Wróciłem do małego miasteczka w którym się urodziłem, bez żadnego wielkiego planu z nadzieją że jakoś to będzie. Powroty do domu po tym jak się rzuciło studia po raz drugi są… Burzliwe. Miałem wtedy 20 lat i gówno wiedziałem o życiu.
„Jakoś to będzie” nie było wystarczająco szczegółowo przedstawionym planem dla moich rodziców, choć bardzo dobrze opisywał moje odczucia w tamtym momencie i dalej twierdzę że to nie był aż tak zły plan jak oni myśleli.
Ale moi staruszkowie zarzucili mnie obowiązkami domowymi w myśl zasady, że wszystko co dzieciaki robią głupiego to z nudy proszę wysokiego sądu – i słusznie.
A to był okres kiedy stanowczo się nie nudziłem, bo mogłem robić maaaasę głupich rzeczy ( ͡° ͜ʖ ͡°)
Nie wiem jak u Was (jeśli ktoś jest z wioski/małej miejscowości) ale u mnie takim centrum rozrywki w tym wieku był… Samochód. Sam fakt, że można było wsiąść i po prostu jechać przed siebie to było cudowne uczucie. I wolność.
To jest ten okres kiedy 20 latek myśli, że jest dorosły, że może wszystko a jednocześnie ucieka kiedy może z domu w którym mieszka z rodzicami po to, żeby nie musieć słuchać tego co ma zrobić/co zrobił źle/pytań o plany przyszłościowe/albo ogólnie dorosłe rozmowy których nie jest się fanem bo w końcu ma się 20 lat i jest się dorosłym, nie? Paradoks.
Na rozmowy o prace chodziłem co chwila. Przypominam, jest rok 2010 czyli nienajlepszy moment na szukanie pracy – ogólnie w moim regionie dla kogoś bez doświadczenia było dość ciężko.
Szukałem na początku tego co może mnie zainteresować, by później szukać tego co jest dostępne i by dojść do momentu że chciałbym cokolwiek.
Pracy zwyczajnie nie było. Były połówki etatu, albo prace których ze względu na warunki nikt się nie chwytał. Szukałem, ale z czasem intensywność poszukiwań malała. Z jednej strony frustracja i wkurzenie, a z drugiej… Auto, wierna ekipa przyjaciół i liczne małe podróże.
Małopolska jest piękna. Jestem z Podhala, wychowany tutaj przez matkę nauczycielkę i ojca mechanika łamane na przedsiębiorcę.
Ona z miasta zaś on z małej miejscowości – tak, właśnie tej z której pochodzę. Obydwoje zdołali zaszczepić w mojej ograniczonej idiotyzmem głowie ciekawość świata i chęć zobaczenia wszystkiego. Albo przynajmniej tego co dostępne.
To serio zadziwiające ile można zobaczyć w promieniu 100km od własnego domu.
Ja ten okres pamiętam głównie właśnie z jeżdżenia. Każdy możliwy moment gdzie udało się zarobić na czarno/kombinacjami/pracą dorywczą u ojca był wykorzystywany by gdzieś jechać.
Zamiast spotkać się ze znajomymi w knajpie my zgadywaliśmy się na konkretnej miejscówce. Dopiero lata później doszło do mnie, że to nie jest normalna rzecz, że na przekaźnik który jest na szczycie górki z której rozpościera się wspaniały widok na okolicę, przyjeżdżają 3 auta pełne ludzi, którzy rozmawiają tam, śmieją się, piją piwo, palą blanty i generalnie bunkrów nie ma ale też jest zajebiście.
Zamiast iść do klubu my ładowaliśmy się do auta w 4-5 osób i jechaliśmy. Czasem jechaliśmy na dwa auta. Czasem w dwie osoby. Czasem też jechałem sam – w końcu miałem 20 lat a ja serio kochałem jeździć.
Na początku były przeszpiegi – jazda przed siebie i szukanie jakiejś nowej miejscówki. Bo ta górka wygląda ciekawie. Bo ta droga może nas wyprowadzić dobrze.
W większości oczywiście nie mogliśmy znaleźć nic sensownego, ale to nie cel się liczył tylko podróż, co nie oznacza że nigdy nic nie mogliśmy znaleźć.
Po czasie, w promieniu 40km od naszej wiochy mieliśmy chyba 8 czy 10 sprawdzonych miejscówek znalezionych właśnie w ten sposób. Albo z czyjegoś polecenia. Miejsc w które:
– Można dojechać autem.
– Są relatywnie blisko nas.
– Jest tam widoczek/coś specjalnego (np. opuszczony kompleks hotelowy, wodospadzik, zalew, tunel)
No i dlatego z tego okresu pamiętam najbardziej śmiech, jeżdżenie, rozmawianie i wieczną ucieczkę od rzeczywistości. Bo bezrobocie było wtedy dla mnie synonimem zabawy i wszyscy mogliśmy sobie na to pozwolić. Tak, nie wiedziałem wtedy jak bardzo uprzywilejowane życie miałem i że w sumie to nie każdy może sobie pozwolić na coś takiego, ale ignorancja to cecha młodości.
3 miesiące bezrobocia – dziesiątki odbytych rozmów kwalifikacyjnych, 0 znalezionej pracy na stałe, setki kilometrów przebytych dla zabawy.
I tu do głosu dochodzą moi rodzice.
Cholera, do dzisiaj doceniam jak umiejętnie potrafili mnie czasem poprowadzić. Nie zawsze, bo byłoby zbyt pięknie, ale w dużej części wypadków muszę powiedzieć, że mieli rację.
Nigdy nie powiedzieli tego wprost, ale wiedziałem jedno: Jeśli nie znajdę pracy na stałe, albo nie przedstawię im jakiegoś sensownego planu – mogę się nie pojawiać w domu. Teraz dobrze wiem, że nie wyrzucili by mnie, ale wtedy tak myślałem, stworzyli taką atmosferę.
Więc porzuciłem nadzieję, żeby znaleźć jakąś przyszłościową pracę i… I zatrudniłem się w pizzerii, jako kierowca.
Warunki? W sumie bardzo dobre (xD) całe 5zł za godzinę + napiwki, brak umowy przez 2 miesiące, praca od 10 do 22-23. Czasem 24. Takie czasy, takie miejsce.
Chciałbym mieć ten entuzjazm i siły które miałem wtedy. Ja serio lubiłem tą pracę. Do dzisiaj nie wiem, czy to po prostu był taki okres w moim życiu, że praktycznie wszystko mnie cieszyło, czy miałem szczęście i dobrze trafiałem, ale ekipa która tam była… No miód. Wszyscy żyliśmy we wspólnej niedoli, śmiejąc się z 5zł za godzinę, śmiejąc się z godzin tam spędzonych, jednocześnie szefostwo dopiero uczyło się jak prowadzić swój biznes więc było luźno. W skrócie, cholera było ciekawie. Zaś ja nie czułem wyzysku.
Choć powinienem. Średnio pracowałem po 12-13 godzin. Po czasie byłem najstarszym kierowcą, więc jednocześnie to ja ustalałem grafiki więc miałem pewną elastyczność, no ale, praca 22-23dni w miesiącu, po 12 godzin – ponad 260 godzin w miesiącu.
Swego czasu byłem rekordzistą w pizzeri – 336h w miesiącu. Płaca? 1700zł za praktycznie dwa etaty. Oczywiście miałem do tego jeszcze napiwki, dodatkowo ludziom często jeździłem po coś do sklepu itp – czasem udawało mi się skończyć miesiąc mając 2300-2600zł w kieszeni, do tego dochodziły moje starania na allegro (kupić zepsute, naprawić i sprzedać) ale było to okupione gigantyczną ilością godzin pracy. A ja debil się jeszcze z tego cieszyłem xD
Bo czułem że sobie radzę. Bo widziałem że daję radę, ludzie na mnie polegają, szefostwo mnie lubi zaś życie płynie. Tak jak pisałem, chciałbym mieć jeszcze kiedyś tyle siły co wtedy.
Bo po pracy ja nadal spotykałem się jeszcze z ekipą, potrafiliśmy gdzieś pojechać a to pogadać, a to na lolka, jednocześnie miałem obowiązki w domu i pomoc przy firmie ojca. Naprawdę chciałbym mieć tyle siły co wtedy.
Tak czy tak, po 2 czy 3 miesiącach takiej pracy zmęczenie dawało o sobie znać, ja zacząłem przesadzać i z ilością godzin przepracowanych (bo trzeba zarabiać!) i ze spotkaniami które mogłem olać ale tego nie robiłem, więc spałem po 4-5 godzin więc to musiało się zemścić.
Miałem wypadek. Z własnej winy jadąc z pizzą władowałem przy 80km/h w tył innego auta. Moja chwila nieuwagi, zmęczenie + niezapięte pasy.
Pamiętam moją panikę (bo byłem na czarno) ślad krwi na szybie i zdjęcie mojej czaszki.
Nic wielkiego się nie stało, ale to był sygnał że coś trzeba zmienić, a ja całego życia nie spędzę w pizzeri przecież. Już nie pamiętam jak sie udało załatwić moje ubezpieczenie, czy poszło z bezrobocia w którym byłem zarejestrowany, czy szefowa coś kombinowała – nie wiem.
Wiem że krótko po tym udało się totalnym przypadkiem znaleźć pracę o której już od jakiegoś czasu myślałem – jazda busem po Polsce. Kumpel zwalniał się z firmy od jakiegoś czasu a ja mu przypominałem ciągle, że bardzo chętnie wskoczyłbym za niego. Akurat jakoś miesiąc czy półtora po wypadku kończył pracę, a ja mogłem totalnym przypadkiem połączyć to co lubię – jazdę samochodem i zwiedzanie z zarabianiem. I tym razem nie za 5zł za godzinę.
Ale powoli cała historia dąży do pomysłu z powstaniem firmy, serio.
Jako bonus jedna z wielu miejscówek które opisywałem – przekaźnik w Mszanie Dolnej. Nie było mnie tam parę lat, jak nic muszę znowu odwiedzić. Swoją drogą to chyba jedno z najlepszych zdjęć mojego uwczesnego auta, które zawsze będę wspominać z sentymentem ( ͡° ͜ʖ ͡°)
Bo to dobre auto było. Clio 2, zawrotny silnik 1.2 60km, kupiony za 700e z niemiec od ciotki która pozbywała się go z firmy. Zrobiłem nią 160k i gdyby nie ona, pewnie nie zobaczyłbym tyle miejscówek.
cdn.
A ja chciałbym być systematyczny. Pisanie bardzo dobrze układa mi pewne rzeczy w głowie, choć zazwyczaj pisze do szuflady, albo robię to co myślę, że robi cześć z Was – napiszę coś, a pod koniec stwierdzam „aaaaa szkoda strzępić ryja” i kasuję to co natapałem w ekranie. Macie sposób na systematyczność w sieci? Nigdy nie byłem mistrzem social mediów, zwięzłe posty są nie dla mnie, a te o wiele łatwiej wrzucać regularnie. Dobra dusza z @freebirdceramics poradziła mi żeby wybrać jeden dzień w tygodniu, usiąść i pisać. Ten wybrany dzień ma być na twórczość pisaną i posty „na przyszłość”
Chciałbym. Ja lubię słowa. Wziąłbym swojego MacBooka (czyli tak naprawdę starego della który dzielnie mi służy w warsztacie) usiadłbym w kawiarni (czyli przy aktualnej sytuacji w warsztacie albo swoim pokoju ALE Z KAWĄ!) i zacząłbym płynąć (czyli tonąć) wśród wielu różnych trafnych słów (czyli przekleństw nad brakiem weny twórczej) i pięknych anegdot (czyli tak naprawdę moich-zdań-stanowczo-zbyt-wielokrotnie-złożonych) na temat świata, spostrzeżeń i tego co robię (czyli pisałbym po prostu o sobie) A może tak zrobić rzeczywiście? A może powalczyć z prokrastynacją, zacząć znowu pisać, zacząć czuć sens i uzewnętrzniać się na społecznościowkach zamiast czuć się jak wieczy nieudolny reklamodawca który pokaleczoną przez nieważność ręką wciska w umysły obserwujących mnie ludzi swoje własne produkty bo „patrzcie ja to zrobiłem”.
Ja widzę sens w moim rękodziele, cholera, mam nawet regularnych klientów których już traktuje jak moich patronów i czasem tylko głupio mi gdy porównuję co im sprzedałem 2 lata temu a co sprzedaję dzisiaj. Cholera może rzeczywiście mam coś czym mogę się z Wami podzielić i to nie tylko rękodzieło?
Zacznę pisać !Ale zacznę od poniedziałku, co?
]]>Wstać rano – odbębnić obowiązki domowe których kiedyś jako nastolatek nawet nie zauważałem, a przecież ugotować sobie coś trzeba, posprzątać też. Później pojechać do warsztatu i po prostu tworzyć swoje rzeczy. Proste. Dobrze byłoby dodać ćwiczenia codziennie rano i mamy ideał.
Pewna rutyna w działaniach pozwala odpocząć mózgowi. Będąc raczej chaotyczną osobą nigdy nie stworzyłem takowej, zresztą moje poprzednie prace nie miały w sobie za bardzo rutyny. Jako już 30 latek nie spodziewałem się jak wiele będę musiał się uczyć i jak cholernie ważna jest samodyscyplina której krótko mówiąc… No nie posiadam. Aktualnie uczę się życia, a raczej zmiany swojego stylu życia z pracy 7-15/16 na praca-cholera-wie-kiedy-a-może-ciągle.
I to jest dla mnie walka której się nie spodziewałem. Walka samego ze sobą. A ja już Wam kiedyś pisałem- najwyraźniej jestem cholernie twardą osobą, bo każdą taką walkę przegrywam. Błogosławieństwo samozatrudnienia, czyli braku szefa, wyznaczonych obowiązków czy choćby konkretnych ram czasowych w których się pracuje jest wielokrotnie cudowną sprawą.
Przerwa bo czujesz się już zmęczony? Nie ma problemu.
Coś musisz zrobić w domu? Nie ma problemu.
Trzeba załatwić coś w urzędzie? Nie ma problemu.
Niestandardowe godziny otwarcia sklepu? Nie ma problemu.
Jesteś elastyczny, masz całą dobę i żadnych ram czasowych. Nie ma problemu.
Właśnie wyskoczył jakiś problem którego się nie spodziewałeś? Jest problem.
Jesteś mistrzem chaosu, sekretarzem średniego planowania i architektem własnej prokrastynacji? Jest problem.
Ale samozatrudnienie to też duży problem gdy nie masz samodyscypliny a Ty może nie posiadasz dużych środków, za to masz inny kapitał – czas. I tym kapitałem uczę się rozporządzać aktualnie. Idzie mi zwyczajnie źle.
Zdumiewa mnie jak bardzo proste a jednocześnie cholernie trudne kroki trzeba podjąć by stać się choć ciut lepszym, przynajmniej w moim przypadku.
Bo czy tak trudno zamiast wstać o 7 i od razu przeglądać bezsensownie internet mając to w nawyku po prostu wstać o 6 i poczytać książkę bez wielu bodźców na raz?
Tak trudno godzinę później zrobić te 50 pompek, przysiady, walnąć śniadanie i na pierwszy ogień zrobić to co musisz danego dnia bez odkładania tego w czasie?
Aż tak trudno prowadzić dzień w dzień kalendarz, zapisywać do niego uwagi i wszystkie plany które wyjdą czy pomysły?
Nie umiem tak działać, jestem nierówny jak już pisałem. Czasem mogę spędzić praktycznie 14 godzin zamknięty w warsztacie i działać po swojemu. W chaosie przyznam, ale twórczo, dużo i satysfakcjonująco na koniec dnia.
A czasem mogę odwlekać jakąś prostą robotę na 4 godziny w warsztacie, zajmuję się nieistotnymi pierdołami które zapewne gdybym był skupiony zajęłyby mi 2-3 godziny, ale jakimś prawem zajmują 8 i w sumie to już nie mam siły jechać jeszcze robić coś co mogę przecież zrobić jutro. A tego następnego dnia bywa, że zrobię dokładnie to samo.
Osobiście dla mnie najgorsza jest świadomość w jak wielu rzeczach jestem słaby i w ilu rzeczach muszę się podciągnąć.
Robienie zdjęć, profesjonalna obróbka, praca nad stroną, doczytywanie na temat sprzedaży w sieci, nauka języka, praca nad straszliwie słabą pamięcią, ćwiczenie ciała i choć trochę umysłu. Bywają momenty, że mnie to zwyczajnie dobija i paradoksalnie zamiast robić to dla siebie, ja odkładam wszystko na później, na kiedyś. Zajmuję mój mózg internetem, filmikami, pierdołami, przeciążam go tysiącem bodźców i później mam sobie to za złe. Lepiej czułbym się czytając książkę. Idąc na spacer, ale jakoś ostatnio wybieram te łatwiejsze i o wiele gorsze zapełniacze. Bywały momenty, że uciekałem od wszystkiego przeglądając neta, oglądając filmy pod przykrywką szukania inspiracji – by na koniec dnia, zamiast poczuć się wypoczętym (w końcu nic nie robiłem!) czuć się jeszcze bardziej zmęczonym i zrezygnowanym.
Prokrastynacja to chyba moja najgorsza cecha. Dorosłem już do tego, by nie nazywać jej „brakiem weny” bo to nie jest to. Nie w tym przypadku. To zwykłe lenistwo i nieumiejętność poradzenia sobie z samym sobą z czym walczę. A rękodzieło to naprawdę coś czym chcę się zajmować, szczególnie że znalazłem swoją niszę, świecące luminescencyjne wyroby mnie po prostu pociągają i wiem, że robię coś prawdziwie swojego. Tylko żeby robić to naprawdę dobrze i profesjonalnie muszę sobie poradzić sam ze sobą.
Możecie wierzyć bądź nie, ale dla mnie te wpisy to swego rodzaju dziennik. Łatwiej mi działać pisząc to co piszę, bo przyznaję się do własnych błędów. Może nie ma tutaj słów kluczowych, może jest to ściana tekstu która trafi tylko do garstki ale dzięki takiemu pamiętnikowi mogę do tego wrócić w odpowiednim czasie i albo zauważyć, że odwieczną walkę samego ze sobą zaczynam wygrywać, albo przegrywam i muszę nauczyć się co zastosować nowego, by się choć trochę zmienić.
A na dzisiaj koniec – to akurat ten dzień, w którym z walki wychodzę posiniaczony, ale jest remis i nie ma tragedii ( ͡° ͜ʖ ͡°)
… I wpis wyszedł jak zawsze zbyt długi i może trochę za bardzo couchowy, co jest śmieszne bo ja nic nie wiem jeszcze o życiu #rozkminkrzaka
Dawno nie pisałem do Was w formie bloga, zgodnie z zapowiedzią na Fanpage Bido:
„Wracam do bardziej osobistych wpisów, postaram się być tutaj… Cóż, sobą. Nadal będą bardziej oficjalne wrzutki o promocjach czy nowościach jednak będzie ciut inaczej. I chyba pora na dodanie bloga na stronie :> „na Bido.com.pl od dziś będą nie tylko informacje na temat wyrobów, świecidełek, breloczków itd. ale i
„…rzeczy z internetu które mnie „ruszają”.”
