sewaktu Anwar membentangkan bajet di Parlimen – suatu acara tahunan ditunggu-tunggu, kerana sinonimnya dengan Anwar memperkenalkan perkataan baru – kelihatan terdapat tanda-tanda di wajahnya. Emak berseloroh, “ Baru nak matang lah tu…” Mungkin, perasaan tidak puas hati masih kekal sehingga saat itu.

Tidak lama kemudian berlakulah krisis kewangan yang menggoncang ekonomi Asia Tenggara, tatkala Anwar berada di puncak kerjayanya di dalam kerajaan sehingga memangku jawatan Perdana Menteri. Dalam era yang sama, akhbar melaporkan usaha beliau menentang kronisme dan rasuah. Emak dan Abah menyatakan firasat mereka bahawa Anwar akan ‘kena’ tidak lama lagi. Saya tidak dapat menangkap maksud mereka sehinggalah peristiwa 2 September 1998.

Detik demi detik peristiwa itu saya saksikan di kaca televisyen dari kampus di selatan tanah air. Saat itu tidak dapat dilupakan; terduduk keliru cuba menenangkan fikiran dan memahami kekacauan yang sedang berlaku. Sejak itu, laporan berita dan perkembangan kes tuduhan Anwar menjadi urusan harian. Kata-kata masyhurnya: “Ini adalah konspirasi dan fitnah jahat untuk membunuh karier politik saya” bergema di dalam minda setiap hari.

Kemuncaknya ialah pada hari bersejarah, Ahad, 20hb September 1998, di mana demonstrasi terbesar dalam sejarah Malaysia berlaku di Dataran Mereka, di bawah lembayung Reformasi. Rakyat yang berkumpul di Masjid Negara untuk mendengar ucapan Reformasi oleh Anwar, berarak ke Dataran Merdeka untuk ucapan seterusnya, beralih ke Jalan Raja Laut dan akhirnya menamatkan perarakan di persimpangan jalan menuju Parlimen. Di situ juga gas pemedih mata telah dilepaskan.

Ketika itu, saya menyaksikan sendiri tenaga dan keyakinan rakyat dalam perhimpunan itu yang boleh disamakan dengan negara jiran kita. Hanya lima bulan sebelum itu, rakyat Indonesia menjatuhkan Presiden Soeharto. Malaysia tidak pernah menyaksikan manifestasi ketegasan yang sebegini. Tetapi perkara penting yang perlu diakui ialah ia bukan kerana Anwar. Reformasi ialah satu gerakan massa menentang kezaliman. Jika ia mampu dan boleh bertindak kejam kepada nombor dua paling berkuasa, bagaimanakah pula nasib rakyat biasa?

Ramai personaliti lain juga turut ditangkap di bawah undang-undang zalim ISA selepas itu. Melihatkan ketidakadilan yang berleluasa, Allahyarham Fadzil Noor kemudiannya mengetuai GERAK yang terdiri daripada pakatan parti politik dan NGO. Antara aktiviti awal GERAK ialah mengadakan protes besar-besaran untuk membebaskan Anwar. Gerakan Reformasi yang asalnya tertubuh khas untuk membebaskan Anwar, kemudiannya memperolehi momentum dan berevolusi menjadi satu gerakan kerakyatan menentang ketidakadilan.

Reformasi terus bergerak menjadi sesuatu yang lebih besar, daripada pelbagai sudut. Salah satu perubahan yang berlaku ialah, penyatuan kesemua parti-parti pembangkang, NGO dan gerakan-gerakan Islam sebagai suatu penyatuan yang jitu dan tidak dapat diketepikan. Sebuah perpaduan, yang impaknya tidak pernah disaksikan sebelum ini. Kendatipun wujud perbezaan-perbezaan yang ketara, parti-parti pembangkang menyedari wujudnya nilai-nilai bersama yang dijunjung bersama yakni keadilan dan kebebasan. Perjuangan ini dipegang sepenuh keringat dan diperjuangkan sepenuh jiwa.

Kesedaran ini berkuasa menyatukan dan mengubah senario politik dan wajah Malaysia secara umum. Lantaran itu, pejuang-pejuang rakyat daripada PRM, ABIM, JIM dan mereka yang meninggalkan UMNO membentuk ADIL, sebuah NGO yang kemudiannya menjadi Parti Keadilan Rakyat (PKR) yang kita kenali sekarang.

Lantaran itu, kita disedarkan betapa luas, dalam dan melampaunya struktur kuasa dan pengaruh kerajaan dalam dalam mengawal kuasa polis negara, media massa dan keseluruhan sistem kehakiman negara.

Malam himpunan bersejarah itu, sepasukan komando bertopeng menyerbu kediaman peribadi Anwar dan secara kasarnya menahan beliau. Sembilan hari kemudian, beliau pertama kali muncul dengan mata lebam ditumbuk. Detik gelap sebuah negara bangsa, Malaysia menyaksikan terbunuhnya demokrasi.

Apa yang berlaku selepas itu bukan lagi rahsia, secara kolektif masyarakat mengetahui dan mengikuti butir perbicaraan dengan minat mendalam. Anwar diletakkan dalam perbicaraan yang penuh kontroversi – baik daripada segi intepretasi undang-undang mahupun keadilan moral – disabitkan bersalah, dan dijatuhkan hukuman penjara 9 tahun.

Bagaimana seorang yang pernah menjadi orang nombor dua di Malaysia, dipenjarakan dalam sebuah perbicaraan yang penuh kontroversi, dibelasah dengan ganas, diraduk emosi dan mentalnya tanpa peri kemanusiaan? Anwar Ibrahim menjadi “prisoner of conscience” Malaysia yang paling kontroversi.

Reformasi

Reformasi menghembuskan nafas baru ke dalam golongan muda Malaysia era 1990-an, ketika semangat belia dan aktivisma telah dilemahkan oleh falsafah kehidupan golongan muda yang berpandukan kekayaan material dan hedonism. Idealisme golongan muda sebelum reformasi bertentangan dengan golongan muda era 70-an, dengan idealisme perjuangan pro-miskin pro-rakyat mereka, yang digerakkan oleh budaya intelektual, selari dengan semangat merdeka, dan sesuai dengan nilai-nilai sebuah negara bangsa yang baru meraih kemerdekaan. Reformasi menjadi sebuah gerakan awam yang digerakkan oleh rakyat daripada pelbagai latar belakang kehidupan, aspirasi rakyat yang lahir dengan tiba-tiba, jujur dan mendesak. Reformasi masih kekal begitu; milik semua orang, sama ada yang berkecimpung dalam politik atau tidak, sama ada muda atau tua.

Lima belas tahun kemudian, rakyat Malaysia kini boleh dianggap telah mengalami suatu proses kematangan politik yang luar biasa dengan menyaksikan peristiwa Anwar dan Reformasi. Kita mewarisi sebuah negara, Malaysia yang sarat dengan kepelbagaian realiti untuk dihadapi; sistem pilihanraya yang tidak adil, masyarakat plural yang begitu sensitif dengan identiti perkauman sempit, kerajaan yang mempunyai kawalan melampau dalam aspek ekonomi, kehakiman dan sosial sebuah negara, tahap kehidupan yang tidak seimbang secara demografiknya, di antara banyak hal lain. Bukan mudah untuk mengubah status quo, mahupun sistem yang tertanam dan telah diamalkan selama 50 tahun. Sukar, tetapi bukan mustahil.

Sang Pencetus Reformasi

Gerakan Reformasi sebenarnya dilahirkan melalui pergelutan ramai personaliti politik, bukan sahaja Anwar. Tanpa mereka Reformasi tidak mungkin menjadi kenyataan. Namun, terlalu ramai yang perlu diiktiraf sehingga penulis tidak mampu menyenaraikannya tanpa meletakkan keadilan dalam risiko. Walaupun mungkin ramai yang akan mencapai kesimpulan mudah itu, artikel ini bukan tentang Anwar Ibrahim. Artikel ini tentang sang pencetus Reformasi.

Sebagai seorang pemimpin pelajar yang tersohor ketika zaman kuliahnya di UM, Anwar kemudiannya bersama-sama menubuhkan salah satu organisasi masyarakat sivil terawal di penghujung 1970-an di Malaysia, dikenali sebagai Angkatan Belia Islam Malaysia (ABIM). Kecenderungannya untuk mengangkat kepentingan orang miskin dan terabai, serta kelantangan beliau mengkritik kerajaan menyebabkan beliau dipenjara 20 bulan di bawah ISA selepas peristiwa Baling 1974.

Pasca Revolusi Islam Iran 1979, Malaysia turut merasakan bahang daripada kebangkitan gerakan-gerakan Islam di peringkat global. Kita menyaksikan buat kali pertamanya kebangkitan sebuah organisasi masyarakat sivil berasaskan Islam. Situasi itu menjadi bonus kepada PAS, yang ketika itu sedang menyambut kepulangan gelombang besar golongan profesional muda berpendidikan luar negara yang menyuntik dinamisme baru dalam parti terbabit. Profil parti di kalangan pengamal undang-undang, para doktor, jurutera dan ahli ekonomi yang menerima pendidikan di barat meningkat, lantas menjadi salah satu pencabar utama kepada hegemoni politik UMNO.

Anwar Ibrahim dilihat sebagai penyelesaian terbaik dan bakal waris kepada Tun Mahathir dan UMNO ketika itu; seorang lelaki yang dilihat dan dikenali kerana prinsip Islam yang dipegangnya, digabungkan pula dengan kesarjanaan dan kepetahan beliau dalam disiplin pemikiran dan falsafah oksidental. Anwar bakal menjadi figura politik yang cukup berpengaruh, mendaki tangga politik sehingga memegang antara jawatan paling penting dalam negara; sebagai menteri kewangan dan seterusnya timbalan perdana menteri. Dikenali dengan sifat tidak pernah beralah terhadap tekanan korupsi dan sifat tiada tolak ansur kepada kronism, beliau mempunyai kerjaya politik yang tidak mudah untuk ditumbangkan. Pada bulan September yang malang itu, musibah besar menghentam jatuh ke atasnya dalam sebuah saga politik dan ekonomi yang selamanya merobek sejarah politik Malaysia.

Namun bukanlah semuanya punah dan sia-sia. Seperti yang pernah diungkapkan oleh seorang pemimpin waktu itu, untuk membersihkan air kumbahan, hampir mustahil jika kita berenang di dalamnya; pembersihan hanya boleh dilakukan dari luar. Anwar barangkali perlu belajar hal itu. Sebuah proses pembelajaran yang tentu sekali cukup pahit untuk beliau.

Membentuk Blok Menuju Ke Zaman Baru Reformasi

November 1999, Malaysia menyaksikan penyatuan kuasa pembangkang menuju ke Pilihanraya Umum Ke-10 yang dikenali sebagai Barisan Alternatif. Untuk pertama kali dalam sejarah, barisan pembangkang memperolehi undi majoriti Melayu setinggi 54%. Rekod itu tidak pernah dicabar sehingga hari ini. Barisan Nasional diselamatkan oleh undi orang Cina dan India, yang mungkin ketika itu tidak bersedia secara politik dan ekonomi untuk mencabar status quo secara serius.

Menjelang 2004, Barisan Nasional (BN) mengubah kembali senario dengan sebuah kemenangan besar. Proses persempadanan semula kawasan pilihanraya yang dipersoalkan telah membolehkan BN memenangi 24 daripada 25 kerusi baru, serta lebih daripada 90% kerusi parlimen. Persaraan Tun Mahathir, yang mulai diterima secara besar-besaran waktu itu, juga menarik sokongan baru kepada UMNO dan Barisan Nasional. Ketika itu saya merasakan harapan menjadi gelap gelita dan seolah-olah perubahan telah menjadi mustahil.

Era sebelum Pilihanraya Umum 2008 menyaksikan perubahan mendadak. Pengenalan kepada dasar berdasarkan-keperluan (needs-based) juga menarik perhatian baru, terutamanya di kalangan bukan-bumiputera. Dasar itu bukan sekadar usaha untuk meraih undi, malah kewujudannya memang kena pada waktunya,  memandangkan ketidakadilan menyeluruh yang timbul daripada polisi-polisi pilih kasih, ketirisan dan penyalahgunaan sumber yang berdekad lamanya di bawah pemerintahan Barisan Nasional. Anwar juga sudah bebas, dan mula berusaha  gigih menyatukan pelbagai parti demi membentuk satu pakatan pembangkang yang menggerunkan, dan suara mereka perlu diberikan perhatian oleh kerajaan.

Menuju Pilihanraya 2008, gelombang perubahan dirasakan lebih awal. Malah, saya mengambil cuti tanpa gaji demi untuk pulang ke tanah air ketika tempoh berkempen dan mengundi, daripada tugasan di luar negara. Pakatan pembangkang memenangi lima buah negeri dan membentuk Pakatan Rakyat yang mengandungi PKR, PAS dan DAP. Seruan untuk perubahan mula menunjukkan taringnya, raungan rakyat bergema daripada pelbagai latar belakang. Tsunami politik telah berlaku.

Kejayaan menjatuhkan kedudukan selesa majoriti dua-pertiga parlimen yang dipegang oleh parti pemerintah sedia ada bukanlah suatu kejayaan mudah. Peristiwa ini memaksa kerajaan melancarkan pelbagai usaha “transformasi” sebagai sebahagian usaha untuk mengekalkan pemerintahan. Justeru, kita memasuki satu tahap kemajuan yang bakal menyaksikan pelbagai perubahan dengan “kemungkinan tanpa sempadan”. Ya, memang kita sedang membina lebih banyak lebuhraya dan landasan keretapi. Tetapi yang masih kurang sebenarnya ialah transformasi politik, dan transformasi nilai-nilai asas yang lebih halus, serta falsafah kita sebagai sebuah masyarakat Malaysia.

Masa yang sama juga memberikan barisan pembangkang masa untuk menyusun kembali dan mengatasi perbezaan antara mereka. Bekerjasama secara produktif membentuk satu pakatan dengan pelan pembangunnya yang menyeluruh unik, manifestonya yang menjaga kebajikan rakyat dan cadangan bajetnya yang tersendiri. Buat pertama kalinya, rakyat Malaysia punya alternatif untuk membandingkan secara kritis dokumen-dokumen pembangunan dan belanjawan yang dibentangkan oleh kerajaan.

Binaan-binaan ke Arah Reformasi Era Baru

Pasca Pilihanraya Umum ke 13 dalam langkah-langkah kita menuju ke masa hadapan bersama-sama, kita bertanya sekali lagi, ke manakah arah tuju kita selepas ini? Secara semulajadinya, kita terdorong juga kepada bertanyakan, sama ada Anwar perlu membuka jalan kepada barisan pelapis mengagumkan terdiri daripada personaliti yang muda dan lebih segar dalam PKR dan Pakatan Rakyat, yang nyata sudah pun mempunyai kelompok penyokong tegar mereka sendiri. Adakah jalan ke hadapan kini ialah sebuah era baru pasca-Anwar Ibrahim, yang bergerak ke arah penginstitusian dan pemerkasaan sistem politik di peringkat akar umbi? Struktur yang lebih baik akan membenarkan pembangunan semulajadi kelompok bakat dan kepimpinan, namun adakah struktur yang utuh sahaja sudah mencukupi?

Sejarah membuktikan bahawa pemimpin yang hebat akan menjadi sumber utama perpaduan yang dapat membawa kepada gelombang perubahan yang mampu menggegarkan institusi atau sistem sedia ada. Hanya kepimpinan yang disegani dan kukuhlah yang mungkin mampu mengubah undi orang Melayu seperti yang berlaku pada tahun 1999, menafikan majoriti dua-pertiga parlimen untuk kerajaan pada tahun 2008, dan merubah mandat 52% kepada PR pada 2013.

Anwar Ibrahim juga pada hari ini ialah seorang personaliti yang berbeza. Daripada seorang pemimpin  mahasiswa muda popular, kepada pemimpin Islamik berkarisma yang disanjung tinggi, seterusnya mendaki tangga politik sehingga jawatan Timbalan Perdana Menteri Malaysia, beliau turut pernah dipenjarakan, dipukul dan dihina. Luka Anwar tidak mungkin hanya terhad kepada tubuh fizikal. Kebijaksanaan dan kematangan beliau hari ini tidak mungkin hadir tanpa darah, peluh dan air mata.

Dua pilihanraya umum telah pun berlaku selepas pembebasannya dan Anwar masih memegang janjinya. Beliau melangkah ke tepi untuk memberi kepada perkembangan politik PKR. Tetapi hanya ada satu cara untuk menuntut semula Reformasi sehingga menjadi realiti; iaitu dengan beliau menaiki tangga jawatan presiden parti PKR itu sendiri, untuk membawakan perubahan yang beliau sendiri telah nyalakan dan marakkan untuk negara ini lima belas tahun lepas. Masanya telah tiba untuk beliau sekali lagi berdiri berani berhadapan dengan cabaran, memastikan dipilih secara demokratik dan bangkit semula dengan gah sebagai Presiden Parti Keadilan Rakyat. Penyatuan dan pembaharuan ini adalah harapan Rakyat Malaysia, untuk beliau melaksanakan visinya untuk Malaysia, terutama buat khalayak muda dan pelapisnya.

Anwar Ibrahim ialah pencetus Reformasi. Kini, beliau perlu menghembuskan nafas baru kepada Reformasi kita. Reformasi milik Rakyat.

The post Anwar Ibrahim & Reformasi: Dari Kaca Mata Seorang Rakyat Biasa first appeared on Anas Alam Faizli.

Growing up, I remember sifting through my father’s collection of old newspaper clips. One reported that a certain persona by the name of Anwar Ibrahim was about to join UMNO. That paper clip was from 1982.

Many in Anwar’s circles and followers at the time viewed him as their next hope for a leader that could strongly challenge the government. Needless to say that move to join UMNO was not welcomed by many; my mum, a member of JIM included. In 1996, while tabling the budget in Parliament -an annual event where I await with bated breath for him to introduce a new vocabulary – a practice he was famous for – Anwar was surprisingly spotting noticeable breakouts.

Mum responded “Baru nak matang lah tu…(he is probably just about to mature…).” The consternation she felt then remained.

The financial crisis a year later shook most of the tender South East Asian economies, while Anwar was at the pinnacle of his political career. I did not really understand my parent’s remark then about how Anwar would soon “get it”. I soon did.

I watched 2nd September 1998 unravel on television while I was on campus down south. I will never forget that moment; sitting down dumbfounded trying to gather my thoughts.

From then onwards, keeping track of Anwar’s ceramahs around the country, news and developments, became daily affairs. Anwar’s famous: “Ini adalah konspirasi dan fitnah jahat untuk membunuh karier politik saya”– echoed in mind every day.

More arrests were subsequently made in that period, under the draconian ISA. The late Fadzil Noor then lead a coalition of political parties and NGOs known as GERAK. GERAK held massive protests to free Anwar. The Reformasi movement then gathered momentum, initially as an Anwar-specific cause.

But what it evolved into was something far greater. It united all opposition, NGOs and Islamic movements and revolutionized to become something bigger. Amidst major differences, opposition parties then realized that there existed transcendental values that they all fiercely subscribed to -such as justice, liberty, and freedom. This realization had major uniting capabilities. Activists made up of PRM, ABIM, JIM and men who left UMNO then decided to form ADIL, an organization which eventually graduated to become the Parti Keadilan Rakyat that we know today.

At the height of it all was Sunday 20th September 1998, where the largest ever demonstration took place in Dataran Merdeka, under the Reformasi umbrella. The crowd that had gathered at the National Mosque for Anwar’s landmark Reformasi speech, rallied on to Dataran Merdeka for another speech, then on to Jalan Raja Laut and ended up in front of EPF.

The energy and conviction I felt and witnessed being among the crowd at the time reminded me of our next-door neighbour. Only five months prior, Indonesians ousted their own President Soeharto.

Malaysia had never witnessed such resolute. But the important thing to note is that it was not all for Anwar alone. It was a show of deep unhappiness towards the grave injustices that the government seemed to be able to inflict against someone as high up as the deputy premier. What then was left for the ordinary rakyat.

We finally realized then how deep and structural were the extent of the government’s tentacles controlling the country’s police force, state media and the entire judicial system.

That very same night, balaclava-clad commandos stormed into Anwar’s private home and roughly seized him. Nine days later, he made his first public appearance with a black eye. Malaysia had just witnessed the death of democracy.

What happened after, we all knew and followed. Anwar was put on a controversial trial, found guilty, and sentenced to 9 years of imprisonment. How could the once number two Malaysia, be politically imprisoned, brutally beaten, and emotionally vilified to beyond any human extent, I wondered. Anwar Ibrahim became Malaysia’s most controversial prisoner of conscience.

Reformasi

Reformasi breathed new life into Malaysian youth of the 1990’s, at a time when youthful zeal and activism spirit had diluted in favour of material wealth and pleasure. This was a contrast from the youth of the 70s, whose idealism were more pro-poor, intellectually-driven, and in line with the spirit of merdeka, fitting of a recently liberated nation. It is a mass movement that was manifested by rakyat from all walks of life, whose birth was spontaneous, honest and pulsing of the rakyat’s aspirations. It still very much is; it belongs to everyone, within and out of political parties, young and old.

Fifteen years on, Malaysians have perhaps experienced an unconventional politically maturing process witnessing Anwar and our Reformasi. We inherit a Malaysian with various realities to embrace; a rigged election system, highly racially sensitized plural society, a government who has overbearing control over all economic, judicial and social aspects of the country, and spatially and demographically unequal standards of living, amidst many others. It is not easy to change status quo, a system that has deeply entrenched for the past 50 years. Not easy, yet not impossible.

The Man Who Triggered Reformasi

The Reformasi movement was borne out of the struggles of many political personalities, without whom it could not have materialized as it did, too many to credit without risking injustice. This piece is not about Anwar Ibrahim, as many will easily be led to believe, but it is about the man who triggered Reformasi.

A revolutionary varsity student leader in his UM days, Anwar later co-founded one of the pioneering civil society organizations of late 1970s Malaysia, known as Angkatan Belia Islam Malaysia (ABIM). His tendency to highlight the plight of the poor and vulnerables, and criticize the government vocally booked him a 20-month stint ISA stint in 1974 after the Baling incident.

Post 1979 Iranian Islamic Revolution, Malaysia felt the heat from the rise of Islam in the global scene. We witnessed for the first time the proliferation of Islamic-based civil society organizations. This proved a bonus to PAS, whom at the time was welcoming home waves of new young professionals from abroad who embraced the idea of new dynamism in the party. It helped raise the party’s profile amongst foreign-trained barristers, doctors, engineers and economists, posing a significant challenge to UMNO’s political hegemony.

Anwar Ibrahim seemed like the viable solution and heir for Tun Mahathir and UMNO; a man seen and known for his sound Islamic principles and honorable background, coupled with remarkable literacy in occidental thought and philosophy. Anwar was about to become an influential political figure, climbing the political ladder up to some of the most important positions in a country; as the finance minister and the deputy Prime Minister. Known to be neither unwavering under pressures of corruption nor compromising to cronyism, he had a political career that was not easy to bring down. That fateful September, the sky fell down onto him in a political and economic saga that forever scarred the face of Malaysian political history. But not all was lost. As widely remarked, cleaning sewage water is almost impossible when swimming in it; rather it has to be done from outside the gutter. The man probably needed to learn that. A lesson that he had been paying dearly since.

Building Blocks Towards A New Age Reformasi

In November 1999, Malaysia saw the nascent opposition force leading to the 10th General Election known as the Barisan Alternatif. For the first time in history, the opposition garnered the highest ever votes from the Malays. That record had never been challenged even up to this day. Barisan Nasional was salvaged by Chinese and Indian votership, which perhaps at the time were probably politically and economically unready to seriously challenge status quo.

In 2004, Barisan Nasional (BN) turned the tables in a landslide victory. Re-delineation exercises had allowed for substantial gerrymandering, winning BN 24 out of 25 new seats, and more than 90% of the parliament. The retirement of Mahathir, who then already made enough anti-fans for himself, too ushered in fresh support for UMNO and Barisan Nasional. It was a personal struggle for me to believe that change was ever going to be possible in Malaysia.

The period before the next 2008 General Election saw the opposition making significant headways, building a forte. Anwar too was already a free man, and was beginning to truly attempt to unite the various parties to form a formidable opposition that the government had no choice but to reckon with. The introduction of needs-based policies also attracted significant new interest especially the non-malays into its stable. It’s only fair considering the vast new inequalities that were emerging from decades of favoritism-based policies, leakages and misappropriation of resources.

Leading up to the 2008 12th General Election, the waves of change was felt even earlier on. I actually took unpaid leave to come home for the voting and campaign period- from an overseas posting at the time. The opposition won five states and formed Pakatan Rakyat which includes PKR, PAS and DAP. Call for change had begun to creep up from the rakyat from all walks of life to show its teeth.

Knocking down the incumbent ruling party off of its comfortable two-third parliamentary majority was by no means a small feat. It prompted five years of the government launching various “transformative” efforts on the part of the government. As a result, we are now entering supposedly the next phase of growth with endless possibilities. Pun very much intended, if I may. Sure, we are building more highways and train tracks. Yet what is lacking is arguably the required political will power to undertake the softer and real transformation we so badly need.

That very same period provided the opposition time to reorganize and work with their differences to productively form a coalition with its own development plan, its own manifesto and its own budget proposition. It was the first time ever Malaysians could critically compare alternatives to these documents proposed by the government.

Rejuvenating Reformasi

Moving forward post 13th General Election, we ask ourselves again, where do we go from here? The natural question now is whether Anwar should make way for the formidable line up of fresh and younger personalities in PKR and Pakatan Rakyat whom clearly have been gaining their own strong following. Is the way forward now a post-Anwar Ibrahim era, which entails institutionalizing and strengthening of the underlying political system? Better structure will allow for the natural development of a continuous pool of talent and leadership, but is it enough?

Strong leaders have historically proven to be the ultimate source of unification to bring about waves of change that ripples above and beyond those laid out by an institution or system. That kind of strong leadership was the only way substantial malay votes in 1999 could have shifted, a two-thirds majority for the government in 2008 could have been denied, and a game-changing 52% mandate onto PR for 2013 could have been witnessed.

Anwar Ibrahim too is now a different man. From a youthful varsity leader, to a charismatic Islamic leader, to a Deputy Prime Minister, and even down to being an inmate, Anwar’s bruises could have not been only physical. The wisdom and maturity could not have been without blood, sweat and tears.

Two general elections passed after his release and Anwar stuck to his guns. But to claim ownership of the Reformasi can only mean one thing; that he steps up to the presidency post of the party himself, to make reality the reforms that he himself had envisioned for the country. Time is ripe for him to take the mantle, step up the challenge again, be democratically elected and rise up as the President of Parti Keadilan Rakyat. It is the implicit hope of the Rakyat, for him to articulate his vision for Malaysia particularly on his young and future masses.

Anwar Ibrahim triggered the Reformasi. Now he needs to rejuvenate it too.

The post Anwar Ibrahim & Reformasi: From The Eyes of an Ordinary Citizen first appeared on Anas Alam Faizli.

Demokrasi-demokrasi moden seperti UK dan Amerika Syarikat mempamerkan ideologi yang ketara berbeza di dalam sistem politik mereka. Ada parti-parti berhaluan kiri seperti Labour di UK dan Democrat di AS, dan ada parti-parti bersifat pro-pasaran bebas dan perniagaan, seperti Republicans di AS dan Conservatives di UK. Situasi ni menatijahkan perubahan yang jelas dan berkeseluruhan dalam dasar awam dan haluan strategik negara terbabit. Perubahan seperti kadar cukai lebih daripada 70 peratus era President Carter boleh diubah mendadak sehingga diturunkan bawah 40 peratus apabila pemerintahan diambil alih Reagen dan tidaklah sesuatu yang terlalu mengejutkan ketika itu. Perubahan ideologi dan polisi dilakukan dengan penuh daya berlandaskan ideologi dan teori falsafah politik. Hal ini sebenarnya menghasilkan set data dan pemerhatian yang sangat penting demi membantu proses menilai dan menganalisa kembali kesan-kesan ideologi-ideologi yang berbeza terhadap keadaan status ekonomi.

Situasinya berbeza di Malaysia. Kedua-dua Barisan Nasional (BN) dan Pakatan Rakyat (PR) kelihatan tidak terlalu jelas meletakkan diri di mana-mana kedudukan di atas paksi falsafah politik. Namun, satu perkara cukup jelas; rakyat Malaysia tanpa disedari telah berevolusi dengan suara yang sama; isu-isu yang menjadi kerisauan ialah kos kehidupan dan soal jenayah dan keselamatan, seperti yang dilaporkan dalam bancian terkini Merdeka Centre. Benar, bicara ketuanan kaum dan tuntutan hak keterbilangan kaum terus-menerus dilontarkan dalam pilihanraya kali ini, tetapi perbincangan isu-isu ketidaksamarataan harta dan pendapatan, kos sara hidup yang meningkat dengan mendadak, akses kepada pendidikan dan gaji kecil lebih diutamakan. Hal ini merubah sama sekali lanskap dan hala tuju politik negara; daripada politik-kebangsaan, kepada diskusi berasaskan perjuangan kelas dan status sosial.

Lantas, perkara-perkara yang kelihatan mesra-rakyat menjadi begitu penting dalam manifesto kedua-dua belah pihak; menjadikan penulisan manifesto itu sebagai suatu usaha populis. Maka, dalam usaha kita untuk menjadi seorang pengundi yang bermaklum, wajar jika kita meneliti dan belajar membaca mesej sebenar yang tersirat di sebalik pelbagai janji fizikal ini.

Fakta-fakta Realiti Malaysia

Sebelum membedah manifesto, wajar kita “turun padang” untuk mengenalpasti realiti-realiti di Malaysia secara menyeluruh. Hanya dengan cara ini kita dapat membuat pilihan yang tepat dan sesuai.

Penduduk Malaysia kini mencecah 29.6 juta. Majoriti penduduk adalah Bumiputera (61%), Cina (24%) dan India (7%). Pendapatan Negara Kasar (GNI) per kapita Malaysia ialah US$9,970 dengan 12.7 juta tenaga pekerja, termasuklah 2.0 juta tenaga buruh asing berdaftar.  Kemudian pula, terdapat 2.0 juta pendatang asing tanpa izin. Sehingga 2011, seramai 827,000 rakyat Malaysia bekerja di luar, manakala yang berjaya dibawa pulang oleh inisiatif TalentCorp di bawah PEMANDU kurang daripada 2,000.

KDNK Malaysia menghampiri RM1.0 trillion, di mana 47% daripada-nya perkhidmatan, 41% industri dan 12% pertanian. Hutang negara berjumlah RM546.0 billion, ataupun 53% daripada KDNK yang majoritinya hutang tempatan. Nisbah hutang isi rumah kepada pendapatan boleh-belanja merupakan antara yang tertinggi di dunia, melepasi AS, iaitu 140%. Untuk setiap RM1 gaji yang di bawa pulang terdapat RM1.40 nilai hutang.

Negara-negara berkebajikan, dan OECD, secara puratanya menggunakan 20% daripada KDNK untuk perbelanjaan sosial, iaitu kesihatan dan pendidikan. Malaysia pula hanya membelanjakan 4.1% untuk tujuan pendidikan, dan 4.4% untuk tujuan penyediaan perkhidmatan kesihatan, meletakkan kita di tangga ke-101 dan ke-156 di dunia. Malaysia juga antara tertinggi di ASIA untuk ukuran ketidaksamarataan pendapatan antara yang kaya dan yang miskin.

Unjuran pendapatan negara untuk 2013 ialah RM208.6 billion, manakala RM201.9 billion buat operasi harian kerajaan dan RM49.7 billion untuk pembangunan. Defisit fiskal ialah 4% daripada KDNK.

Transparency International melaporkan kira-kira RM28.0 billion lesap setiap tahun akibat rasuah dan ketirisan di Malaysia. Asian Wall Street Journal pula meletakkan Malaysia di kedudukan tertinggi dunia dalam bancian persepsi rasuah.

Usai melihat fakta-fakta realiti Malaysia, manifesto manakah yang lebih mampan, menambah pendapatan negara serta boleh memacu pertumbuhan sambil melindungi poket kita sebagai rakyat biasa?

Laporan Prestasi 2008 – 2013

Secara umumnya, terdapat beberapa janji-janji BN dalam Manifesto 2008 yang telah dilaksanakan. Masalahnya ia sukar dinilai secara kuantitatif.  Sebahagian besar janji-janji 2008 BN terlalu samar, umum dan sukar dibandingkan dengan mana-mana penanda aras.

Namun begitu, terdapat kes-kes jelas seperti lima koridor ekonomi yang diperkenalkan pada zaman Tun Abdullah yang tidak lagi menerima perhatian kerana pertukaran tampuk pemerintahan kepada Dato Seri Najib. Lalu timbul persoalan; jika Dato Seri Muhyiddin mengambil alih kedudukan Perdana Menteri, mungkinkah janji-janji Manifesto 2013 ini akan turut dilupakan?

Manifesto BN 2008 menjanjikan 2.0 juta peluang pekerjaan, tetapi kurang daripada 1.0 juta pekerjaan dicipta dalam tempoh 5 tahun lepas. Rasuah, penyalahgunaan, dan kejadian-kejadian maut yang meragukan terus berleluasa; sebahagiannya terdedah kepada pengetahuan umum seperti skandal PKFZ, lembu dan kondominium mewah National Feedlot Corporation (NFC), kapal selam Scorpene, kes-kes tahanan SPRM, cincin berlian dan terlalu banyak lagi untuk disenaraikan di sini. Ramai bersetuju hanya dengan mendapat sebuah kerajaan yang telus dan bersih dari rasuah sahaja sudah cukup untuk menghasilkan pulangan yang lumayan kepada rakyat biasa dan memacu pertumbuhan negara.

Kenaikan kos kehidupan yang meruncing terus menerus membebankan rakyat. Walaupun BN berjanji mengurangkan defisit fiskal negara, namun BN telah terlebih berbelanja sepanjang 15 tahun kebelakangan ini. Berbanding dengan negeri di bawah pengurusan dan pimpinan PR; laporan Ketua Audit Negara sendiri telah melaporkan negeri-negeri PR di urus dengan pengurusan kewangan terbaik. Hutang Pulau Pinang telah dilunaskan sebanyak 95% dan pendapatan telah meningkat 47%. Selangor pula menambah simpanan sebanyak RM 1.2 billion iaitu rekod tertinggi dalam tempoh 28 tahun. Kelantan pula memperlihatkan peningkatan 58% dalam jumlah dana tergabung.

Manifesto: Barisan Nasional (BN) lawan Pakatan Rakyat (PR)

Manifesto BN 2013 kelihatan seperti perkara yang sama dengan Manifesto 2008, tanpa perubahan ketara pada asas dan strukturnya, bezanya cuma ditambah ole-ole dan bantuan kewangan yang banyak. Manifesto BN kali ini 150 janji dalam 17 kategori berbeza. Soalnya, adakah janji-janji ini dapat dikekalkan ataupun sekadar memenuhi keperluan strategi memenangi hati pengundi?

Manifesto ini juga kelihatan lesu dan tidak gagah memperjuangkan perubahan penting yang perlu dilaksanakan, seperti pemansuhan bayaran pampasan yang lumayan kepada penjana elektrik bebas (IPP) dan perombakan semula konsesi yang diberi kepada syarikat yang mempunyai hubungan politik dengan pemerintah. Tidak juga disebut keperluan mengurangkan beban tol jalan raya kepada rakyat (yang boleh mengembalikan RM5.0 billion kepada poket rakyat), mengurangkan kos belanja hidup rakyat, mahupun pembaharuan semula dasar pengambilan tenaga buruh asing.

Lebih merisaukan lagi, manifesto ini juga tidak menyentuh usaha membasmi gejala kronisme, pemberian kontrak secara telus dan terbuka, serta pengkajian semua struktur-struktur industri dan pasaran bersifat monopoli yang akhirnya membebankan para pengguna.

Dalam isu pendidikan, Manifesto BN 2013 menawarkan dasar-dasar perlindungan yang sama terhadap sekolah-sekolah vernakular, cuma ditambah sekolah agama, sekolah mubaligh dan pendidikan khas dalam kategori terbabit.

Satu perkara yang menjolok mata adalah apabila BN juga berjanji menaikkan taraf pendidikan Malaysia kepada kedudukan pertiga teratas, walhal Malaysia kini berada di kedudukan pertiga tercorot. Bagaimanakah ini dapat dilaksanakan dalam masa singkat 5 tahun?

Pelan Dasar Pendidikan 2013 – 2025 pula melaporkan 15% daripada sekolah-sekolah di Malaysia masih tidak mendapat bekalan air yang bersih. Selain itu, 20% sekolah-sekolah tidak dibekalkan dengan makmal sains yang lengkap dan 27% masih tidak dibekalkan dengan makmal komputer yang baik. Isu-isu ini perlu segera diselesaikan. Jika dibandingkan dengan manifesto PR, PR menjanjikan pembinaan 5 buah universiti teknikal dan 25 buah sekolah vokasional dan pendidikan percuma dengan menghapuskan PTPTN.

Dalam cadangan perumahan, BN menjanjikan perumahan mampu-milik seperti Manifesto-nya pada tahun 2008, cuma kali ini 1.0 juta buah dalam masa lima tahun. Hal ini dirasakan kurang munasabah jika dibandingkan dengan target PR yang lebih realistik iaitu 125,000 rumah. Statistik menunjukkan setakat hujung 2011, hanya terdapat 4.1 juta unit rumah di Malaysia.

Manifesto BN tahun dijangka dapat mengurangkan RM1,500 daripada perbelanjaan hidup rakyat Malaysia setahun berbanding Manifesto PR yang boleh mengurangkan RM5,500 dari perbelanjaan setahun dan membesarkan poket rakyat. Bagaimanakah kaedah perlaksanaan PR mengurangkan kos hidup rakyat? Ini dapat dicapai melalui penurunan harga minyak, elektrik, air, kereta, pendidikan percuma, tol yang menindas rakyat secara monopoli oleh konsesi, serta penetapan gaji minimum pada kadar RM1,100 secara berperingkat, dan pengurangan kebergantungan kepada buruh asing.

Bagaimana pula dengan GST? PEMANDU memperjuangkannya dan ia pastinya dalam perancangan. Walaupun begitu PR melihat  rakyat Malaysia masih tidak mampu menelan beban GST dan meletakkannya dalam pelan jangka masa panjang.

BN menjanjikan pertumbuhan ekonomi sebanyak 5.3%, dan status negara berpendapatan tinggi pada tahun 2020, manakala PR menjanjikan pertumbuhan ekonomi sebanyak 7%.

Perbezaan keduanya sangat halus, tetapi cukup mendalam. Perubahan tidak mungkin boleh berlaku jika kerja transformasi yang dilakukan hanyalah dengan menampal sistem sedia ada, dan bersifat berpandangan singkat. Perombakan politik sangat diperlukan untuk merungkai semua ketidakcekapan dan ketirisan dalam sistem yang sedia ada. Walau satu hingga dua juta pun rumah mampu-milik yang mampu disediakan, siapa pula yang bakal menjadi kontraktor kepada projek-projek besar ini dan bagaimana pula pemberian tanah untuk tujuan pembinaan rumah-rumah tersebut?

Apakah sistem insentif yang tersedia untuk kontraktor dan syarikat-syarikat pembangunan ini, dan yang terhasil demi memastikan rumah mampu-milik ini tidak jatuh ke tangan mereka yang tidak layak menerimanya (gaji melebihi aras yang ditetapkan sebagai layak)? Adakah mereka yang menggunakan pintu belakang akan terus diberi pengecualian untuk diperuntukkan rumah secara murah?

Manifesto BN mencadangkan penurunan harga kereta sebanyak 20 – 30% secara berperingkat. Tetapi, isunya lebih besar daripada itu. Yang penting ialah perubahan dalam kaedah-kaedah pemberian lesen dan AP yang kini menyebelahi kepentingan para kroni mereka yang berkuasa. Jika dibandingkan dengan manifesto PR, di samping penurunan harga kereta, terdapat daya politik yang kuat memperjuangkan perubahan dasar kepada yang lebih berintegriti melalui cadangan seperti pelelongan AP. Manifesto BN langsung tidak membicarakan penurunan harga minyak. Manifesto PR pula mahu mengurangkan harga petrol di pam sehingga 40 sen seliter melalui pemansuhan subsidi gas kepada IPP. Cadangan ini walaupun begitu dipersoalkan sebagai tidak ‘sustainable’.

Jadi Nak Undi Siapa?

Pertama sekali, nilailah garis asal kedudukan Malaysia dari sudut sosio-ekonomi. Setelah mengenal pasti tema-tema penting seperti ketidaksamarataan, kualiti pendidikan, dan kos kehidupan, pertimbangkanlah pula apa sebenarnya yang Malaysia perlukan? Adakah kita mahukan perubahan di peringkat akar berbekalkan daya politik yang tinggi walaupun menelan belanja yang tinggi, ataupun dasar-dasar bersifat sementara dan di permukaan yang juga menelan belanja yang tinggi?

Adalah sukar untuk bersetuju 100% dengan semua yang dicadangkan oleh kedua-dua manifesto BN mahupun PR; mana tidaknya, tujuannya pun adalah untuk meraih undi rakyat. Lalu, tidaklah menjadi masalah, malah adil, jika kita meneliti kedua-dua manifesto dengan pandangan secara lebih luas, menyeluruh dan holistik dan bukanlah dari satu-satu isu serta sudut sahaja.

Jika anda berpuas hati dengan kedudukan sekarang, takutkan perubahan, malah gembira dikategorikan sebagai layak untuk menerima ‘angpau’ kebajikan seperti BR1M, anda wajar mengundi Barisan Nasional. Namun, jika anda merasakan terdapat keperluan untuk Ubah, membaik pulih kehidupan anda dan anak-anak anda, melalui perubahan dasar-dasar pada peringkat asasnya dengan melantik kerajaan yang menawarkan ketelusan dan bersih rasuah, maka PR-lah yang wajar menerima sokongan dan undian anda. Ramai sudahpun bersedia untuk kemungkinan mempunyai kerajaan yang sedemikian, di mana bukti telah pun ditunjukkan selama pemerintahan PR di 4 buah negeri.

Adalah satu perkara gila untuk mengharapkan perubahan dengan mengundi ‘status quo’ seperti kata Albert Einstein, “Gila itu adalah melakukan perkara yang sama berulang-ulang kali, dan mengharapkan keputusan yang berbeza.”

Undi anda berharga! “Tiada seorang pun yang cukup layak untuk mengatur dan menjaga seorang yang lain, jika tanpa kerelaan orang itu sendiri” – Abraham Lincoln

 ** Data dan statistik diperolehi dari EPU, DOSM, HIS 2009, HDR 2011, World databank dan BNM. Untuk maklumat lanjut, sila rujuk BLINDSPOT

The post Nak Undi Siapa? Panduan dan Analisis Kritikal Manifesto first appeared on Anas Alam Faizli.

Modern democracies like the US and the UK see very distinct ideologies engrained within their political systems. We have left wingers such as the labour party and the democrats, as well as pro-market and business-friendly republicans and conservatives. As a result, once a new alternate government is elected into power, we will see tremendous shifts in public policy and the country’s entire strategic direction. This is why for example that the slashing of more than 70 percent of the Carter-era taxation to below 40 percent when Reagan took over, did not come as too much of a surprise. What this gives us are actually very powerful sets of data points which allows for retrospective and empirical assessments of the different policies and ideologies.

It is a bit different here in Malaysia, where neither coalition seemed to be skewed towards either end of the political philosophy spectrum. But there is one thing for sure; that the rakyat’s concerns have unanimously evolved to cost of living and safety and security, as found by the latest Merdeka Centre census. While infliction of racial-supremacy and claims for legitimacy continue to be bandied about this election, significant imbalances, wealth and income inequality, and laggard wage growth has lead to a major shift in the Malaysian political direction; from race-based politicking of the post-Merdeka period, to a class-based discourse.

Rakyat-friendly welfare items thus became very important for either side of the political divide, making manifesto-drafting a very populist endeavor. In our quest to be an informed voter, we need go beyond this plethora of physical promises and start reading between the lines.

Malaysia’s Factsheet

Before dissecting a manifesto, it is always good to keep some facts at the back of our minds. Only then we can decide which manifesto will benefit all Malaysians holistically, especially in the longer term.

29.6 million people now inhabit Malaysia, the majority being the Bumiputera at 61% of the population, followed by the Chinese 24% and Indians 7%. Our GNI/capita stands at USD 9,970, with 12.7 million employed workers including legitimate 2 million foreign workers. Reports indicate that on top of that there is another 2 million illegal foreign workers residing in the country. By 2011, 827,000 Malaysians are working overseas, while talent initiatives by PEMANDU has brought home less than 2,000.

Our GDP, which is close to RM1 trillion, is made of 47% services, 41% industry and 12% agriculture.  National debt is at RM546 billion, which is 53% of GDP, mainly from domestic lenders. Our household debt to disposable income is among the highest in the world, surpassing that of the US at 140%, meaning for every RM1 taken home there’s RM1.40 worth of debt.

Welfare states and the average OECD nation contributes more than 20% of their GDP for social spending, largely on health and education, while Malaysia spends 4.1% on Education (ranking her 101) and 4.4% on Healthcare (ranking her 156 in the world). Malaysia also ranks among the largest disparity gap in Asia between the rich and poor.

Malaysia’s forecasted revenue for 2013 stands at RM208.6 billion, while RM201.9 billion and RM49.7 billion of operating expenditure and development expenditure are expected. Fiscal deficit is 4% of GDP.

Transparency International reported that there is RM28 billion of money lost to corruption every year and the Asian Wall Journal placed Malaysia highest in the cost of doing business perception.

Bearing all this in mind, which manifesto then is sustainable and will further grow or even sustain our pockets?

2008 – 2013 Report Card

To begin, one must critically evaluate the proven track record between both contesting parties. Let’s benchmark using the 2008 Manifesto.  In essence, there have been promises kept by BN but it will be quite tricky to measure. Some of the highlighted promises are general, vague and difficult to quantify.

There are straightforward cases like the five economic corridors, which no longer receives the spotlight under the new premiership. Then, there’s the question; if Muhyiddin were to take over the helm later, will the Manifesto’s promises be continued?

What about GST? PEMANDU has come out clearly to advocate for GST and despite no mention were made in the BN manifesto, it is touted to be very much in the plan. PR meanwhile recognizes that the income profile of majority Malaysians is still unready to stomach GST.

BN came short of the promised 2 million new employments in its 2008 manifesto. Less than 1 million new jobs were created over the past 5 years. Corruption and dubious manslaughter cases still persisted; a number of them made known to public such as the PKFZ scandal, NFC cow and condominium fiasco, Scorpene, diamond rings, Ahmad Sarbani, too many to name here. One may argue that cleaner and transparent government alone would already bring about material returns.

Unbearable rise in the cost of living and price of goods still continues. Whereas there was a promise made to reduce the fiscal deficit, the BN government has been overspending for the past 15 years when in power. To compare with PR’s performance, the Auditor General reported that the Pakatan-led states were the best financially managed states with Penang registering 95% reduction in debt and 47% increase in revenue. Selangor deposited RM1.2 billion, its highest record in 28 years. Kelantan too boasted a 58% surge in the amount of consolidated funds.

Manifesto: Barisan Nasional (BN) versus Pakatan Rakyat (PR)

The BN Manifesto is largely business as usual without any fundamental or structural changes to how things are executed in Malaysia. It is the same things albeit more attractive goodies and cash handout! The Manifesto offers promises in 17 categories with over 150 very comprehensive promises. Question is, are they sustainable? Can they be maintained or are they purely election winning strategies? These are questions that needed to be asked.

More apparently is that the BN manifesto lacks the spirit of reform that is badly needed, such as the abolishment of lucrative IPP compensation methods and cessation concessions with ridiculously long contractual terms to the politically affiliated. There was no mention on the abolishment of tolls (which will result in RM5 billion per year returning to the people’s pockets) to reduce cost of living, no mention of structural reforms to foreign workers policy. Neither were there proposals to clamp down on cronyism, transparent contract awarding and revisit monopolistic corporate structures that allow for the exploitation of end customers.

In education, BN is proposing the same protectionist policies for the vernacular schools, except that different format schools such as religious, missionary and special needs schools are included. Rather out worldly, it also promises to increase the education standards to the top three ranked in the world, where we now stand in the bottom third. According to the National Education Blueprint 2013- 2025, 15% of our schools lack access to clean water. On top of that, 20% have inadequate science labs and 27% have inadequate computer labs. This needs addressing. PR on the other hand proposes 5 new technical universities and 25 new vocational schools.

In its development and housing proposals, BN promised 1.0 million houses in the span of five years, compared to the rather manageable and more realistic target of 125,000 by the PR government. This is a repeat of Manifesto 2008.

A simple analysis indicates a yearly reduction of roughly RM1,500 in the cost of living if  the BN Manifesto is executed; by means of BR1M and other handouts. If the PR Manifesto were to be executed instead, RM5,500 will effectively be reduced. How is this proposed to be achieved by PR? It is via lower fuel prices, electricity, water, lower car prices, free education, more affordable housing, abolishing anti-competitive tolls and monopolies as well as the imposition of a minimum wage of RM1,100 via gradual and steady reduction of independence on foreign labour.

For economic growth, BN has promised 5.3% and the achievement of high income nation before 2020 while PR promised 7% yearly growth.

The difference between the two is subtle yet most defining. Changes will not come from seemingly transformative patchwork of myopic polices that simply add-on to existing processes. It needs political will to revamp underlying inefficiencies and leakages within the systems in place. 1.0 million new affordable housing is noble but is it achievable and who will be the contractors? What are the procurement policies with regards to this massive scale of projects? What kind of incentive systems are in place within the contractors, to ensure the targeted rakyat groups receive quality affordable housing? Will there be exceptions in the balloting and allocation of those houses?

Another example is the reduced car prices and fuel subsidy rationalization, BN proposed to reduce car prices by 20- 30% in gradual stages. Yet, the issue at hand is bigger than this. There is no mention of ways to tackle crony-favouring practices in the awarding and subsequent trading of APs?  car price reduction truly in the Meanwhile, the PR addresses this specifically by proposing the reduction of excise duty and auction off APs. BN did not even touch on reducing petrol price, while PR despite questioned as being unsustainable promises a reduction of 40 cents to pump petrol prices, to be financed by removing gas subsidy to the IPPs.

So Who Should We Vote For?

First, consider the baseline, which is the starting point that the manifesto will have to work from. Identifying needs such as tackling inequalities, quality of education and cost of living, consider then for yourself if what we need are core structural changes backed by political will to ensure sustained outcomes however expensive it may seem, or would we rather temporary fixes, which too are expensive, but in no way guarantee that the systems in place will be changed to make way for fresh new policies.

You might not agree with everything BN or PR proposes, but they are at the end of the day political manifestos to win our votes. It is only fair to go through the manifestos in its entirety and not in piece meals limiting ourselves to personal sentiments, and only what our hearts and pockets desires.

If one is contented with one’s current situation, afraid of change and is happy to be considered qualified for welfare aids like BR1M angpows, by all means your vote should be for BN. However, if you are willing to step up for the sake of your livelihood and that of your children in hopes for structural and fundamental changes within a cleaner government, a vote for PR might be your salvation. Many already are excited by the prospects of PR, as showcased in the past 5 short years in the four Pakatan-led states.

Albert Einstein famously said that, “Insanity is doing the same thing over and over again and expecting different results.” And you will be insane to hope for a change if you vote for status quo.

Your vote counts! “No man is good enough to govern another man, without that other’s consent.” – Abraham Lincoln

* Datas and figures are derived from EPU, DOSM, HIS 2009, HDR 2011, World databank and BNM. For details, please refer to BLINDSPOT (www.facebook.com/blindspot.msia)

The post Who to Vote For: A Dummies Guide to the Manifesto first appeared on Anas Alam Faizli.