قدم یک گفت تو بیماری . و من اقرار کردم در برابر بیماریم عاجزم و زندگیم هم غیر قابل اداره شده . اگه این اقرار برای من درونی و واقع گرایانه باشه ، یعنی من غرق در فروتنی هستم و همه چیز حله ! درد رو می دونم ، درمان رو می دونم ، شرایط رو می دونم و اقدام می کنم .

اما واقعیت امر اینه که برای من که آقا/خانم می دونم ، می تونم هستم ، برای من با بیماری فعال ، برای منی که هنوز خودم رو بدرستی نمیشناسم و نقص اصلیم خودمحوری هست سر جای واقعی خودم نشستن و داشتن درونی متعادل کار بسیار مشکلی هست و دائم از نقطه ی فروتنی خارج میشم …

تمرین اصل فروتنی یعنی مثلا در جلسات بهبودی شرکت کنم و احساس نکنم از بقیه بهترم یا بدترم ، با روشن بینی و آرامش منتظر پیام خداوند باشم و دست از کنترل و مقایسه بردارم . حرفهای راهنمام رو گوش بدم و از حس همه چیز رو می دونم ، یا حتی من هیچی نمی فهمم دست بردارم و گوش دادن فعال رو تمرین کنم . در طول روزم با فروتنی زندگی کنم ، یعنی هر جا دیدم خودم رو از بقیه بالاتر دیدم زودی یه نگاه بکنم ببینم آیا این نگاه از عینک بیماریه ، یا هر جا حس ضعیف و ذلیل شدن کردم ، مچ عینک بیماری رو بگیرم و بدونم من خودمم ، علیرغم یک بیماری که همراهمه ، خدایی هم همراهمه که هوامو داره و اصولی که می تونه من رو از هر هوشیاری هوشیارتر کنه .

فروتنی یعنی خارج نشدن از نقطه ی تسلیم ، انگار که فروتنی ابزار برگشتن به نقطه ی تسلیمه و هر جا که تنم می خارید و حس دانایی و توانایی گرفتم با فروتنی قدم یکم رو نگاه کنم و بدونم نه میدونم و نه میتونم …

بحث گسترده ایه و ترجیح میدم نگاهی به زندگیت بکنی و ببینی در بهبودیت کجاها از واقعیتی که هستی فاصله گرفتی و لازمه فروتنی بال و پر اضافیمون رو بچینه و آروم در جایگاه واقعیمون در بهبودی زندگی کنیم ..

یه نکته ی مهم در مورد این سوال وجود داره ، یادتونه در مورد فروتنی گفتیم حس و دیدگاهیه که در درون من و نسبت به خودم هست … حالا این سوال داره نشون میده که این حس درونی من روی اطرافم و نگاهم به اطرافم هم تاثیر میذاره !

سوال دو تا حلقه ی روابط مهم رو به من نشون میده … اول خانواده ، فامیل و دوستان و دوم کل جامعه . چون احساسات من در رابطه با هر کدوم از اینها گاهی متفاوت بود ، بعنوان مثال ممکن بود در خانواده احساس پوچی کنم ، در جامعه احساس خود بزرگ بینی (و یه جورایی عقده ی احساسی که توی خانواده داشتم رو به جامعه ببرم ) ، یا برعکس … از طرفی خانواده جاییه که ما نمی تونیم نقاب بزنیم و دستمون براشون رو هست و در واقع من خود واقعیم رو می تونم در خانواده ببینم …

حالا باید به این درک و فروتنی برسم : اهمیت من در جمع نسبیه ! اهمیت نسبی یعنی نه من مهمترین آدم هر جمعی هستم و نه هیچ و نامرئی هستم ! من فقط یه آدمم و  یه نقش نسبی در هر جمعی دارم ، گاهی بسیار مهمم ، گاهی اصلا مهم نیستم ! گاهی بواسطه ی عملکردم مهم میشم ، گاهی بواسطه ی عملکردم ندیده گرفته میشم و همه ی اینها طبیعیه … باید جایگاه خودم رو بهتر بشناسم . نگاهی به خودم بکنم ، آیا تعادل من به کدوم سمت در هر کدوم از این دو جمع به هم خورده (باز هم رسیدیم به تعریف بیماری در مورد عدم تعادل ) ، مثلا من از خود بزرگ بینی و اهمیت زیادی قائل شدن برای خودم رنج میبرم یا برعکس ، از خود کم بینی و احساس پوچی؟ و باید اینها رو به تعادل نزدیک کنم …

یه تعریف دیگه از اهمیت نسبی به ذهنم رسید : آیا من انسان مهمی هستم . از نگاهی بله ! من مهم ترین انسان زمینم ، من جانشین خدا در زمینم ، من توانایی تغییر جهان رو دارم و اینها همه پتانسیل های منه … از طرفی وقتی در جمعی قرار میگیرم فروتنی میگه ای جانشین خدا در زمین ، بقیه هم مثل تو مهم هستن ، اینها هم جانشینان خدا در زمین هستن ، اینها هم میتونن دنیا رو تغییر بدن … پس در جمع باید یادم باشه که در عین حال که بسیار مهم هستم ، با دیگران به نسبت برابرم …

یه بحث دیگه حس خود کم بینی ای هست که گاهی سراغم میاد ، اینکه من مهم نیستم ، اینکه من چیزی نیستم ، اینکه من جایگاهی ندارم … این سوال فقط در مورد خود بزررگ بینی های من نیست !

اگه حس می کنی مهم نیستی بدون هر کدوم از ما برای هدفی به این دنیا اومده ، اگه امروز پاکی ،زنده ای ، با برنامه آشنا شدی و  داری این رو می خونی یعنی دست گرم خدا روی شونته ! تو بی اهمیت نیستی ، تو ممکنه روزی جانهایی رو نجات بدی ، ممکنه رسالتی داشته باشی که وقتی پیداش کنی تاثیر مهمی در دنبا بذاری …

چقدر قشنگه که این سوالات انقدر پارادوکس دارن … سوال به کسی که حس بی اهمیتی می کنه میگه تو می تونی ناجی دنیا باشی … و به کسی که حس می کنه سوپر منه ، میگه بشین سر جات ، تو هم می تونی مثل بقیه باشی … داستان همش در تعادله و پیدا کردن جایگاه واقعی نشستن و سوپرمن بودن …

از طرفی باید یادم باشه که بیماری ای درون خودم دارم که من رو از تعادل خارج میکنه و من دائما باید در حال چک آپ باشم ، در خانواده و اجتماع که آیا دوباره جوگیر شدم یا نه ، آیا بالانس اهمیتم بالا پایین شده ؟ دست بیماری رو به کمک این اصل روحانی از درونم باید کوتاه کنم … و این امر من رو به یک آرامش و صلح خوبی با اطرافم میرسونه ، دست از سخت گیری ها و رنجش های بیجا بر میدارم و نقش واقعی خودم رو پیدا می کنم …

منم که آقا/خانم افراط و تفریط … یا فلج میشم و یه گوشه میشینم و به این فکر می کنم که من چه هیولایی هستم ! دیدی چه کردم با خودم و زندگیم و اطرافیانم و (بیماری شروع میکنه به بزرگتر کردن ماجرا ) و محل کارم و جامعه و کشور ! و انگاری تمام دنیا رو با کارهام به گند کشیدم ، اصلا عامل گرم شدن کره ی زمین و انقراض گونه های نادر و هر چی جنگ و بدبختی تو دنیاس یه جورایی انگاری که  منم و اگه نباشم دنیا چقدر قشنگتره …  و بیماری اینطور من رو فلج می کنه که با این فاجعه دیگه تغییر به چه کارت میاد و شروع می کنه به تلاش برای توقف من … این روش کار وقتهایی بیشتر خودش رو نشون میده که من جهت حرکتم بهتره و دارم برای بهبودیم تلاش می کنم …

اما یک روش دیگه هم داره ! واسه وقتهایی که دارم خراب کاری می کنم ولی تمایل به خوب شدن دارم … میگه بابا تو کاری نکردی ، چیزی نشده ، اصلا بیماری چیه ، دو تا دود ، دو تا پیک ، دو لقمه ، دو بازی یا هر کاری که کردی اصلا چه ضرری برای بقیه داره ، اصلا به کی ربط داره … تو سرت تو لاک خودته و کاری به کار دیگران نداری … و به این صورت تشویقم می کنه که بیشتر از روی بیماریم عمل کنم …

هر دوی این حالتها نتایج فعالیت بیماریه و بیاید همینجا نور آگاهی رو بر اونها بتابونیم تا دفعه ی بعد که اومد از این روش استفاده کنه ما ابزار مقابلش رو در دست داشته باشیم : «اصل روحانی فروتنی»

یکی از قشنگ ترین و لطیف ترین تعاریف فروتنی رو از داستانی و با صدایی دلنشین شنیدم ، حیفم اومد مستقیم نقلشون نکنم …

خوب ، واقعیت امر همینه ، من گاهی وقتی به بیماریم بها میدم ممکنه هیولایی بشم که به هر چیز و هر کسیی که سر راهم قرار بگیره آسیب بزنم حتی خودم ! کارهایی ازم بر میاد که باورش برای خودم هم سخته (شاید بتونم چند تا حیوان رو هم منقرض کنم یا روی یخهای قطب هم تاثیراتی بذارم !!! ) و گاهی هم  اگر در بهبودی و دست در دست خدا باشم ، موجودی میتونم باشم ، نورانی ، آرام ، پر خیر و برکت که هر جا میرم ، نه تنها آسیبی نزنم ، که با خودم آرامش ببرم و  موجب بهتر شدن همه چیز بشم … اما واقعیت من چیزی ما بین این دو تاست : آدمی (گورخری) با ترکیبی از این دو تا که مسیری به سمت خوبی ها انتخاب کردم خوبی ها و نکات مثبتی دارم میشناسمشون و سعی می کنم آگاهانه بیشترشون کنم و بدی ها و نواقصی دارم که دارم می شناسمشون و سعی می کنم آگاهانه از روشون عمل نکنم و با کمک خدا کمترشون کنم . من  فقط برای امروز زندگی می کنم و  تلاش میکنم فقط برای امروز کمی ، حتی کمی بهتر از روز قبلم باشم . همین !

وقتی کلمه ی فروتنی میاد گاهی اون رو با چیز دیگه ای اشتباه می گیریم ، تصویر کسی میاد تو ذهنمون که دائما در حال خم شدن جلو دیگرانه و تکیه کلامش چاکرم ، مخلصم ، عبدم ، عبیرم میاد … یا کسی که صداش در نمیاد و اجازه میده همه از روش رد بشن ! نه دوست خوبم ، این فروتنی نیست ، این فرودستیه !

فروتنی یا تواضع در حقیقت مفهومی بسیار عمیق ، گسترده و مهم هست و شاید خیلی راحت بتونم بگم یکی از اهداف دوازده قدم اینه که من رو به فروتنی برسونه !

فروتنی یعنی پذیرفتن خودم ، آنگونه که واقعا هستم … نه بیشتر و نه کمتر … بصورت یک انسان با تمام کیفیت های انسانیم .

شاید کمی عجیب به نظر بیاد و بگی خوب این که معلومه که من یه انسانم !

اما نه ! من یک بیماری در سرم دارم که گاهی من رو سوپر من و ناجی همه ی ضعفا و فرا انسان به خودم جلوه میده ، گاهی من رو میذاره جای خدا و می خوام خدایی کنم ، گاهی فکر می کنم مسئولیت کل دنیا به عهده ی منه ، باید همه چیز رو عوض کنم ، گاهی فکر می کنم از همه ی انسانها بهتر و سرترم ، گاهی فکر می کنم اسپایدر منم و باید برم پیرزن نجات بدم ، گاهی فکر می کنم افلاطونم و باید مسیر فلسفه رو عوض کنم ، گاهی میشینم جای بقراط و همه ی علم پزشکی رو زیر سوال میبرم … و اینها بخشهایی بود که خودم رو بیش از حد خوب ، بزرگ ، قدرتمند و فرا انسان می دیدم . متاسفانه گاهی هم برعکسه … یعنی فکر می کنم از جمادات و نباتاتم ، هیچ نقشی در سرنوشت خودم ندارم ، فکر می کنم لکه ی ننگی بر تاریخ بشرم ، گاهی فکر می کنم سیاهچاله ای هستم که هر کسی به من نزدیک بشه رو می بلعم … اصلا خودم رو از اشتباهات خدایان می دونم که روزی زمین آورده شدم … و تمام اینها اول در ذهن من اتفاق میافته و دست پخت بیماریه !

پس دیدید ، برای من با بیماری ای که در سرم دارم اونقدرها هم یک انسان بودن با کیفیت های عادی یک انسان چیز عادی و طبیعی ای نیست و چیزیه که باید در طول کارکرد قدمها بهش برسم … در هر قدم با یه سری جنبه های وجود واقعی خودم و بیماریم آشنا میشم و این من رو به درک و رسیدن خود واقعیم نزدیک تر میکنه .

از طرفی فروتنی نمی گه فلان چیز هستی ، فلان چیز نیستی ! فروتنی میگه در این لحظه هر آنچه که واقعا هستی رو بپذیر … در این لحظه … یعنی از رفتن به گذشته و آینده دست بردار ، چی بودم و چی می تونستم باشم هم خارج شدن از نقطه ی فروتنیه … چه جالب ! فروتنی یک نقطه است ! یعنی توی این لحظه و در زمان حال نگاهی واقع بینانه کنی به آنچه که هستی …

حتی مقایسه کردن هم خارج شدن از نقطه ی فروتنیه ، از کی بهترم و از کی بدترم هم خارج شدن از همین اصل روحانیه که میگه بهتر و بدتری وجود نداره ، همینی هستی که الان هستی …

توضیحاتم از قدم یک خارج شد ، ببخشید گرم کردم یهو ! سوالات بخش فروتنی قدم یک شروع مسیر من برای رسیدن به جایگاه واقعیمه و درک چیزیه که در این لحظه هستم .