Dedykacja, której nie można było napisać

Na jakimś kiermaszu sprzedawano książki z rysunkami Szczepana Sadurskiego, a on siedział na stoisku wydawnictwa i podpisywał je. Ponieważ prawie wszyscy oprócz autografu chcieli również specjalną dedykację, Sadurski każdego pytał jak ma na imię, a potem wpisywał, np. „Dla Małgosi – Sadurski”. W pewnej chwili, gdy do Sadurskiego podeszła kilkuletnia dziewczynka z jego książką, wziął do ręki flamaster i zapytał:
– Dziewczynko, jak masz na imię?
– A co pan chce zrobić?
– Wpisać ci dedykację do książki.
– Proszę pana, po książkach nie można mazać!

Czy to naprawdę się wydarzyło?

Powyższą historię zapamiętałem, bo była zabawna i oryginalna. Przecież każde dobrze wychowane dziecko wie, że nie można pisać po książkach. Potem ją napisałem i umieściłem na sadurski.com wśród zestawu innych anegdot z mojego życia.

Nagle to zabawne wydarzenie zyskało nowy wymiar. Mały wycinek prasowy, odkryty po 35 latach, sprawił, że anegdota zyskała autentyczne źródło – datę i miejsce. Sytuacja wydarzyła się w połowie maja 1991, na Placu Litewskim w Lublinie.

Kiermasz książkowy na placu Litewskim

„Dziennik Lubelski” nr 93, 15.10.1991, str. 3:

„Swoje stoiska na pl. Litewskim rozłożyły księgarnie kościoła powizytkowskiego, Norbertinum oraz Marka Gacki. Niektóre książki można było kupić z autografem autora, m.in. Magdaleny Jankowskiej, Janusza Olczaka, St. M.Hermaszewskiego, Bronisława Pietraka i Szczepana Sadurskiego”.

Co wydarzyło się w październiku 1991 roku?

Nie jestem pewien, czy opisane wyżej fakty są w 100% prawdziwe. Ponieważ podpisywałem moją książkę „Kwiatki polskie” wydaną dwa lata wcześniej przez lubelski KAW, być może podpisywałem ją na stoisku właśnie tego wydawcy.

A dlaczego uważam, że historyjka z dziewczynką na pewno wydarzyła się akurat wtedy? Bo w moim życiu uczestniczyłem tylko w jednym kiermaszu na placu Litewskim w Lublinie.

Ponieważ 15 października 1991 r. (wtedy opublikowano notkę w „Dzienniku Lubelskim”) był wtorek – kiermasz miał miejsce 12, 13 lub 14 października. Ta ostatnia data prawdopodobnie odpada (było dużo ludzi i słonecznie, w środku dnia), więc najprawdopodobniej historia wydarzyła się 12 (sobota) lub 13 (niedziela) października 1991.

Tak to, wcielając się z Sherlocka Holmesa, rozwikłałem zagadkę. Wśród całej masy anegdot o aktorach, literatach, królach, muzykach, itd. – to chyba jedyna z najlepiej udokumentowanych anegdot.

Ta anegdota trafiła nawet do… fikcyjnego życiorysu

Co ciekawe, owa autentyczna anegdota ukazała się w druku w miesięczniku „103 Najlepsze Dowcipy” – numer 1(42), styczeń 1997 – Disco polo na wesoło. Przeprowadziłem wtedy szereg osobistych i telefonicznych rozmów z muzykami i przygotowałem materiał do publikacji.

Żeby było zabawniej, wymyśliłem wtedy zespół Havana i jego gwiazdę – Roberta Kalinowskiego. Moją anegdotę z dziewczynką i autografem wstawiłem jako wydarzenie… z jego muzycznego życiorysu.

Wykonawców muzyki disco polo było wówczas tyle, że nikt się nie połapał, iż zespół Havana nie istnieje. Ale zdjęcie Roberta Kalinowskiego było prawdziwe, tyle że przedstawiało inną osobę. To było zdjęcie… mojego szwagra.

Prawdziwa anegdota: (c) Szczepan Sadurski / Anegdoty.pl

Zobacz też:
> Pierwsza sądowa sprawa o kawały. „Dowcipy o Murzynach”
> „Dobry Humor” – słynna gazetka z dowcipami

Artykuł Czy ta anegdota wydarzyła się naprawdę? Zagadka rozwiązana po 35 latach pochodzi z serwisu Anegdoty.pl.

Jak Czermański zdobywał artystyczne szlify

Rysowania uczył się w rodzinnym Lwowie; w latach 1923-1924 rysował pod okiem Kazimierza Sichulskiego. Od 1925 r. tworzył w Paryżu, a jego nauczycielem był słynny Ferdynand Leger. Później, w latach 1930-1931 przebywał w Londynie, na zaproszenie redakcji Graphic.

Potem przez 3 lata kontynuował naukę rysowania w Stanach Zjednoczonych. Tyle lat wykształcenia artystycznego przygotowało go do sukcesów, choć już w 1931 r. ukazała się publikacja „Marszałek Piłsudski w 13 karykaturach”. Wcześniej ukazywały się w Polsce, w czasopiśmie Cyrulik Warszawski.

Żołnierz i karykaturzysta Piłsudskiego

Dlaczego o Zdzisławie Czermańskim piszemy też jako o żołnierzu? Urodzony w 1900 roku Czermański już w wieku 14 lat wstąpił do Legionów. W 1917 r. służył w 3. Pułku Piechoty. Po I wojnie światowej wstąpił do Wojska Polskiego i walczył w wojnie z bolszewicką Rosją. Przygodę wojskową i służenie ojczyźnie jako wojak, zakończył w 1928 roku, w stopniu kapitana.

Jak widać, służba wojskowa i sztuka przeplatały się w jego życiu, aby w latach 30. doprowadzić do pasji, z której słynie do dziś. Wspomniana już publikacja „Marszałek Piłsudski w 13 karykaturach” zawierała sceny z najważniejszych okresów życia marszałka. Uchodzi za niezwykle celny cykl karykatur przedstawiających postać, która zajęła poczesne miejsce we współczesnej historii Polski.

Zdzisław Czermański w USA

Czermański miał 39 lat, gdy wybuchła II wojna światowa. 7 września 1939 r. wyjechał z Warszawy i przez Kowno, Sztokholm, a potem Amsterdam, dotarł do Paryża. Gdy wojska Rzeszy zdobyły Francję, przez Lizbonę dotarł do dalekiego Rio de Janeiro. Stąd pojechał do Stanów Zjednoczonych. Tworzył ilustracje publikowane przez Tygodnik Polski, Fortune i The Polish Review, Gdy zakończyła się wojna, jego rysunki publikowały słynne amerykańskie magazyny: Time, Life, Look i Esquire.

Zmarł w 1970 roku w Nowym Jorku. Wkrótce ponad 200 oryginalnych rysunków Czermańskiego, jego żona przekazała do Instytutu Piłsudskiego w Nowym Jorku.

Zdzisław Czermański: (c) Anegdoty.pl
Na podstawie: Żołnierz i karykaturzysta komendanta, Janusz Cisek, Rzeczpospolita, 2009.
Karykatury ze zbiorów Muzeum Karykatury.

Zobacz też:
> Profesjonalny karykaturzysta na wesele i event w Opolu
> Rysowanie karykatur na żywo w Warszawie oraz całe woj. mazowieckie

Artykuł Poznaj najlepszego karykaturzystę Piłsudskiego pochodzi z serwisu Anegdoty.pl.

Czym są mieszanki witaminowe i komu mogą być przydatne

Pod pojęciem mieszanek witaminowych najczęściej kryją się multiwitaminy, czyli preparaty dostarczające w jednej porcji zestaw witamin rozpuszczalnych w wodzie (C, witaminy z grupy B) oraz rozpuszczalnych w tłuszczach (A, D, E, K). Wiele z nich uzupełniono o minerały takie jak magnez, cynk, selen czy żelazo. Takie produkty bywają pomocne dla osób trenujących siłowo, biegaczy, pracowników zmianowych, seniorów, a także dla wszystkich, których dieta nie zawiera codziennie odpowiedniej ilości warzyw, owoców i pełnowartościowego białka. Suplement diety nie zastępuje zróżnicowanego sposobu odżywiania, a osoby przewlekle chore, przyjmujące leki, kobiety w ciąży i karmiące powinny skonsultować dobór preparatu z lekarzem lub farmaceutą.

Najważniejsze witaminy w kompleksach dla osób aktywnych

Dobrze skomponowana multiwitamina powinna uwzględniać składniki, które realnie wspierają funkcjonowanie organizmu poddawanego wysiłkowi. Kluczowe są witaminy o udokumentowanych w rejestrze EFSA oświadczeniach zdrowotnych.

• Witamina C przyczynia się do prawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego oraz do zmniejszenia uczucia zmęczenia i znużenia.
• Witamina D przyczynia się do utrzymania prawidłowego stanu kości i prawidłowego funkcjonowania mięśni.
• Witaminy z grupy B (B2, B6, B12, niacyna, kwas pantotenowy) przyczyniają się do prawidłowego metabolizmu energetycznego.
• Witamina E przyczynia się do ochrony komórek przed stresem oksydacyjnym.
• Witamina K przyczynia się do utrzymania prawidłowego stanu kości i prawidłowego krzepnięcia krwi.

Nie chodzi o to, by w preparacie znalazło się jak najwięcej składników, lecz by ich dawki pokrywały realne potrzeby przy danym stylu życia. Sportowcom warto zwrócić uwagę przede wszystkim na witaminę D, kompleks witamin B oraz antyoksydanty, czyli witaminy C i E.

Jak czytać skład i wybierać dobrą multiwitaminę

Przy ocenie etykiety zwróć uwagę na trzy aspekty: formę chemiczną składnika, jego dawkę w odniesieniu do referencyjnej wartości spożycia (NRV) oraz obecność zbędnych wypełniaczy. Witamina D najczęściej występuje jako cholekalcyferol (D3), kwas foliowy w przyswajalnej postaci folianu (5-MTHF), a magnez w organicznych połączeniach, takich jak cytrynian czy mleczan. Wybierając mieszanki witaminowe, preferuj preparaty, które jasno deklarują rodzaj użytego związku, a nie tylko ogólną nazwę witaminy.

• Sprawdź, jaki procent NRV pokrywa jedna porcja dzienna preparatu.
• Zwróć uwagę, czy producent podaje formę chemiczną składników, a nie tylko ich nazwy ogólne.
• Oceń liczbę kapsułek lub tabletek na dzień i to, czy taki schemat jesteś w stanie utrzymać.
• Unikaj produktów z długą listą barwników i zbędnych substancji pomocniczych.

Dawkowanie, łączenie i bezpieczeństwo stosowania

Mieszanki witaminowe najlepiej przyjmować zgodnie z zaleceniem producenta, zwykle w trakcie posiłku lub bezpośrednio po nim. Witaminy rozpuszczalne w tłuszczach (A, D, E, K) wymagają obecności tłuszczu w pożywieniu, dlatego logiczne jest łączenie ich z głównym posiłkiem dnia. Witaminy z grupy B i C dobrze tolerowane są rano, ponieważ wspierają metabolizm energetyczny w ciągu dnia. W bogatym asortymencie SFD znajdziesz zarówno preparaty jednoporcjowe, jak i te rozdzielone na kilka tabletek dziennie, co bywa korzystne dla utrzymania równomiernego stężenia składników we krwi. Nie należy przekraczać zalecanej dziennej porcji do spożycia, ponieważ witaminy rozpuszczalne w tłuszczach kumulują się w organizmie. Suplementacja powinna być uzupełnieniem, a nie podstawą diety – zbilansowane posiłki, sen i regeneracja pozostają najważniejszymi elementami zdrowego trybu życia.

Podsumowanie

Mieszanki witaminowe to praktyczne rozwiązanie dla osób, które chcą uzupełnić codzienną dietę o kluczowe mikroskładniki. Decyzję o wyborze opieraj na składzie, formach chemicznych i realnej dawce, a nie na liczbie nazw na etykiecie. Suplement nie zastąpi pełnowartościowych posiłków, snu i regeneracji, ale rozsądnie dobrany kompleks bywa cennym wsparciem aktywnego stylu życia.

Najczęstsze pytania (FAQ)

Czy multiwitaminę można stosować codziennie przez cały rok

U zdrowych dorosłych regularne przyjmowanie preparatu w dawkach zgodnych z zaleceniem producenta jest zwykle bezpieczne. Część osób stosuje multiwitaminę w cyklach, na przykład w okresie jesienno-zimowym lub w fazach intensywnego treningu.

Czy mieszanki witaminowe można łączyć z innymi suplementami

Tak, multiwitaminy zwykle można łączyć z odżywkami białkowymi, kreatyną czy preparatami węglowodanowymi. Pilnuj jednak, aby łącznie nie przekraczać dziennych dawek witamin i minerałów, jeśli kilka preparatów zawiera te same składniki.

Czy dieta może zastąpić suplementację witaminową

Dobrze zbilansowana, urozmaicona dieta jest podstawą i w wielu przypadkach pokrywa zapotrzebowanie na witaminy. Suplement bywa pomocny przy jednostajnym jadłospisie, niskiej kaloryczności, obciążających treningach i ograniczonej ekspozycji na słońce w okresie jesienno-zimowym.

Mieszanki witaminowe: Anegdoty.pl / WP

Zobacz też:
>
>

Artykuł Mieszanki witaminowe – jak wybrać dobry kompleks witamin pochodzi z serwisu Anegdoty.pl.

Białystok, położony na północno-wschodnich terenach Polski, to miasto o bogatej historii, kulturowym bogactwie i licznych atrakcjach turystycznych. Wśród najbardziej kojarzonych z Białymstokiem elementów można wymienić nie tylko zabytki i specjały lokalnej kuchni. W tym artykule przedstawimy, z czego słynie Białystok oraz co warto zobaczyć podczas wizyty w tym mieście.

Zabytki i ciekawe miejsca Białegostoku

Pałac Branickich

Jednym z najbardziej znanych zabytków Białegostoku jest Pałac Branickich, zwany również „Wersalem Podlasia”. Został wybudowany w XVIII wieku dla hetmana Jana Klemensa Branickiego i jego żony Izabeli Poniatowskiej. Pałac jest uważany za jeden z najważniejszych zabytków Białegostoku oraz Polski, ponieważ jest jednym z największych zachowanych pałaców magnackich w kraju. W latach 60. XX wieku został wyremontowany i dostosowany do potrzeb Muzeum Wojska, które obecnie mieści się w jego wnętrzu. Zespół pałacowy otoczony jest pięknym parkiem, który również warto odwiedzić.

Kościół św. Rocha

Kolejnym zabytkiem, który warto zobaczyć w Białymstoku jest Kościół Farny św. Rocha. Został zbudowany w XVII wieku, w stylu barokowym. Pierwotnie był dedykowany Matce Bożej Różańcowej, jednak w XVIII wieku zmienił swojego patrona na św. Rocha, którego kult rozwinął się w Białymstoku wskutek epidemii dżumy, która wówczas nawiedziła miasto.

Rynek Kościuszki

W samym sercu miasta znajduje się Rynek Kościuszki, gdzie można dostrzec wiele ciekawych budynków oraz pomnik Tadeusza Kościuszki. Rynek stanowi centrum kulturalne i handlowe Białegostoku. Powstał w XVIII wieku, w czasach, gdy miasto było stolicą jednego z największych prywatnych państw w Europie – księstwa branickiego. Wokół rynku zaczęły wówczas powstawać kamienice, w których mieszkały najbogatsze rody miasta.

Obecnie na Rynku Kościuszki znajduje się wiele sklepów, kawiarni, restauracji i innych punktów usługowych. Wokół rynku odbywają się liczne imprezy kulturalne, takie jak koncerty, festiwale czy jarmarki.

Z czego słynie Białystok ciekawostki. Lokalne specjały i tradycje

Białystok to miejsce, gdzie można spróbować smaków regionalnych kuchni podlaskiej. Jednym z nich jest sękacz – tradycyjne podlaskie ciasto, wypiekane na drewnianym rożnie. Sękacz charakteryzuje się delikatnym smakiem i słodkim aromatem. Przygotowanie sękacza jest czasochłonne i wymaga specjalnego urządzenia do pieczenia, zwanej patelnią do sękaczy. Ciasto jest wlewane na patelnię, a następnie stopniowo dodawane kolejne warstwy. W trakcie pieczenia ciasto musi być obracane, aby warstwy równomiernie się ścięły. Sękacz z Białegostoku jest często przygotowywany z dodatkiem tradycyjnego regionalnego smaku, czyli koniaku. Można go również podawać z bitą śmietaną, polanego karmelem lub posypanego cukrem pudrem.

Białystok słynie również z lokalnych piw rzemieślniczych, które warto skosztować podczas wizyty w mieście. Znajduje się tu kilka browarów, gdzie można degustować różne rodzaje piwa, a także spróbować dań kuchni regionalnej. Jednym z popularnych browarów jest Browar Stara Przepompownia, który oferuje szeroki wybór piw rzemieślniczych, w tym piwa pszeniczne, klasyczne lager, ale także piwa z dodatkiem miodu czy chmielu. Wśród piw tego browaru warto wymienić Lagera Złotego, Chmielną Lawę czy Ciemnego Rycerza. Ciekawą dla koneserów propozycją jest także Browar Kultura, specjalizujący się w piwach klasycznych, ale oferujący również piwa z dodatkami, takimi jak owoce, zioła czy przyprawy. Wśród ich piw znajdują się m.in. IPA, Karmelita czy Ciemny Ogród.

Co warto zobaczyć w Białymstoku i okolicach

Spacerując po Białymstoku, warto odwiedzić Park Planty, który jest świetnym miejscem na relaks i wypoczynek. Został założony w XIX wieku, a jego nazwa pochodzi od słowa „plantacje”, czyli drzewa sadzone w celach obronnych. W parku znajdują się liczne alejki, trawniki, stawy oraz place zabaw dla dzieci.

Dla osób zainteresowanych historią ciekawym miejscem będzie Centrum im. Ludwika Zamenhofa, poświęcone twórcy języka esperanto. Zamenhof urodził się w Białymstoku, a jego pomysł na międzynarodowy język przyczynił się do rozwoju idei międzynarodowego porozumienia. W muzeum można zobaczyć pamiątki po Zamenhofie, takie jak jego rękopisy, dokumenty, fotografie oraz książki w języku esperanto. Ponadto organizowane są wystawy, koncerty, spotkania oraz warsztaty poświęcone kulturze, historii i językowi esperanto.

Stolica Podlasia jest doskonałą bazą wypadową do odwiedzenia Białowieskiego Parku Narodowego, gdzie można zobaczyć Puszczę Białowieską – ostatni w Europie fragment pierwotnego lasu nizinno-mieszanego. Park oferuje także możliwość spotkania żubrów, które są symbolem tego regionu. W Puszczy Białowieskiej znajdują się liczne ścieżki dydaktyczne, które pozwalają na zwiedzenie puszczy i podziwianie piękna natury. Jednym z najważniejszych miejsc do odwiedzenia jest Rezerwat Ścisły „Białowieski”, który jest uznawany za jeden z najcenniejszych obszarów leśnych w Europie. W rezerwacie znajdują się olbrzymie drzewa, w tym okazałe dęby i świerki, które mają kilkaset lat.

Podsumowując, Białystok to miasto o bogatej historii, kulturowym bogactwie i licznych atrakcjach turystycznych. Zachwyci każdego turystę, niezależnie od jego indywidualnych zainteresowań, więc każdy odwiedzający stolicę Podlasia znajdzie coś interesującego dla siebie.

Białystok ciekawostki i atrakcje i zdjęcia: (c) Anegdoty.pl / GT

Zobacz też:
> Atrakcja na wesele w Białymstoku: profesjonalny karykaturzysta eventowy
> Rysowanie karykatur w Lublinie i woj. lubelskim – oferta karykaturzysty

Artykuł Z czego słynie miasto Białystok? pochodzi z serwisu Anegdoty.pl.

Z czego słynie Ursus – fakty, ciekawostki

1) Ursus najpierw był podwarszawską miejscowością Czechowice, potem miastem. O obecnie jest dzielnicą Warszawy. Mieszka tu ponad 60 tys. ludzi.

2) Spośród 1,5 miliona ciągników rolniczych używanych w Polsce, ok. 700 tysięcy czyli blisko połowa, to ciągniki wyprodukowane w Ursusie (te dane się zmniejszają, gdyż nie ma obecnie produkcji).

3) Pierwsi właściciele późniejszego Ursusa, którzy w 1893 r. założyli Towarzystwo Udziałowe Specyalnej Fabryki Armatur, zainwestowali w firmę… pieniądze, które miały by posagiem dla ich córek. Nic dziwnego, że wyroby fabryki przy ul. Siennej początkowo sygnowano nazwą P7P czyli Posag 7 Panien. Założycielami firmy byli inżynierowie: Ludwik Rossman, Emil Schonfeld i Kazimierz Matecki oraz czterech przedsiębiorców.

4) Skąd wziął się pomysł na nazwę Ursus (po łacinie: niedźwiedź?). Przed wojną popularną w Polsce powieścią była „Quo Vadis” Henryka Sienkiewicza, której bohaterem był m.in. Ursus. Pomysł, aby tak właśnie nazwać ciągniki, dała jedna z córek współwłaścicieli firmy.

5) Izba Tożsamości Ursusa, to kilkaset eksponatów, a plansze ekspozycji uzupełnione zdjęciami, w prosty i interesujący sposób opisują dzieje obecnego Ursusa. Ekspozycja znajduje się w Domu Kultury Portiernia, przy ul. Traktorzystów 20, na I piętrze. Wcześniej, od 2016 r. Izba działała w Ośrodku Kultury Arsus, a otwarcie w obecnej siedzibie miało miejsce 30 czerwca 2021. Pomysłodawczynią przedsięwzięcia jest Agnieszka Gorzkowska, absolwentka Instytutu Historii Uniwersytetu Warszawskiego. To jedno z miejsc, które warto aby odwiedzały wycieczki szkolne.

Warszawa Ursus ciekawostki o ciągnikach

6) W 1913 r. powstały Zakłady Mechaniczne „Ursus”, choć ich geneza, to rok 1893 i wspomniane już wyżej przedsiębiorstwo Towarzystwo Udziałowe Specyalnej Fabryki Armatur. Przed wojną produkowano tu autobusy, pojazdy wojskowe (czołgi, tankietki, samochody pancerne). Pierwszy traktor zmontowano w 2022 roku, a do września 1939 r. wyprodukowano ok. 6 tys. ciągników (wówczas mówiono: ciągówek).

7) Podczas wojny Niemcy przejęli fabrykę. Wycofując się zdewastowali budynki, a maszyny rozkradziono. Po wojnie znacjonalizowaną fabrykę nazwano: Zakłady Mechaniczne „Ursus”. Pierwszy ciągnik Ursus zszedł z taśmy montażowej 30 kwietnia 1947 roku.

8) W 1966 r. w fabryce pracowało 12 tys. osób. 8 lat później w fabryce wyprodukowano 500-tysięczny ciągnik Ursus, a w 1983 – milionowy. Rocznie produkowano 60 tys. ciągników. Eksportowano je także do innych krajów, nie tylko europejskich, a fabryka była jednym z najprężniej rozwijających się zakładów przemysłowych ówczesnej Polski. Obecnie, od 2021 r. firma jest w stanie upadłości.

9) W 1976 r. w zakładach Ursus w Czechowicach doszło do protestu robotniczego. Niedługo potem nazwę miasta Czechowice zamieniono na Ursus, a potem Ursus wchłonęła Warszawa. Niektórzy uważają, że była to forma kary komunistycznych władz za ówczesny protest robotników.

Kolejne fakty i ciekawostki o Ursusie

10) Na szczycie Urzędu Dzielnicy Ursus (plac Czerwca 1976 roku) zamontowano kilka figur przedstawiających ciągnik Ursus. Jak już wiemy, ten pojazd jest ściśle związany z historią tej warszawskiej dzielnicy.

11) Niedźwiadek, duże osiedle mieszkaniowe zbudowano w latach 1968-1978. Zamieszkali tu głównie pracownicy Zakładów Mechanicznych Ursus.

12) Outlet Factory Ursus otwarto w 2002 roku, a 4 lata później zostało rozbudowane. Obecnie na powierzchni 13,5 tys. metrów kwadratowych jest tu 80 sklepów (m.in. odzieżowych) znanych marek. Na co dzień nie ma tu tłumów kupujących, w weekendy bywa różnie.

13) Według rankingu z 2000 r. Ursus zajął 2 miejsce spośród warszawskich dzielnic, jeśli chodzi o bezpieczeństwo.

14) Ważnym miejscem na kulturalnej mapie dzielnicy Ursus, jest Ośrodek Kultury Arsus. Odbywają się tu koncerty, wystawy i przedstawienia. W ramach Arsusa działają też trzy Domy Kultury: Kolorowa (ul. gen. K.Sosnowskiego 16), Miś (ul. Zagłoby 17) oraz Portiernia (ul. Traktorzystów 20), gdzie mieści się Izba Tożsamości Ursusa, o której napisaliśmy wyżej.

15) W dzielnicy są trzy parki: Czechowicki, Hassów i Achera. Ten ostatni leży na dawnych terenach posiadłości ziemianina, Franciszka Adolfa Achera.

Warszawa Ursus ciekawostki i zdjęcia: (c) Anegdoty.pl

Zobacz też:
> Atrakcja na event i wesele: karykatura warszawski i jego oferta
> Falenica
> Praga

Artykuł Warszawa Ursus – ciekawostki i niezwykłe fakty pochodzi z serwisu Anegdoty.pl.

SPAK fakty

1) Stowarzyszenie Polskich Artystów Karykatury (w skrócie SPAK) powstało w 1987 roku. 26 kwietnia w Domu Literatury na warszawskiej starówce odbyło się zabranie założycielskie. Z całej Polski przybyło 82 karykaturzystów (tyle głosów oddano podczas głosowań). Prezesem SPAK został Eryk Lipiński (z 82 oddanych głosów otrzymał 81). Do władz oraz zarządu weszli: Zbigniew Jujka, Gwidon Miklaszewski, Jacek Frankowski, Julian Bohdanowicz, Andrzej Barecki, Józef Burniewicz, Jerzy Flisak, Stanisław Ibis-Gratkowski, Stefan Papp i Andrzej Will. Wybrano też członków Głównej Komisji Rewizyjnej, Głównego Sądu Koleżeńskiego oraz Biura SPAK. Składkę członkowską uzgodniono na 200 (ówczesnych) złotych miesięcznie. Wkrótce do ponad 200 karykaturzystów przesłano pocztą Deklaracje Członkowskie. W kolejnym roku powołano też Komisję Artystyczną.

2) W dotychczasowej historii SPAK, prezesami byli, w kolejności: Eryk Lipiński, Zbigniew Jujka, Maciej Pietrzyk, Andrzej Graniak, Witold Mysyrowicz, Tomasz Niewiadomski.

3) Stowarzyszenie Polskich Artystów Karykatury udziela wsparcia organizatorom konkursów rysunku satyrycznego jako jedyna tego typu organizacja branżowa w Polsce.

4) Pierwszy Salon SPAK czyli pierwszą dużą wystawę członków organizacji otwarto 29 czerwca 1988 r. w Warszawie. Na ekspozycji zaprezentowano prace 77. karykaturzystów, członków organizacji.

Zobacz też:
> Karykaturzysta na event w Warszawie. Nawet 100 narysowanych osób w 4 godziny!

Stowarzyszenie Polskich Artystów Karykatury ciekawostki

5) Pierwsza strona internetowa SPAK zadebiutowała w sieci 1 stycznia 2006 roku. Do dziś spak.art.pl jest punktem informacyjnym dla karykaturzystów oraz osób i firm zainteresowanych współpracą. Profil organizacji jest też na Facebooku.

6) Zanim powstała strona www, członkowie SPAK otrzymywali co jakiś czas pocztą Biuletyn Informacyjny. Były w nim informacje oraz oczywiście także rysunki.

7) Udana, wieloletnia współpraca SPAKU-u miała miejsce z władzami Ustronia Morskiego nad Bałtykiem. W wakacje organizowano tu plenery dla karykaturzystów, odsłonięto ławeczki Alei Sław Karykatury Polskiej, przygotowywano wystawy.

8) Co kilka lat odbywa się Walny Zjazd członków organizacji. W 2023 roku, po dłuższej przerwie spowodowanej pandemią koronawirusa.

9) Od samego początku istnienia organizacji, trwa ścisła współpraca między Stowarzyszeniem Polskich Artystów Karykatury a Muzeum Karykatury w Warszawie. Nic dziwnego, pierwszy prezes SPAK Eryk Lipiński równocześnie był dyrektorem muzeum.

Stowarzyszenie Polskich Artystów Karykatury: (c) Anegdoty.pl

Na zdjęciu zrobionym w Muzeum Karykatury (prawdopodobnie z 1995 roku) znani polscy karykaturzyści. Górny rząd od lewej: Henryk Cebula, Jacek Frąckiewicz, Edward Lutczyn, Julian Bohdanowicz, Zbigniew Jujka, Jacek Urbański, Jacek Frankowski, Sławomir Łuczyński. W dolnym rzędzie od lewej stoją: Szczepan Sadurski, Maciej Pietrzyk, Antoni Chodorowski, Marek Wojciech Chmurzyński, Zbigniew Lengren, Zygmunt Januszewski, Grzegorz Szumowski, Leszek Ołdak i Zbigniew Kołaczek.

Zobacz też:
> Karykatury na żywo – Noc Muzeów w warszawskim Muzeum Karykatury
> Znani karykaturzyści w Warszawie
> Tygodnik satyryczny Szpilki

Artykuł Stowarzyszenie Polskich Artystów Karykatury – fakty i ciekawostki polskiej karykaturze pochodzi z serwisu Anegdoty.pl.

Opera Richarda Wagnera

Po premierze opery Richarda Wagnera „Śpiewacy norymberscy”, zapytano jednego z krytyków o wyrażenie swej opinii. Ten odpowiedział:
– Częściowo podoba mi się, częściowo nie.
– A co się panu nie podoba?
– Muzyka.

Śpiewak operowy i Gluck

Christoph Willibald Gluck, gdy przygotowywał wystawienie swej opery „Ifigenia w Aulidzie”, był niezadowolony ze śpiewaka, któremu wciąż zwracał uwagę. Wreszcie śpiewak rzekł:
– Wszystko będzie dobrze. Jak tylko włożę kostium, pan mnie nie pozna!
Wkrótce, na generalnej próbie Gluck zawołał do śpiewaka:
– Kolego! Poznałem pana mimo kostiumu!

Recenzja opery

Po premierze opery Georges’a Bizeta „Carmen”, jeden z krytyków napisał:
„W tej operze nie było nic hiszpańskiego. Jedynie sceny w szatni po przedstawieniu przypominały walki byków.”

Muzyka Straussa i operetka

Po śmierci Johanna Straussa, niejaki Muller wystawił operetkę opartą na melodiach Straussa. Wkrótce pewien krytyk tak skomentował to wydarzenie:
– Muller napisał operetkę z muzyką Straussa i dorobił się kamienicy. Gdyby Strauss stworzył podobne dzieło do muzyki Mullera, na pewno umarłby z głodu.

Honorarium śpiewaczki operowej

Śpiewaczce operowej Adelinie Patti zaproponowano trzymiesięczne tournee artystyczne po Ameryce. Gdy zażądała za nie wysokiego honorarium, impresario stwierdził:
– Przecież tyle wynosi roczna pensja prezydenta Stanów Zjednoczonych!
– Jeżeli prezydent jest tańszy – niech śpiewa!

Kataryniarz i Giuseppe Verdi

Pewnego razu Giuseppe Verdi spacerując po parku usłyszał katarynkę, która wygrywała melodię z opery „Rigoletto”, w dość szybkim tempie. Kompozytor podszedł do kataryniarza i powiedział, aby wolniej kręcił korbką katarynki.
Następnego dnia Verdi przechodząc koło tego samego kataryniarza, ujrzał na katarynce kartkę z napisem: „Uczeń mistrza Verdiego”.

Donizetti i Rossini

Gaetano Donizetti był niezwykle płodnym kompozytorem oper, a w dodatku komponował je bardzo szybko. Swą najsłynniejszą operę „Don Pasquale” napisał zaledwie w ciągu kilku dni. Gdy powiedziano mu, że Gioachino Rossini na skomponowanie opery „Cyrulik sewilski” potrzebował „aż” dwóch tygodni, Dionizetti rzekł:
– To mnie wcale nie dziwi, on jest taki leniwy…

Cesarz na przedstawieniu operowym

Po premierze opery Mozarta „Uprowadzenie z Seraju”, cesarz Józef II rzekł do kompozytora:
– Wydaje mi się, że w tej operze słyszałem za dużo nut.
– Cóż… Wasza Wysokość z racji sprawowania władzy zbyt wiele słyszy.

Opera Webera i Beethoven

Carl Maria von Weber ukończywszy operę „Wolny strzelec”, przesłał ją do oceny Beethovenowi. Ten przestudiował dzieło i odesłał je wraz z krótką uwagą, iż radziłby nie komponować już więcej oper. Wkrótce Weber spotkał Beethovena.
– Czy rzeczywiście muzyka do „Wolnego strzelca” jest tak słaba, że nie powinienem pisać więcej oper?
– Och, nie! Po prostu uważam, iż pańska opera jest tak doskonała, iż drugiej równie dobrej już pan nigdy nie napisze.

Recenzja arii operowej

Pewien młody tenor wykonał przed Janem Kiepurą arię z opery „Halka”. Gdy skończył śpiewać, obecna na popisie matka młodzieńca zapytała Kiepurę:
– Co pan sądzi o talencie mojego syna?
– Chwała Bogu, że go Moniuszko nie słyszał.

Anegdoty o operze: (c) Anegdoty.pl

Zobacz też:
> Anegdoty o kompozytorach
> Anegdoty o naukowcach

Artykuł Najlepsze anegdoty o operze pochodzi z serwisu Anegdoty.pl.

Karykatura na prezent

Najczęstsze okazje aby zamówić taki prezent? Urodziny, rocznica ślubu, ślub (wesele), zmiana pracy (czyli prezent pożegnalny). Taka karykatura, to także prezent na wiele innych okazji. Choćby prezent dla nauczyciela (nie tylko z okazji zakończenia roku szkolnego), z okazji obrony pracy dyplomowej, jako podziękowanie dla lekarza, prawnika, i tak dalej.

Ile kosztuje karykatura ze zdjęcia? Oczywiście każdy artysta ma swoje stawki. Różnią się: renomą karykaturzysty, techniką wykonania, formatem. Także rodzajem oprawy, sposobem dostawy, a także terminem wykonania. Bo niektórzy zamawiają karykaturę niemal w ostatniej chwili i zwykle ma to wpływ na cenę.

Jaka jest cena karykatury?

Oczywiście każdy chciałby mieć bardzo efektowną, perfekcyjnie wykonaną karykaturę, stworzoną przez znanego z mediów karykaturzystę, do tego w niskiej cenie. Warto pomarzyć, ale należy trzymać się realiów.

Zdecydowana większość osób, które wpadają na pomysł zatrudnienia karykaturzysty znalezionego w Internecie, ma więcej niż skromne pojęcie ma temat specyfiki tej działalności artystycznej. Powiedzmy sobie szczerze, mało kto poszukujący karykaturzysty, wchodząc na jego internetową stronę, ma ochotę czytać całą treść jego oferty. Nie mówiąc już o wczytywaniu się np. w jego bloga, w którym wszystkie sprawy karykaturzysta szczegółowo wyjaśnia.

Najlepszą ofertę znajdziesz na karykatury.com

Szybki szkic czy efektowny prezent?

Mnóstwo osób nie ma też pojęcia, ile zamówienie karykatury na prezent może kosztować. Panuje przekonanie, że cena będzie podobna do ceny, jaką oferują artyści rysujący w wakacje na ulicach i deptakach, w popularnych miejscach turystycznych. Powiedzmy, maksymalnie 50 złotych.

Choć taka cena jest bardzo atrakcyjna, potencjalny klient nie chce jednak otrzymać karykatury wykonanej na kolanie, w kwadrans. Chce coś znacznie lepszej jakości. Solidny prezent nie może być szybkim szkicem, lecz efektownym dziełem. Czemu więc wielu osobom wydaje się, że zapłacą tyle, co za uliczny szkic plastyka?

No, to ile kosztuje karykatura?

Jak już wiesz, cena karykatury zależna jest od szeregu spraw. Dlatego warto z oferty konkretnego karykaturzysty (tego, którego przykłady przypadły ci do gustu) wybrać jedną – dwie opcje i dowiedzieć się ile to będzie kosztować. Profesjonaliści odpowiadają niemal natychmiast, powiedzmy maksymalnie po kilku godzinach od otrzymania zapytania, a za takie zapytanie nic przecież nie płacisz.

Kilka podpowiedzi. Skoro i tak masz skromny budżet, nie jest dobrym pomysłem zamawianie ogromnych rozmiarów obrazka. Będzie kosztował znacznie więcej niż najczęściej zamawiany format, poza tym obdarowanemu możesz takim prezentem zrobić kłopot. Może nie znaleźć miejsca na powieszenie takiego wielkiego obrazka na ścianie.

Skoro masz mały budżet – nie zamawiaj wielkoformatowej, pracochłonnej karykatury, na której będzie szef (bo to dla niego ma być karykatura) oraz 15 współpracowników. Może wydaje ci się, że karykatura składkowa to znakomity pomysł, więc każda z 15 osób zapłaci po 10 zł i będziecie mieli fantastyczny prezent? Naprawdę sądzisz, że wielogodzinna praca profesjonalnego karykaturzysty jest tylko tyle warta?

Uczciwość karykaturzysty

Warto też wiedzieć, że nie zawsze prezentowana na stronie www karykatura i podana obok cena oznacza, że otrzymasz produkt podobnej jakości. Zdarza się, że jest inaczej, przecież to marketing. Efektowny przykład ma cię zachęcić do złożenia zamówienia. Warto czasem zastanowić się, czy to możliwe, że wspaniałą karykaturę możesz faktycznie dostać za okazyjną cenę.

Karykatura ze zdjecia – podsumowanie

Niestety, w tym tekście nie ma konkretnej odpowiedzi. Nadal nie wiesz ile konkretnie kosztuje karykatura ze zdjęcia. Ale masz już dużo informacji, które pozwolą ci na zastanowienie się przed podjęciem decyzji i złożeniem zapytania u konkretnego karykaturzysty. Jeśli znalazłeś gdzieś super-atrakcyjną cenę, wcale nie znaczy, że jest jakiś standard cenowy. Że profesjonalista za taką skromną kwotę będzie miał ochotę wykonać swoje dzieło.

Jedno jest pewne: jeśli masz symboliczną kwotę, nie próbuj zamawiać karykatury u profesjonalisty. Skoro chcesz wydać mało, niestety wystarczy na karykaturę o niskiej jakości. Ale czy faktycznie taki produkt, w dodatku mało podobny do konkretnej osób, okaże się świetnym prezentem?

Karykatura ze zdjęcia – tekst i ilustracje: (c) Karykatury.com

Zobacz też:
> Profesjonalne rysowanie karykatur w Szczecinie – atrakcja na event i wesele
> Nawet 100 osób w 4 godziny! Oferta rysowania karykatur w Bydgoszczy i woj. kujawsko-pomorskim

Artykuł Ile kosztuje karykatura ze zdjęcia? pochodzi z serwisu Anegdoty.pl.

Karykatura portretowa, to w największym skrócie żartobliwe uwiecznienie czyjejś twarzy. Portret, ale na wesoło. Lubimy sprawiać sobie radość i śmiać się, więc oglądanie dowcipnych karykatur sprawia nam radość i wprawia w dobry humor

Czym jest karykatura i dlaczego ma być śmieszna?

Laicy nie znający sztuki karykatury i powyższej, sporządzonej naprędce definicji, czasami dodają do słowa „karykatury” określenie „śmieszne”, lub „zabawne” albo „wesołe”. Tymczasem karykatura sama w sobie na pewno nie jest smutnym obrazkiem. Jest śmieszna, zabawna i wesoła, nawet jeśli tych określeń nie użyjemy.

Oczywiście, są karykatury które wywołują uśmiech, ale też takie, na widok których spontanicznie i głośno się śmiejemy. To pewnie takie karykatury nazywamy „śmiesznymi”.

Zdeformowane twarze czy śmieszne karykatury?

Na niektórych karykaturach jest mocno zdeformowana twarz lub jej wybrane elementy. Niektórym osobom karykatura kojarzy się z wielkim nosem i wielkimi uszami, bo takie karykatury gdzieś zobaczyli i zapamiętali. Raz widziałem na karykaturze czoło, wygięte niczym zwiędnięty kwiatek. Prawdopodobnie przedstawiona w karykaturze faktycznie miała wysokie czoło, co spostrzegawczy karykaturzysta dosadnie podkreślił na swym dziele.

O ile takie mocno zdeformowane twarze i postacie mogą być uznawane za śmieszne i wielu osobom mogą się podobać, co innego śmiać się z innych, a co innego – z siebie lub osób bliskich. Zdeformowana twarz przedstawiająca polityka czy piosenkarza często nas śmieszy. Jednak sprawa wygląda całkiem inaczej, gdy tego typu rysunek przedstawia nas i osoby bliskie. Okazuje się, że obrazek już nie jest śmieszny.

Karykatura ze zdjęcia na prezent

Osoby zamawiające u karykaturzystów karykaturę ze zdjęcia, tak naprawdę oczekują wykonania wesołego portretu. Obrazek ma sprawić osobie obdarowanej przyjemność, a nie podkreślać „defekty” wyglądu twarzy / sylwetki. Dlatego karykatury wręczane np. jubilatom, parze młodej na prezent – nie powinny być niemiłe dla oka osoby, która otrzyma swoją karykaturę. Nawet jeśli ktoś twierdzi „Ona ma duże poczucie humoru i na pewno spodoba się jej każda jej narysowana twarz”, nie do końca jest to prawdą, że efekt pracy karykaturzysty się spodoba. Doświadczeni karykaturzyści z Karykatury.com świetnie o tym wiedzą.

Karykatura jako deformacja wyglądu, to sztuka subiektywna. Łatwo karykaturzyście przesadzić, wyolbrzymić wybrane elementy twarzy. Artysta nie zna wrażliwości osoby, której podobiznę tworzy. Czasem błaha z pozoru rzecz może urazić osobę uwiecznioną w karykaturze i wprawić ją w zły humor. A przecież miało być wesoło i przyjemnie. Miał być sympatyczny prezent.

Śmieszne karykatury, a raczej zabawne portrety, wykonuje znany karykaturzysta z Karykatury.com.

Tekst: (c) Anegdoty.pl

Zobacz też:
> Karykaturzysta na wesele i firmowy event w Warszawie i woj. mazowieckim
> Nawet 100 osób w 4 godziny – najszybszy karykaturzysta w Gdańsku

Artykuł Śmieszne karykatury – czyli jakie? pochodzi z serwisu Anegdoty.pl.

Historia wrocławskich krasnali

W latach osiemdziesiątych XX wieku na terenie Wrocławia zaczęły pojawiać się prace grafficiarzy powiązanych z antykomunistycznym ruchem happeningowym „Pomarańczowa Alternatywa”. Prace przedstawiające krasnale pojawiające się na murach i happeningi miały ośmieszać system komunistyczny, a po zmianie ustroju na wiele lat o nich zapomniano. Sytuacja uległa zmianie w 2005 roku, kiedy wrocławski rzeźbiarz Tomasz Moczek, ustawił w mieście pięć pierwszych figurek krasnali. Na przestrzeni lat wrocławskie krasnale stały się popularne nie tylko w Wrocławiu, stając się sympatyczną częścią miasta. Rzeźby były tworzone przez artystów z całego kraju. Obecnie jest ich około 400 i ich liczba wciąż się powiększa. Ale spokojnie, raczej nie ma szans, aby krasnali było więcej niż mieszkańców Wrocławia!

Które wrocławskie krasnale są najsłynniejsze?

Największą popularnością cieszą się dziś te krasnale, które powstały najwcześniej, symbolizują najważniejsze zjawiska czy wydarzenia lub są najbardziej pomysłowe. Jednym z pierwszych krasnali wrocławskich był Papa Krasnal znajdujący się przy ulicy Świdnickiej, gdzie przed laty spotykali się działacze i zwolennicy „Pomarańczowej Alternatywy”. Jest największym krasnalem w kolekcji, ponieważ powstał jeszcze przed inicjatywą Tomasza Moczka, jako Pomnik Pomarańczowej Alternatywy. Krasnal Rzeźnik znajduje się na Jatkach, gdzie w średniowieczu znajdowały się zakłady rzeźnicze, zaś Krasnal Antykwariusz wspina się po murze przy Placu Kościuszki, aby… podglądać nagą kobietę. Turyści chętnie fotografują Krasnala Piwożłopka, który znajduje się przy Browarze Pod Złotym Psem oraz dwóch krasnali. Syzyfki przy ulicy Świdnickiej popychają granitową kulę.

Najnowsze krasnale we Wrocławiu

Wrocławskie krasnale z roku na rok zwiększają swoją populację, a szlaki turystyczne uwzględniające je na trasie, siłą rzeczy obejmują coraz więcej części Wrocławia. Do najnowszych krasnali w mieście należą na przykład krasnale z Jagodna wyposażone w karty wyborcze i będące upamiętnieniem rekordowej liczby wyborców w ostatnich wyborach parlamentarnych, o której było głośno w całej Polsce.

Pod koniec 2023 roku nowy krasnal pojawił się pod budynkiem III Liceum Ogólnokształcącego. Siedzący na ziemi krasnal ma na kolanach książkę, a obok niego siedzą kot i pies. Ten krasnal ma symbolizować szacunek, tolerancję oraz wiedzę, a pod szkołą pojawił się dokładnie 6 grudnia jako… prezent Mikołajkowy dla uczniów. Wygląd krasnala został zaprojektowany przez uczniów liceum, a jego fundatorką jest jedna z absolwentek szkoły.

Wrocławskie krasnale: (c) Anegdoty.pl < Sup

Zobacz też:
> Znany karykaturzysta we Wrocławiu. Nawet 100 narysowanych gości imprezy w 4 godziny
>

Artykuł Historia wrocławskich krasnali pochodzi z serwisu Anegdoty.pl.