Angielska nazwa: tularemia

Tularemia jest zakaźną chorobą odzwierzęcą. Człowiek może się zarazić przez kontakt z tkankami zakażonych zwierząt (zwłaszcza zajęcy), a także może być zarażony przez ugryzienia niektórych owadów, jak np. kleszcze, pchły, wszy. Inne możliwe sposoby zakażenia to: jedzenia zakażonego, niegotowanego (lub niedogotowanego) mięsa, picie skażonej wody, wdychanie zarazków zawieszonych w powietrzu. Tularemia występuje głównie w Europie, Rosji, Japonii i w Stanach Zjednoczonych.

Objawy Tularemii
Czas wylęgania choroby wynosi od 1 do 10 dni, zazwyczaj 2 do 4. Zakażenie ludzi może być bezobjawowe, lecz często dochodzi do powstania zmiany pierwotnej (niewielkiego uniesienia skóry) na dłoniach, zwłaszcza na palcach, lub w obrębie oka. Choroba może mieć także postać rozsianą, zajmować wiele narządów. Jeśli wystąpią objawy, zaczynają się zazwyczaj nagłą gorączka, dreszczami, bólem głowy, nudnościami. Wraz z postępem choroby zmiany skórne pękają.

Leczenie Tularemii
Obecnie istnieją skuteczne leki. Powinny być one podawane na początku choroby, wtedy chory ma największe szanse na pełny powrót do zdrowia. Podróżni powinni wystrzegać się potencjalne zakażonych zwierząt, owadów i unikać picia nieoczyszczonej wody.

Artykuł Tularemia pochodzi z serwisu Bakterie.

Angielska nazwa: dengue

Opis choroby
Denga jest chorobą wirusową przenoszoną głównie przez samice komarów z rodzaju Aedes. Są one obecne zarówno w terenach miejskich jak i wiejskich, zwłaszcza w porze deszczowej. Denga jest stale rosnącym problemem w wielu częściach świata. Szacuje się, że rocznie na dengę zapadają dziesiątki milionów ludzi. Rejony zagrożone to tropikalne tereny Afryki, obu Ameryk, Azji, Karaiby a także wyspy Pacyfiku.

Objawy dengi
U zarażonych osób choroba rozpoczyna się zazwyczaj nagłą wysoką gorączką, bólem głowy, nasilonymi bólami niemal całego ciała. Objawy te występują zazwyczaj 5 do 8 dni od ugryzienia zakażonego komara. Wysypka podobna do odry pojawiająca się około 3 dnia choroby pozwala odróżnić dengę od innych chorób tropikalnych. W większości przypadków choroba ustępuje w przeciągu tygodnia, lecz osłabienie może trwać kilka tygodni a nawet miesięcy. Do ciężkiej postaci choroby dochodzi, kiedy osoba wcześniej zakażona jednym z typów wirusa (występują cztery typy) ulegnie jednoczesnemu zakażeniu innym (na szczęście zdarza się to rzadko). Jest to tzw. denga krwotoczna, przebiegająca z wysoką gorączką, bólami brzucha i wymiotami. Wiele z nieleczonych ciężkich przypadków może prowadzić do samoistnych krwotoków, wstrząsu i zgonu. Chociaż postać ta dotyczy prawie wyłącznie miejscowej ludności, odnotowano również pojedyncze przypadki wśród turystów.

Profilaktyka
Ponieważ nie ma szczepionki przeciw dendze, podczas pobytu na terenach zagrożonych podstawowe znaczenie ma ochrona przed komarami. Wiele osób rutynowo zabezpiecza się przed komarami od zmierzchu do świtu mając na uwadze również inne choroby. Komary z rodzaju Aedes, które są głównymi nosicielami dengi, w odróżnieniu od innych są aktywne głównie podczas dnia, zwłaszcza wczesnym rankiem i późnym popołudniem. Są one często spotykane również na terenach miejskich, gdzie lęgną się w sztucznie wytworzonych przez człowieka nawet niewielkich zbiornikach wodnych. Podróżni przebywający na zagrożonych rejonach powinni praktycznie przez całą dobę unikać kontaktu z komarami, stosując repelenty, moskitiery itp.

Artykuł Denga pochodzi z serwisu Bakterie.

Angielska nazwa: African sleeping sickness, African trypanosomiasis.

Ogólnie o chorobie
Śpiączka afrykańska jest chorobą zakaźną występującą w tropikalnych rejonach Afryki, przenoszoną przez muchę tse-tse. Pasożytem odpowiedzialnym za chorobę są świdrowce – gatunek Trypanosoma brucei. Rozróżnia się dwie postaci choroby. Postać ostra, inaczej rodezyjska, występuje we wschodniej części Centralnej Afryki, natomiast postać przewlekła, zwana gambijską, dominuje w części zachodniej. Muchy tse-tse przenoszące świdrowca rodezyjskiego żyją na rozległych terenach o niskim zaludnieniu. Te, które są nosicielami drugiej postaci żyją z kolei wzdłuż zalesionych brzegów rzek, bądź w miejscach o podobnej wilgotności. Miejsca, gdzie odnotowuje się szczególnie dużo zachorowań to tereny, na których ludzie przekraczają rzeki, bądź intensywnie korzystają z ich wód. Jak już wspomniano, ludzi zakaża przez ugryzienie mucha tse-tse. Świdrowce przedostają się do krwi wraz z śliną owada.

Objawy śpiączki afrykańskiej
Objawy postaci ostrej rozpoczynają się dwa tygodnie od zakażenia. W miejscu ugryzienia pojawia się miejscowy odczyn zapalny (tzw. szankier). Pojawia się gorączka, potem wysypka, miejscami skóra jest obrzęknięta i bolesna, powiększeniu ulegają węzły chłonne, wreszcie dochodzi do niedokrwistości (anemii). Po pewnym czasie chory staje się otępiały, pojawiają się drżenia kończyn, brak apetytu. Mowa jest zaburzona, nasila się zmęczenie. Czas snu stopniowo się wydłuża, tak że w końcu dochodzi do trwałej śpiączki, część chorych umiera. Postać przewlekła rozpoczyna się od 6 miesięcy do kilku lat od ukąszenia muchy tse-tse i postępuje bardzo wolno. Nieleczona śpiączka afrykańska najczęściej prowadzi do śmierci.

Leczenie
Stosowane leki są bardzo toksyczne i powinny być stosowane bardzo ostrożnie. Niemniej jeśli właściwe leczenie zostało wdrożone wcześnie, rokowanie jest dobre. W przeciwnym przypadku może dojść do nieodwracalnych zmian w mózgu i do zgonu. Bardzo ważne jest aby w rejonach, gdzie śpiączka jest częsta wystrzegać się much tse-tse. Co prawda istnieją pewne profilaktyczne leki, ale są one bardzo toksyczne i powinny być stosowane tylko w ostateczności, w grupach szczególnie wysokiego ryzyka.

Artykuł Śpiączka afrykańska pochodzi z serwisu Bakterie.

Inne nazwy: choroba loa loa, obrzęk kalabryjski
Angielska nazwa: loiasis

Ogólne informacje
Loaoza jest chorobą wywoływaną przez pasożyta loa loa należącego do nitkowców (Filarioidea). Cechą charakterystyczną jest występowanie miejscowych obrzęków, co jest związane z migracją pasożytów do tkanki podskórnej. Pasożyt może również umiejscawiać się w oku, pod spojówką. Obrzęki mają zazwyczaj kilkanaście centymetrów średnicy. Mogą one być poprzedzone świądem i bólem W niektórych przypadkach dochodzi do reakcji alergicznej, która może się objawiać pokrzywką (nieraz bardzo nasiloną), gorączką, obrzękiem naczynioruchowym i eozynofilią (występowanie we krwi dużych ilości granulocytów zasadochłonnych). Dotyczy to zwłaszcza podróżnych rasy kaukazkiej (np. europejczycy) odwiedzający rejony zagrożone. U mniej niż 20 procent chorych dochodzi do uszkodzenia serca lub nerek

Rejony zagrożone chorbą loa loa
Loaoza jest szeroko rozpowszechniona i występuje endemicznie w tropikalnych (równikowych) rejonach środkowej i zachodniej Afryki. W dorzeczu rzeki Kongo w niektórych wioskach aż 90% jest zarażonych.

Drogi rozprzestrzeniania Loaozy
Ludzie zawierający w swej krwi mikrofirarie są głównym rezerwuarem loaozy. Następnym ogniwem są muchy z rodzaju Chrysops, które lęgną się na ciepłych, wilgotnych terenach i gryząc człowieka pobierają wraz z krwią mikrofilarie. W ciele owada przekształcają się w ciągu 10 do 12 dni w postaci larwalne i przekazywane są przy ugryzieniu do krwi człowieka.

Objawy choroby Loaoza
Objawy choroby pojawiają się dopiero po kilku latach od ugryzienia przez zakażoną muchę, chociaż opisano przypadki rozwoju choroby już po czterech miesiącach. Mikrofilarie pojawiają się we krwi obwodowej po 4 do 6 miesiącach od zarażenia i mogą w niej pozostawać do 17 lat

Odporność na zakażenie
Nie wykazano do tej pory odporności na loaozę po zakażeniu, dlatego u jednej osoby zakażenie może wystąpić wielokrotnie.

Zasady profilaktyki
Zaleca się unikania kontaktu z owadami – używanie repelentów, osłanianie maksymalnie dużej powierzchni ciała, przebywanie (zwłaszcza spanie) w dobrze osłoniętych pomieszczeniach Nutman i współautorzy zalecają profilaktyczne stosowanie dietykarbamazyny, jako jedynego środka zapobiegającego loaozie (N Engl J Med. 1988; 319:752-6). Proponowana dawka to 300 mg raz na tydzień

Leczenie Loaozy
Dietylkarbamazyna już od 40 lat jest głównym lekiem przeciw filariozom, udowodniono jej bardzo wysoką skuteczność w leczeniu loaozy. Dawka terapeutyczna to 2 mg/kg masy ciała trzy razy dziennie po posiłku przez 14 dni. Leczenie to zabija zrówno mikrofilarie jak i formy dojrzałe. Na początku leczenia częste są reakcje alergiczne, które powinny być opanowane podawaniem leków przeciwhistaminowych i prednizonu (pierwsze 4 dni).

Artykuł Loaloza pochodzi z serwisu Bakterie.

Angielska nazwa: trachoma

Jaglica jest główną przyczyną ślepoty na świecie, zwłaszcza w basenie Morza Śródziemnego i na dalekim Wschodzie. Przenoszona jest przez bezpośredni kontakt, wywołujące ją chlamydie dostają się do oka za pośrednictwem rąk, zanieczyszczonych ręczników, kosmetyków, itp. Również owady mogą odgrywać pewną rolę w łańcuchu chorobowym.

Objawy jaglicy
Okres wylęgania choroby wynosi około 7 dni, pierwsze objawy związane są z zapaleniem spojówek, jak zaczerwienienie, swędzenie, światłowstręt i niewielka ilość wydzieliny. Po pewnym czasie dochodzi do bliznowacenia, co może doprowadzić do upośledzenia widzenia a nawet do ślepoty.

Leczenie jaglicy
Leczenie polega głównie na podawaniu doustnych antybiotyków, zniekształcenia powiek mogą być leczone chirurgicznie. Ważne jest, aby oczy utrzymywać w należytej czystości, nie stosować do ich pielęgnacji zanieczyszczonych materiałów, nie należy pocierać oka. Podstawowe znaczenie ma przestrzeganie choćby podstawowych zasad higieny osobistej, w tym dokładne i częste mycie rąk.

Artykuł Jaglica pochodzi z serwisu Bakterie.

Angielska nazwa: Lassa fever
Gorączka Lassa jest niedawno opisaną chorobą wirusową, występującą w regionach tropikalnych, zwłaszcza w Afryce Zachodniej. Odnotowano epidemie w Nigerii, Sierra Leone i w Zairze. W chwili obecnej choroba ta jest znaczącym problemem ze względu na dużą zakaźność a także ciężki, nieraz śmiertelny przebieg. W niektórych szpitalach choroba wywoływała gwałtowne epidemie. Wirus wywołujący zakażenie został odnaleziony w ciele niektórych gryzoni, lecz drogi szerzenia się choroby ciągle nie są bliżej poznane. Wirus jest obecny we wszystkich płynach ustrojowych osób zakażonych, ponadto występuje w ich moczu nawet przez kilka tygodni od wyzdrowienia.

Objawy gorączki lassa
Okres wylęgania choroby wynosi od 7 do 21 dni, po tym czasie pojawia się wysoka gorączka, wymioty, kaszel i ogólne osłabienie trwające kilka dni. Jeśli u podróżnego wystąpi wysoka gorączka w ciągu 21 dni od powrotu z zachodniej części Afryki, powinien on zgłosić się do lekarza, który zleci odpowiednie badania w kierunku gorączki Lassa (bądź odpowiednio skieruje chorego). Ponieważ gorączka Lassa jest bardzo zakaźna a drogi jej szerzenia nie są poznane, każdy chory powinien być jak najszybciej odizolowany.

Leczenie gorączki lassa
Na razie leczenie choroby jest jedynie objawowe (zwalcza się poszczególne objawy, np. gorączkę), a także wspomagające (zapewniające choremu maksymalny komfort). Konieczna jest izolacja.

Artykuł Gorączka lassa pochodzi z serwisu Bakterie.

Angielska nazwa: Lyme disease

Ogólny opis
Borelioza z Lyme jest chorobą zakaźną wywoływaną przez krętki Borrelia burgdorferi. Przenoszona jest przez kleszcze, w Europie gatunek Ixodes ricinus. Szczyt zachorować przypada na okres kwiecień – maj, nieco mniejszy wrzesień – październik. Aby doszło do zakażenia kleszcz musi pozostać przyczepiony do skóry przynajmniej 24 – 48 godzin. Borreliozą nie można zarazić się od innego człowieka bądź zwierząt. Jest to dość częsta choroba w Polsce.

Objawy Boreliozy z Lyme
Klasycznie przebieg choroby dzieli się na trzy etapy. W pierwszym obok objawów nieswoistych, jak stany podgorączkowe, osłabienie, inne objawy grypo podobne, występuje objaw najbardziej charakterystyczny – rumień migrujący. Ma on wygląd czerwonej plamy, rozchodzącej się od miejsca ukąszenia kleszcza (nieraz widać jeszcze przyczepionego pasożyta). Po pewnym czasie zmiana blednie w środku i przybiera charakterystyczny wygląd rumienia obrączkowatego. Ważne jest, aby rozpocząć leczenie na tym etapie, dzięki czemu zapobiega się zmianom nieodwracalnym.

Drugi etap jest już mniej swoisty, lecz znacznie groźniejszy. Obok wymienionych już objawów typowych dla grypy, dochodzą bóle stawowo-mięśniowe, zaburzenia przewodnictwa w mięśniu sercowym, czasem objawy neurologiczne. Zmiany stawowe czasem są nieodwracalne. Trzeci okres występuje często po wielu miesiącach od zakażenia i nie dotyczy wszystkich chorych. Obok objawów neurologicznych może dojść do zajęcia (przeważnie dużych) stawów, u niektórych chorych występuje zanikowe zapalenie skóry. O ile w pierwszym okresie rozpoznanie choroby jest stosunkowo łatwe (rumień migrujący) o tyle stadia późniejsze nastręczają dużych trudności diagnostycznych i wymagają zaawansowanych badań laboratoryjnych. Dlatego ważne jest, aby wspomnieć lekarzowi o zauważonym rumieniu, zwłaszcza gdy chory zasięga porady już po ustąpieniu zmiany.

Należy wspomnieć, że zdarzają się również przypadki bezobjawowe.

Zapobieganie boreliozie
Zapobieganie zakażeniu polega głównie na unikaniu kontaktu z kleszczami – podczas spacerów leśnych należy osłaniać maksymalnie dużą powierzchnię ciała, warto stosować repelenty. Po powrocie ze spaceru należy dokładnie obejrzeć całe ciało i właściwie usunąć wszystkie kleszcze. Cenna wskazówka – kleszcze NIGDY nie zarażają borreliozą przed upływem 24 godzin od przyczepienia się do ciała.

Leczenie boreliozy
Krętki wywołujące chorobę są wrażliwe na wiele antybiotyków i jest łatwe, o ile choroba jest w pierwszym stadium. Skuteczna jest penicylina, niektórzy zalecają doksycyklinę. Dobre wyniki uzyskaniu po stosowaniu azytromycyny (SumamedR). Leczenie penicyliną i doksycykliną w pierwszym stadium powinno trwać 10 – 30 dni. Leczenie w późniejszych stadiach jest skomplikowane i wymaga nadzoru specjalistów.

Szczepionka
Szczepionka przeciw boreliozie z Lyme powstała niedawno. W Stanach Zjednoczonych została dopuszczona do handlu w grudniu 1998. Szczepionka ta, o nazwie LYMErixR firmy SmithKline Beecham, na razie nie jest dostępna na polskim rynku, lecz niebawem powinna się pojawić. Badania kliniczne wykazały, że w przypadkach objawowych boreliozy z Lyme szczepionka jest skuteczna w 50 % po otrzymaniu dwóch dawek, natomiast w 78 % po trzech dawkach.

Natomiast w przypadkach bezobjawowych choroby z Lyme, skuteczność wynosiła 100 %. Szczepionka powstała z wykorzystaniem metod inżynierii genetycznej, zawiera ona jeden z głównych antygenów krętków – OspA. Po jej wstrzyknięciu w organizmie dochodzi do powstawania swoistych przeciwciał. Mechanizm działania szczepionki LYMErixR jest wyjątkowy – powstałe przeciwciała nie wiążą krętków we krwi zakażonej osoby, lecz wnikają do ciała kleszcza i tam je zabijają, nim te zdołają wniknąć. Dlatego szczepionka ta jest skuteczna jedynie w zapobieganiu choroby, podawanie jej po zakażeniu jest bezcelowe.

Kto powinien się szczepić
W USA zalecana jest wszystkim osobom, w wieku 15 – 70 lat, które są stale bądź często narażone na kontakt z kleszczami zakażonymi boreliozą. Na razie trudno oszacować korzyści płynące ze szczepienia osób z grup niskiego ryzyka, które tylko okazjonalnie są narażone na kontakt z krętkami. Również osoby, które wcześniej chorowały na boreliozę mogą się szczepić w celu niedopuszczenia do ponownej infekcji.

Kto nie powinien się szczepić
Ponieważ opisywana szczepionka jest nowa, przeciwwskazania do jej stosowania nie zostały jasno sprecyzowane. Dotyczy to zwłaszcza u dzieci poniżej 15 roku życia i kobiet w ciąży – ze względu na skąpe dane kliniczne dotyczące tych grup, nie powinny być one (przynajmniej na razie) szczepione.

Kiedy się szczepić
Na pełny cykl szczepienia przeciw boreliozie składają się trzy dawki, podawane według schematu 0 – 1 – 12 (druga dawka 1 miesiąc po pierwszej, trzecia 12 miesięcy po pierwszej). Najlepiej rozpocząć szczepienie w lutym bądź marcu, tak aby druga dawka przypadała na okres przed szczytem zachorowań. Czas trwania ochrony przed zakażeniami nie został jeszcze oszacowany. Działania uboczne szczepionki Działania uboczne, występujące rzadko, są raczej łagodne. Może wystąpić zaczerwienienie i/lub obrzęk w miejscu wstrzyknięcia, a także gorączkę, bóle mięśni czy objawy podobne do grypy. Podobnie jak w przypadku innych szczepionek istnieje potencjalna (minimalna) możliwość wystąpienia poważnych powikłań. Dlatego w przypadku wystąpienia po szczepieniu jakichkolwiek poważnych reakcji, bądź nawet wszelkich wątpliwości należy bezzwłocznie wezwać lekarza. oszacować korzyści płynące ze szczepienia osób z grup niskiego ryzyka, które tylko okazjonalnie są narażone na kontakt z krętkami. Również osoby, które wcześniej chorowały na boreliozę mogą się szczepić w celu niedopuszczenia do ponownej infekcji.

Artykuł Borelioza z Lyme (choroba Lyme) pochodzi z serwisu Bakterie.

Angielska nazwa: japanese encephalitis

Ogólne informacje
Japońskie zapalenie mózgu jest chorobą wirusową przenoszoną przez komary z zakażonych zwierząt (zazwyczaj świń i ptaków brodzących) na człowieka. Ponieważ komary przenoszące chorobę wylęgają się głównie na podmokłych polach ryżowych i w zbiornikach wodnych, rejonami największego zagrożenia są rolnicze tereny w Azji (niemniej sporadycznie spotyka się ogniska zachorowań w rejonach miejskich). W Azji co roku odnotowuje się około 50 tysięcy zachorowań. Podróżni stanowią tylko niewielką liczbę chorych.

Objawy japońskiego zapalenia mózgu
W swej początkowej fazie japońskie zapalenie mózgu przypomina grypę: objawy to ból głowy, gorączka, objawy żołądkowo-jelitowe, dezorientacja i inne zaburzenia świadomości. W mniej więcej jednym przypadku na 200 chorobą postępuje w zapalenie mózgu, w którym śmiertelność lub trwałe kalectwo wynosi około 50 procent.

Leczenie japońskiego zapalenia mózgu
W chwili obecnej nie ma skutecznego leku ? nie można modyfikować przebiegu choroby, chory musi ją sam zwalczyć. Mimo to bardzo istotne jest leczenie wspomagające. Kobiety ciężarne powinny skonsultować swoją decyzję o wyjeździe do rejonów zagrożonych z lekarzem, zwłaszcza w sezonie największego nasilenia zakażeń, ponieważ zakażenie w pierwszych dwóch trymestrach wiąże się z ryzykiem wewnątrzmacicznego zakażenia (ryzyko wad wrodzonych) lub poronienia.

Rejony zagrożone japońskim zapaleniem mózgu
Japońskie zapalenie mózgu jest spotykane w trzech rejonach: § na Dalekim Wschodzie, wliczając Chiny, Japonię, Koreę, Makao, Hong Kong, południowo-wschodnią Rosję i Tajwan § subkontynent indyjski, wliczając Indie, Bangladesz, południowy Bhutan, południowy Nepal, Pakistan i Sri Lanka § południowo-wschodnia Azja: Mjanmar, Tajlandia, Cambodża, Laos, Wietnam, Malezja, Indonezja, Singapur, Brunei i Filipiny § Ponadto odnotowano przypadki na Guam. Zakażenia w większości rejonów Azji występują sezonowo. W ciepłych rejonach, jest to okres od wczesnej wiosny/lata do jesieni. W regionach tropikalnych szczyt zakażeń przypada na okres intensywnych opadów deszczu lub początki pory suchej (w zależności od regionu). Na pewnych terenach zakażenia zdarzają się przez cały rok w związku z nawadnianiem pól uprawnych.

Zasady profilaktyki japońskiego zapalenia mózgu
Dla każdego podróżnego podstawowe znaczenie mają środki ochrony osobistej przeciw ugryzieniom komarów. Należy pamiętać, że nawet szczepionka nie daje 100 procentowego zabezpieczenia. Ponadto japońskie zapalenie mózgu nie jest jedyną chorobą przenoszoną przez komary w Azji. Komary przenoszące chorobę żerują głównie w czasie chłodnych poranków i wieczorów, na zewnątrz budynków. Należy unikać w miarę możliwości spacerów w tych godzinach, względnie korzystne jest stosowanie repelentów. Najlepszym zabezpieczeniem jest przebywanie w klimatyzowanych, dobrze osłoniętych pomieszczeniach. Ponadto należy starać się osłonić maksymalnie dużo powierzchni ciała, używać skarpet, długich spodni, itd. W przypadku stosowania repelentów u dzieci należy zachować ostrożność – istnieje potencjalne ryzyko wystąpienia skutków ubocznych związanych z przedawkowaniem. Gdy planowany jest pobyt w rejonach rolniczych, warto zaopatrzyć się w moskitiery na łóżko i środki owadobójcze do zwalczania komarów wewnątrz budynków. Można użyć repelentów zawierających permetrynę do spryskania moskitiery lub ubrań.

Szczepienia przeciwko japońskiego zapaleniu mózgu
Szczepionka przeciw japońskiemu zapaleniu mózgu ma postać zastrzyku i jest zalecana wszystkim wybierającym się do Azji. Istnieje pewne ryzyko poważnych działań niepożądanych związanych ze szczepieniem a należy pamiętać, że ryzyko zakażenia podróżnych jest niewielkie. Ryzyko zakażenia w czasie pobytu trwającego krócej niż 30 dni w rejonach miejskich jest mniejsze niż 1 na milion. Do tej pory w Stanach Zjednoczonych odnotowano zaledwie 24 przypadki zachorowań wśród podróżnych w okresie 1978-1992. Ponadto tylko nieliczne rodzaje komarów są zdolne do przenoszenia japońskiego zapalenia mózgu, a spośród tych tylko niewielka ilość jest nosicielem (ok.1- 3%). Tym niemniej ponieważ choroba może być bardzo poważna należy rozważyć szczepienie w przypadku podróży do szczególnie zagrożonych terenów.

Artykuł Japońskie zapalenie mózgu pochodzi z serwisu Bakterie.

Angielska nazwa: polio

Informacje ogólne
Polio jest bardzo niebezpieczną chorobą wirusową. U części chorych dzieci i dorosłych dochodzi do trwałego kalectwa – paraliżu a nawet do śmierci. W ciężkich postaciach polio powoduje silne bóle mięśni i czasami powodują, że chory nie jest w stanie ruszać jedną bądź obiema nogami czy rękami a nawet uniemożliwiają oddychanie. Konieczne jest w takich skrajnych przypadkach użycie respiratora zastępującego własny oddech.

Objawy polio
W łagodnej postaci choroba może trwać zaledwie kilka dni i objawia się gorączką, bólem gardła, bólem brzucha i bólem głowy. Nie istnieją żadne leki przeciw polio. Ciężkość i czas trwania choroby są różne u różnych pacjentów. Większość pacjentów, u których doszło do porażeń w przebiegu choroby będzie miała różnego stopnia osłabienie siły w kończynach do końca życia. Wielu z nich pozostanie ciężkimi inwalidami. Rejony zagrożone Dzięki akcji szczepień nie odnotowuje się w Polsce nowych przypadków polio. Tymczasem co roku na całym świecie odnotowuje się tysiące nowych przypadków, zwłaszcza w Azji i w Afryce.

Profilaktyka polio
Szczepienie jest jedyną skuteczną metodą zapobiegania polio. Choroba rozprzestrzenia się przez bezpośredni kontakt z zakażoną osobą – wirus wnika przez błonę śluzową nosa i jamy ustnej, a także przez zanieczyszczone pożywienie. Dlatego w zapobieganiu obowiązują te same zasady higieny jak w przypadku innych chorób przenoszonych drogą pokarmową.

Szczepienie przeciwko polio
Obecnie stosuje się dwa rodzaje szczepionek przeciw polio: żywa szczepionka, w skrócie OPV (ang. oral polio vaccine); a także inaktywowana IPV (ang. injectable polio vaccine). Pierwszą podaje się doustnie, drugą w zastrzyku. Żywy wirus w szczepionce OPV jest w istocie bardzo osłabionym naturalnym wirusem, natomiast w drugiej szczepionce jest on wcześniej zabity. Szczepionka IPV jest wskazana u osób po 18 roku życia, które nie były wcześniej szczepione przeciw polio. Ponadto może być podawana osobom, u których przeciwwskazana jest szczepionka OPV. W Polsce w ramach kalendarzu szczepień szczepi się szczepionką OPV, o ile nie ma przeciwwskazań. Szczepionka przeciw polio jest skuteczna co najmniej w 90%, po przebyciu pełnej serii szczepień. Minimalna ilość stanowiąca zabezpieczenie to 4 dawki.

Artykuł Wirus polio pochodzi z serwisu Bakterie.

Nazwa angielska: anthrax

Ogólne informacje
Wąglik jest ciężką chorobą bydła, owiec, koni, kóz i świń okazjonalnie przenoszoną na człowieka przez kontakt z tymi zwierzętami lub produktami pochodzenia zwierzęcego. Ludzie zarażają się wąglikiem przez bezpośredni kontakt skóry (postać skórna), przez wdychanie zakaźnych przetrwalników (oddechowa lub płucna postać), lub przez jedzenie skażonego niegotowanego lub niewłaściwie gotowanego mięsa (forma jelitowa). Bakterią powodująca zakażenie jest Bacillus anthracis, która u człowieka i zwierząt występuje w formie wegetatywnej (czynnej). Przetrwalniki, które są wyjątkowo odporne na czynniki chemiczne i fizyczne uaktywniają się w środowisku tlenowym.

Postać skórna wąglika, najczęstsza, powstaje na skutek bezpośredniego zakażenia w miejscu skaleczenia, otarcia, a czasami nienaruszonej skóry. W ciągu dwóch do pięciu dni od zakażenia, w miejscu kontaktu tworzy się uniesiona grudka, z centralnym purpurowym lub czarnym zabarwieniem. Po kilku dniach zmiana, która jest zazwyczaj bezbolesna, pęka i wysycha ? powstaje czarna krosta. Może pojawić się gorączka lub osłabienie. Gdy choroba jest leczona odpowiednio wcześnie rokowanie jest bardzo dobre (5 do 20% nieleczonych chorych umiera).

Postać płucna (inaczej „choroba sortowaczy wełny”) jest wynikiem wdychania zakaźnych przetrwalników zawartych w skórze zwierzęcej, sierści i w wełnie. Wąglik płucny ma przebieg podobny do grypy: gorączka, ogólne osłabienie, gorączka, duszność, kaszel i zajęcie górnych dróg oddechowych. Ta postać może rozwinąć się w ciężką niewydolność oddechową i dość często kończy się zejściem śmiertelnym.

Postać jelitowa należy do rzadkości, ale jest chorobą ciężką. Powstaje w wyniku spożycia mięsa zwierząt zakażonych wąglikiem. Gwałtowne objawy są związane z ostrym zapaleniem żołądka i jelit i obejmują: krwawe stolce, wymioty, gorączka i posocznica (uogólnione zakażenie krwi). Śmiertelność jest wysoka (25 do 75%).

Rejony zagrożone
Wąglik jest obecny na całym świecie, ale ryzyko zakażenia jest największe w krajach o niskim reżimie sanitarnym. Obszarami o najwyższym ryzyku są kraje Afryki, Azji, Bliskiego Wschodu, ponadto odnotowano epidemie w Meksyku i Haiti. Rolnicy, służba weterynaryjna, garbarze, przetwórcy wełny są szczególnie zagrożeni. Turyści nie wydają się być szczególnie zagrożeni wąglikiem, jakkolwiek powinni się wystrzegać potencjalnie zakażonych produktów pochodzenia zwierzęcego i przestrzegać zasad profilaktyki.

Zasady profilaktyki
Dla osób z grup wysokiego ryzyka dostępna jest szczepionka. Podróżni, którzy nie są zaszczepieni powinni unikać kontaktów ze zwierzętami (a szczególnie z ich szczątkami) na terenach, na których nie prowadzi się szczepień bydła. Ponadto podróżni nie powinni jeść mięsa niewiadomego pochodzenia bądź niewłaściwie przygotowanego i ugotowanego (postać jelitowa rozwija się na skutek spożycia mięsa zwierząt, które padły z powodu wąglika).

Leczenie
Preferowanym antybiotykiem jest penicylina, lecz równie skuteczne są tetracykliny i antybiotyki o szerokim spektrum działania, jak erytromycyna.

Artykuł Wąglik pochodzi z serwisu Bakterie.