La Muntada is een landgoed van 45 hectare in Catalonië. Het ligt op ongeveer 400 meter hoogte in de uitlopers van de Pyreneeën aan het einde van een onverharde weg van zo’n 5 kilometer. Er is een buurman op 2 kilometer afstand. Er zijn geen wegen, huizen of elektriciteitsleidingen in zicht. Enkel bergen en (groenblijvende) bossen. Op zo’n 100 meter van het huis loopt een prachtig riviertje met lagunes en watervallen.  Er zijn een paar schuurtjes, wat weilanden, veel bos en een forse groentetuin.

Het door ons in oude stijl gerestaureerde huis zelf staat op een helling en heeft 3 niveaus. De woonoppervlakte is ongeveer 230 m2.  De smalle onderste verdieping bestaat uit een paar kelderruimtes met o.a. de batterijen van de zonne-installatie en een ‘bodega’. Op de middelste verdieping vind je de entree met antieke broodoven, het trappenhuis, een woonkamer/eetkamer/keuken en suite van 42 m2, een inpandig balkon/zomerkeuken, een forse bijkeuken/wasruimte met buitendeur, een toilet en een koele voedselkelder. Op de bovenste verdieping zijn er 4 slaapkamers, een grote badkamer met bad en inloopdouche, een separaat tweede toilet en een groot overdekt balkon. Er is ook nog een kleine vliering.

Het hele huis is voorzien van vloerverwarming, die wordt gevoed door een houtfornuis. Ook de boiler werkt ’s winters op het houtfornuis, ’s zomers gaat dat met zonnepanelen. Mocht je houtstook te omslachtig vinden, is dit eventueel eenvoudig om te bouwen naar een verwarmingsketel op pellets, gas of diesel.

Elektriciteit komt van zonnepanelen, zonodig ondersteund door een 10 kVA generator, die je binnenshuis kunt bedienen. Er is geen aansluiting op het net mogelijk. Wel beschikken we over internet via de satelliet. Nog best snel ook.

Water komt in ruime hoeveelheden uit eigen, natuurlijke bron en wordt omhoog gepompt naar een tank boven het huis, zodat er voldoende druk is. Een filter haalt er de meeste kalk uit.

Wij hebben hier 17 jaar fantastisch gewoond. Om gezondheidsredenen moeten we helaas weg. Het is een oase van ruimte en rust, best ruig, maar toch comfortabel. Wel geïsoleerd. Het dorp ligt op 20 minuten rijden. Het kost je ruim een half uur om in het eerste behoorlijke stadje te komen. Girona Airport is een uur rijden. Een auto is noodzakelijk, maar dat hoeft geen 4×4 te zijn. Verder moet je handig zijn en  tijd overhebben voor onderhoud. Maar zoals wij het hebben beleefd, kun je het paradijs niet veel dichter benaderen.

Voor ruim 5 ton is dat paradijs voortaan van jou.

Meer informatie? Laat hieronder je naam achter.

The post Off the grid appeared first on Beterleesvoer.nl.

Het fijne van Google Play Books is dat je het eerste hoofdstuk van een boek gratis kunt downloaden. Zo scheid ik snel het kaf van het koren. Dat deed ik ook bij de nieuwe roman van Ellen de Bruin. Waarschijnlijk zou het boek me niet eens opgevallen zijn, ware het niet dat ik vorig jaar een uitstekende non-fictie van haar las, Onsterfelijkheid voor beginners, dat ik in een eerder blog besprak. Nu hoeven goede non-fictieschrijvers geen goede romanciers te zijn, maar mijn belangstelling was gewekt. De flaptekst leek een dertien-in-een-dozijn-boek aan te prijzen, doch ik negeerde mijn weerzin en begon aan hoofdstuk 1.

Dat viel niet tegen. Genoeg identificatie voor deze jongen. Zeker, Onder het ijs gaat over wetenschap, over reizen, over onbeantwoorde liefde, over jezelf ontdekken. Maar wat mij betreft gaat het vooral over rouw. Geen zwaarmoedig geneuzel, maar rouw zoals ik die zelf ook heb ervaren. Over een constante knoop in je maag. Over een dikke mist in je hoofd. Over het niet kunnen geloven en accepteren dat iemand er niet meer is en daardoor een beetje losgezongen raken van de werkelijkheid. Het is een soort depressiviteit, maar dan anders. Lastig in woorden te vangen, maar dat is dus net het knappe van deze roman. De hoofdpersoon, Bas (ja, dat is ook een meisjesnaam) functioneert eigenlijk niet. Ze blijkt dingen hardop te zeggen, terwijl ze dacht ze alleen te denken. Ze mist de pointe van wat er om haar heen gebeurt. Ze drinkt teveel en dat maakt de dingen wel zachter, maar niet perse beter. Ze is er wel bij, maar ze is er niet bij. Pas tegen het eind van het boek vallen er een paar kwartjes en komt ze weer meer in de wereld. Net op tijd om een paar belangrijke beslissingen te nemen.

Toch is Onder het ijs zoals gezegd geen zwaarmoedig boek. Integendeel, eigenlijk. Ellen de Bruin verstaat de kunst om emoties subtiel te verwoorden. Het verhaal is soms somber, soms warrig, soms echt spannend, vaak grappig en bij vlagen hilarisch, bevolkt met stereotypen die soms toch niet zo stereotiep blijken, maar daardoor juist herkenbaar zijn. Het biedt daarnaast een ontluisterend kijkje in hoe wetenschap kennelijk bedreven wordt. Met dubbele agenda’s, eerzucht, botte hebberigheid en jaloezie. Het zijn net mensen, die wetenschappers.

Al met al heb ik dit boek met veel plezier gelezen. Geen meesterwerk, maar voor een debuut is het bepaald hoopgevend voor wat Ellen de Bruin wellicht nog voor ons in petto heeft. En het heeft mij in elk geval weer iets ontvankelijker gemaakt voor fictie van eigen bodem. Dat is een grotere prestatie dan u zich kunt voorstellen.

The post Onder het ijs appeared first on Beterleesvoer.nl.

Dat bracht me dus zittend op mijn knieën voor de kachel mijn eigen reizen in herinnering. Alleen ging het 35 jaar geleden allemaal nog een beetje anders. Niks dagelijks verslag met mooie foto’s en filmpjes. Mijn super-8 films bewaarde ik de hele reis en stuurde ik eenmaal terug in Nederland op naar Kodak, waarna het nog eens een maand duurde voor ze ontwikkeld terugkwamen. Spoeltjes van 3 minuten lengte die uitgezocht, geknipt en geplakt moesten worden om een beetje leuk verslag te creëren. Als ze tenminste gelukt waren. Fotorolletjes hetzelfde verhaal.

Er was zelfs geen regelmatig contact met het thuisfront. Gedurende de reis van zeven maanden die ik maakte van najaar 1982 tot voorjaar 1983 gingen er misschien een stuk of vier brieven heen en weer. Bellen was te duur en vrij lastig. Je moest naar een Grieks belkantoortje en minstens tien pogingen doen voor je een krakerige verbinding had. We luisterden een paar keer per week naar de Wereldomroep die een programma hadden met noodoproepen voor reizigers zoals wij. Tijdens de hele reis was er één keer een geldige reden voor telefonisch contact. Op vrijdagavond 4 december belde ik opgewonden naar mijn ouderlijk huis. Daar werd op dat moment pakjesavond gevierd. Mijn vader nam op. ‘Met Sinterklaas uit Griekenland’, zei ik: ‘Ik ben zojuist vader geworden van een zoon’. Mijn vader herhaalde dit en op de achtergrond klonk het gejuich van mijn moeder en al mijn broers en zussen. Ik vertelde dat alles goed was met mijn vriendin en ons kakelverse kind en dat was het. Mijn ouders moesten vervolgens nog bijna vijf maanden wachten voor ze hun nieuwe kleinzoon te zien kregen.

Als ik nu, 35 jaar later, kijk naar de oogst van tastbare herinneringen uit die tijd, kom ik aan een oppervlakkig geschreven reisdagboek met vergeelde toegangskaartjes en een tiental foto’s. Geen film, want tijdens die specifieke reis ging mijn camera stuk. Ik kijk er nooit naar. Want als ik even op de sofa ga zitten en wegdroom naar die tijd, kan ik mij het meeste nog gemakkelijk voor de geest halen. En ik kan me vergissen, maar daar geniet ik na al die tijd vermoedelijk meer en intenser van dan die nep-hippies van hun hele gesponsorde en doodgefotografeerde reis.

The post Hippies appeared first on Beterleesvoer.nl.

Een paar jaar geleden verscheen er in de laatste categorie een opmerkelijk boek, geschreven door een Israelische historicus: Homo Sapiens, met als nogal gedurfde ondertitel: Een kleine geschiedenis van de mensheid. Gedurfd, omdat een verhaal dat miljoenen jaren bestrijkt behoorlijk wat kennis vereist op veel verschillende gebieden. Yuval Noah Harari die geschiedenis doceert aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem stelde mij niet teleur. Zeker, hij heeft een agenda en vergaloppeert zich in zijn enthousiasme wel eens, maar hij neemt over het algemeen de gepaste terughoudendheid in acht waar het gaat om speculatieve theorieën, onderbouwt zijn verhaal met archeologisch bewijs en onderzoek en is bovenal een zeer begenadigd verteller. Ik kon niet ophouden met lezen.

Harari schrijft voor een breed publiek, dus houdt het simpel, wat niet hetzelfde is als oppervlakkig. Hij beziet de mens als een diersoort met bijzondere eigenschappen. Dat is niet nieuw, ik kan je in dit verband ook Jared Diamonds boek De derde chimpansee aanraden of de klassieker De naakte aap van Desmond Morris, maar Harari, hoewel bloedserieus, geeft er een speelse draai aan, die ik in elk geval heel verfrissend vond. In zijn boek geen veldslagen, koningsnamen en eindeloze jaartallen. Het gaat om de menselijke ontwikkeling tot het meest dominante dier op deze planeet. Om te beginnen neemt hij ons mee naar de verschillende mensensoorten en de eerste schreden van de soort die uiteindelijk zou overblijven en waarvan wij de jongste nakomelingen zijn. Achtereenvolgens komen de cognitieve revolutie (het denken en de taal), de agrarische revolutie en de industriële revolutie aan bod, als drie grote sprongen voorwaarts in onze geschiedenis. Al blijkt dat er op dat voorwaarts hier en daar wel wat valt af te dingen. Zijn we werkelijk beter af dan onze verre voorouders? Ik wel natuurlijk, maar jullie ook?

De, in elk geval voor mij, soms nieuwe inkijkjes en wetenswaardigheden maken dit boek tot mijn favoriete genre. Als je af en toe even moet stoppen met lezen om het gebodene te laten bezinken en de implicaties te vertalen naar je leven hier en nu, heeft een schrijver wat mij betreft een goede prestatie geleverd. Een aanrader dus.

Zoals te doen gebruikelijk bij een populair wetenschappelijk boek, zijn de meningen evenwel verdeeld. Niemand betwist Harari’s vertelkunst, maar op zijn insteek en de wetenschappelijke uitwerking was ook de nodige kritiek. Lees dit zure stukje maar van beroepsmopperaar Marcel Hulspas, misschien wacht je dan nog even met de aanschaf.

Ik vind het uitstekend leesvoer in elk geval en dat geldt ook voor het vervolg Homo Deus, dat als ondertitel Een kleine geschiedenis van de toekomst meekreeg en voor nog veel meer controverse zorgde. Daarover gaat mijn volgende blogstukje.

The post Homo Sapiens appeared first on Beterleesvoer.nl.

In elk geval ben ik vermoedelijk geen typische Twitteraar. Ik volg slechts een gering aantal mensen, 24 op dit moment, en dat zijn voornamelijk journalisten en wetenschappers. Die wijzen me de weg naar interessante artikelen en blogs. Zodra ze teveel over zichzelf tweeten, prietpraat en -godbewaarme – poezenplaatjes, dan haak ik weer af. Van sommigen ontvang ik inmiddels een nieuwsbrief per mail, dus die schrap ik dan ook. Hoe iemand 1000 mensen kan volgen was mij altijd een raadsel, maar inmiddels begrijp ik dat ze gewoon lang niet alle tweets zien. Dat snap ik niet. Als ik iemand interessant genoeg vind om te volgen wil ik alles van hem/haar/het lezen en ook de retweets zien.

Al mijn zorgvuldigheid ten spijt moet ik mij dagelijks evengoed nog door veel onzin heen werken. Dat komt omdat sommigen nogal lukraak retweeten. En ook wat iemand ‘leuk’ vindt verschijnt vaak in mijn tijdlijn. De meest interessante mensen vinden de raarste dingen ‘leuk’. Maar zoals ik al zei, ik ben ook niet altijd consequent. Verder is Twitter zelf nogal scheutig met ‘uitgelichte’ tweets, die doorgaans gewoon ordinaire reclame bevatten. En zelf ben ik ook schuldig aan het genereren van flauwekul, want ter verstrooiing volg ik @DingemanAnton en @Heinvandebuis en @FenS_fans (Fokke & Sukke). Maar zo zit er tenminste nog wát grappigs tussen al het leed dat dagelijks binnenstroomt. De enige die ik volg om persoonlijke redenen is mijn zoon.

Inmiddels word ik zelf gevolgd door zo’n 150 mensen. Van 140 daarvan heb ik geen idee wie dat zijn. Van de meeste bio’s word je niet veel wijzer. Waarom ze mij volgen weet ik ook niet, hoewel ik natuurlijk een ontzettend boeiend persoon ben, hetgeen weer de vraag oproept waarom ik eigenlijk niet door 140k mensen gevolgd word. Of 140 miljoen. Anderzijds is me opgevallen dat hoe meer volgers iemand heeft, hoe fouter hij/zij/het blijkt te zijn. Zo bezien zouden slechts 150 volgers eerder een indicatie zijn van mijn geestelijke gezondheid. Als u dat naar een alternatief feit vindt ruiken, kan ik u geen ongelijk geven.

Eigenlijk zal het aantal volgers me worst wezen. Alleen is een groter bereik een goede manier om lezers naar dit blog te krijgen. Dat meer mensen deze stukjes lezen zou ik namelijk weer wel leuk vinden.

Vier van mijn volgers heb ik ook werkelijk ontmoet. Met twee ben ik nu bevriend. Dat is uiteindelijk de mooiste oogst van Twitter, want beiden verrijken mijn leven, elk op hun eigen manier. Een heel klein beetje sociaal is dit medium dan misschien toch wel.

The post Ik tweet, dus ik ben. appeared first on Beterleesvoer.nl.

Uit mijn bio en verschillende blogs kan licht de indruk ontstaan dat er in mijn moderne kluizenaarsbestaan weinig opwindends gebeurt. Meestal is dat ook zo. Om Herman Finkers te parafraseren: een boom waait naar rechts, een boom waait naar links, het is om het even, bij Maurits is echt nooit wat te beleven. Er zijn geen naaste buren, er komt nauwelijks bezoek, de dagelijkse klussen zijn simpel en monotoon. TV-kijken doen we niet, de enige ophef manifesteert zich via Twitter en dat brengt de gemoederen ook niet echt in beweging. Kortom, saaiheid is troef en hoe gek dat misschien ook mag klinken, wij, mijn vriendin en ik, voelen ons daar uitstekend bij.

Gisteren was dan ook een uitzonderlijke dag. Wij wonen aan het eind van een vijf kilometer lange, onverharde en nogal smalle weg. Met een beetje vrachtwagen kom je hier niet, het vervoer van grotere spullen doe ik met de trekker en aanhanger. Vanaf ons huis lopen alleen nog een paar wandelpaden de bergen in. Zo’n 3 kilometer verder langs het pad dat naar de Franse grens loopt, liggen een oeroud kerkje en een pastorie. Die pastorie was ook lang als herberg in gebruik en halverwege de vorige eeuw als refugio, een slaapplek voor mensen die een paar dagen door de bergen trekken. Zoiets heeft natuurlijk onderhoud nodig en daar heeft het jaren aan geschort, dus het gebouw was half ingestort. Maar een paar jaar terug zijn een stel enthousiastelingen aan de renovatie begonnen. Veel materiaal wordt er heen gedragen, maar voor het grotere spul is dat niet te doen. Dankzij sponsoring kan er af en toe een helikopter worden gehuurd, die pallets met stenen en tegels, houten balken en ander materiaal door de lucht vervoert. Zo’n machine is peperduur, dus het moet allemaal zo snel mogelijk.

Met de trekker, met auto’s en kleine vrachtwagentjes wordt alles dus in de loop van een paar weken naar hier gereden, op pallets samengebonden en op het weiland geparkeerd. Gisteren was de grote dag. De werkploegen (een deel helpt hier aanhaken, een ander deel daarginds afhaken) waren al vroeg hier en naar plaatselijk gebruik wordt er eerst gezamenlijk ontbeten. Op zijn Catalaans, dus zit je ’s morgens om acht uur aan de warme worst en karbonaadjes, die op een snel gemaakt vuurtje zijn geprepareerd. Met grote hompen witbrood en een rode wijn erbij.

En dan komt de helikopter. In rap tempo worden pallets en pakketten aangehaakt, waarbij die heli tien meter boven je hangt en ik dus van de week naar de kapper moet, want mijn kapsel is volkomen verruïneerd. Extra spannend deze keer was dat mijn kleine graafmachientje van een meter breed ook meeging, omdat er ginds wat gaten en gleuven gegraven moeten worden en met de hand is dat in deze grond niet te doen. Vorig jaar vloog ik ook even mee in de helikopter, deze keer waren anderen aan de beurt. Maar het was allemaal opwindend genoeg. En de stilte na de storm is extra weldadig.

The post Opwinding appeared first on Beterleesvoer.nl.

Naast mijn bed ligt Je brein de baas van André Aleman. Een antwoord op onder meer Wij zijn ons brein van Dick Schwaab en Het slimme onbewuste van Ap Dijksterhuis. Die hadden kennelijk de indruk gewekt dat wij uiteindelijk toch niet over een vrije wil beschikken en dit boek legt uit waarom dat onzin is. Het ligt zoals gewoonlijk allemaal wat genuanceerder, maar hoe dan ook, uit eigen vrije wil bepaal ik voor het slapengaan of ik daar nog een stuk of wat pagina’s uit wil lezen. Mijn bewustzijn boeit me mateloos, ik schreef er hier al eerder over en ook op dit boek kom ik dus in een later blog nog terug.

Lees ik nog wel fictie? Zekers. Al kost het me alsmaar meer moeite. Maar in Bekentenissen van een burger verhaalt Sándor Márai over het leven in het einde van het oude Europa en in het begin van het nieuwe. Eerst loomheid en later esprit en dat alles gevangen in prachtige zinnen. Zulke fictie is bepaald geen straf.

Boek nummer vijf is een buitengewoon interessante wetenschappelijke verhandeling over verhoudingen en wetmatigheden. Ik ben niet academisch geschoold, dus dat vergt soms de nodige concentratie. Schaal heet een publieksboek te zijn, maar fysicus Geoffrey West pakt soms flink door, waarbij het reeds aftakelende brein van deze vroegtijdige schoolverlater af en toe flink verhit raakt. Niettemin een absolute aanrader.

In een aanstekelijk geschreven stuk over muziek afgelopen week in de Volkskrant werd verwezen naar een autobiografie van Phil Collins. Even de proefversie gedownload van Not dead yet, want één van mijn allerbeste elpees is van Genesis uit de jaren ’70, waarop Collins drumt. Ik zat meteen in het verhaal, dus dat werd nummer zes. (Nu ik u toch aan de lijn heb, dit blog gaat weliswaar over boeken, maar als u eens een puik stukje muziek wilt luisteren, dan kan ik Selling England by the pound driedubbel van harte aanbevelen.)

Tot slot iets heel anders. Oudheidkundige Jona Lendering schrijft aan een nieuw boek over een Romeinse keizer, Het visioen van Constantijn, dat ik mag proeflezen. En passant stip ik tikfouten, irritante woordherhalingen en vergeten woorden aan. Niets zo lekker als andermans werk afkraken, dus dit is eigenlijk de leukste van de zeven. En het is nog een goed boek ook. Even onthouden dus.

The post Simultaan lezen appeared first on Beterleesvoer.nl.

De tijden veranderen en ik moet bekennen dat ik vandaag de dag meer uren met mijn tablet doorbreng dan met een boek. Ik begin ’s morgens met de kranten (Nederlands en Spaans), check mijn TwitterTL, waar dan weer verwijzingen naar interessante artikelen uitrollen, die ik opsla in Pocket. Ik lees een paar blogs, speel met een paar mensen nog steeds Wordfeud (om het brein soepel te houden), check mijn mail, kijk een YouTube filmpje (van @fonolog of zo) en lees verder in het e-boek van de dag.

Daarnaast moet ik dan nog gras maaien, hout hakken en andere klusjes doen en soms werk ik ook nog wel eens. Verder moet ik regelmatig aan mijn vriendin laten weten dat ik nog besta, anders kookt ze alleen voor zichzelf. Dus je begrijpt dat er voor het lezen van een echt boek eigenlijk geen tijd meer overblijft. Gelukkig heb ik geen TV en woon ik zo afgelegen dat er zelden iemand langskomt, anders was het helemaal geen doen.

Desondanks sleep ik als een knaagdier in de herfst steeds weer nieuwe boeken naar mijn hol. Bol.com werkt niet zo lekker hier, dus een paar keer per jaar ga ik naar Holland, zogenaamd om mijn kleinkinderen, mijn zoon en mijn oude moeder van 94 te bezoeken, maar in werkelijkheid om boeken in te slaan. Ik bestel het één en ander tevoren bij Atheneum, koop via mijn zoon niet meer verkrijgbare boeken op Marktplaats.nl en breng vaak nog uren bij de Slegte of anderszins door, om vooral maar niets te missen.

In mijn boekenkast staan de reeds gelezen boeken, de stapels ernaast dienen nog verwerkt te worden. Op mijn tablet wachten ook nog wat ongelezen pdf’s. Momenteel alles bij elkaar een boek of 40, maar evengoed kom ik volgende week weer terug met een nieuwe koffer vol. Terug ja, want ik vlieg vanavond naar Nederland. Met een handtasje schoon ondergoed. Over een ruime week weer terug met een handtasje vuil ondergoed en een flinke koffer leesvoer. Dit is dus voorlopig het laatste blogje. In september ben ik er weer. Als u me zoekt, ik sta ergens in Nederland aan een boek te snuffelen.

Om u niet helemaal alleen te laten, nog een linkje naar een mooi verhaal van schrijver Philip Huff uit De Correspondent van een paar jaar terug. Over boeken uiteraard.

The post Boeken appeared first on Beterleesvoer.nl.

Al sinds mensenheugenis dromen wij van onsterfelijkheid. In de vorm van een leven na de dood, een reïncarnatie of, beter nog, een eeuwig leven hier, in ons eigen lijf. In het uiterst vermakelijke ‘Onsterfelijkheid voor beginners’ legt Ellen de Bruin uit hoe men denkt dat voor elkaar te krijgen. Hoewel de titel wellicht anders doet vermoeden, is het geen modieus hapsnap boekje, maar wordt er behoorlijk diep in de materie gedoken. Veel humor, maar daarom niet minder serieus.

Volgens de schrijfster liggen er verschillende wegen voor ons open. Dat geen van die wegen zich al heeft bewezen mag de pret niet drukken. Immers, nog nooit keerde iemand terug van gene zijde om te vertellen hoe leuk het daar is. En dat de Dalai Lama de 14e reïncarnatie van iemand is, lijkt ook niet meer dan een broodje aapverhaal. Behalve in films kwam ik ook nog geen onsterfelijke mensen tegen. En die zogenaamde verlichte goeroes gaan ook allemaal gewoon dood. Ellen is ook niet overtuigd, maar vol goede moed gaat zij het gesprek aan met de vertegenwoordigers van de verschillende overlevingstactieken, checkt en dubbelcheckt en geeft en passant ook nog vrij verdienstelijke geschiedenislesjes. Ik heb natuurlijk al overal verstand van, maar ik stak nog aardig wat op van dit boek. Aangenaam, goed geschreven leesvoer.

Eigenlijk kwam ik in het hele verhaal maar één ding tegen, waar ik het niet mee eens ben. Al in de inleiding wordt als één van de redenen voor onze voortlevingsdrang het simpele feit genoemd dat we bang zijn om dood te gaan. We verzinnen van alles om maar niet met die angst om te hoeven gaan. We stoppen hem weg, overschreeuwen hem of, inderdaad, we zoeken naar een manier om de dood te overstijgen of eindeloos uit te stellen. Volgens Ellen is er niemand die geen angst voor de dood heeft, ook al roepen sommigen van wel.

Dat is niet waar. Ik ben niet bang. Zodra je je eigen belangrijkheid hebt ontrafeld en je de futiliteit van je bestaan hebt omarmd, kun je werkelijk genieten van je leven en maakt het niet meer uit hoe lang dat duurt. Ik wíl niet eens oud worden. Ik dacht een paar jaar terug dat ik een dodelijke ziekte had en ja, ik was blij toen dat uiteindelijk niet het geval bleek, omdat ik bang ben om te lijden, niet om te sterven. Ik beschouw elke dag gewoon als een cadeautje. Als ik dood ga is dat vooral vervelend voor de mensen die achterblijven. Dat houdt me wel eens bezig. Maar doodgaan zelf zie ik net als gaan slapen als je heel erg moe bent. Heerlijk. Eindelijk rust.

The post Doodsangst appeared first on Beterleesvoer.nl.

De paar keer dat ik het programma ‘Ik vertrek’ zag, viel mijn mond open van zoveel naïviteit. Een beetje voorbereiding is toch wel handig. Een volle zak geld doet trouwens ook wonderen met je kans op succes. Ik ging naar het zuiden, maar in Griekenland wilde ik niet (meer) wonen, met Italianen heb ik ook niet veel en dat iemand vrijwillig naar Frankrijk verhuist, begrijp ik al helemaal niet. Mooi land, maar die Fransen, hè. Spanje dan maar. Het diepe zuiden is te warm, het westen heeft te Hollands weer, dus bleef alleen Catalonië over. Bovendien bleef Nederland zo een beetje binnen autobereik. Handig met een zoon en een 80-jarige moeder daar. Vliegveld Girona en goedkope vluchten waren er toen nog niet.

We reden er een paar keer heen om rond te kijken. Ik verkocht vervolgens mijn huis op een overspannen markt voor het dubbele bedrag dat ik er 3,5 jaar eerder voor betaald had. Toen overleed mijn vader en kwam er een stukje erfenis vrij. Zes broers en zussen maakten de spoeling wat dun, maar het verdubbelde mijn startkapitaal. Dat heeft weinig met slimheid te maken, geef ik toe, maar een mens mag ook wel eens mazzel hebben, niet?

We kochten ons een oude bouwkeet op wielen en wilden die eigenlijk achter de auto naar Spanje slepen, maar dat bleek toch iets té avontuurlijk. Een paar dagen nadat mijn zoon zijn atheneumdiploma in ontvangst nam, reisden we af. We bivakkeerden een half jaar bij een Spaanse boer tot we een geschikt stuk land vonden met een paar ruïnes erop. Daar woonden we nog 5 jaar in de bouwkeet terwijl we het huis herbouwden. Alleen voor het weer overeind zetten van de natuurstenen muren en het maken van de tussenvloeren zochten we de hulp van een metselaar. Al het andere werk hebben we met zijn tweeën gedaan. Nou ja, gedaan, we zijn eigenlijk nog steeds bezig. Waarschijnlijk komt het nooit helemaal af, maar dat geeft niet. Eigenhandig legden we het dak, de vloerverwarming en de vloertegels, we installeerden elektra en water, tegelden, stuckten, knapten antieke balken, ramen en deuren op en plaatsten hang- en sluitwerk. We bouwden een keuken en een badkamer. Onze stroom komt van zonnepanelen, warm water ook. Stoken doen we met hout uit eigen bos. Klinkt daar wat opschepperigs in door? Goed gehoord, we zijn apetrots op al het werk dat we verzet hebben en dat we vaak voor het eerst deden. Weliswaar zijn we beiden handig, maar toch, een heel huis is niet niks. En geen cosmetische schrootjes en gipsplaatjes hier. Alles degelijk en massief.

Omdat een gat graven in deze grond met de hand niet te doen is, kocht ik eerst een kleine en later een grotere graafmachine, waarmee ik uiteindelijk ook voor anderen ging werken en zo in ons onderhoud voorzag. Mijn vriendin kookt en maakt schoon in een soort jeugdherberg in de zomermaanden. Sinds de crisis is het allemaal wat minder, maar gelukkig eten we vooral wild, dat we van de jagers krijgen en groente uit eigen tuin. We verkochten een deel van het land, waarmee we alle schulden afbetaalden, zodat onze vaste lasten minimaal zijn. We houden honden, katten en ezels. Een week per jaar ook kleinkinderen. Het kippenhok is al een jaar of acht in aanbouw, maar deze winter gaat dat ook goedkomen. Moet mijn hernia nog even temmen. Ondertussen leven we als God in Spanje. En zo af en toe, in het zonnetje met een koud biertje, vind ik dat ik het al met al best slim gedaan heb.

The post Slim (5) appeared first on Beterleesvoer.nl.