Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος - Θείας Λειτουργίας

Κυριακή ΙΖ' Ματθαίου

__admin — Fri, 04 Jan 2013 07:18:23 +0000

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ὁ ἀβάστακτος πόνος γιά τήν ἀρρώστεια τοῦ παιδιοῦ της, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ἔκανε τή δυστυχισμένη Μητέρα νά πάρει τούς δρόμους μακρυά ἀπό τό χωριό της πρός ἀναζήτηση τῆς τελευταίας της ἐλπίδος, τοῦ Ἰησοῦ. Τόν συνάντησε στά μέρη Τύρου καί Σιδῶνος καί μόλις ἀτένισε τήν φιλεύσπλαχνη μορφή Του ἔβγαλε σπαρακτικές φωνές καί κραυγές πόνου: «Ἐλέησόν με Κύριε, υἱέ Δαβίδ, ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται». Τόν παρακαλεῖ μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς της. Δέν ἀντέχει ἄλλο νά βλέπει τό κορίτσι της νά τυραννεῖται ἀπό τό δαιμόνιο. Εἶχε γυρίσει ὅλους τούς γιατρούς, εἶχε ξοδέψει ὅλη της τήν περιουσία μά κανείς δέν μπόρεσε νά τήν βοηθήσει. Ἀπογοητευμένη ἀπό τίς ἐγκόσμιες δυνάμεις καταφεύγει στόν Ἰησοῦ μέ τήν βεβαιότητα, ὅτι μόνο Ἐκεῖνος μπορεῖ νά τήν θεραπεύσει.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως σιωπᾶ. Προσποιεῖται τόν ἀδιάφορο. Δέν τῆς δίδει καμμιά σημασία. Ἐκείνη ὅμως τρέχει πίσω του καί φωνάζει μέχρι τέτοιου σημείου, ὥστε οἱ μαθηταί βλέποντας τή σιωπή τοῦ Ἰησοῦ καί νομίζοντας ὅτι προέρχεται ἀπό περιφρόνηση καί ἀδιαφορία πρός τήν ἐνοχλητική γυναίκα, τήν ἐπιτιμοῦν, τήν ἐμποδίζουν νά τόν πλησιάσει καί μή μπορώντας νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τήν πεισματική ἐπιμονή της καταφεύγουν στόν ἴδιο τόν Ἰησοῦ καί τοῦ λέγουν: «ἀπόλυσον αὐτήν ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν». Δέν μποροῦσαν οἱ ἁπλοϊκοί μαθηταί νά καταλάβουν τή σιωπή Του. Καί ὁ Ἰησοῦς στήν ὀρμητική πίστη τῆς Χαναναίας γίνεται πιό σκληρός. Δοκιμάζει τήν ἀντοχή της. Τήν ξεχωρίζει ἀπό τούς Ἰουδαίους χρησιμοποιώντας τό ἴδιο τό ἐπιχείρημα τῶν Ἰουδαίων. «Οὐκ ἀπεστάλην εἰ μή εἰς τά πρόβατα τά ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ». Ἐκείνη δέν προσβάλλεται, γονατίζει πιό βαθειά, τόν προσκυνεῖ καί ἀναγνωρίζουσα τήν ἀδυναμία τῆς ψυχῆς της τόν παρακαλεῖ νά τή βοηθήσει. Ὁ Ἰησοῦς συνεχίζει νά τηρεῖ σκληρή στάση ἀπέναντί της. Τήν ταπεινώνει. Τήν ὀνομάζει σκυλί. Ἐκείνη παραδεχεται ὅτι δέν εἶναι ἀπό τόν ἐκλεκτό λαό τοῦ Θεοῦ, καί διακηρύττει ὅτι εἶναι ἕνα σκυλί, ἀλλά σκυλί στό σπίτι τοῦ Θεοῦ πού ἔχει δικαίωμα νά τρώει τά ψίχουλα πού πέφτουν ἀπό τό τραπέζι τοῦ κυρίου της. Τότε ὁ Ἰησοῦς συγκινημένος ἀπό τήν ταπείνωση καί τήν ἐπιμονή της διακόπτει τή σκληρή συμπεριφορά του καί ἀναφωνεῖ: «Ὦ γῦναι μεγάλη σου ἡ πίστις! Γενηθήτω σοι ὡς θέλεις». Καί ὅπως καταλήγει ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής ἀμέσως θεραπεύθηκε ἡ θυγατέρα της.

Ἡ σημερινή Χαναναία τοῦ Εὐαγγελίου μᾶς διδάσκει τρόπο προσευχῆς. Ἐκθέτει στόν ἰατρό τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων τό πρόβλημά της καί παρακαλεῖ νά τήν ἐλεήσει. Δέν ζητεῖ τή θεραπεία τῆς κόρης της. Ζητεῖ τό ἔλεος καί τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, στή δοκιμασία της. Ἔτσι πρέπει νά προσεύχεται κάθε χριστιανός. Ν΄ ἀφήνει τόν ἑαυτό του στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καί νά λέγει: «Κύριε ὡς οἶδας καί ὡς θέλεις ἐλέησόν με». Μέ τήν προσευχή αὐτή ζητᾶ ὁ ἄνθρωπος νά τοῦ γίνει ὅ,τι κρίνει ὠφέλιμο ὁ Θεός. Ὅταν στήν ὥρα τῶν δοκιμασιῶν μας λέμε: «Κύριε γενηθήτω τό θέλημά σου» πολύ σύντομα θ΄ ἀκούσουμε ἀπό τόν ἴδιο τό Θεό: «γενηθήτω σοι ὡς θέλεις».

Ἡ ταπείνωση τῆς πονεμένης Μητέρας εἶναι ἀξιοθαύμαστη. Εἶναι ἀπόρροια τῆς ἀγάπης πρός τό παιδί της. Ἔτσι κάθε Μάνα ταπεινώνεται καί ἐξευτελίζεται ἀκόμα προκειμένου νά πετύχει τήν εὐτυχία τοῦ παιδιοῦ της. Προσευχή πού γίνεται χωρίς ταπείνωση εἶναι ἀνώφελη καί γίνεται πρόξενος ἐπάρσεως, ὅπως στόν Φαρισαῖο. Μόνο ἡ τελωνική προσευχή δικαιώνει καί σώζει τόν ἄνθρωπο.

Στήν προσευχή τῆς Χαναναίας ὁ Ἰησοῦς σιωποῦσε. Ἐδοκίμαζε τήν πίστη της. Κι ἄλλες φορές σέ ἱκετευτικές κραυγές ὁ Θεός σιωποῦσε. Στίς πολύχρονες προσευχές τοῦ Ζαχαρία καί τῆς Ἐλισάβετ, τοῦ Ἰωακείμ καί τῆς Ἄννας ὁ Θεός σιωποῦσε. Στίς ἀγωνιώδεις ἱκεσίες τῆς διωκόμενης Ἐκκλησίας ὁ Χριστός σιωποῦσε. Μέ τή σιγή του προετοίμαζε τόν θρίαμβο τῆς δυνάμεώς του. Καί ὅπως τή σιγή τοῦ τάφου διεδέχθη ὁ θρίαμβος τῆς Ἀναστάσεως ἔτσι καί κάθε περίοδο σιωπῆς του διαδέχεται μιά λαμπρή περίοδος δόξης καί μεγαλείου. Μή ἀδημονοῦμε στίς αἰτήσεις μας πρός τό Θεό. Ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα ὁ Θεός θά μιλήσει.

Ἐμεῖς ὅμως ε{ιμαστε βιαστικοί καί ἀνυπόμονοι. Θέλουμε νά μᾶς ἀπαντήσει ἀμέσως ὁ Θεός. Κι ἄν περάσει λίγος χρόνος σιωπῆς Του τόν ἐγκαταλείπουμε καί ἀναζητᾶμε ἄλλους τρόπους θεραπείας τῆς ἀνάγκης μας.

Ἀδελφοί μου,

Ὁ καθημερινός ἀγώνας μέ τόν πόνο γιά κάθε ἀνθρωπο εἶναι μεγάλο μαρτύριο. Στή μάχη αὐτή πολλές φορές γονατίζουμε. Ε{ιμαστε ἀδύναμοι καί πνευματικά ἀσθενικοί. Δέν θά πρέπει ὅμως νά ἀπογοητευόμαστε ἀπό τήν ὁρμή τῆς καταιγίδας. Ἔχουμε τή δύναμη τῆς προσευχῆς. Ἀς ἀφεθοῦμε στά χέρια τοῦ Θεοῦ κι ἄς ἀκολουθήσουμε τό δρόμο πού ἡ Ἐκκλησία μᾶς ὑποδεικνύει μέ τό στόμα τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου: «Ταπεινώθητε οὖν ὑπό τήν κραταιάν χεῖρα τοῦ Θεοῦ, ἵνα ὑμᾶς ὑψώσῃ ἐν καιρῷ, πᾶσαν τήν μέριμναν ὑμῶν ἐπιρρίψαντες ἐπ΄ αὐτόν, ὅτι αὐτῷ μέλει περί ὑμῶν, νήψατε, γρηγορήσατε ... ὁ δέ Θεός πάσης χάριτος στηρίξει, σθενώσει, θεμελιώσει ὑμᾶς ...»

Κήρυγμα:

Θείας Λειτουργίας

Κυριακη Δ' Λουκά

__admin — Fri, 04 Jan 2013 07:17:11 +0000

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Σέ ἐποχή πού οἱ γεωργοί ἑτοιμάζονται γιά τή σπορά, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ἡ Ἐκκλησία μᾶς ὁμιλεῖ γιά τή σπορά τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἐργάτες τοῦ θείου λόγου ἀρχίζουν σήμερα μέ ἐνθουσιασμό τήν πνευματική σπορά.

Σπόρος εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πού ἁπλόχερα στίς μέρες μας σπείρεται στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων. Ἔδαφος στό ὁποῖο σπείρεται ὀ θεῖος λόγος εἶναι οἱ ψυχές τῶν χριστιανῶν. Αὐτές εἶναι τό χωράφι τοῦ Θεοῦ «Θεοῦ γεώργιον» ὅπως τίς λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Σέ ὅλους σπείρεται ὀ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἀλλά σέ λίγους καρποφορεῖ γιατί ἐν τῷ μεταξύ παρεισέρχονται ἐμπόδια τά ὁποῖα καθιστοῦν ἄγονες καί στεῖρες τίς ψυχές. Ἄς δοῦμε ὅμως τήν παραβολή. Ὁ Κύριος παρομοίασε τίς τέσσερεις κατηγορίες τῆς γῆς μέ τέσσερεις κατηγορίες ἀκροατῶν.

Στήν πρώτη κατηγορία τῆς πατημένης γῆς ἀνήκουν ἐκεῖνοι, πού δέν δίνουν καμιά σημασία καί καμιά προσοχή στό λόγο τοῦ Θεοῦ. Ὁμοιάζουν μέ τό χῶμα τοῦ δρόμου πού ἔχει σκληρυνθεῖ ἀπό τό καθημερινό πάτημα τῶν περαστικῶν καί εἶναι ἀκατάλληλο νά δεχθεῖ τό σπόρο. Ἡ ἐπιφάνειά του εἶναι σκληρή σάν πέτρα καί κάθε σπόρος εὔκολα διακρίνεται ἀπό τά πεινασμένα πουλιά πού μόλις τόν ἀντιληφθοῦν ὁρμοῦν νά τόν καταβροχθήσουν.

Ἔτσι εἶναι καί οἱ καρδιές τῶν ἀνθρώπων τῆς κατηγορίας αὐτῆς. Ἠθικά ἀναίσθητοι ἀκοῦνε τό λόγο σάν διήγημα ἀνούσιο καί ξένο. Δέν δείχνουν καμιά διάθεση νά τόν κρατήσουν στήν καρδιά τους. Δύσπιστοι καί σκληρόκαρδοι δέν δίνουν καμιά σημασία στά κηρύγματα.

Στή δεύτερη κατηγορία ἀνήκουν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι «μετά χαρᾶς δέχονται τόν λόγον» ἀλλά πιστεύουν προσωρινά καί ἐπιπόλαια καί στόν πρῶτο πειρασμό «ἀφίστανται». Συγκινοῦνται στό ἄκουσμα τῶν θείων λόγων, ἀλλά δυστυχῶς μόνο γιά λίγες στιγμές. Εἶναι οἱ χριστιανοί πού ἔχουν ἐπιφάνεια, ἀλλά δέν ἔχουν βάθος. Στήν ἀρχή πιστεύουν, ἀλλά κατόπιν ὁ βλαστός τῆς πίστεως ξηραίνεται γιατί δέν ἔχει ρίζα. Ὅταν τούς βροῦν θλίψεις καί πόνοι μεταβάλλουν διάθεση ἀπέναντι στό Θεό καί ἀπό πιστοί καί εὐσεβεῖς γίνονται βλάσφημοι καί ἄπιστοι.

Στήν τρίτη κατηγορία τῆς ἀκανθώδους γῆς τά πράγματα εἶναι διαφορετικά. Ἐδῶ ὑπάρχει ὅλη ἡ καλή διάθεση, ὁ ἀγώνας, ὁ κόπος, ἡ πνευματική βία. Οἱ ἄνθρωποι τῆς κατηγορίας αὐτῆς δέν εἶναι οὔτε σκληροί καί ἀδιάφοροι ὅπως τῆς πρώτης, οὔτε ἐπιπόλαιοι καί πρόσκαιροι ὅπως τῆς δεύτερης. Ἐδῶ ὁ σπόρος βλαστάνει καί λίγο πρίν τήν καρποφορία μαραίνεται καί πέφτει. Συμπνίγεται ἀπό τά ἀγκάθια πού ἄγρια καθώς εἶναι ἀπομυζοῦν ἀπό τό χῶμα ὅλα τά συστατικά καί πνίγουν μέ τά κλαδιά τους τά εὐγενῆ βλαστάρια. Οἱ μέριμνες τῆς ζωῆς, ὁ πλοῦτος καί οἰ ἡδονές τοῦ βίου εἶναι τά ἀγκάθια πού συμπνίγουν τό λόγο τοῦ Χριστοῦ.

Ἀγαθή γῆ εἶναι οἱ χριστιανοί τῆς τέταρτης κατηγορίας, πού διαθέτουν εὔφορη ψυχή. Στήν καρδιά τους δέν βρίσκει τόπο ὁ διάβολος γιατί βασιλεύει ὁ Θεός. Φυσικά οὔτε σ΄ αὐτούς θά ὑπῆρχε πλούσια καρποφορία ἄν προηγουμένως δέν εἶχαν φροντίσει νά καλλιεργήσουν τήν ψυχή τους μέ τήν ἄσκηση καί τήν ἀπονέκρωση τῶν παθῶν. Μέ ὑπομονή καί καρτερία νύκτα καί ἡμέρα κοπιάζουν στήν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς τους ὅπως ὁ καλός γεωργός. Φροντίζουν νά τήν διαφυλάττουν ἀμέριμνη καί ἐλεύθερη ἀπό κάθε κοσμική τύρβη προσηλωμένη στό θεῖο ἔλεος. Προσφέρουν τίς εὐνοϊκές προϋποθέσεις γιά τήν μετουσίωση τοῦ λόγου σέ πράξη ζωῆς καί συνεργοῦν μέ τά δάκρυα τῆς μετανοίας τους στήν ταχεία βλάστηση καί ἀνθοφορία τοῦ σπόρου τῆς ἀρετῆς.

Ἄν μέχρι τώρα εἴχαμε τήν ἀτυχία ν΄ ἀνήκουμε σέ μιά ἀπό τίς τρεῖς πρῶτες κατηγορίες δέν θά πρέπει νά ἀποθαρρυνθοῦμε, ἀλλά μέ ὑπομονή νά ἀρχίσουμε τό κοπιαστικό ἔργο τῆς πνευματικῆς καλλιέργεια τῆς ψυχῆς μας. Ὅπως ὁ γεωργός πού θέλει νά μεταβάλλει ἕνα χέρσο χωράφι σέ γόνιμο ὑποβάλλεται σέ κοπιαστικές ἐργασίες, ἔτσι κι ἐμεῖς μποροῦμε νά μεταβάλλουμε τή χερσωμένη ψυχή μας σέ καρποφόρα ἄν μέ διάθεση φροντίσουμε τήν πνευματική της καλλιέργεια. Ἄς ἑτοιμάσουμε τίς ψυχές μας γιά νά δεχθοῦν τό λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἄς τίς σκάψουμε μέ τήν αὐτοκριτική κι ἄς τίς ποτίσουμε μέ τά δάκρυα τῆς μετανοίας. Τότε ἡ καρποφορία τῶν θείων χαρισμάτων θά εἶναι πλούσια.

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί.

Εἶναι πολύ σκληρό νά λές σ΄ ἕναν πού ὑποφέρει νά περιμένει. Αὐτή ὅμως εἶναι ἡ ἀλήθεια. Νά περιμένουμε ὑπομονετικά τήν ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ. Καί ἄν ἀργεῖ, νά μή χάνουμε τήν ἐλπίδα, ἀλλά νά ἑτοιμαζόμαστε γιά τή μεγάλη στιγμή τῆς θείας ἐπισκέψεως. Ὁ Θεός θά κάνει τό θαῦμα Του.

Κήρυγμα:

Θείας Λειτουργίας

Κυριακή ΣΤ' Λουκά

__admin — Fri, 04 Jan 2013 07:14:47 +0000

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ἕνα ἀπό τά ἀναρίθμητα θαύματα τοῦ Θεανθρώπου, τά ὁποῖα ἐπετέλεσε κατά τήν ἐπίγεια ζωή του, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, εἶναι τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ δαιμονιζομένου Γαδαρηνοῦ. Μέ τό θεϊκό του λόγο ἐξέβαλε τή λεγεώνα τῶν δαιμόνων ἀπό τόν ἄνθρωπο καί τόν ἀπήλλαξε ἀπό τό φοβερό μαρτύριο, τό ὁποῖο μᾶς περιγράφει ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής. Ἐνδύματα δέν φοροῦσε, οὔτε ἔμενε ποτέ σέ σπίτι, ἀλλά στά μνήματα. Τόν ἔδεναν μέ ἁλυσίδες καί χειροπέδες, ἀλλά ἐκεῖνος τά ἔσπαγε ὅλα καί ἔφευγε κυνηγημένος ἀπό τό διάβολο στά βουνά καί στίς ἐρήμους. Τό μαρτύριό του ἔλαβε τέλος ὅταν συνάντησε τόν Χριστό. Τόν συμπόνεσε μέ πατρική ἀγάπη καί τόν ἐλευθέρωσε ἀπό τά σατανικά δεσμά. «Ἱματισμένον καί σωφρονοῦντα παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ», γαλήνιο καί ἥρεμο τόν βρῆκαν οἱ συμπατριῶτες του, οἱ ὁποῖοι ἀντί νά χαροῦν καί νά δοξάσουν τό Θεό γιά τήν εὐεργεσία, τυφλωμένοι ἀπό τό συμφέρον καί ὀργισμένοι γιά τήν καταστροφή τοῦ ἐμπορεύματός τους, ζήτησαν νά φύγει ἀπό τήν περιοχή τους ὁ Ἰησοῦς. Μόνο ὁ θεραπευθείς, πού ζοῦσε τή χαρά τῆς ἰάσεώς του, ἀντίθετα ἀπ΄ ὅτι ἔπραξαν οἱ ἄλλοι, τόν παρακαλοῦσε νά μή τόν ἐγκαταλείψει. Ἐκεῖνος ἔγινε ὁ πρῶτος εὐαγγελιστής τοῦ Χριστοῦ.

Πολλοί σημερινοί ἄνθρωποι, βασανισμένοι ἀπό διάφορες ἀσθένειες, θά ἐπιθυμοῦσαν νά εἶχαν τήν ἴδια τύχη μέ τόν πρώην δαιμονιζόμενο. Νιώθουν, ὅτι τό βάρος τῆς δοκιμασίας τους εἶναι ἀβάστακτο καί μόνο ἀπό ἕνα θαῦμα περιμένουν τή λύτρωση. Κι ὅταν μάλιστα ἡ ἐπιστήμη τούς ἐγκαταλείψει, μή μπορώντας νά πράξει τίποτα, τότε μοναδική τους παρηγοριά εἶναι τό θαῦμα, τό ὁποῖο νύχτα καί μέρα ἐπιζητοῦν. Τούς βλέπουμε νά καταφεύγουν στούς ἁγίους καί στά ἱερά προσκυνήματα, νά ὑποβάλλονται σέ νηστεῖες καί σωματικές ταπεινώσεις, νά περιμένουν μέ λαχτάρα τήν ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ. Δέν ἀγωνίζονται ἄδικα. Τήν κατάλληλη ὥρα, πάντα πρός τό συμφέρον τῆς ψυχῆς, ἐνεργεῖ ὁ Θεός καί χαρίζει τό ζητούμενο.

Γιά νά γίνει τό θαῦμα τοῦ Θεοῦ χρειάζονται ὡρισμένες προϋποθέσεις. Τό θαῦμα δέν εἶναι μιά μαγική ἐπέμβαση τῆς θείας δυνάμεως, ἀλλά ἀποτέλεσμα συνεργασίας Θεοῦ καί ἀνθρώπου. Ὅταν τό Ἅγιο Πνεῦμα εἰσέλθει στόν πάσχοντα καί ὁ πιστός εἰσχωρήσει στή ζωή τοῦ Θεοῦ, τότε μεταδίδονται οἱ θεϊκές δωρεές. Τότε ὁ ἀσθενής ἀποκτᾶ ὑπεράνθρωπη δύναμη, ἡ λερωμένη εἰκόνα καθαρίζεται, οἱ ψυχικές δυνάμεις ἀνακαινίζονται, ὁ ἄνθρωπος ἀποκαθίσταται στό πρωτόκτιστο κάλλος, στήν κατάσταση ἐκείνη, ὅπου δέν ὑπάρχει φθορά καί θάνατος, ἀλλά ἀδιάλειπτη ἐπικοινωνία μέ τή θεία φύση.

Πρώτη προϋπόθεση γιά τό θαῦμα εἶναι ἡ προσευχή. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶπε «πάντα ὅσα ἄν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες λήψεσθε». Νά προσευχόμαστε μέ πίστη, μέ ταπείνωση, μέ ἁπλότητα καί ἀνεξικακία. Νά ζητοῦμε ἀπό τό Θεό νά γίνει τό θέλημά του καί νά παραδινόμαστε στήν ἀγάπη του. Ἡ προσευχή σάν ζωντανή σχέση καί μόνιμη κοινωνία μέ τό Θεό, δέν ἀφορᾶ μόνο τό νοῦ. Ἀφορᾶ ὅλο τόν ἄνθρωπο. Τότε προσευχόμαστε σωστά, ὅταν ἔχουμε θεοφιλή βίο, ὅταν ὁλόκληρη ἡ ζωή μας εἶναι προσευχή. Ἐάν δέν ἐπέλθει κάθαρση τῆς ψυχῆς, τό θαῦμα δέν ἐπισκέπτεται τήν ὕπαρξή μας. Σέ ἀνθρώπους ἐμπαθεῖς καί ἀκαθάρτους δέν κατέρχεται ἡ θεία Χάρις.

Χωρίς δάκρυα μετανοίας θαῦμα δέν γίνεται. Τά δάκρυα καθαρίζουν τόν ὅλο ἄνθρωπο καί τόν ἑτοιμάζουν νά δεχθεῖ τήν εὐεργετική παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ἀστείρευτες βρύσες εἶχαν γίνει τά μάτια τοῦ Ἰωακείμ καί τῆς Ἄννας, τῆς Χαναναίας καί τοῦ Ἰαείρου, καί ὅλων ἐκείνων τῶν εὐλογημένων ἀνθρώπων πού ἔγιναν μάρτυρες τῆς θαυματουργικῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ. Αὐτονόητο εἶναι ὅτι γιά νά ἐπιτελεσθεῖ τό μυστήριο τῆς θεανθρώπινης ζωῆς στόν πάσχοντα, πρέπει νά ζεῖ μέσα στήν Ἐκκλησία καί νά εὑρίσκεται σέ συνεχή ἐπαφή μέ τά ἱερά Μυστήρια.

Τά πραγματικά θαύματα πού ἔχουν σωτηριολογικές διαστάσεις μόνο μέσα στήν Ἐκκλησία ἐπιτελοῦνται. Κάθε ἄλλη θαυματουργική θεραπεία ἐκτός Ἐκκλησίας, γίνεται μέ τή μεσολάβηση τῶν πονηρῶν πνευμάτων, τά ὁποῖα μέ τό δόλωμα τῆς θεραπείας κατακυριεύουν τήν ψυχή καί ὁδηγοῦν στόν ὄλεθρο τῆς αἰώνιας καταδίκης. Μέ τή μαγεία κατορθώνονται πράγματα ὑπερφυσικά. Ἀλίμονο ὅμως σ΄ ἐκείνους πού θά παραδώσουν τήν ψυχή τους στά χέρια τοῦ σατανᾶ. Θά τό μετανοιώσουν καί θά κλάψουν πικρά γιά τό κατάντημά τους.

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί.

Όταν μέσα στους πλουσίους καί πτωχούς ὑπάρχει ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τότε οἱ μέν πλούσιοι γίνονται προστάτες τῶν πτωχῶν, οἱ δέ πτωχοί εὐεργέτες τῶν πλουσίων, ἀφοῦ μέ τήν ἐλεημοσύνη γίνονται αἰτία νά κερδίσουν οἱ πλούσιοι τόν ἄφθαρτο πλοῦτο τοῦ Παραδείσου.

Κήρυγμα:

Θείας Λειτουργίας

Κυριακή Ε' Λουκά

__admin — Fri, 04 Jan 2013 07:12:01 +0000

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Πολλοί ἀπό τούς Χριστιανούς, πού ἔχουν προσωπικούς λόγους νά καταφέρονται ἐναντίον τῶν πλουσίων παίρνουν τή σημερινή παραβολή καί προσπαθοῦν νά ἀποδείξουν, ὅτι ὅλοι οἱ πλούσιοι εἶναι καταδικασμένοι «εἰς τό πῦρ τό ἐξώτερον». Διακηρύττουν ὅτι ὁ Θεός τούς πλουσίους θά ἀμείψει μέ αἰώνια βάσανα καί στούς φτωχούς θά δώσει ὅλα τά πλούτη το~υ οὐρανοῦ. Δέν ἔχουν ὅμως δίκαιο. Εἶναι βέβαια ὁ πλοῦτος ἕνα μεγάλο ἐμπόδιο γιά τή σωτηρία, ὄχι ὅμως καί ἀνυπέρβλητο. «Δυσκόλως οἱ τά χρήματα ἔχοντες εἰς τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελεύσονται» εἶπε ὁ Κύριος γιά νά δείξει τή δυσκολία τοῦ πράγματος ὄχι ὅμως καί τό ἀκατόρθωτο αὐτοῦ. Δέν εἶναι ὁ πλοῦτος αὐτός πού καταδικάζει τόν ἄνθρωπο, ἀλλά ἡ διαχείρισή του. Οὔτε πάλι ἡ φτώχεια εἶναι ἐκείνη πού σώζει τόν φτωχό, ἀλλά ἡ ὑπομονή μέ τήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ τήν ἀντιμετωπίζει. Ἄν ἀντιστράφηκαν οἱ ὅροι στήν ἄλλη ζωή γιά τόν πλούσιο καί τόν φτωχό Λάζαρο εἶναι γιατί ὁ μέν πλούσιος ἔδειξε σκληροκαρδία καί κράτησε μόνο γιά τόν ἑαυτό του τήν ὠφέλεια τοῦ πλούτου, ὁ δέ Λάζαρος ἀγόγγυστα καί καρτερικά ἐπέμεινε τή δοκιμασία του.

Μεγάλο χάσμα ὑπῆρχε ἀνάμεσα στόν πλούσιο καί στόν φτωχό Λάζαρο ὄχι μόνο μετά τόν θάνατό τους, ἀλλά ἀκόμα ἀπό τήν παροῦσα ζωή. Ὁ πρῶτος ζοῦσε μέσα στήν χλιδή καί στήν καλοπέραση. Ὁ δεύτερος μέσα στόν πόνο καί στήν ἐγκατάλειψη. Ὁ πλούσιος εἶχε φίλους τούς ὁποίους καλοῦσε στό ἀνάκτορό του καί τούς παρέθετε πολυτελῆ γεύματα. Ὁ πτωχός δέν εἶχε κανένα ἄνθρωπο, εἶχε μόνο τά σκυλιά πού περιτριγυρίζοντάς τον ἔγλειφαν μέ συμπόνια τίς πληγές του. Ὁ πλούσιος ἦταν ἄνθρωπος στό σχῆμα, ἀλλά μονοφάγο θηρίο στό φρόνημα. Ὁ πτωχός εἶχε καταντήσει σκελετός στήν ὄψη, ἀλλά ἦταν ἄγγελος στήν ψυχή. Ὁ πρῶτος ἦταν πλούσιος στά κτήματα, πλούσιος καί στά ἐγκλήματα, πλούσιος στό χρυσό καί πλούσιος στό δηλητήριο τῆς ἁμαρτίας. Ζοῦσε μέσα σέ λαμπρά ἀνάκτορα, ἀλλά εἶχε σκοτάδι στήν ψυχή. Ποτέ δέν κατέκρινε τόν σκληρό καί σπάταλο πλούσιο. Καί μέ τά ψίχουλα ἐδόξαζε τό Θεό καί εὐγνωμονοῦσε τόν πλούσιο. Ἦταν ἄνθρωπος ἀγάπης καί ὑπομονῆς. Καί γι αὐτό τό λόγο ὁ δικαιοκρίτης Θεός μέ τιμή καί δόξα τοῦ χάρισε τόν Παράδεισο.

Εἶχε τή δυνατότητα ὁ πλούσιος νά κερδίσει τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί νά καταστήσει τήν εὐτυχία του ἀτελεύτητη, μέ τό νά ἔδινε ἀγάπη στόν πάσχοντα ἀδελφό του. Ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ θεϊκή αὐτή ἀρετή, εἶναι ὁ μόνος βέβαιος δρόμος πού ὁδηγεῖ στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ ἔμπρακτα τόν συνάνθρωπό του κάνει φίλο τόν ἴδιο τό Θεό. Ἄλλωστε κάθε ἐλεημοσύνη πρός τόν πλησίον μας εἶναι ἐλεημοσύνη πρός τόν Κύριον. «Ἐφ΄ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων ἐμοί ἐποιήσατε».

Ἡ εὐτυχία δέν βρίσκεται στό χρῆμα, ἀλλά στήν καρδιά μας. Δέν ἔχει καμμιά ἀξία τό χρῆμα, ἄν εἶναι πτωχή ἡ ψυχή μας· καί πάλι δέν Παθαίνουμε τίποτα ἀπό τήν πενία, ἄν ἔχουμε πλούσια ψυχή. Ἀπό τή θέση πού παίρνουμε ἀπέναντι στόν πλοῦτο ἤ στή φτώχεια ἀνάλογα ὠφελούμεθα ἤ βλαπτόμεθα ἀπ΄ αὐτά.

Ὁ Εὐαγγελικός λόγος περί ἀγάπης καί ἐλεημοσύνης φαίνεται βαρύς στόν ἄνθρωπο τῆς σημερινῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας πού ἔχει μάθει νά μετρᾶ τήν εὐτυχία μέ τήν ὕλη καί τήν εὐδαιμονία μέ τά ὑλικά ἀγαθά. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σήμερα στενεύουν τήν καρδιά τους καί διογκώνουν τά ταμεῖα τους, αὐξάνουν τίς καταθέσεις τους, ἐπενδύουν τίς οἰκονομίες τους, συγκεντρώνουν χρήματα μέ τήν ἐλπίδα, ὅτι αὐτά θά ἐξασφαλίσουν τήν εὐτυχία. Μέ τό ἄγχος τῆς πλεονεξίας ποτέ δέν σταματοῦν γιά νά ἀπολαύσουν τόν πλοῦτο τους, ἀλλά τρέχουν, ἀγωνιοῦν, κοπιάζουν. Κι οἱ πτωχοί δίκαια ἀγανακτισμένοι τίς περισσότερες φορές γιά τίς ἀδικίες, δέν ἔχουν τήν ὑπομονή καί τήν ἐμπιστοσύνη στόν προνοητή Θεό. Δέν διαλέγουν τό δρόμο τῆς νομίμου διεκδικήσεως τῶν διακιωμάτων τους, ἀλλά ἐπαναστατοῦν, γεμίζουν τήν ψυχή τους μέ μῖσος καί δηλητήριο, μέ ἀποτέλεσμα νά ἀποδεικνύονται πιό πλεονέκτες ἀπό τούς πλουσίους.

Ἀγαπητοί μου χριστιανοί.

Θανάσιμος ἐχθρός τῆς ψυχῆς μας εἶναι ἡ πλεονεξία, τήν ὁποία ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὀνομάζει «εἰδωλολατρεία». Αὐτή τόν μέν πλούσιο κάνει σκληρό καί ἀχόρταγο, τόν δέ πτωχό μεμψίμοιρο καί μισάνθρωπο. Στόχος ὅλων τῶν ἀνθρώπων πού θέτουν πάνω ἀπό τά φθαρτά τά ἄφθαρτα, πρέπει νά εἶναι τό «εἰς Θεόν πλουτεῖν». «Κατά Θεόν πλοῦτος ἡ κτίσις τῶν ἀρετῶν». Θά ὑπάρχουν πάντοτε στήν κοινωνία μας πλούσιοι καί φτωχοί. «Ἀμφοτέρους γάρ ὁ Κύριος ἐποίησεν». Μέ τόν θεϊκό ὅμως πλοῦτο τῆς ἀγάπης θά μποροῦν νά συνεργάζονται καί νά ἐπικοινωνοῦν μέ πραότητα, διαλλακτικότητα καί κατανόηση. Ὅταν ἀνάμεσα σέ πλουσίους καί πτωχούς ὑπάρχει ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τότε οἱ μέν πλούσιοι γίνονται προστάτες τῶν πτωχῶν, οἱ δέ πτωχοί εὐεργέτες τῶν πλουσίων, ἀφοῦ μέ τήν ἐλεημοσύνη γίνονται αἰτία νά κερδίσουν οἱ πλούσιοι τόν ἄφθαρτο πλοῦτο τοῦ Παραδείσου.

Ὅπως ἡ Θεοτόκος Μαρία. Καί μᾶς Παρουσίασε τά ὄργανα τῆς θείας Χάριτος πού εἶναι οἱ Λειτουργοί τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου.

Ἄς προσπαθήσουμε κάθε φορά πού εἰσερχόμεθα στό Ναό τοῦ Θεοῦ νά παίρνουμε τήν θεία Χάρη, γιά νά ἔχουμε σκέπη κραταιά καί ὅλπο προστασίας στόν ἀγῶνα τῆς ζωῆς καί ἀρραβῶνα τῆς αἰωνίου ζωῆς, τήν ὁποία εἴθε νά ἐπιτύχουμε διά πρεσβειῶν τῆς Παναγίας Μητρός τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Κήρυγμα:

Θείας Λειτουργίας

Εισοδίων της Θεοτόκου

__admin — Fri, 04 Jan 2013 07:09:57 +0000

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

«Σήμερον εἰσάγεται ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου τήν Χάριν συνεισάγουσα τήν ἐν Πνεύματι θείῳ»

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, στηριζομένη στήν ἱερή παράδοση, ἡ ὁποία εἶναι ἰσόκυρη καί ἰσότιμη μέ τήν Ἁγία Γραφή, ἐθέσπισε τήν ἑορτή τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου.

Μικρή, σάν τριετίζουσα δάμαλις, εἰσάγεται εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων καί τρέφεται μέ ἄρτο ἀγγέλων. Ἐκπληρώνεται ἔτσι το τάμα τῶν γονέων της καί ἐπαληθεύονται ὅλες οἱ Προφητεῖες. Ἡ μικρή καί ἁγνή κόρη, μέ τήν εἴσοδό της στό Ναό τοῦ Θεοῦ συνεισάγει καί τήν Θεία Χάρη, «τήν χάριν συνεισάγουσα». Εἶχε μαζί της τήν θεία Χάρη καί ζοῦσε μέσα σ΄ αὐτήν ἡ Θεοτόκος Μαρία. Τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου στό Ναό τοῦ Θεοῦ συνοδεύονται ἀπό τή θεία Χάρη. Ἡ Παναγία, ταπεινή, προσευχομένη, ἁγνή, πλήρης Πνεύματος Ἁγίου, συνοδευομένη ἀπό τούς οὐράνιους ὕμνους παραδίδεται εἰς τά χέρια τῶν ἱερέων, οἱ ὁποῖοι τήν εἰσάγουν εἰς τά ἅγια τῶν ἁγίων.

Αὐτή τήν Χάρη ζητεῖ καί ὁ Λειτουργός, ὅταν εἰσέρχεται εἰς τόν οἶκον τοῦ Θεοῦ. Ἡ Παρθένος τήν εἶχε. Ἐμεῖς τήν ζητᾶμε. Ὁ χῶρος εἶναι τόσο ἱερός. Ἡ παρουσία Κυρίου Παντοκράτορος τόσο αἰσθητή. Ἐμπρός μας, γύρω μας, εὑρίσκονται οἱ μορφές τῶν Ἀγίων. Ἐπάνω στήν ἁγία Τράπεζα εἶναι ὁ οὐράνιος Ἄρτος. Αἰσθάνεται τήν ἁμαρτωλότητά του, ζητεῖ τήν Θεία Χάρη νά τόν σκεπάσει, νά τόν καταστήσει ἄξιο Λειτουργό. Πρίν τή Θεία Λειτουργία στέκεται πρό τῶν ἁγίων Πυλῶν καί δέεται; «Κύριε ἐξαπόστειλον τήν χεῖρα σου ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου σου καί ἐνίσχυσόν μέ εἰς τήν προκειμένην διακονίαν, ἵνα ἀκατακρίτως παραστάς τήν ἀναίμακτον ἱερουργίαν ἐπιτελέσω...». Ἔχει βεβαίως τήν Χάρη τῆς Ἱερωσύνης. Ὑστερεῖ ὅμως πολύ τῆς Παρθένου. Γι΄ αὐτό ζητεῖ ἐνίσχυση προκειμένου νά τελέσει τό Μυστήριο τῆς θείας ἱερουργίας.

Πρό τῆς Θείας Λειτουργίας πάλι παρακαλεῖ: «Βασιλεῦ οὐράνιε Παράκλητε, τό πνεῦμα τῆς ἀληθείας ... ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἡμῖν καί καθάρισον ἡμᾶς ἀπό πάσης κηλῖδος ...». Κατά τήν ὥρα τῆς μεταβολῆς τῶν Τιμίων Δώρων πάλι ἱκετεύει: «Κατάπεμψον τό πνεῦμα σου τό ἅγιον ἐφ΄ ἡμᾶς καί ἐπί τά προκείμενα δῶρα ταῦτα».

«Ἐλθέ εἰς τό ἁγιάσαι ἡμᾶς...».

Ἔτσι χαριτώνεται ὁ Λειτουργός, γίνεται ἐπίγειος ἄγγελος καί σύν τῇ εἰσόδῳ αὐτοῦ εἴσοδος ἁγίων ἀγγέλων γίνεται «συλλειτουργούντων ἡμῖν καί συνδοξολογοῦντων» τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Ὁ λαός ὁ χριστιανικός ἔχει τήν χάριν τοῦ Βαπτίσματος, τοῦ Χρίσματος καί τῶν ἄλλων Μυστηρίων. Νοιώθει ὅμως, ὅτι δεν ἔχει τό πλήρωμα τῆς θείας Χάριτος, γι αὐτό τήν ζητεῖ:

«Ἀντιλαβοῦ, σῶσον, ἐλέησον καί διαφύλαξον ἡμᾶς ὁ Θεός τῇ σῇ Χάριτι».

«Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί ἡ κοινωνία τοῦ ἀγίου Πνεύματος εἴη μετά πάντων ἡμῶν» λέγει ὁ Λειτουργός πρός τόν λαό καί τοῦ ἀποστέλλει τήν δύναμη τῆς θείας Χάριτος, τήν ὁποία ἔχει τόσο ἀνάγκη. Καί ὁ λαός συνεχῶς παρακαλεῖ: «Κύριε ἐλέησον», «Παράσχου Κύριε». Ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ.

Ἡ θεία Χάρις εἶναι ὅ,τι ἡ ζωή γιά τό σῶμα, ὅ,τι ὁ ἥλιος γιά τή ζωή, ὅ,τι ἡ βροχή γιά τήν ξερή γῆ. Εἶναι ἀγάπη, στοργή, ἔλεος. Εἶναι ἡ ἀπόδειξη, ὅτι ὁ Θεός παραμερίζει τήν δικαιοσύνη Του καί ἐγκαθιδρύει τήν ἀγάπη Του, ὅτι συμφιλιώθηκε μαζί μας, ὅτι ἦρε τήν βαρειά σκιά τῆς ἐνοχῆς. Ἡ θεία Χάρις ἀποδεικνύει τήν ἰδιαίτερη εὔνοια τοῦ Θεοῦ στόν ἁμαρτωλό καί τήν παροχή βοηθείας γιά τή σωτηρία του. Ἡ θύρα τῆς Χάριτος ἀνοίχθηκε ἀπό τήν στιγμή πού ὁ Σωτήρ ἦλθε στόν κόσμο. Ἀπό τότε ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἐνέργεια τοῦ ἁγίου Πνεύματος χορηγεῖται στούς πιστούς. Μέσα στήν Ἐκκλησία ὁ πιστός παίρνει τήν θεία Χάρη καί διά τῆς Ἐκκλησίας καθίσταται τέλεια προσωπικότης, ἁγία εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Κυρίως ὅμως μέ τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας καί μέ τή συμμετοχή του σ΄ αὐτό ὁ πιστός παίρνει τήν θεία Χάρη. Ἡ κοινωνία του μέ τόν Θεό θά φέρει στήν καρδιά του τό φῶς τό ἀληθινό, τό ἐπουράνιο πνεῦμα, τήν ἀληθινή πίστη, τήν εὐφροσύνη, τή χαρά, τήν ὑγεία καί τήν αἰώνιο ζωή.

Φεύγοντας ἀπό τόν ἱερό Ναό δέν παίρνουμε συνήθως μόνο τό ἀντίδωρο. Κυρίως παίρνουμε τήν θεία Χάρη. Αὐτήν πᾶμε στά σπίτια μας. Ἐάν δέ κατά τήν Θεία Λειτουργία κοινωνήσαμε τῶν ἀχράντων καί ἀθανάτων Μυστηρίων, ἐάν πήραμε μέσα μας τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Σωτῆρος μας, τότε μέ τήν εἴσοδό μας στό σπίτι φέρνουμε τήν εἰρήνη, τήν ἐλπίδα, τήν εὐλογία.

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί. Ἡ σημερινή ἑορτή τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου μᾶς φανέρωσε τόν τόπο ἀπ΄ ὅπου μποροῦμε νά λάβουμε τήν θεία Χάρη. Εἶναι ὁ Ναός τοῦ Θεοῦ. Μᾶς ὑπέδειξε τόν τρόπο. Ὅπως ἡ Θεοτόκος Μαρία. Καί μᾶς Παρουσίασε τά ὄργανα τῆς θείας Χάριτος πού εἶναι οἱ Λειτουργοί τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου.

Κήρυγμα:

Θείας Λειτουργίας

Κυριακή ΙΑ' Λουκά

__admin — Fri, 04 Jan 2013 07:08:13 +0000

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Τό μεγάλο δεῖπνο τοῦ Θεοῦ γιά τό ὁποῖο μᾶς μίλησε σήμερα τό ἱερό Εὐαγγέλιο, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί εἶναι μιά αἰωνία πνευματική εὐτυχία. Δέν ἔχει καμμιά σχέση μέ τίς παροδικές τέρψεις τῆς ἐπιγείου ζωῆς, οὔτε μέ τίς οἰνοποσίες πού προκαλοῦν ἐμετούς, οὔτε μέ τά σαρκικά ὀργια πού τσακίζουν τά νεῦρα καί μολύνουν τήν ψυχή. Εἶναι τό δεῖπνο τῆς Βασιλείας πού παραθέτει ὁ Θεός σ΄ ἐκείνους πού ἀποδέχτηκαν τήν πρόσκλησή του καί στό ὁποῖο ἐπιφυλάσσει τήν εὐφροσύνη τῆς συνδιαγωγῆς μέ τήν Παναγία Τριάδα.

Οἱ σημερινοί καλεσμένοι ὅμως τούς ὁποίους διάλεξε ὁ Ἰησοῦς μεταξύ ὅλων τῶν ἀνθρώπων δέν ἀπάντησαν. Μέ ὑπεροψία ἀρνήθηκαν, γύρισαν τό κεφάλι, προτίμησαν τίς πρόσκαιρες ἡδονές τῆς ζωῆς ἀπό τήν χαρά τῆς αἰωνιότητος. Τότε ὁ μεγάλος οἰκοδεσπότης ἐκάλεσε πόρνες στή θέση τῶν σοφῶν, ζητιάνους στήν θέση τῶν πλουσίων, ἁμαρτωλούς στή θέση τῶν φαρισαίων καί ἐγέμισε τίς θέσεις τοῦ δείπνου.

Ἡ παραβολή τοῦ μεγάλου δείπνου δέν ἀφοροῦσε μόνο τούς ἀκροατάς τοῦ Ἰησοῦ πού μέ ψυχρότητα καί ὑπεροψία ἄκουγαν τήν πρόσκλησή του γιά σωτηρία. Ἀφορᾶ καί τούς σύγχρονους χριστιανούς, οἱ ὁποίοι καθημερινά δέχονται τήν πρόσκληση τῆς Ἐκκλησίας γιά σωτηρία καί συγκεκριμένα γιά τή συμμετοχή τους στό μυστικό τραπέζι τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Οἱ μέρες πού πλησιάζουν μᾶς καλοῦν νά παρακαθήσουμε στό δεῖπνο πού παραθέτει ὁ Κύριος, ἄν θέλουμε νά ζήσουμε τό πραγματικό νόημα τῶν Χριστουγέννων. Χριστούγεννα χωρίς Χριστό δέν νοοῦνται. Χριστούγεννα χωρίς Θεία Κοινωνία δέν διαφέρουν ἀπό τίς ἄλλες μέρες τοῦ χρόνου. Δέν θά ζήσουμε τό νόημα τῶν Χριστουγέννων μέ τό στόλισμα τοῦ δένδρου, ἄν προηγουμένως δέν κοσμίσουμε τήν ψυχή μας κι ἄν δέν τήν ἑτοιμάσουμε νά παρακαθήσει στό μεγάλο δεῖπνο τῆς Θείας Λειτουργίας. Καί ὄχι μόνο τίς ἡμέρες αὐτές, ἀλλά τακτικά κάθε Κυριακή καί σέ κάθε ἑορτή μᾶς καλεῖ ἡ Ἐκκλησία στό Μυστήριο τῆς Θείας Λειτουργίας. Ἐμεῖς τί ἀπάντηση δίνουμε στήν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ;

Οἱ λόγοι γιά τούς ὁποίους ἀρνήθηκαν τήν πρόσκληση τοῦ οἰκοδεσπότου οἱ ἄνθρωποι τῆς παραβολῆς ἦσαν γελοῖοι. Καί οἱ τρεῖς πού περιφρόνησαν τή θεϊκή πρόσκληση ἦταν ἄνθρωποι μέ στενή καρδιά καί μικρό μυαλό. Ἔμειναν ἀλυσοδεμένοι στίς ψευτοχαρές τῆς ζωῆς καί ἀρνήθηκαν τήν αἰώνια χαρά, τήν ὁποία ἀπήλαυσαν «οἱ πτωχοί καί ἀνάπηροι καί χωλοί καί τυφλοί» πού στήν φωνή τοῦ Θεοῦ ὑπήκουσαν μέ ταπεινοφροσύνη.

Τό περίεργο εἶναι ὅτι καί στήν περίπτωση αὐτή ἀποκλείσθηκαν ἐκεῖνοι πού εἶχαν τίς προϋποθέσεις καί εἰσῆλθαν οἱ ἔσχατοι τῆς κοινωνίας. Τούς ἐμπόδισε ἡ μωρία τῆς ὑπεροψίας.

Οἱ τρεῖς ἀρνητές ἔχουν καί στίς μέρες μας πολλούς μιμητές. Στήν πρόσκληση τῆς Κυριακάτικης καμπάνας μέ τόν ἴδιο τρόπο ἀρνοῦνται ὅσοι δέν θέλουν νά παρακαθήσουν στό μυστικό τραπέζι πού παραθέτει ὁ Θεός στούς πιστούς του. Χαρακτηριστικό γνώρισμα ὅλων εἶναι ἡ ἀδιαφορία γιά ὅσα τελεσιουργοῦνται ἐκεῖ καί ἡ περιφρόνηση τῆς προσκλήσεως τοῦ Θεοῦ.

Ἡ φράση «ἀγρόν ἠγόρασα» ἐπεκράτησε καί στήν καθημερινή φρασεολογία νά σημαίνει τήν ἀδιαφορία. Σέ δικούς τους κόσμους ζοῦν οἱ περισσότεροι ἀδελφοί μας χριστιανοί. Κάθε Κυριακή δονεῖται ἡ ἀτμόσφαιρα ἀπό τίς κωδωνοκρουσίες τῶν Ἐκκλησιῶν, ἀντιλαλοῦν τά μεγάφωνα ἀπ΄ ἄκρου σ΄ ἄκρο τήν Θεία Λειτουργία κι ἐκεῖνοι μακάρια ναρκωμένοι στό κρεβάτι ἀναπαύουν τήν καταπονεμένη ἀπό τό γλέντι καί τήν οἰνοποσία σάρκα τους. Ἄλλοι τρέχουν μέ ἄγχος νά συνεχίσουν τήν ἐργασία τους, ἄλλοι μέ τήν οἰκογένειά τους φεύγουν στήν ἐξοχή κι ἄν κανείς τούς ὑπενθυμίσει τό χρέος τοῦ ἐκκλησιασμοῦ θά πάρει τήν ἴδια ἀπάντηση πού ἔδωσαν οἱ προσκεκλημένοι τῆς παραβολῆς: «ἐρωτῶ σε, ἔχε με παρατημένον», «παράτα με, ἄσε με ἥσυχο, μή μέ ζαλίζεις μ΄ αὐτά». Περιφρονοῦν τήν Ἐκκλησία καί εἰρωνικά λένε, ὅτι εἶναι γιά τούς γέρους καί τούς ἀνάπηρους και τούς καθυστερημένους. Δέν μποροῦν ποτέ νά πιστέψουν, ὅτι ἀνάπηροι στό πνεῦμα καί καθηστερημένοι εἶναι οἱ ἴδιο, πού δέν μποροῦν νά ἐννοήσουν τό συμφέρον τους.

Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι μιά πράξη τοῦ λαοῦ καί τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἕνα ἔργο, στό ὁποῖο συμμετέχει καί ὁ Θεός καί ὁ λαός. Μέσα στή Θεία Λειτουργία συνεχίζεται τό ἔργο τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ξαναγεννιέται, ξανασταυρώνεται καί πάλι ἀνίσταται ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ὅπως στό Μυστικό Δεῖπνο ἔτσι κι ἐδῶ μεταβάλλεται τό ψωμί σέ Σῶμα Χριστοῦ καί τό κρασί σέ αἷμα Χριστοῦ. Κατέρχεται τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὅπως τήν Πεντηκοστή καί ἑνώνεται ἡ γῆ μέ τόν οὐρανό. Δίπλα μας στέκουν Ἄγγελοι καί μαζί μέ μᾶς διακονοῦν στό μυστήριο τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ. Κατά τήν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας ἡ Ἐκκλησία γίνεται οὐρανός καί ἐμεῖς μέ τήν μετάληψη τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων γινόμαστε σύσσωμοι καί σύναιμοι Χριστοῦ.

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί.

Ἄν κανείς μᾶς ὑποδείξει ἕνα τρόπο νά μείνουμε ἀθάνατοι, πάντα χαρούμενοι καί γαληνεμένοι δέν θά εἶναι ἀνοησία μας νά τόν ἀποποιηθοῦμε; Ἄν μᾶς προσφέρουν ἕνα φάρμακο πού μᾶς κάνει θεούς, δέν θά εἶναι μωρία νά τό περιφρονήσουμε; Ὁ οἰκοδεσπότης τοῦ σύμπαντος μᾶς προσφέρει καί τόν τρόπο καί τό φάρμακο. Εἶναι τό μέγα Δεῖπνον, ἡ Θεία Λειτουργία, στό ἱερό τραπέζι τῆς ὁποίας παρατίθεται τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ «τό ὑπέρ ἡμῶν κλώμενον καί διαδιδόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν».

Κήρυγμα:

Θείας Λειτουργίας

Κυριακή ΙΕ' Λουκά

__admin — Fri, 04 Jan 2013 07:06:41 +0000

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, ἔχει ἀπόλυτη ἐφαρμογή ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ «ἦλθε γάρ ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καί σῶσαι τό ἀπολωλός». Ἡ ἔλευσή του στήν Ἱεριχώ εἶχε ἕνα καί μοναδικό σκοπό, δηλ. τήν ἀναζήτηση καί σωτηρία τοῦ Ζακχαίου. Ἦλθε στόν κόσμο γιά νά καλέσει τούς ἁμαρτωλούς σέ μετάνοια: «οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλά ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν».

Τή μετοχή στό Θεανθρώπινο σῶμα τοῦ Χριστοῦ δέν τήν ἐξασφαλίζουν οἱ ἀρετές, ἀλλά ἡ μετάνοια. Χωρίς τήν καθημερινή θλίψη καί συντριβή γιά τό πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν μας οἱ ἀρετές ὄχι μόνο δέν βοηθοῦν, ἀλλά δημιουργοῦν τήν ψευδαίσθηση τῆς εὐσεβείας καί μία ἐσφαλμένη πίστη γιά τή σωτηρία μας. Ὁ Ζακχαῖος μέ τή γνήσια μετάνοια σώθηκε καί μαζί του ὁλόκληρη ἡ οἰκογένειά του. Οἱ ἄλλοι, οἱ Φαρισαῖοι καί οἱ ὁπαδοί τους «διεγόγγυζον λέγοντες ὅτι παρά ἁμαρτωλῷ ἀνδρί εἰσῆλθε καταλῦσαι».

Ἦταν βέβαια ἁμαρτωλός ὁ ἀρχιτελώνης. Μέ τή μετάνοιά του ὅμως εἰσῆλθε στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί ἄφησε πίσω του τούς νομομαθεῖς νά αὐτοκολακεύονται στήν παράδοση τῶν πατέρων τους. Οἱ ἀρετές μαζί μέ τήν μετάνοια ὁλοκληρώνουν τήν προσωπικότητα τοῦ «ἐν Χριστῷ» ἀναγεννημένου ἀνθρώπου καί διατηροῦν καθαρή τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ἡ μετάνοια γιά τόν πλούσιο Ζακχαῖο ἦταν δεύτερη γέννηση, ἀφοῦ ἐκείνη τήν ἡμέρα ἐξῆλθε ἀπό τόν ἑαυτό του καί εἰσῆλθε σ΄ ἕνα καινούργιο κόσμο, στή βασιλεία τῆς ἀγάπης καί τῆς δικαιοσύνης.

Ἡ ἀναζήτηση εἶναι τό πρῶτο χαρακτηριστικό γνώρισμα τῆς μετανοίας τοῦ Ζακχαίου: «ἐζήτει ἰδεῖν τόν Ἰησοῦν τίς ἐστι». Δέν ἔμενε ἱκανοποιημένος μέ τόν τρόπο ζωῆς του. Ζητοῦσε κάτι καλύτερο. Ζητοῦσε κάτι πού θά τόν ἀπελευθέρωνε ἀπό τίς ἐνοχές τῶν ἀδικιῶν καί τίς συνειδησιακές συγκρούσεις.

Ὅσο κι ἄν κανείς νομίζει, ὅτι ἔχει ξεπεράσει τό θέμα τῆς συνειδήσεως, πλανᾶται, γιατί ἀρκεῖ μιά στιγμή νά πυροδοτήσει τή σκεπασμένη φλόγα τῆς συνειδήσεως γιά νά ἐκραγεῖ. Ἡ συνείδηση ζεῖ καί ὑπάρχει ἀκόμα καί στούς πιό στυγνούς ἐγκληματίες, γιατί εἶναι ἡ φωνή τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ. Ἡ δύναμη τῆς συνειδήσεως ὤθησε τόν Ζακχαῖο στήν ἀναζήτηση τοῦ Ἰησοῦ.

Ἡ ταπείνωση εἶναι τό θεμέλιο τῆς μετανοίας. Χωρίς τήν ταπείνωση ἡ μετάνοια δέν εἶναι γνήσια, εἶναι ὑποκριτική. Ὁ Ζακχαῖος ταπεινώθηκε καί ἐξευτελίσθηκε στά μάτια τοῦ κόσμου. Ὁ πόθος τῆς συναντήσεως τοῦ Ἰησοῦ τόν ἔκαμε νά μή ὑπολογίζει τά στόματα τῶν ἀνθρώπων. «Καί ἀνέβη ἐπί συκομορέαν ἵνα ἴδῃ αὐτόν».

Ἡ κλήση τοῦ Ἰησοῦ, «Ζακχαῖε σπεύσας κατάβηθι. Σήμερον γάρ ἐν τῷ οἶκῳ σου δεῖ με μεῖναι», ἦταν κάτι τό ἀπροσδόκητο. Κανείς, οὔτε φυσικά ὁ ἴδιος, δέν περίμενε, ὅτι ὁ Χριστός θά προτιμοῦσε νά μείνει στό σπίτι του. Δώδεκα χιλιάδες ἱερεῖς, ἄνθρωποι τῆς ἀνωτάτης ἑβραϊκῆς ἀριστοκρατίας διαβίωναν τότε στήν Ἱεριχώ καί ὁ Διδάσκαλος προτίμησε τή φιλοξενία τοῦ πιό ἁμαρτωλοῦ τελώνου! Ὁ Θεός ὅταν ἰδεῖ τήν μετάνοια τοῦ ἁμαρτωλοῦ πρῶτος ἀνοίγει τά σπλάχνα τῶν οἰκτιρμῶν.

Ἡ μετάνοια, ὡς ἐσωτερικός σεισμός, τόν συγκλόνισε ὅταν εἶδε τό φωτεινό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου. Ὅπως μέ τήν ἐμφάνιση τοῦ ἡλίου ἀνοίγονται τά μάτια μας καί βλέπουμε τόν ἑαυτό μας μέ ἀκρίβεια, ἔτσι καί ἐκεῖνος ἀτενίζοντας τόν Ἰησοῦ διέκρινε τήν ἠθική του ἄβυσσο, εἶδε τό πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν του καί αἰσθάνθηκε ἀκατανίκητο πόθο σωτηρίας. «Τό ἀπολωλός πρόβατο ἀκολούθησε τόν καλό ποιμένα».

Ἡ ἐπανόρθωση τῶν ἀδικιῶν εἶναι τό τελευταῖο καί ἀπαραίτητο στάδιο τῆς μετάνοιας. Ὁ Ζακχαῖος δημόσια ὁμολογεῖ τίς ἀδικίες πού διέπραξε καί ἐπανορθώνει. Μετάνοια χωρίς ἐπανόρθωση δέν νοεῖται.

Τό τέρμα τῆς πορεῖας εἶναι ἡ σωτηρία. Ἡ προσωπική καί οἰκογενειακή σωτηρία: «σήμερον σωτηρία τῷ οἶκῳ τούτῳ ἐγένετο», εἶπε ὁ Κύριος στό Ζακχαῖο. Μαζί του σώθηκε κι ὁλόκληρη ἡ οἰκογένειά του. Ὅταν ἡ κεφαλή σωθεῖ, τότε σώζεται ὁλόκληρο τό σῶμα. Γιά τόν Ζακχαῖο ἀνέτειλε μιά νέα ζωή, τήν ὁποία κέρδισε μέ τή δύναμη τῆς ἀγάπης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί μέ τή δική του προσπάθεια.

Ἀδελφέ, Ὅταν διαπιστώσεις ὅτι ζεῖς μακρυά ἀπό τόν Θεό μή ἀπογοητευθεῖς, ἀλλά ἀναζήτησε Ἐκεῖνον πού ἦλθε στόν κόσμο γιά νά συναντήσει καί σώσει τούς ἁμαρτωλούς. Ὁπλίσου μέ ταπείνωση καί τόλμη. Ζήτησε ἀπό τήν καρδιά σου νά σοῦ ἐμφανισθεῖ ὁ Χριστός. Δέν θά ἀργήσει. Θά σοῦ μιλήσει μέ τή γλῶσσα πού ἐννοεῖς. Θά σέ ἀπαλλάξει ἀπό τή δυστυχία τῶν παθῶν καί θά σέ εἰσαγάγει στή χαρά τῆς σωτηρίας. Μή λησμονεῖς ὅμως ὅτι πρέπει ἐσύ νά κάνεις τό πρῶτο βῆμα.

Την υγεία μας γιά τή δική τους ἀρρώστια, τόν πλοῦτο μας γιά τήν φτώχεια τους, τήν ἐξυπνάδα μας γιά τή φιλομάθειά τους, τή δύναμη τοῦ ἀξιώματός μας γιά τήν ἐξυπηρέτηση τῶν ἀναγκῶν τους. Ἄν ἔτσι διαχειρισθοῦμε τίς δωρεές τοῦ Θεοῦ θ΄ ἀκούσουμε κατά τήν φρικτή ἡμέρα τῆς κρίσεως τήν παρήγορη φωνή τοῦ δικαιοκρίτου: «Εὖ, δοῦλε ἀγαθέ καί πιστέ εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου».

Κήρυγμα:

Θείας Λειτουργίας

Κυριακή ΙΣΤ' Ματθαίου

__admin — Fri, 04 Jan 2013 07:04:20 +0000

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Μέσα στόν κόσμο πού ζοῦμε, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, εἶναι παρατηρημένο, ὅτι δέν ἔχουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τήν ἴδια ἀντίληψη, τήν ἴδια ἀποδοτικότητα, τήν ἴδια ἱκανότητα. Ἐκεῖ ὅπου ὁ ἕνας ὑστερεῖ, ὁ ἄλλος ὑπερέχει. Ὁ ἕνας εἶναι πλούσιος σέ ταλέντα καί χαρίσματα, ὁ ἄλλος εἶναι πτωχός. Ὅλοι ὅμως ἀνεξαιρέτως οἱ ἄνθρωποι ἔχουμε λάβει ἀπό τό Θεό, «τάλαντα» τά ὁποῖα κατά τόν τρόπο πού ἔχουν δοθεῖ, ἐξυπηρετοῦν μία μεγάλη σκοπιμότητα, κρατοῦν σέ ἰσορροπία τήν κοινωνία καί βοηθοῦν τήν ὁμαλή λειτουργία τοῦ κοινωνικοῦ σώματος. Οἱ ταλαντοῦχοι εἶναι σπάνιες ἐξαιρέσεις. Οἱ πιό πολλοί εἴμαστε μετριότητες. Μποροῦμε ὅμως μέ τήν καλλιέργεια τῶν ταλάντων πού μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός νά ἀποκτήσουμε τά χαρίσματα τοῦ ἁγίου Πνεύματος καί νά γίνουμε ἄνθρωποι χαριτωμενοι. Ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν αὔξηση τῶν χαρισμάτων τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ προσωπικός ἀγώνας.

Ὁ ἀνθρωπος πού πρίν τήν ἀποδημία του ἐμπιστεύθηκε στούς δούλους του «τά ὑπάρχοντα αὐτοῦ» εἶναι ὁ Θεός. Οἱ τρεῖς δοῦλοι εἶναι τρεῖς κατηγορίες ἀνθρώπων, πού παίρνουν ἀπό τό Θεό διάφορα «τάλαντα» γιά νά τά αὐξήσουν καί τά ἐπιστρέψουν κατά τήν ἡμέρα τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ Θεοῦ, δηλ. τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως, κατά τήν ὁποία καθένας θά λογοδοτήσει γιά τό πῶς χρησιμοποίησε τά τάλαντα καί τίς ἱκανότητές του. Ὅταν θά ἔλθει ἡ φοβερά ἡμέρα τῆς κρίσεως, ἄλλοι θά ἔχουν χρησιμοποιήσει τά ταλέντα τους πρός δόξαν Θεοῦ. Αὐτούς θά τούς ἀμείψει ὁ Θεός, γιατί φάνηκαν ἄνθρωποι, μέ ἀνθρώπινη συνείδηση. Τούς ἄλλους ὅμως πού εἶχαν θέσει σάν στόχο τῆς ζωῆς τους τήν ἱκανοποίηση τοῦ ἑαυτοῦ τους μόνο καί δέν καλλιέργησαν χάριν τοῦ συνόλου τά τάλαντα τοῦ Θεοῦ θά τιμωρήσει μέ τήν αἰώνια καταισχύνη.

Ὅσο κι ἄν θέλουμε νά πιστέψουμε στήν ἰδέα τῆς ἰσότητος τῶν ἀνθρώπων μερικές φορές βρισκόμαστε μπροστά στήν ὠμή πραγματικότητα πού μᾶς ἀνατρέπει τούς ὁραματισμούς. Γιατί, ναί μέν μπροστά στό Θεό ε{ιμαστε ὅλοι ἴσοι, θνητοί καί ἀδύναμοι, ἀλλά μέσα στήν κοινωνία ζοῦμε διαφορετικά. Θά ἦταν φύσει ἀδύνατο νά λειτουργήσει κοινωνία ἀνθρώπων, ἄν ὅλοι εἶχαν στόν ἴδιο βαθμό καί στό ἴδιο εἶδος τίς ἱκανότητες καί τίς δωρεές. Ὅπως ἀκριβῶς δέν εἶναι δυνατόν ὅλο τό σῶμα νά εἶναι μόνο μάτια ἡ μόνο χέρια, οὔτε ὁ στρατός ν΄ἀποτελεῖται μόνο ἀπό στρατηγούς, ἔτσι καί στήν κοινωνία δέν μποροῦν νά εἶναι ὅλοι ἴσοι. Ἄνιση εἶναι ἡ διανομή ἀλλά ὄχι ἄδικη. Τάλαντο παίρνει καί ὁ πλούσιος καί ὁ πτωχός καί ὁ σοφός καί ὁ ἄσημος. Κανείς δέν μένει χωρίς τάλαντο. Κι ἄν κανείς νομίζει ὅτι δέν ἔχει τίποτα ἀλλο, πάντως ἔχει τήν ἀθάνατη ψυχή, πού ἀξίζει περισσότερο ἀπ΄ὅλο τόν κόσμο.

Μέσα στήν κοινωνία λοιπόν ὑπάρχουν ἀπό τή μιά πλευρά οἱ ταλαντοῦχοι, οἱ προικισμένοι μέ ἰδιαίτερες ἱκανότητες κι ἀπό τήν ἄλλη οἱ μετριότητες. Κι ἀπό τήν ἄνιση αὐτή διανομή, ἄν λείπει ὁ συνδετικός κρῖκος τῆς ἀγάπης, ἀνοίγεται μεγάλο χάσμα πού συνεχῶς ἀπομακρύνει τούς μέν ἀπό τούς δέ. Οἱ πρῶτοι μέ τό αἴσθημα τῆς ὑπεροχῆς βλέπουν τούς ἄλλους ἐγωϊστικά, ἀνθρώπους δεύτερης ἐπιλογῆς. Οἱ δεύτεροι μέ τό κόμπλεξ τῆς κατωτερότητος δέν ἀνέχονται τήν παρουσία τῶν πρώτων, μέ ἀποτέλεσμα νά ἐπικρατεῖ στήν κοινωνία κλῖμα ἀκήρυκτου πολέμου ἀλληλοεξοντώσεως. Ἐκεῖ φθάνει ὁ ἄνθρωπος πού ἀγνοεῖ ὅτι ὁ Θεός «νέμει τοῖς δούλοις τόν πλοῦτον» τῶν ταλάντων.

Μέσα στήν Ἐκκλησία ὅλα ἐναρμονίζονται ἀρκεῖ μόνο καί «οἱ τά πέντε τάλαντα λαβόντες» καί οἱ «τό ἕν τάλαντον» νά ἔχουν τή διάθεση τῆς ἀγωνιστικότητος καί νά διακρίνονται γιά τά αἰσθήματα ἀνθρωπισμοῦ καί καλωσύνης. Καί ἀκόμα νά προσπαθήσουν τά τάλαντα νά μεταποιήσουν σέ χαρίσματα τοῦ ἁγίου Πνεύματος.

Ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα τῆς λογοδοσίας ὁ Θεός θά ζητήσει πολλά ἀπό ἐκείνους στούς ὁποίους ἔδωσε πολλά καί λίγα ἀπό ἐκείνους στούς ὁποίους ἔδωσε λίγα. Τούς καλούς καί φρονίμους οἰκονόμους θά ἀμείψει μέ ἔπαινο καί τιμή, ἐνῶ τούς πονηρούς καί ὀκνηρούς μέ καταισχύνη. Τούς ἐργάτες τοῦ καλοῦ θά δεχθεῖ στή Βασιλεία του συνδαιτημόνες τῆς θεϊκῆς δόξης του, ἐνῶ τούς «ἀχρείους δούλους» θά καταδικάσει «εἰς τό σκότος τό ἐξώτερον». Θά τούς τιμωρήσει ὄχι γιατί ἔπραξαν τό κακό, ἀλλά διότι δέν ἐργάσθηκαν τό ἀγαθό. Τό συμπέρασμα τῆς σημερινῆς παραβολῆς εἶναι ὅτι θά τιμωρηθεῖ σάν κακοποιός καθένας πού δέν προσπάθησε νά γίνει ἀγαθοποιός.

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί!

Ὁ Θεός ἐπροίκησε τόν καθένα μας μέ τάλαντα πολλά. Ἄς μή τά κρύψουμε γιά τή δική μας μόνο εὐτυχία. Ἄς ἀνοίξουμε τό θησαυροφυλάκιο τῆς καρδιᾶς μας κι ἄς δώσουμε μέ ἀπλοχεριά σ΄ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη. Ἄς διαθέσουμε τήν ὑγεία μας γιά τή δική τους ἀρρώστια, τόν πλοῦτο μας γιά τήν φτώχεια τους, τήν ἐξυπνάδα μας γιά τή φιλομάθειά τους, τή δύναμη τοῦ ἀξιώματός μας γιά τήν ἐξυπηρέτηση τῶν ἀναγκῶν τους. Ἄν ἔτσι διαχειρισθοῦμε τίς δωρεές τοῦ Θεοῦ θ΄ ἀκούσουμε κατά τήν φρικτή ἡμέρα τῆς κρίσεως τήν παρήγορη φωνή τοῦ δικαιοκρίτου: «Εὖ, δοῦλε ἀγαθέ καί πιστέ εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου».

Κήρυγμα:

Θείας Λειτουργίας