Dieta kapuściana przez wiele osób była wskazywana jako tak, która pozwala szybko utracić tkankę tłuszczową. Zakłada ona jedzenia dużej ilości warzyw w postaci zup, których głównym składnikiem będzie nie co innego jak kapusta.

Dekadę temu ta dieta miała swoje pięć minut. Sama dieta nie trwa długo, bo 7 dni, a jej podstawowym składnikiem jest kapusta – może być biała lub włoska, a niekiedy przepisy wskazują również kapustę kiszoną. Dieta ta pozwala na zrzucenie ok 5 kg w ciągu jednego miesiąca, jednak utrata wagi jest zależna od indywidualnych predyspozycji oraz tego czy będziemy się trzymali stricte przepisów. Podstawowa sprawa w tej diecie to zupa kapuściana, którą jemy codziennie. Przepis jest dość prosty. Potrzebujemy główkę kapusty, 5 cebul, 2 zielone papryki, seler naciowy, 5 świeżych pomidorów oraz przyprawy do smaku: pieprz, chilli jak ktoś lubi, może być również czosnek (nie dodajemy soli). Warzywa kroimy w kostkę, wcześniej pomidory należy sparzyć i obrać ze skórki. Pokrojone warzywa (prócz cebuli) smażymy na niewielkiej ilości oleju, aż staną się miękkie. Pod koniec smażenia dodajemy cebulę. Do garnka wlewamy wodę i gotujemy w niej warzywa wcześniej smażone na patelni. Na samym końcu dodajemy przyprawy (przypominamy, że nie dodajemy soli).

Jakie są plusy oraz minusy owej diety? Plusem na pewno jest to, że trwa krótko. Jest łatwa w przygotowaniu oraz niedroga. Nie angażuje nas za mocno, ponieważ składniki diety są mocno ograniczone, a w większości jemy surowe warzywa. Minusów niestety jest więcej. Po pierwsze dieta jest dość monotonna. Nie jest ona odpowiednio zbilansowana, utrudnia wchłanianie witamin oraz może powodować bóle głowy czy rozdrażnienie. Dieta co prawda pozwala zrzucić kilka kilogramów, ale dalszym efektem może być tzw. efekt jo-jo. W diecie mamy deficyt takich składników jak żelazo, wapń, magnez – dlaczego? Ponieważ spożywamy bardzo mało mięsa, nabiału oraz produktów węglowodanowych. No i na koniec kapusta po prostu nie każdemu smakuje. Jakie składniki są dozwolone w diecie kapuścianej? Oczywiście warzywa, z kapustą na czele, owoce, ziemniaki, odtłuszczone mleko, mięso w postaci piersi z kurczaka lub wołowiny, może być chuda ryba, brązowy ryż. Do picia dużo soków, wody mineralnej i od czasu do czasu herbata. Nie używamy soli, nie jemy bananów, nie jemy grochu, kukurydzy czy fasoli.

Swego czasu niezwykle popularna dieta Kwaśniewskiego, którą stosował były prezydent (nazwa akurat nie pochodzi od jego nazwiska, ale od twórcy – Jana Kwaśniewskiego) święciła swoje tryumfy. Jej podstawowym składnikiem są produkty zawierające duże ilości tłuszczu oraz białka. Na czym dokładnie polega ta dieta?

Ideą tej diety jest zachowanie odpowiednich proporcji składników pokarmowych. Na 1 gram białka powinno przypadać 2,5 grama tłuszczu oraz niecały gram węglowodanów. Podstawą takiej diety są żółte sery, boczek, pasztet czy kiełbasa. Wskazane są tłuste zupy tworzone na wywarach mięsnych oraz drób gęsi i kaczki. Twórca diety sporządził ową dietę przy założeniu, że tłuszcze zwierzęce są dużo lepsze od roślinnych, dlatego tez codzienna dieta powinna zawierać takie składniki jak masło, smalec czy słoninę. Potrzebne będzie również tłuste mleko oraz śmietana i to w codziennych posiłkach. Dodatkowo dziennie powinno się spożywać przynajmniej 4 jaja. Spożycie warzy ograniczamy do niezbędnego minimum – maksymalnie 300 gram dziennie, jednak koniecznie trzeba wyeliminować cukry, słodycze, miód czy słodzone napoje. Owoce również nie są wskazane, a także wszelkiej maści dżemy czy konfitury. Należy również zrezygnować z pieczywa, ryżu, ziemniaków, kasz oraz makaronów, podobnie jak roślin strączkowych. Sól powoli należy ograniczać, aż w końcu będziemy w stanie całkowicie z niej zrezygnować.

Trzeba zaznaczyć, że w 2004 roku dieta Kwaśniewskiego została uznana za szkodliwą dla zdrowia, ponieważ zawiera ona duże ilości cholesterolu, retinolu oraz żelaza przy jednoczesnym małym dostarczania do organizmu wapnia, potasu, magnezu oraz witaminy C. Jakie jednak mamy plusy owej niezwykłej diety? Nasza masa tłuszczowa będzie szybko się redukowała, głównie dlatego że jest uboga w kalorie. Eliminacja węglowodanów również ma swoje efekty w postaci zrzuconych kilogramów. Plusem takiej diety u osób chorych na cukrzycę typu 2 będzie zmniejszenie zapotrzebowania na insulinę. Minusami diety będą: niedobór potasu oraz magnezu, co może prowadzić do zaburzeń rytmu serca. Zwiększone ryzyku podniesienia się cholesterolu, co może doprowadzić do chorób sercowo-naczyniowych oraz zaburzenia pracy przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do częstych biegunek. Oto są plusy oraz minusy diety Kwaśniewskiego. Czy będzie ona odpowiednia dla każdego – na pewno nie, jednak chcąc ją stosować dobrze jest wcześniej skontaktować się z dietetykiem.

Dieta wegańska ostatnio bije rekordy popularności wśród osób nie jadających mięsa. Czy różni się od diety wegetariańskiej oraz czy można uznać ją za dobrą i zdrową dla organizmu?

Dieta wegańska w odróżnieniu od wegetariańskiej prócz braku mięsa w przepisach, nie zawiera również jaj czy mleka – generalnie żadnych produktów od zwierzęcych. Jest wielu jej zwolenników jak i przeciwników. Ci pierwsi mówią, że białko zwierzęcę potrzebne w diecie człowieka może zostać zamienione w prosty sposób białkiem roślinnym. Ci drudzy, że nie jest to możliwe, a dodatkowo występuje problem z brakiem witaminy B12. Diety wegetariańskie to już powoli przeszłość, weganie teraz próbują przejąć pałeczkę, ale czy taka dieta jest zdrowa? Według Amerykańskiego Stowarzyszenia Dietetycznego diety zarówno wegetariańskie jak i wegańskie są zdrowe, pod warunkiem że są odpowiednio zbilansowane. Obie diety zaspakajają potrzeby organizmu na składniki odżywcze oraz zapobiegają powstawania niektórych chorób. Największymi korzyściami płynącymi z diety wegańskiej są: niższe ryzyko śmierci wywołanej chorobą niedokrwienną serca, mniejszym ryzykiem zachorowania na cukrzycę typu B, ograniczeniem otyłości, zmniejszonym ryzykiem chorób przewlekłych, niższym ciśnieniem krwi czy niższym poziomem cholesterolu. Takie skutki diety wegańskie są osiągalne dzięki zmniejszonemu spożyciu tłuszczów nasyconych oraz cholesterolu przy jednoczesny większym spożyciu warzyw oraz owoców, które są bogate w witaminy oraz związki bioaktywne.

Weganie mają to do siebie, że dużo większą uwagę poświęcają na znalezienie produktów żywności ekologicznej, które posiadają certyfikację BIO. Szukają produktów o wysokiej bioenergii oraz potraw, które są lekkostrawne jednocześnie będących wysoko przyswajalnymi dla organizmu. Weganie nie jedzą w przypadkowych miejscach, często ograniczając odżywki. Generalnie żyją zdrowiej, często nie zaniedbując aktywności fizycznej. Zwracanie uwagi na to czy dany produkt zawiera konserwanty, sztuczne barwniki czy sztuczne aromaty wychodzi weganom na zdrowie i to często widać gołym okiem. Weganie zwykle są ludźmi szczęśliwymi, uśmiechniętymi, ale czasem również nieco patrzącymi na innych z góry, no bo przecież oni poświęcają się, mają silną wolę, więc są lepsi.. Oczywiście tutaj sobie nieco żartujemy – można stwierdzić, że rezygnacja ze wszystkich produktów zwierzęcych wymaga ogromnego samo zaparcia i nieprzeciętnie silnej woli. Weganom można jedyni gratulować takich zachować i liczyć na to, że ich mała krucjata przeciwko krzywdzeniu zwierząt znajdzie jakieś uzasadnienie z otaczającym nas świecie.

Witamina C czyli inaczej kwas askorbinowy jest witaminą które człowiek nie syntezuje oraz nie ma zdolności do jej magazynowania. Jest to bardzo ważne, ponieważ jesteśmy w stanie jedynie dostarczać ją w pożywieniu.

Witamina C to suma kwasów askorbinowego oraz dehydroaskorbinowego i odgrywa bardzo ważną rolę w organizmie człowieka. Bierze ona udział w wielu procesach, dlatego tak ważne jest jej odpowiednia suplementacja. Bierze udział między innymi w syntezie kolagenu oraz hormonów steroidowych oraz karnityny (wpływa to na szybsze gojenie się ran oraz zrastanie się kości). Poza tym bierze udział w przemianie aminokwasów, w metabolizmie tłuszczów, cholesterolu i kwasów żółciowych, w niszczeniu rodnika tlenowego, w działaniu ochronnym wobec witaminy E oraz we wchłanianiu niehemowego żelaza oraz gromadzeniu jego w szpiku kostnym, a także śledzionie oraz wątrobie (zapobiega to niedokrwistości). Najwięcej witaminy C znajdziemy w papryce. Jeżeli chodzi o samą witaminę C to w jednej papryce znajdziemy tyle witaminy ile znajduje się w sześciu cytrynach. Znajdziemy ją także w pomarańczach, papai, jarmużu gotowanym, brukselce, czarnej porzeczce, kiwi, truskawkach, białej kapuście, mandarynkach, pomidorach oraz oczywiście w cytrynie (akurat ze wszystkich wymienionych produktów cytryna ma praktycznie najmniej witaminy C).

Jakie są objawy niedoboru tej niezwykle ważnej witaminy? Objawy niedoboru są różne w zależności od ilości dostarczonej do organizmu oraz indywidualnych predyspozycji organizmu. Jednak najczęstszymi objawami braku są: zaburzenia w tworzeniu kolagenu, niedokrwistość, zmniejszona odporność na infekcje, ogólne osłabienie organizmu, zmęczenie, bóle mięśni, osłabienie naczyń włosowatych oraz możliwość wystąpienia krwawych wybroczyn, a także zaburzenia w przemianie kwasów tłuszczowych i cholesterolu. Jak z każda witaminą, z witaminą C również nie można przesadzić. Zbyt duża jej ilość w organizmie powoduje zwiększenie wydalania szczawianów oraz sprzyja powstawaniu kamieni nerkowych. Mogą również wystąpić biegunki. Bezpiecznie jest przyjmowanie dawki nie przekraczającej 1000 mg dziennie, jednak badania wskazują iż przy 3000 również nie powinno się nic dziać – pamiętać jednak należy iż każdy organizm jest inny i inaczej reaguje.

Witamina D to jedna z najważniejszych witamin przyswajalnych przez nasz organizm. Jest niezbędna do jego prawidłowego rozwoju. Po co jest ona nam potrzebna oraz jakie są objawy jej niedoboru? Wszystkie te informacje znajdziecie w naszym artykule.

Witamina D pełni szereg funkcji w naszym organizmie, jednak do najważniejszych należą trzy. Po pierwsze odpowiada za prawidłowy przebieg mineralizacji zębów oraz kości (ułatwia tworzenie związków wapnia oraz fosforu). Po drugie wpływa na regulację gospodarki wapniowo-fosforanowej (jest potrzebna do odpowiedniego wchłaniania fosforu oraz wapnia w jelicie cienkim). Po trzecie pomaga utrzymać odpowiednie stężenie wapnia i fosforu w surowicy, dzięki czemu zapobiega demineralizacji kości. Witamina D jest w szczególności ważna dla organizmu, który rośnie. Niedobory witaminy mogą powodować zmiany krzywicze w kościach niemowlaków oraz małych dzieci. Zbyt duża ilość witaminy D również nie jest wskazana ponieważ może powodować uwalnianie wapnia z kości, zwiększając tym samym jego stężenie we krwi, a to może doprowadzić do zwapnienia tkanek miękkich. Zbyt duża ilość wchłanianej witaminy D objawiaj się zmianami toksycznymi, między innymi osłabieniem mięśni, utratą apetytu, bólem stawów czy zmniejszeniem masy ciała. Należy pamiętać, że tylko cześć witaminy jest dostarczana do naszego organizmu wraz z pożywieniem. Duża ilość jest uwalniana w skórze pod wpływem działania promieni słonecznych UV. Jednak jeżeli chodzi o jedzenie to witaminę D znajdziemy w tłuszczach, mięsie, przetworach oraz rybach. Duża ilość witaminy D znajduje się w śledziu, łososiu, makreli wędzonej, ale również w margarynie.

Kiedy możemy się zorientować, że w naszym organizmie brakuje witaminy D? Objawy są różne, najpowszechniejsze to: bóle kości i pleców, wypadanie włosów, bóle mięśni, depresja oraz powolne gojenie ran. Reasumując witamina D pełni w naszym organizmie bardzo ważną rolę – wzmacnia nasz układ odpornościowy, a dzięki niej ciało jest w stanie walczyć z różnymi wirusami oraz bakteriami. Uzupełnianie braków w tej witaminie jest bardzo ważne. Polski Instytut Żywności i Żywienia zaleca aby niemowlęta spożywały od 10 do 20 mikrogramów witaminy, dzieci w przedziale wiekowym od roku do lat 9 – 10 do 15 mikrogramów, a młodzież oraz osoby po 60-tym roku życia między 5 a 10 mikrogramów witaminy.

Osoby, które same nie mogą sobie poradzić z różnymi dietami, nie wiedzą jak się do tego zabrać lub po prostu nie mają czasu na poszukiwania, zdobywanie wiedzy i przygotowywanie jadłospisów, powinni wybrać się do specjalisty, a wiec dietetyka. Jak się przygotować na pierwsze spotkanie?

Przed pierwszą wizytą u dietetyka warto spisać sobie na kartce co jedliśmy w ciągu ostatnich kilku dni. Nie muszą to być dnie jeden po drugim. Starczy jak będą dwa dni z tygodnia pracującego oraz jeden weekendowy. W szczególności weekendy mają znaczenie ponieważ wtedy zwykle jemy 3 pełne posiłki, ale również pozwalamy sobie na nieco więcej. Dobrze jest przygotować takie informacje jak: godziny spożywania posiłków, co posiłek zawierał oraz objętość posiłków i jak często jedliśmy. Wypisujemy nazwy produktów, jeżeli są pudełka to również firmę i masę posiłku. Jakie pytania zadaje dietetyk? Otóż pyta się o nasze nawyki żywieniowe, o to czy prowadzimy aktywność fizyczną oraz jak często, padają również pytania o przebyte choroby, zażywane leki, o to czy już stosowaliśmy diety oraz z jakim skutkiem. Po przeprowadzeniu takiej ankiety nastanie czas na pomiary antropometryczne. Dietetyk określi ilość kilogramów jaką należy zrzucić oraz ułoży dla nas odpowiednią dietę (nie od razu, zwykle trwa to dzień lub dwa). Dietetycy bardzo często są wyposażeni w specjalne maszyny do analizowania masy ciała z wykorzystaniem bioimpedancji elektrycznej (taka specjalna waga). Taki pomiar jest bezkoleśny oraz nieinwazyjny. Poza masą ciała dostarczy nam takich informacji jak ilość tkanki tłuszczowej, ilość tkanki mięśniowej oraz zawartość wody w organizmie.

Niektóre maszyny dietetyków wskażą nam również wiek metaboliczny, masę mineralną kości oraz wskaźnik tłuszczu wisceralnego. Co należy wiedzieć przed takim pomiarem? Otóż pomiar jest przeprowadzany na gołych stopach, więc należy odpowiednio się przygotować by nie było wstydu. Przeprowadzamy go na czczo (o ile to możliwe). Przed pomiarem nie spożywamy alkoholu, ani nie zażywamy żadnych innych używek. Przed pomiarem informujemy o zażytych lekach. Kobiety również powinny wskazać czy zażywają tabletki mające wpływ na cykl menstruacyjny. Jakie są koszta takiej wizyty? Wszystko zależy od miasta oraz czy dany dietetyk należy do sieciówki. Sieciówki zwykle są droższe. Niezrzeszeni dietetycy biorą zwykle między 80 a 120 zł za wizytę i 50 do 100 zł za ułożenie diety lub jej zmianę. Wizyty co najmniej raz na 2 tygodnie na początki, później raz w miesiącu.

Śniadanie to najważniejszy posiłek dnia, warto zadbać by był przy okazji zdrowy. Czasami w kilka minut możemy przygotować zdrowe i pożywne śniadanie, które da nam siły na pierwsze godziny dnia.

Śniadanie jako ten posiłek, który uchodzi za najważniejszy powinno odpowiadać za 30% całodniowej wartości kalorycznej. Jest to między 450 a 650 kcal, zależnie od zapotrzebowania dziennego – może być oczywiście więcej jeżeli mamy odpowiednio dobraną dietę. Warto wiedzieć, iż badania wskazują, że osoby które jedzą śniadania regularnie rzadziej chorują na cukrzyce, choroby serca oraz są szczuplejsze. Przejdźmy do meritum. Wybierając pieczywo należy sięgać po pieczywo pełnoziarniste lub graham. Jeżeli lubimy płatki to zbożowe z jęczmieniu lub owsiane będą najlepsze. Możemy także spożyć musli, które najlepiej będzie przygotować samodzielnie. Przepis jest bardzo prosty – starczy wymieszać płatki owsiane z orzechami i suszonymi owocami. Wszelkie produkty zbożowe to źródło węglowodanów złożonych, błonnika, ale również witaminy B. Jeżeli lubimy mleko, należy wybierać te które mają zawartość tłuszczu nie większą od 2%. Do śniadania warto sięgnąć po jogurt naturalny, kefir albo maślankę (oczywiście też naturalne). Do każdego śniadania powinny zostać włączone warzywa albo owoce. Warzywa podajemy w każdej formie, tak jak kto lubi. Owoce wybieramy świeże, z danego sezonu. Zimą można sięgnąć po owoce mrożone, które będą idealnym dodatkiem do jogurtu naturalnego.

Jeżeli lubimy wędliny to wybierajmy te najchudsze takie jak polędwica czy szynki drobiowe. Ryby również będą odpowiednie – dobry wybór to tuńczyk oraz inne tłusty ryby, posiadające dużo kwasów omega-3. Świetnym wyborem na śniadanie są również jaja. Ten produkt możemy przygotować na różne sposoby, jednak najlepiej bez smażenia tak by ograniczyć tłuszcze. Skoro o tłuszczach mowa, jakie najlepiej wybierać? Jeżeli mamy wybrać między masłem a margaryną to wybierzmy masło, jednak również należy je ograniczać. Wspomniane już orzechy będą również odpowiednie na śniadanie. Należy spożywać je z umiarem, ponieważ są dość kaloryczne, jednak dostarczają wielu cennych dla zdrowia wielo i jednonienasycownych kwasów tłuszczowych oraz składniki mineralne i witaminy tak potrzebne każdego dnia. Pamiętajmy, jedzenie śniadania warunkuje dobre nawyki żywieniowe, a produkty które wymieniliśmy powyżej będą idealnym rozpoczęciem dnia jeżeli będą spożywane w odpowiednich proporcjach i z głową. Omijajmy cukry oraz tłuszcze trans, które nie są dla nas zdrowe ani potrzebne. Cukry znajdziemy w owocach, które również w odpowiednich proporcjach będą dla nas świetnym rozpoczęciem dnia.

Wszelkiej maści kiszonki, czy to w postaci kiszonej kapusty czy kiszonych ogórków to niezwykła bomba witaminowa, ale również naturalny probiotyk, zawarty w bakteriach kwasu mlekowego.

Kiszonki są niezwykle zdrowe – zawierają kwas mlekowy, który powstaje w procesie fermentacji. Kwas mlekowy oczyszcza organizm oraz wzmacnia nasz system obronny, chroniąc nas w ten sposób przed chorobami. Najważniejsze jest to, że kwas mlekowy reguluje florę bakteryjną w naszych jelitach, wspomagając trawienie oraz zmniejszając poziom cholesterolu. Ważne również dla osób dbających o linię jest to, ze kiszonki są mniej kaloryczne od nieprzetworzonego jedzenia ponieważ, w trakcie procesu kiszenia zmniejsza się zawartość cukrów. Przechodząc do szczegółów warto widzieć, że kiszonki zawierają dużo pokładów witaminy B1, B2 oraz B3, które w odpowiedni sposób regulują nasz metabolizm, ułatwiając w ten sposób trawienie białek, węglowodanów oraz tłuszczów. Prócz wymienionych witaminy znajdziemy jeszcze witaminę C, A, K oraz E, a także magnez, fosfor, potas i wapń. Warto zauważyć, że sam sok z kiszonek jest równie wartościowy i posiada wszelkie witaminy co sama zawartość. Ważne jest również to, że kiszonki zawierają dużo soli, która w nadmiarze szkodzi, dlatego też samych kiszonek nie można jeść na kilogramy – jak to się mówi: co za dużo to nie zdrowo.

Najzdrowsze są też kiszonki, które zostały wykonane samodzielnie. Te, które są robione przemysłowo, zawierają niezdrowe dodatki i środki konserwujące. Poza tym w przypadku takich kiszonek proces fermentacji jest specjalnie przyspieszony a to wpływa na walory smakowe, które są bogatsze jeżeli przebiega on w sposób naturalny. Jeżeli nie mamy czasu na robienie własnych przetworów to najlepiej kupować kiszonki od zaufanych dostawców, na rynku czy w sklepach firmowych, omijając przy tym supermarkety szerokim łukiem. Co warto kisić prócz kapusty oraz ogórków? Otóż można kisić buraki, kalafiora, białą rzodkiew, marchew, czosnek, botwinkę, paprykę oraz owoce takie jak śliwki, jabłka, gruszki czy oliwki. Należy pamiętać by produkty były świeże oraz dojrzałe. Większość produktów kisi się w szczególności łatwo – wystarczy warzywa zalać solanką. Odpowiednim naczyniem będzie słoik lub kamionka. Kapusty nie zalewamy – najpierw ją szatkujemy, potem solimy, dobrze ugniatamy i czekamy aż puści soki. Możemy jeszcze dodać koper, czosnek, cebulę, w sumie kto co lubi. Reasumując, kiszonki są niezwykle wartościowym pożywieniem, jednak nie należy spożywać ich w zbyt dużych ilościach ze względu na sól w nich się znajdującą. Świetnie działają na nasze jelita i są bardzo, ale to bardzo zdrowe (pod warunkiem, że są kupowane z dobre źródła lub robione przez nas samych).

Zdrowe odżywianie nie jest mocną stroną większości ludzi. Nie jest to łatwe, trzeba mieć dużo cierpliwości i naprawdę bardzo, ale to bardzo silną wolę. Po co to wszystko? Jaki jest sens zdrowego odżywiania?

Nie od dzisiaj wiadomo, że podstawią dobrego żywienia jest odpowiednia dieta. Odpowiednio zbilansowane posiłki pozwalają uniknąć wielu chorób, które niekiedy rozwijają się przez wiele lata i ich początki nie objawiają się żadnymi skutkami. Zła diet prowadzi najczęściej do chorób układu krążenia, nadciśnienia tętniczego, kamicy żółciowej, niedokrwistości z niedoboru żelaza, osteoporozy, otyłości oraz niektórych chorób nowotworowych. Otyłość (bo to tego prowadzi złe odżywianie) może być również przyczyną złego samopoczucia, problemów ruchowych, osłabienia koncentracji, przewlekłego zmęczenia czy problemów z dopasowaniem ubrań. Skutki niby prozaiczne, ale naprawdę uprzykrzające życie. Podstawą leczenia wielu chorób jest odpowiednie żywienie. Lekarz przypisując odpowiednią dietę chce wspomóc działanie leków przypisanych pacjentowi. Zdrowe odżywianie wpłynie na lepszą pracę mózgu, dzięki kwasom omega-3 znajdującym się tłustych rybach, olejach roślinnych czy orzechach. Niedobór tych kwasów będzie prowadził do nadpobudliwości, a czasem nawet do depresji. Dbając o dietę nie będziemy mieli problemów z gazami i zaparciami. Nasze jelita odpoczną i będą pracowały komfortowo.

Prawidłowa dieta plus regularne ćwiczenia doprowadzą do tego, że nasze samopoczucie będzie idealne, a my będziemy odporniejsi na stres. Do tego organizm będzie miał więcej energii, będzie pracował wydajniej i efektywniej. Poza tym osoby zdrowe i wysportowane są pewniejsze siebie i dużo łatwiej jest im przekraczać granice. Zdrowe jedzenie to również zdrowy wygląd – zdrowsza skóra, mniej zmarszczek, wyprysków oraz wągrów. Chyba jednym z najważniejszych „objawów” zdrowego odżywiania jest zwiększona odporność na choroby. W naszych jelitach znajduje się ponad 100 trylionów bakterii. Dbałość o jelita wpływa na cały nasz ekosystem, mówiąc kolokwialnie jeżeli bakterie w jelitach będą się czuły dobrze, to również i my będziemy w świetnym zdrowiu. Należy pamiętać o jedzeniu kiszonek oraz błonnika i o unikaniu cukru. Na koniec należy wspomnieć o uczuciu lekkości. Tak jest – zdrowa dieta nastawia nas pozytywnie do każdego dnia, pozbycie się zgagi oraz regularne wypróżnianie pozwoli na spokojne i szczęśliwe życie.

Kiedy już podejmiemy decyzję, ze na pewno od teraz przechodzimy na dietę pozostaje jeszcze jedno, ale bardzo ważne pytanie. Którą dietę wybrać? Żeby podjąć decyzję w sposób racjonalny trzeba by się zorientować jakie są podstawowe rodzaje diet.

Zacznijmy od diet eliminacyjnych, których przykładem są diety bezglutenowe czy niskowęglowodanowe. Ten rodzaj diety (jak wskazuje nazwa) polegają na wykluczeniu z posiłków jednego lub większej ilości składników pokarmowych. Przykładowo w diecie bezglutenowej wykluczamy wszystko co zawiera gluten. Trzeba pamiętać, że tego typu diety nie zawsze są bezpieczne i nie są przeznaczone dla osób zdrowych, ponieważ w takim przypadku może wystąpić deficyt potrzebnych dla organizmu mikroelementów czy witamin. Dieta bezglutenowa jest przeznaczona raczej dla osób z alergią lub nietolerujących glutenu. Innym rodzajem diety jest dieta monoskładnikowa, zwana również dietą oczyszczającą. Polega ona na przyjmowaniu przez krótki czas tylko jednego typu pokarmu. Takie diety są bardzo niebezpieczne dla organizmu i mogą doprowadzić do poważnych niedoborów składników odżywczych. Dieta powinna być odpowiednio zbilansowana, zawierając wszystkie mikro i makroskładniki. Przykładem diety moniskładnikowej jest dieta kapuściana. Dieta białkowa, która swego czasu biła rekordy popularności w postaci tzw. diety Dukana. Ten rodzaj diety polega na zwiększeniu przyjmowania białka do organizmu oraz drastyczne, a nawet całkowite wyeliminowanie węglowodanów. Taka dieta bardzo szybko prowadzi do zredukowania tkanki tłuszczowej, ale jest niebezpieczna dla organizmu – może prowadzić do zaburzenia równowagi organizmu poprzez ogromne obciążenie nerek oraz wątroby. Dieta Dukana prowadzi również do zredukowania wydalania stolca oraz wielu innych powikłań.

Kolejny rodzaj diety to dieta wysokotłuszczowa. Znana wszystkim dieta Kwaśniewskiego polegająca na jedzeniu golonki. Ten rodzaj diety jest dość popularny, jego głównym celem jest przyjmowanie dużych ilości tłuszczów w każdym posiłku. Takie działanie ma doprowadzić do ketozy, czego efektem jest utrata masy ciała. Takie diety również nie są uznawane za bezpieczne. Kolejne rodzaje diet to diety rozdzielne, które opierają się na rozdzielaniu, a dokładniej nie łączeniu ze sobą poszczególnych składników żywieniowych. Na przykład nie łączymy węglowodanów i białek. Chodzi oczywiście o nie łączenie takich składników w jednym posiłku. Taka dieta jest bezpieczna ponieważ przy odpowiednim jej rozpisaniu do organizmu są dostarczane wszystkie niezbędne składniki odżywcze. Na koniec zostawiliśmy diety niskoenergetyczne, a więc takie które polegają na dostarczania organizmowi mniejszej ilości energii niż wynosi zapotrzebowanie. Takie stosowanie diety doprowadza do powolnego gubienia tkanki tłuszczowej, dlatego wielu dietetyków wybiera właśnie takie diety dla swoich podopiecznych. Ta dieta dostarcza wszystkich składników w odpowiednich ilościach i o odpowiednim zapotrzebowaniu. Ze wszystkich wymienionych dzisiaj diet, ta jest najbezpieczniejsza.