Αυτοί οι τρόποι εκμετάλλευσης συνδέονται άμεσα και με το εκάστοτε «φαντασιακό» του εργοδότη για τον εαυτό του και την ευγενή τάξη του (ειδικά για τους εκδότες και βιβλιοπώλες, αυτό έχει και μία «αύρα» πνεύματος). Απαιτούν και επιβάλλουν διάφορα στυλ και «φόρμες» λειτουργικής (για αυτούς και τις επιχειρήσεις τους) συμπεριφοράς, διάφορες νόρμες αξιολόγησης, ελέγχου και πειθάρχησης στο προσωπικό τους. Επίσης, καθορίζουν τις βασικές αρχές του ανταγωνισμού μεταξύ των εργαζομένων τους.
Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα όταν πρόκειται να περάσει κάποιος υποψήφιος τον Γολγοθά των συνεντεύξεων και των κανιβαλικών τους αξιολογήσεων. Αυτή την εποχή της κρίσης λοιπόν, που είναι περισσότεροι οι άνεργοι οι οποίοι διαγκωνίζονται για μία κακοπληρωμένη θέση με τις χειρότερες συνθήκες εργασίας και με πολύ χαμηλούς τους γενικότερους όρους ύπαρξης τριγύρω μας, οι περισσότεροι εργαζόμενοι προσπαθούν να κρατηθούν στην δουλειά τους με κάθε κόστος απέναντι στο αφεντικό και αρκετές υποχωρήσεις σχετικά με τις συλλογικές ταξικές διεκδικήσεις.
Οι εκδόσεις GUTENBERG που είναι γνωστές για το «επίπεδο» των επιλογών και το ακαδημαϊκό προφίλ τους, πρωτοτυπούν και σε αυτό το περιβάλλον της κρίσης. Ενώ οι υπόλοιποι εκδότες, για την επιλογή ενός εξωτερικού πωλητή θα τον εξουθενώσουν με συνεχόμενες συνεντεύξεις – εκθέσεις μάνατζμεντ, μάρκετινγκ, ανθρωπο-διοίκησης κλπ, οι βαθύτατα πνευματώδεις αυτοί εκδότες/αρωγοί της πνευματικής ανάπτυξης του τόπου μας, βρήκαν κάποιον καλύτερο τρόπο για να αξιολογήσουν τους υποψήφιους πωλητές τους. Να δίνουν λοιπόν αυτοί οι υποψήφιοι «λιγούρηδες», γραπτές εξετάσεις με θέμα:
«Η συμβολή της ανάγνωσης του ποιοτικού βιβλίου στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας μας»…
…και τι να πει κάποιος εχέφρων για την κατάντια και την ακαδημαϊκή ξεφτίλα τους, που για να μπορέσει να δουλέψει κανείς άνεργος ως εξωτερικός πωλητής «ποιοτικών βιβλίων» πρέπει να διαθέτει κρίση (εκτός φυσικά και των πτυχίων, του προφίλ και της προϋπηρεσίας) για τις δοσοληψίες κράτους και αφεντικών και τα σχετικά αποδεικτικά θεωρήματα για όλα όσα συνδέονται με την συνολικότερη μεθόδευση στην κρατική και ιδιωτική εκπαίδευση, τις βιβλιοθήκες – μίζες, τις γενικότερες και ειδικότερες εκδόσεις για τους μαθητές, σπουδαστές, φοιτητές και τους διάφορους ειδικούς, μαζί και με τους γενικότερους καταναλωτές τους. Για να μπορεί κάποιος να πουλάει σε βιβλιοπωλεία της Αθήνας και της επαρχίας, βιβλία των Πεσσόα, Νίτσε, Τ. Μαν, κ.α., μαζί με επιστημονικά συγγράμματα και βιβλία θα πρέπει να γνωρίζει, πως στην «ιστορία του μέλλοντός» του θα κρίνεται από το αφεντικό με τον τρόπο που θέλει αυτό.
Στον αντίποδα όμως της παραπάνω περίπτωσης των μεγάλων εκδοτών που εμπορεύονται υψηλή κουλτούρα, μεγάλες διασυνδέσεις κλπ, βρίσκονται οι χειρότερες περιπτώσεις των κάθε λογής καταστημάτων bazaar βιβλίου (Ιανός, mega bazaar, nakas book bazaar, public, Ποθητός κλπ) που φυτρώνουν σαν μανιτάρια κάθε μέρα.
Όλοι αυτοί οι τύποι έχουν εκμεταλλευθεί πλήρως την κρίση που έριξε την τιμή του βιβλίου που (συνήθως) παρέχεται σαν απόθεμα στοκ και πουλάνε τρελά – με ποσοστά κέρδους πολύ μεγάλα. Για τους εργαζόμενους εδώ, τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα αφού έχουν να αντιμετωπίσουν αυθαιρεσίες και υπερβολές αρκετά κραυγαλέες. Όπως συνεχόμενα τεστ αξιολόγησης για όλα τα υπερβολικά στα οποία καλούνται να είναι συνεπείς. Μιλάμε για τεστ στους υπολογιστές, στην εταιρική μορφή, στα προϊόντα και στον εταιρικό ανταγωνισμό, συνεχόμενα, απλήρωτα και εκτός ωραρίου. Επίσης η πλειοψηφία των εν λόγω εταιρειών επιβάλει ατομικές συμβάσεις εξαήμερης εργασίας και ελαστικών ωραρίων που δεν αναγνωρίζουν επιδόματα και προσαυξήσεις. Αλλά συνδυάζονται με εκβιαστικούς όρους που αφορούν τον τόπο εργασίας και ποινικές ρήτρες για τα «μυστικά» της εταιρείας. Φυσικά η αμοιβή για όλα τα παραπάνω διαμορφώνεται, στην καλύτερη των περιπτώσεων, στα κατώτατα όρια της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, ενώ υπάρχει και το σενάριο απουσίας σύμβασης ή μη δήλωσης ενός μέρους του μηνιαίου μισθού, με ότι αυτό συνεπάγεται.
‘Όσον αφορά την διασφάλιση της ευλαβικής τήρησης του ημερήσιου πρωτοκόλλου εργασιών που επιβάλλεται από τους εργοδότες προς τους εργαζόμενους, έχουν επινοηθεί διάφοροι τρόποι (επόπτες, mystery shoppers, κάμερες, η ανάσα του αφεντικού) που όλοι όμως συγκλίνουν στο εξής: κάθε εργαζόμενος είναι επιτηρούμενος και υπεύθυνος να δίνει λόγο για οτιδήποτε θελήσει ο εργοδότης και οι σαδιστές μανατζεράδες σύμβουλοι του για την εύρυθμη –όπως την ορίζουν- λειτουργία της επιχείρησης τους.
Το πρόβλημα εδώ, εντοπίζεται και στην γενικότερη στάση αρκετών εργαζομένων που έχουν αφομοιώσει – προσαρμόσει τον προσανατολισμό και την στάση ζωής τους πάνω στους στόχους και το κέρδος του αφεντικού. Δηλαδή, π.χ. μπορεί να δουλεύουν ώρες παραπάνω απλήρωτα, εκβιάζοντας με την στάση τους και τους υπόλοιπους σε αυτήν την τακτική ή να καθαρίζουν τουαλέτες και να κάνουν γενική καθαριότητα, εξωτερικές δουλειές, ταμείο στο τέλος της βάρδιας και λογιστικές εργασίες καταγραφών οικονομικών στοιχείων, τιμολογίων κλπ, χωρίς αυτά να προβλέπονται στη σύμβασή τους και φυσικά χωρίς να πληρώνονται. Αρκετοί από αυτούς, έχουν καταπιεί τους χειρότερους εργασιακούς όρους και τις συνθήκες σκληρής εντατικοποίησης στον ημερήσιο όγκο εργασιών κανονικά και με το χρονόμετρο, μαζί και με την απειλή της απόλυσης για κάθε άρνηση στις ακραίες απαιτήσεις των από πάνω.
Όπως λένε όμως και τα διάφορα νεοφιλελεύθερα τσιράκια των αφεντικών: «η κρίση γεννάει ευκαιρίες». Αυτό που δεν εξηγούν ωστόσο, είναι ότι αυτές οι «ευκαιρίες» δεν έρχονται από τον ουρανό αλλά οικοδομούνται πάνω σε στυγνή εργασιακή εκμετάλλευση. Ο χώρος του ξενόγλωσσου βιβλίου είναι η πιο χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση τα τελευταία χρόνια μέσα στον γενικό χώρο του βιβλίου. Η εισαγωγή και εμπορία ξενόγλωσσου βιβλίου μετατράπηκε σταδιακά στην Ελλάδα, από ολιγοπώλιο σε σχεδόν μονοπώλιο, με πρώην μεγάλες εταιρίες να κλείνουν (Ευσταθιάδης, Απόλλωνας) και πρώην μεσαίες (Τσιγαρίδας) να αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς. Δεν είναι τυχαίο ότι στην ταχύτερα αναπτυσσόμενη επιχείρηση στον χώρο του βιβλίου τα τελευταία χρόνια, τον Τσιγαρίδα, επικρατούν ίσως οι χειρότερες εργασιακές συνθήκες στον χώρο αυτό.
Έτσι, ενώ υπογράφεις ατομική σύμβαση πενθήμερου – οκτάωρου, σου διατυπώνεται ξεκάθαρα από την αρχή ότι «εδώ δουλεύουμε καθημερινά εννιάωρο και δυο Σάββατα το μήνα». Αυτό το ωράριο βέβαια ισχύει για την υπόλοιπη περίοδο, καθώς στην εργασιακή ζούγκλα του σχολικού Σεπτέμβρη, όπου η αποθήκη στον Κολωνό δουλεύει για ένα σχεδόν μήνα σε 24ωρη βάση, κανείς δεν φεύγει πριν το δωδεκάωρο με τον μέσο όρο στις 14-15 ώρες και φυσικά όλα τα σαββατοκύριακα.
Οι υπερωρίες (πάντα μετά το «συμφωνημένο» εννιάωρο, και στους διανομείς μετά το δεκάωρο!!!) δίνονται ‘’μαύρες’’ με ένα συγκεκριμένο ποσό μεταξύ 3-4 € την ώρα, ανάλογα την ειδικότητα και το αν είσαι μόνιμος ή εποχιακός, ανεξάρτητα αν τις κάνεις μέρα ή νύχτα, καθημερινές ή Κυριακές. Κι αν νομίζει κανείς ότι όλα τα παραπάνω ισχύουν μόνο για έναν μήνα, και τον υπόλοιπο χρόνο τα πράγματα κυλούν ομαλά, είναι γελασμένος. Οι πιέσεις για υπερωρίες, στους μόνιμους πια, υπάρχουν όλο τον χρόνο, καθώς τα άτομα δεν είναι ποτέ αρκετά για τον όγκο δουλειάς που υπάρχει. Όσο για την πληρωμή των υπερωριών εκτός της σχολικής περιόδου του Σεπτέμβρη, η οικογένεια Τσιγαρίδα κάνει όπως λέει και η λαϊκή ρήση τον «κινέζο».
Όπως είναι αναμενόμενο, αυτή η εντατικοποιημένη εργασιακή συνθήκη δημιουργεί εργατικά ατυχήματα, κυρίως στους διανομείς, σπασμένα νεύρα και σώματα που δεν ξεκουράζονται ουσιαστικά ποτέ, ενώ πολλοί εποχιακοί και μη συνάδερφοι που δεν αντέχουν αυτή την ‘’ειδυλλιακή ατμόσφαιρα’’ παραιτούνται. Τέλος, ελάχιστες συμβάσεις μονίμων είναι αορίστου χρόνου, ώστε όλοι να βρίσκονται σε μια εργασιακή ομηρεία χωρίς τα στοιχειώδη δικαιώματα.
Το θέμα μας δεν είναι όμως μόνο η καταγραφή αυτών που μας κάνουν οι εργοδότες. Σε κάθε περίπτωση θα μπορούσαν -αν ήθελαν- οι περισσότεροι εργαζόμενοι, να δημιουργηθούν μοριακές –στην αρχή – αρνήσεις, αντιστάσεις και αργότερα συλλογικές απαντήσεις και από τους άνεργους υποψήφιους και από τους ήδη εργαζόμενους (…). Αλλιώς δεν θα υπάρξει στο «ιστορικό μας μέλλον» εργασία πoυ να μην έχει γίνει κόλαση…
– Εργαζόμενοι/ες υπό πίεση-
pressurized@espiv.net
Το παρόν κείμενο είναι αποτέλεσμα μιας συζήτησης που αναπτύχθηκε μεταξύ ψυχολόγων οι οποίοι εργάστηκαν κατά τα προηγούμενα έτη στα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕΔ. Λόγος για να γραφτεί ήταν η ανάγκη να καταθέσουμε την εμπειρία μας και να μοιραστούμε την εικόνα που εμείς είδαμε μέσα από τα προγράμματα αυτά, ως η ελάχιστη κίνηση που μπορούμε να κάνουμε για να εναντιωθούμε στα όσα συμβαίνουν εις βάρος μας. Αφορμή, στάθηκαν οι εξαγγελίες για τις νέες “θέσεις εργασίας” που έρχονται πάλι μέσω ΟΑΕΔ και η προοπτική που αυτές σκιαγραφούν για όλους όσους ζούμε και εργαζόμαστε σε αυτόν τον τόπο.Τα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας ή αλλιώς 5μηνα του ΟΑΕΔ, ισοδυναμούν με ένα -όχι και τόσο νέο εργασιακό καθεστώς (βλ τα προγενέστερα stage) στο πλαίσιο του οποίου προσλαμβάνονται άνεργοι για να εργαστούν σε διάφορες υπηρεσίες και οργανισμούς για 5 μήνες. Οι άνεργοι μπορεί να είναι πτυχιούχοι οποιασδήποτε ειδικότητας ή απόφοιτοι υποχρεωτικής εκπαίδευσης και δεν υπόκεινται σε κάποιο ηλικιακό όριο, αρκεί να είναι άνω των 18. Επομένως, είναι προγράμματα που απευθύνονται σε όλους και όχι μόνο στους νέους ή στους νεοεισερχόμενους στον εργασιακό στίβο. Οι ψυχολόγοι που συμμετείχαν στα προγράμματα αυτά απορροφήθηκαν από δήμους, σχολεία Α’ βάθμιας και Β’ βάθμιας εκπαίδευσης, διευθύνσεις υγείας, παιδικούς σταθμούς, ΚΑΠΗ κ.α.
Τι σημαίνει 5μηνο για έναν ψυχολόγο;Τα πεντάμηνα απασχόλησαν ψυχολόγους στηριζόμενα στη δημοφιλή, αλλά εσφαλμένη αντίληψη ότι ο ψυχολόγος είναι ένας γιατρός και σαν τέτοιος πρέπει να θεραπεύει προβλήματα μέσα σε λίγες- το πολύ- μέρες. Στη βάση αυτής της λογικής του «χαπιού», οι ψυχολόγοι έπρεπε μέσα σε 5 μήνες να παράσχουν υποστηρικτικό έργο και μάλιστα όχι σε μία, αλλά σε τρεις ή και πλέον διαφορετικές δομές αφού, λόγω των αυξημένων αναγκών, τοποθετήθηκαν σε περισσότερες από μια υπηρεσίες ο καθένας. Μπορούσαμε δηλαδή να δούμε έναν ψυχολόγο να δουλεύει σε πέντε διαφορετικά σχολεία την εβδομάδα, τη στιγμή που οι ανάγκες ενός και μόνο σχολείου απαιτούν από εκείνον/-η καθημερινή παρουσία.
Μπορεί όμως να παραχθεί ουσιαστικό έργο μέσα σε 5 μήνες (4 για την ακρίβεια αν αφαιρέσουμε γιορτές και αργίες) και υπό αυτές τις συνθήκες; Αν υπήρχε έστω και ένας ψυχολόγος στην ομάδα έργου που σχεδίασε τα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας, είναι βέβαιο ότι θα απαντούσε αρνητικά. Μέσα σε ένα τόσο περιορισμένο και επιβαρυμένο χρονοδιάγραμμα, δεν υπάρχει η δυνατότητα για σχεδιασμό και φυσικά ούτε για υλοποίηση δράσεων, πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχει καμία προοπτική παράτασης ή ανανέωσης της συνεργασίας. Ίσως η ανάγκη για περισσότερο χρόνο να ακούγεται παράξενη σε κάποιον ο οποίος δεν εργάζεται στο χώρο της ψυχικής υγείας. Ακούγεται ακόμη και ελιτίστικη ή ειρωνική σε μια εποχή που όλοι και όλα τρέχουν με τρελούς ρυθμούς. Όμως ο χρόνος για τον ψυχολόγο, όπως και για όποιον άλλον καταπιάνεται με επαγγέλματα των ανθρωπιστικών επιστημών, είναι κομμάτι της δουλειάς του, είναι εργαλείο, είναι ό,τι και η άρτια κατάρτισή του και το καθαρό του μυαλό. Ως επαγγελματίες ψυχικής υγείας γνωρίζουμε τον πρωταρχικό ρόλο που παίζει στη δουλειά μας η ανάπτυξη σχέσης με τον αποδέκτη των υπηρεσιών. Η σχέση αυτή δεν μπορεί ούτε να επισπευσθεί ούτε να εξαναγκαστεί εντός της διορίας των 5 μηνών. Δεν είναι λοιπόν υπερβολή να πούμε ότι το επάγγελμα του ψυχολόγου δε χωρά στα 5μηνα διότι το μόνο που μπορείς να αρχίσεις και να τελειώσεις με υπευθυνότητα σε αυτά, είναι μια σειρά ομιλιών και τίποτα παραπάνω.
Η δουλειά στα εν λόγω προγράμματα, επιβαρύνθηκε επιπλέον από την παντελή έλλειψη πλαισίου που κανονικά θα έπρεπε να συνοδεύει την πρόσληψη μας. Ποιος θα ήταν ο ρόλος του ψυχολόγου, οι αρμοδιότητες και οι στόχοι της δουλειάς του ήταν κάτι που δεν το γνώριζε κανείς, ούτε ο ψυχολόγος ούτε ο ίδιος ο φορέας υποδοχής. Στις συμβάσεις δεν διευκρινίστηκε ποτέ το είδος της εργασίας ούτε και το αν ο ρόλος μας θα ήταν διαγνωστικός, θεραπευτικός, συμβουλευτικός κ.ο.κ Κάποιες διευκρινιστικές διατάξεις που στην πορεία εστάλησαν, περιείχαν αφηρημένου τύπου γενικότητες, δυσερμήνευτες και καθόλου βοηθητικές σε πρακτικό επίπεδο. Ποτέ επίσης δεν υπήρξε πρόβλεψη για εποπτεία, έννοια άμεσα συνυφασμένη με το επάγγελμά μας. Ξέρουμε πολύ καλά ότι ο ψυχολόγος δεν λειτουργεί αυτόνομα και όπου κι αν δουλεύει, οφείλει να έχει εποπτεία προκειμένου να παραμένει βοηθητικός για τους ανθρώπους με τους οποίου συνεργάζεται. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των ελλείψεων οδήγησε σε μια χαοτική κατάσταση εξαιτίας της οποίας δεν χάθηκε μόνο επιπλέον χρόνος αλλά επιβαρύνθηκε και ο κάθε εργαζόμενος ξεχωριστά. Στην Ελλάδα όπου οι ψυχολόγοι εκλείπουν από τις δημόσιες υπηρεσίες και άρα δεν υπάρχει εμπειρία συνεργασίας και μια πεπατημένη στην οποία θα μπορούσαμε να ανατρέξουμε, ο κάθε ψυχολόγος κλήθηκε να μπαλώσει ο ίδιος την ανοργανωσιά των προγραμμάτων αυτών. Σε αυτήν την προσπάθεια έπρεπε να αντιμετωπίσει τις υπέρμετρες απαιτήσεις του κάθε φορέα υποδοχής αλλά και τις αντιστάσεις που συνεπάγεται η είσοδος μιας νέας ειδικότητας σε χώρους που δεν είχαν συνηθίσει την παρουσία της. Και όπως είναι αναμενόμενο όταν αφήνεις κάποιον ξεκρέμαστο με την οδηγία “κάνε ότι καταλαβαίνεις”, δεν λείπουν ούτε τα λάθη ούτε οι αυθαιρεσίες.
Τι σημαίνει 5μηνο για όλους μας ως εργαζόμενους και ως πολίτες;
Ωστόσο, είναι μυωπικό να κοιτάζουμε τα 5μηνα αποκλειστικά και μόνο από τη σκοπιά ενός ψυχολόγου που εργάζεται σε αυτά. Το θέμα των 5μήνων μας αφορά όλους γιατί έχει προεκτάσεις που μας επηρεάζουν όλους.
Τα 5μηνα του ΟΑΕΔ ισοδυναμούν με μια τεράστια παρανομία από πλευράς κράτους. Χωρίς την ανάγκη πλέον να συγκαλυφθεί η αυθαιρεσία, στο κείμενο της ίδιας της προκήρυξης αναγράφεται επί λέξη ότι οι αμοιβές ορίζονται «α) σε 19,6 ευρώ ημερησίως και όχι μεγαλύτερο από 490,00 ευρώ μηνιαίως για τους ανέργους άνω των 25 ετών και β) σε 17,1 ευρώ ημερησίως και όχι μεγαλύτερο από 427,00 ευρώ μηνιαίως για τους ανέργους κάτω των 25 ετών, κατά παρέκκλιση των νόμιμων αμοιβών που προβλέπονται από την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και τις οικείες συλλογικές συμβάσεις». Κατά παρέκκλιση της νομιμότητας επίσης, εξαφανίζονται και όλα τα εργασιακά δικαιώματα, δεν παρέχεται καμία απολύτως κάλυψη σε περίπτωση ασθένειας, δεν παρέχεται άδεια και φυσικά δεν καλύπτεται κανένα ατύχημα στο χώρο εργασίας. Πρόκειται δηλαδή για μια ωμή εργασιακή συνθήκη απογυμνωμένη από οτιδήποτε ήταν υπέρ της προστασίας του εργαζομένου μέχρι τώρα. Γι’ αυτό άλλωστε και οι εργαζόμενοι στα προγράμματα αυτά δεν αποκαλούνται εργαζόμενοι, αλλά «ωφελούμενοι» μιας και η νέα αυτή συνθήκη απαιτεί και νέους όρους για να συνεννοούμαστε.
Παρόλο που η προκήρυξη σου έδινε τις αφορμές να υποπτευθείς αυτό που ακολουθεί, στην πραγματικότητα μόνο μέσα από την ίδια την πράξη ήταν δυνατό να αντιληφθεί κανείς περί τίνος πρόκειται. Όσοι έτυχε να τοποθετηθούν σε σχολεία, κατάλαβαν εκ των υστέρων ότι ο μισθός τους μειώθηκε στα 215 και στα 187 ευρώ αντίστοιχα (ανάλογα την ηλικία) για το μήνα του Πάσχα, καθώς τα σχολεία κλείνουν για διακοπές δύο εβδομάδες. Σε άλλες περιπτώσεις που οι εποπτικοί φορείς (πχ δήμοι) φρόντισαν να καλύψουν τις μέρες που οι υπηρεσίες ήταν κλειστές, οι εργαζόμενοι της κοινωφελούς εργασίας τοποθετήθηκαν σε άλλες θέσεις, ασχέτως αντικειμένου, προκειμένου να δικαιολογήσουν τα 19,60/17,1 ευρώ την ημέρα. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, κατέληγαν να βγάζουν φωτοτυπίες σε κάποιο γραφείο ή να κάθονται απλά περιμένοντας να περάσει η ώρα. Μια ακόμη ενδιαφέρουσα ανακάλυψη που ποτέ δεν αναφέρθηκε στους όρους πρόσληψης, ήρθε μετά το τέλος των 5μηνων όταν οι εκ νέου άνεργοι διεκδίκησαν κάποια άλλη θέση εργασίας. Ενημερωθήκαμε τότε ότι, με εντολή του υπουργείου, τα 5μηνα δεν λογαριάζονται σαν εργασιακή εμπειρία αλλά σαν προγράμματα εκπαίδευσης ανέργων, οπότε ο εργαζόμενος είναι ένας εκπαιδευόμενος που δεν εκπαιδεύεται αλλά δουλεύει(!). Σε περίπτωση δε που μπροστά σε αυτές τις εξαθλιωμένες συνθήκες αποφάσιζες να μην συνεχίσεις στα 5μηνα, παρόλο που επιλέχθηκες, τότε έπρεπε να “πληρώσεις” με την απώλεια της κάρτας ανεργίας σου, αφού σου παρεχόταν δουλειά και εσύ την αρνήθηκες.
Είναι προφανές ότι τα 5μηνα δεν στήθηκαν για να παρέχουν έργο «κοινωφελούς χαρακτήρα» ούτε για να αναβαθμίσουν την ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών, όπως διατείνονται οι εμπνευστές τους. Στήθηκαν καθαρά ως σύστημα ανακύκλωσης ανέργων και “μαγειρέματος” των δεικτών ανεργίας. Πατάνε στη λογική του να δουλέψουν “λίγοι για λίγο” μέχρι να επιστρέψουν ξανά στην αποθήκη ανεργίας και να χρησιμοποιηθούν άλλοι, προκειμένου να πούμε ότι κάτι γίνεται. Για την υλοποίησή τους δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός ούτε κανένας κεντρικός έλεγχος. Αποτέλεσμα ήταν σε πολλές περιπτώσεις να “στριμώχνονται” διάφορες ειδικότητες σε υπηρεσίες, όπου δεν υπήρχε όχι απλά η ανάγκη για τις ειδικότητες αυτές, αλλά ούτε καν χώρος να στεγαστούν τόσα άτομα. Έτσι, κάποιοι βρέθηκαν να δουλεύουν χωρίς αντικείμενο ή να απασχολούνται σε εντελώς άσχετα με την ειδικότητά τους αντικείμενα.
Σε εμάς που εργαστήκαμε στα 5μηνα, είναι ξεκάθαρος ένας ακόμη λόγος ύπαρξης τους. Τα 5μηνα αποτελούν επιλογή από πλευράς κράτους και χρησιμοποιούνται για να συνηθίσει σταδιακά ο άνεργος πληθυσμός την έννοιά τους. Να συνηθίσει δηλαδή σε κάτι καινοφανές που ουσιαστικά δε σου παρέχει τίποτα αλλά λειτουργεί στη λογική του «από το τίποτα, καλύτερο». Όταν αυτά, που πριν από χρόνια θα θεωρούνταν εργασιακή εξαθλίωση, περάσουν σαν κάτι συνηθισμένο, δεν θα είναι αδύνατη και η εφαρμογή τους για την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών της κοινωνίας, κάτι που γίνεται ήδη σε ένα βαθμό άλλωστε. Δεν αποκλείεται δηλαδή μελλοντικά να δούμε 5μηνους δασκάλους ή καθηγητές και να τελούμε όλοι υπό καθεστώς ολιγόμηνων συμβάσεων χωρίς εργασιακά δικαιώματα.
Ποιον λοιπόν ωφελεί αυτή η «κοινωφελής εργασία»; Σίγουρα όχι εμάς που εργαστήκαμε σε αυτά τα προγράμματα και σίγουρα ούτε και κανέναν εργαζόμενο σε αυτή τη χώρα. Είναι προγράμματα που στήνονται από την τρέχουσα πολιτική τάξη για να εξυπηρετήσουν την τρέχουσα πολιτική τάξη. Είναι στην πραγματικότητα μια παγίδα που εγκλωβίζει όλους όσους έχουμε παραμείνει εντός της χώρας σε ένα διαρκές και ψυχοφθόρο ιδιότυπο καθεστώς ανεργίας.
Σίγουρα όλοι πιεζόμαστε οικονομικά και ψυχολογικά όμως αν αφεθούμε στο βάρος των παραπάνω πιέσεων δημιουργούμε ακόμη πιο γόνιμο έδαφος για εκμετάλλευση. Είναι θεωρούμε ευθύνη μας να μην σιωπούμε μπροστά στην εργασιακή αναξιοπρέπεια που βιώνουμε, συνηθίζοντας ως δεδομένη την εξαθλίωση και την παρανομία από πλευράς κράτους. Είναι επιπλέον ευθύνη μας να ανοίγουμε αυτό που βιώνουμε σε όσους δεν το γνωρίζουν και να μην αρκούμαστε σε ψευτοπαρηγοριές τύπου «τι να κάνουμε, από το τίποτα κάτι είναι και αυτό». Όπως όλοι, έτσι κι οι ψυχολόγοι αναζητούμε ευκαιρίες για να είμαστε δημιουργικοί κι όχι να δουλεύουμε χωρίς απολαβές και δικαιώματα ή να εξαναγκαζόμαστε σε αχρηστία μέσα από θέσεις εργασίας χωρίς αντικείμενο. Η παρουσία μας σε όλους τους εργασιακούς χώρους που προέβλεψαν τα 5μηνα κρίνεται και από εμάς απαραίτητη ωστόσο δεν μπορεί η λειτουργία μας σε αυτούς να ετεροκαθορίζεται. Άνθρωποι που δεν γνωρίζουν το αντικείμενό μας και δεν λαμβάνουν υπόψιν τους όρους μας δεν μπορούν να αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Οι αποδέκτες των υπηρεσιών ψυχικής υγείας δεν μπορεί να εξαναγκάζονται σε 5μηνες σχέσεις με αναλώσιμους ψυχολόγους τη στιγμή που η σταθερότητα είναι αναγκαία προϋπόθεση της θεραπευτικής διαδικασίας. Τέλος, η παροχή ψυχοκοινωνικής κάλυψης μέσα από δημόσιους φορείς δεν μπορεί να απαξιώνεται με αυτόν τον τρόπο και να καθίσταται μονόδρομος ο ιδιωτικός τομέας, ειδικά όχι σήμερα. Το παρόν κείμενο δεν έχει να προσθέσει κάτι νέο σε όλα όσα έχουν κατά καιρούς ειπωθεί για τη μορφή που παίρνει η εργασία και οι συνθήκες διαβίωσης στην Ελλάδα σήμερα. Καταθέτουμε όμως αυτή την εμπειρία γιατί ήταν ανάγκη μας να κοινοποιήσουμε σε όλους τους συναδέλφους και μη, το αδιέξοδο που ζήσαμε, όχι τόσο σαν αποφόρτιση αλλά σαν μια ελάχιστη αντίσταση στα όσα βλέπουμε σιγά σιγά να μας πνίγουν.
Καταθέτουμε αυτό το κείμενο γιατί δεν μπορεί σαν επαγγελματίες ψυχικής υγείας να εθελοτυφλούμε μπροστά στα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Γιατί ο ρόλος μας στην προαγωγή της ψυχικής υγείας στην κοινωνία δεν μπορεί να ξεκινά και να τελειώνει μέσα σε ένα γραφείο ή μια υπηρεσία. Γιατί πιστεύουμε ότι οι λύσεις των κοινωνικο-πολιτικών ζητημάτων με τα οποία είμαστε όλοι αντιμέτωποι δεν βρίσκονται στις επιπλέον εκπαιδεύσεις ή στην ψυχοθεραπεία μας, αλλά στις μικρές νησίδες αντίστασης που μπορούμε να δημιουργήσουμε συλλογικά.
Καταθέτουμε λοιπόν αυτό το κείμενο ως προτροπή σε εμάς τους ίδιους, αλλά και σε όποιον το διαβάζει, για αναζήτηση και δημιουργία των δικών του νησίδων. Για να μην συνηθίσουμε το απαράδεκτο του χθες σαν το φυσιολογικό του σήμερα.
Ομάδα ψυχολόγων που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα
omadapsy@googlegroups.com ]]>
Με αφορμή το θέμα της άμεσης διαγραφής του προστίμου που επιβλήθηκε από ελεγκτή σε άνεργη απολυμένη των Metropolis και σε άνεργο που επικοινώνησε με την συλλογικότητα, επισκεφτήκαμε την διεύθυνση του ΟΣΥ με σκοπό την έκθεση των προβλημάτων των ανέργων καθώς και την αντιμετώπιση τους από τους ελεγκτές. Η οικονομική ασφυξία που βιώνουν οι άνεργοι σε συνδυασμό με την σκληρή στάση του ΟΣΥ (που λειτουργεί κατ’ εικόνα και κατ’ ομοίωση του ανάλγητου και αστυνομοκρατούμενου κράτους) οδηγεί τους περισσότερους από εμάς να χρησιμοποιούμε τα ΜΜΜ σαν κυνηγημένοι αφού δεν υπάρχει καμία δυνατότητα αγοράς εισιτηρίου, πόσο μάλιστα καταβολής προστίμου.Έτσι πρωταρχικός στόχος της παρέμβασής μας, ήταν η τοποθέτησή μας για την αλλαγή του τρόπου μεταφοράς και αντιμετώπισης των ανέργων.
Ο διευθυντής στον οποίο απευθυνθήκαμε και οι εργαζόμενοι του ΟΣΥ που παραβρέθηκαν στη διαμαρτυρία μας, ενώ φαινομενικά “κατανοούν και συμφωνούν” με το πρόβλημα της μετακίνησης των ανέργων αρνούνται να πάρουν θέση αλλά και να αναπτύξουν πρωτοβουλίες, επικαλούμενοι την δουλειά τους, τον κανονισμό και τον νόμο.
Βρισκόμενοι ως άνεργοι με την πλάτη στον τοίχο, αδυνατώντας να πληρώσουμε κάτι που δεν έχουμε και αντιμέτωποι με την άδικη επιβολή εισιτηρίων και προστίμων δεν μας μένει παρά ένας δρόμος. Αυτός της διεκδίκησης και κατάκτησης του δικαιώματος της ελεύθερης μετακίνησης. Αυτή ήταν και η υπόσχεση που δώσαμε κατά την αποχώρησή μας.
- Κανένας άνεργος μόνος του.
- Ελεύθερη μετακίνηση των ανέργων, επισφαλών, χαμηλόμισθων εργαζομένων, φοιτητών και συνταξιούχων με τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Άνεργες/άνεργοι από τις γειτονιές της Αθήνας
]]>ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ
Πέμπτη 8/1/15, 6μμ, Πνευματικό Κέντρο (Σόλωνος & Ασκληπιού)
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
στους συλληφθέντες της απεργίας
της Κυριακής 28 Δεκέμβρη 2014 στον κλάδο του βιβλίου
Παρασκευή 9/1/15, 9πμ, Δικαστήρια Ευελπίδων
Η σημερινή μέρα, Κυριακή 28 Δεκέμβρη, σημαδεύτηκε από μια θρασύτατη απόπειρα της διεύθυνσης της αλυσίδας βιβλιοπωλείων Ιανός να σπάσει με την άγρια επέμβαση των ΜΑΤ τον αγώνα υπεράσπισης της Κυριακάτικης αργίας.
Για τρίτη συνεχόμενη Κυριακή κράτος και αφεντικά προσπάθησαν να επιβάλουν το Κυριακάτικο άνοιγμα των εμπορικών καταστημάτων. Το Συντονιστικό Δράσης στήριξε την απεργία που είχε κηρύξει ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Αττικής καλώντας σε συγκέντρωση για τις 11 πμ στην πλατεία Κοραή και ενισχύοντας μαζί με εργαζόμενους και αλληλέγγυους τις απεργιακές περιφρουρήσεις στα βιβλιοπωλεία Ιανός στην Σταδίου και Παπασωτηρίου στην Πανεπιστημίου.
Με εντολή του ιδιοκτήτη του Ιανού Νίκου Καρατζά και της εμπορικής διευθύντριας αρκετές διμοιρίες ΜΑΤ περικύκλωσαν και επιτέθηκαν στους συγκεντρωμένους με χημικά και γκλοπ. Η απεργιακή περιφρούρηση κράτησε σθεναρή στάση για ώρα κι αφού τελικά απωθήθηκε οι κατασταλτικές δυνάμεις προσήγαγαν πέντε ανθρώπους, διαδηλωτές, αλλά και περαστικούς. Οι τέσσερις από τις προσαγωγές μετατράπηκαν σε συλλήψεις. Στην συνέχεια η διαδήλωση κινήθηκε στην Σταδίου και στάθηκε στην πλατεία Κοραή.
Στις 14:30 πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης έξω από το Α.Τ. Ακροπόλεως, όπου κρατούνταν οι συλληφθέντες. Την στιγμή που οι διαδηλωτές απομακρύνονταν, οι κατασταλτικές δυνάμεις επιτέθηκαν πάλι και συνέλαβαν τρεις αγωνιστές, τους οποίους χτύπησαν κατά την σύλληψη και μέσα στο τμήμα. Ενώ η οδός Κολοκοτρώνη παρέμενε κλειστή για πολλή ώρα από τους συγκεντρωμένους, οι τρεις συλληφθέντες αποσπάστηκαν από τους τέσσερις πρώτους και μεταφέρθηκαν στην ΓΑΔΑ, όπου τους αποδόθηκε μια λίστα κατηγοριών.
Η διαδήλωση συνεχίστηκε στο εμπορικό κέντρο και στάθηκε πάλι μπροστά στον Ιανό και σε άλλα μεγάλα βιβλιοπωλεία (Παπασωτηρίου και Πολιτεία). Το απόγευμα πραγματοποιήθηκε νέα συγκέντρωση αλληλεγγύης, στην ΓΑΔΑ.
Ο αγώνας ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας δεν κάμπτεται. Η όξυνση της επίθεσης των αφεντικών στα συμφέροντα των εμποροϋπαλλήλων και όλων των εργαζόμενων πρέπει να μας βρει απέναντί της ενωμένους.
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 29/12 11:30 (κτήριο 16)
- ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ
- Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
- ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΔΙΩΞΕΩΝ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ
- ΟΥΤΕ 52 ΟΥΤΕ ΚΑΙ 8 ΚΑΝΕΝΑ ΜΑΓΑΖΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΝΟΙΧΤΟ
Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα “απελευθερωμένα” ωράρια
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ME OTI ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΩΝ ΜΥΝΗΣΕΩΝ ΤΟΥ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΑΤΖΑ (ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ ΤΟΥ ΤΣΟΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟ)
ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΟΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΟ Α.Τ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΣΕ ΓΑΔΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ “ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ” ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΟ SITE ΤΟΥ ΚΛΑΔΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ ΧΑΡΤΟΥ
]]>
Ανακοίνωση του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής για τη συνέχιση του αγώνα ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, Στο πλαίσιο του συνολικού αγώνα μας για την προάσπιση των εργατικών μας συμφερόντων και δικαιωμάτων, της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας, τα τελευταία χρόνια και με ιδιαίτερη ένταση το 2014 έχουμε δώσει μια σειρά από μεγάλες μάχες ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας.
Το τι παίζεται είναι πλέον γνωστό σε όλους μας. Το τι επιδιώκεται από το κράτος και τους εργοδότες (ακόμα και οι όποιες κόντρες ανάμεσά τους), το σιγοντάρισμα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, το ποιες είναι οι επιπτώσεις στη ζωή μας, το τι οφείλουμε να κάνουμε εμείς ως εργαζόμενοι… Τα έχουμε γράψει σε τόσες και τόσες προκηρύξεις. Και ακόμα και οι πιο «εξωπραγματικές» προβλέψεις/εκτιμήσεις μας –έτσι χαρακτηρίζονταν τα όσα ανά καιρούς γράφαμε, όπως πχ ότι στόχευαν στην ολοκληρωτική κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας (βλ. «52 Κυριακές»)– βλέπουμε να είναι πλέον κομμάτι της ζοφερής εργασιακής πραγματικότητας που βιώνουμε σήμερα. Και βέβαια πολλοί από εμάς έχουν βιώσει από πρώτο χέρι τι σημαίνει το να σου επιβάλλουν να δουλεύεις Κυριακάτικα. Βέβαια, από την άλλη, πολλοί από εμάς έχουν βιώσει και το τι σημαίνει να αντιστέκεσαι απέναντι στην επιβολή αυτή, όπως άλλωστε και απέναντι σε ότι συνιστά κατρακύλα στον εργασιακό μεσαίωνα.
Και δε θα κάνουμε πίσω ούτε απέναντι στη μεθόδευση (μέσω τροπολογίας σε νόμο που ψηφίστηκε χθες) για άνοιγμα των καταστημάτων και την Κυριακή 28 Δεκέμβρη. Για μια 8η Κυριακή! Για μια τρίτη συνεχόμενη Κυριακή μετά την 14η Δεκέμβρη και την 21η Δεκέμβρη (η οποία εδώ και χρόνια πολλά αποτελεί το όριο που γίνεται -στην πράξη- «αποδεκτό» από την πλευρά μας, και πέρα από το οποίο δεν κάνουμε «ούτε βήμα πίσω»). Μια τρίτη συνεχόμενη Κυριακή μέσα στην εορταστική περίοδο που οι ρυθμοί δουλειάς είναι ούτως ή άλλως εξοντωτικοί! Σε παλιότερη ανακοίνωσή μας σημειώναμε ότι «το εν ισχύ μέτρο των 7 Κυριακών του χρόνου πέρα από το ότι από μόνο του συνιστά σημαντικό πλήγμα στα δικαιώματα και τη ζωή μας, αφήνει πάντα ανοιχτό το ¨παράθυρο¨ και για ακόμα περισσότερες Κυριακές με τα μαγαζιά ανοιχτά».
Η συνέχιση και το δυνάμωμα του αγώνα ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, όπως άλλωστε και του αγώνα ενάντια στη συνολική επίθεση που ως εργαζόμενοι δεχόμαστε, είναι στο χέρι όλων μας, όλων των εργαζομένων στα εμπορικά καταστήματα, όλων των συναδέλφων μας, όλου του κόσμου του αγώνα.
Η απάθεια και η μοιρολατρία δυσχεραίνουν διαρκώς τη θέση μας και τους όρους της εκμετάλλευσής μας. Η οργάνωσή μας στους χώρους δουλειάς μας, η αλληλεγγύη μεταξύ μας και η συλλογική αντίστασή είναι η μόνη λύση. Και είναι και μια καλή βάση και για τον αγώνα μας ακόμα και για την ολοκληρωτική κατάργηση της εκμετάλλευσή μας.
Όλα συνεχίζονται…
ΚΥΡΙΑΚΗ 28 ΔΕΚ. 2014 :: ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΜΕΣΗ ΚΗΡΥΞΗ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΟΥΤΕ 52, ΟΥΤΕ ΚΙ 8, ΚΑΝΕΝΑ ΜΑΓΑΖΙ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΑΝΟΙΧΤΟ Η ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΡΓΙΑ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΘΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ
ΚΑΤΩ Ο ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ!
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Αττικής Λόντου 6, Εξάρχεια, 10681, Αθήνα | τηλ: 210-3820537 sylyp_vivliou@yahoo.gr | https://bookworker.wordpress.com
[συμμετέχουμε στο Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και τα «απελευθερωμένα» ωράρια]
]]>
Σε μια πρωτοφανή κίνηση που δεν έχει ξανασυμβεί στο συνδικαλιστικό χώρο στη Θεσσαλονίκη προχώρησαν ο Π. Τσραμπουλίδης, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και ο Γ. Παναγόπουλος πρόεδρος της ΓΣΕΕ.
Οι δύο άνδρες απέστειλαν εξώδικο σε εργάτες της ΕΛΒΟ στη Θεσσαλονίκη επειδή σε ανακοίνωση της παράταξης «Πρωτοβουλία για την Ενότητα εργαζομένων ΕΛΒΟ» που συμμετέχουν, ασκώντας κριτική στις συνδικαλιστικές ηγεσίες τους αποκάλεσαν “εργατοπατέρες”!
«Για μια ακόμη φορά η Συνδικαλιστική εργατοπατερία ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ καλούν τους εργαζόμενους σε απεργία εθιμοτυπικού χαρακτήρα. Κάθε χρόνο την παραμονή της ψήφισης του προϋπολογισμού με απεργία «τουφεκιά στον αέρα» προσπαθούν να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους και να διαιωνίσουν τα προνόμια τους κοροϊδεύοντας ταυτόχρονα τους εργαζόμενους της χώρας. Στο ίδιο μήκος κύματος και η πλειοψηφία της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου που ψελλίζει ευχές για την αλλαγή πολιτικής, χωρίς να ζητάει την άμεση πτώση της αντιλαϊκής συγκυβέρνησης», ανέφερε η επίμαχη ανακοίνωση που είχαν εκδόσει οι εργαζόμενοι της ΕΛΒΟ, που συμμετέχουν στην «Πρωτοβουλία για την Ενότητα εργαζομένων ΕΛΒΟ».
Στο εξώδικο που παρέλαβαν οι εργαζόμενοι, τη Παρασκευή, οι δύο άνδρες και οι συνδικαλιστική ηγεσία του σωματείου τους που πρόσκειται στις παρατάξεις της κυβέρνησης, απαιτούν από τους εργάτες να ανακαλέσουν και να διαψεύσουν εγγράφως τους “ψευδείς, συκοφαντικούς και υβριστικούς χαρακτηρισμούς”. Μάλιστα δίνουν και περιθώριο τριών ημερών στους εργαζόμενους αλλιώς απειλούν πως θα κινηθούν νομικά.
Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση διαλύει την ΕΛΒΟ και οι εργαζόμενοι μένουν στο δρόμο η συνδικαλιστική ηγεσία επιλέγει να απαντήσει σε πολιτικά ζητήματα μέσω… δικηγορικών γραφείων. Πρόκειται για κίνηση άνευ προηγουμένου την ώρα που πολλές φορές στο παρελθόν οι συνδικαλιστικές παρατάξεις έχουν ανταλλάξει πολύ χειρότερες “κουβέντες” και χαρακτηρισμούς. Τα ερωτήματα για την συγκεκριμένη κίνηση είναι πολλά αλλά αυτό που φαίνεται είναι πως ο χώρος της ΕΛΒΟ παρουσιάζει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον και όσα συμβαίνουν προκαλούν μια ιδιαίτερη…ενόχληση στη διοίκηση του ΕΚΘ.
]]>
Το πρωί της Τετάρτης 3/12 με τα βιογραφικά μου στην τσάντα, ψάχνοντας απεγνωσμένα για δουλειά, πήγα στην οδό Αχαρνών για να αφήσω το βιογραφικό σημείωμα μου σε Super market της περιοχής. Στην συνέχεια επιβιβάστηκα σε λεωφορείο προκειμένου να πάω στο κέντρο της Αθήνας με σκοπό την συνέχεια του δύσκολου αγώνα ευρέσεως εργασίας. Επειδή όμως δεν έφτανε η αγωνία μου, η απελπισία μου, αλλά και η αφραγκία μου, έπεσα επάνω στον πιο απάνθρωπο ελεγκτή. Κατά την διάρκεια του ελέγχου του είπα πως είμαι άνεργη και για απόδειξη αυτού, του έδειξα την κάρτα ανεργίας μου, την οποία κατευθείαν χρησιμοποίησε ξεκινώντας να γράφει το πρόστιμο. Άρχισα να τον παρακαλώ να μου επιστρέψει την κάρτα μου και κλαίγοντας του εξήγησα πως είμαι άνεργη, απολυμένη χωρίς δεδουλευμένα και αποζημίωση, μητέρα δύο παιδιών. Του έδειξα τα βιογραφικά που είχα στην τσάντα μου αλλά και το πορτοφόλι μου, το οποίο δεν είχε μέσα ούτε ένα ευρώ. Το μόνο που μου απάντησε ήταν πως αυτός κάνει μόνο την δουλειά του και πως αν θέλω να πάω στη οδό Μεταξά 15 στην πλατεία Βικτωρίας για να πω τα παράπονά μου. Κατέβηκα κλαίγοντας και όταν πήγα εκεί που με έστειλε, ο διευθυντής του ΟΑΣΑ δήλωσε αναρμόδιος για την διαγραφή προστίμου. Μάλιστα κάλεσε στο τηλέφωνο τον ελεγκτή για να τον επιπλήξει για την ταλαιπωρία μου, αφού η αρμόδια υπηρεσία ΟΣΥ βρίσκεται στον Ρέντη και στην συνέχεια μου έδωσε ο ίδιος εισιτήριο για να πάω. Μετά από όλα αυτά δεν είχα κανένα ψυχικό απόθεμα για να πάω σε άλλη μια υπηρεσία και χρησιμοποίησα το εισιτήριο για να επιστρέψω σπίτι μου.
Καταγγέλλω άκαμπτους και ανάλγητους ελεγκτές χωρίς ψήγμα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Το “κάνω την δουλειά μου” δεν τους δίνει κανένα ελαφρυντικό ούτε άλλοθι. Το “κάνω την δουλειά μου” δηλώνει μόνο αδιαφορία, ατομικισμό και απανθρωπιά. Το “κάνω την δουλειά μου” δεν σημαίνει ότι αδιαφορώ για τους συνανθρώπους μου. Κράτος και πάσης φύσεως αφεντικά καννιβαλίζουν σε βάρος των εκατομμυρίων ανέργων και μη. Σε αυτό τον νέο κόσμο γεμάτο καταπιεστές και εκμεταλλευτές ήρθαν να προστεθούν και οι ελεγκτές. Καλό θα ήταν να εκτός “από την δουλειά σας” να κοιτάξετε και λίγο γύρω σας. Ούτε ο εργαζόμενος αλλά πολύ περισσότερο ο άνεργος δεν έχει την δυνατότητα να πληρώσει ένα τόσο ακριβό εισιτήριο. Η δωρεάν και ελεύθερη μετακίνηση των ανέργων είναι δικαίωμα και όχι χάρη.
M.K
]]>
]]>
Παρέμβαση πραγματοποίησε η συλλογικότητα μας στη γενική απεργία στις 27/11/. Στην συγκέντρωση μοιράστηκε η παρακάτω προκύρηξη
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ
ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΕΡΓΩΝ ΤΩΡΑ
Η κυβέρνηση των ρεταλιών του αστικού πολιτικού συστήματος, που έχει εξαθλιώσει ένα ολόκληρο λαό, δεν παίζει απλά με την ζωή μας. Παίζει και με την νοημοσύνη μας. Το νέο «success story» του Σαμαρά –μετά από το πρωτογενές πλεόνασμα- είναι η «μείωση της ανεργίας» που καταγράφηκε μέσα στο 2014.
Στο ποσοστό προσμετρούνται οι «απασχολούμενοι» στα διάφορα προγράμματα τύπου voucher ή κοινωφελούς εργασίας, που μέσα στη χρονιά γνώρισαν εκτόξευση. Προσμετρούνται επίσης, οι σκλάβοι της θερινής περιόδου, οι εποχιακοί εργαζόμενοι στις τουριστικές γαλέρες. Αυτοί είναι οι «ωφελούμενοι» και οι «απασχολούμενοι» που τείνουν να αντικαταστήσουν ολοκληρωτικά τους εργαζόμενους, που καθημερινά, κατά χιλιάδες απολύονται, βγαίνουν διαθέσιμοι, κλείνουν οι επιχειρήσεις που εργάζονται και πετιούνται στο δρόμο. Ας ζητωκραυγάσουμε λοιπόν που «μειώσανε» την ανεργία!
Κι ενώ για «χάρη» όλων εμάς, των ανέργων, των απλήρωτων, των συνταξιούχων της πείνας, όσων τους έχουν ρίξει κάτω από το όριο της φτώχειας, διαπραγματεύονται «σκληρά» με την Τρόικα, την ίδια στιγμή τα «έχουν βρει» ήδη για την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου, τα λοκ άουτ, τους περιορισμούς στις απεργίες, για να ανακόψουν την αγωνιστική δράση της εργατικής τάξης.
Φυσικά, δεν περιμένουμε απέναντι στον αυξανόμενο αυταρχισμό του κράτους και της κυβέρνησης, να σταθούν οι γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Αυτοί ξέρουν μόνο να εκτονώνουν την οργή των καταπιεσμένων, με 24ωρες απεργίες-τουφεκιές και με κοροϊδία της οργής και αγανάκτησης του κόσμου. Ξέρουν καλά το «παιχνίδι» της υποταγής και της εκδούλευσης. Αλλά εμείς μόνο ένα δρόμο ξέρουμε γιατί μόνο ένας μας έχει απομείνει: τον δρόμο της σύγκρουσης, για να πάρουμε πίσω τη ζωή που μας έχουν κλέψει.
Μπροστά στον όλεθρο που έχουν σπείρει σε όλη την κοινωνία, λίγη σημασία έχει ποιος είναι άνεργος, ποιος «ωφελούμενος», ποιος απλήρωτος. Στο ίδιο μίζερο «καζάνι» βράζουμε όλοι, κι όλοι μαζί πρέπει να παλέψουμε για να ρίξουμε σ’ αυτό τους εργοδότες μας και τους λακέδες τους
Αν ο καπιταλισμός μας θέλει κατακερματισμένους, ανήμπορους να αντιδράσουμε και κλεισμένους στα σπίτια μας, περιμένοντας παθητικά τις εκλογές, εμείς πρέπει να αντιτάξουμε την ενότητα στη δράση μας, την κοινή πάλη για την ανατροπή του συστήματος της μισθωτής σκλαβιάς, της εκμετάλλευσης και της κρατικής καταπίεσης.
• ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΙ ΟΛΕΣ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ, ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ
• ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ
Άνεργες/Άνεργοι από τις γειτονιές της Αθήνας
https://anergoigeitonion.espivblogs.net/
]]>
Την Τρίτη 21/10 και ώρα 10:10 πραγματοποιήθηκε έλεγχος εισιτηρίων στο λεωφορείο Β5 στη στάση Πεδίον του Άρεως. Όσοι ελέγχονταν προωθούνταν προς τα μπρος και οι πίσω πόρτες έμεναν κλειστές. Στο πίσω μέρος του λεωφορείου έμειναν όσοι δεν είχαν εισιτήριο, στη μεγάλη πλειοψηφία μετανάστες.
Ο ελεγκτής δίνει την εντολή να ανοίξουν οι τρεις πρώτες πόρτες και αποκλείει με το σώμα του τους επιβάτες στην τελευταία, που παραμένει κλειστή. Μία κοπέλα, ενεργό μέλος της ανοιχτής συνέλευσης κατοίκων Αγίας Παρασκευής, αρχίζει να διαπραγματεύεται την έξοδό τους από το όχημα που τους απαγορεύεται με το πρόσχημα ότι θα έρθει περιπολικό σύντομα. Η κοπέλα απευθύνεται στους υπόλοιπους επιβάτες τονίζοντας μεγαλόφωνα ότι ο ελεγκτής τους κρατάει παράνομα, χωρίς όμως να βρει ανταπόκριση, και η αντιπαράθεση εντείνεται με σωματικούς πλέον όρους. Ο ελεγκτής διατάζει το κλείσιμο των θυρών και βάζει το σώμα του μπροστά. Η επιβάτης καταφέρνει να φτάσει στη πόρτα και παραμένει εκεί ώστε και οι υπόλοιποι να καταφέρουν να διαφύγουν. Καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής της εκεί και μέχρι να κατέβει και ο τελευταίος, ο ελεγκτής την κλωτσάει επαναλαμβανόμενα στο σώμα. Ακόμα και σε αυτό το σημείο δεν υπάρχουν αντιδράσεις από το επιβατικό κοινό.
Εν τέλει όλοι οι εγκλωβισμένοι επιβάτες διαφεύγουν χωρίς να τους κοπεί πρόστιμο.
Δεν ανεχόμαστε τον τραμπουκισμό των ελεγκτών
Καταγγέλλουμε την συνενοχή των οδηγών
…και όσον αφορά την απάθεια των συνεπιβατών
Η σιωπή είναι συνενοχή και σύμπραξη
Δε θα συμβιβαστούμε με τη τρομοκρατία σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.
Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Αγ Παρασκευής
* Την Πέμπτη 23/10 η Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Αγ Παρασκευής προχώρησε σε παρέμβαση με μοίρασμα κειμένων στην αφετερία του Β5 (κεντρική πλατεία Αγ Παρασκευής) και αποκλεισμό ακυρωτικών μηχανημάτων σε λεοφωρείο.
Ναι, τώρα αποδίδω κι εγώ στον εαυτό μου αυτό το χαρακτηρισμό, γιατί ζούσα εκτός τόπου και χρόνου. Δεν είχα βρεθεί ποτέ αντιμέτωπη με την τόση άμεση αδικία και τη βία. Στην οικογένεια μου, πάντα λύνουμε το όποιο πρόβλημα υπάρχει με το διάλογο, με τη συζήτηση, γιατί όπως λέει και ο πατέρας μου «Για όλα υπάρχει λύση». Έτσι, ποτέ δεν έφαγα ούτε χαστούκι, ούτε για το πιο μεγάλο λάθος μου, αλλά με τις συμβουλές καταλάβαινα το άδικο μου και διόρθωνα τα λάθη μου…Κι έρχεται ένας ξένος, ένας ελεγκτής εισιτηρίων να με χαστουκίσει για το λάθος μου ότι τελείωσα μία σχολή, η οποία δεν έχει άμεση επαγγελματική αποκατάσταση κι έτσι όντας άνεργη δεν είχα να αγοράσω το εισιτήριο των 0,60ευρώ. Πραγματικά αναγνωρίζω το λάθος μου ότι δεν γεννήθηκα σε μία πλούσια οικογένεια, αλλά σε μία αγροτική οικογένεια που με τον κόπο και τον ιδρώτα τους με σπούδαζαν τέσσερα χρόνια, αλλά δεν έχουν πια τη δυνατότητα να με χορηγούν. Είναι μεγάλο το φταίξιμο, ομολογουμένως….Έχοντας οικονομικά προβλήματα, λοιπόν, πήγα το πρωί να δώσω το βιογραφικό μου, σε ένα κατάστημα υποδημάτων στο κέντρο. Γυρίζοντας, στο μέσο πάτωμα του μετρό της Ομόνοιας υπήρχαν πολλοί ελεγκτές, όμως έχοντας στο μυαλό μου άλλα πράγματα, πολύ σημαντικότερα από ένα εισιτήριο δεν τους είδα, με σταμάτησε ο ένας από τους πολλούς ελεγκτές και μου ζήτησε το εισιτήριο μου. Και τι δεν είπα, και πόσο ευγενική δεν ήμουν… Του έλεγα ότι είμαι άνεργη, αλλά ζητούσα κατανόηση από έναν τοίχο…προφανώς και δε θα πω ζώο, όπως πολλοί λένε γιατί τα ζώα έχουν καρδιά. Παρόλη την ευγένειά μου, μου είπε φωνάζοντας «Δεν έχεις να πας πουθενά, αν δε μας δώσεις τα στοιχεία σου». Αρνήθηκα! Αρνήθηκα γιατί με τρόμαξε το ποσό των 36ευρώ. Αν είχα 36ευρώ, θα έβγαζα κάρτα…Αρνούμενη, του είπα ότι γνωρίζω τα δικαιώματά μου, δεν είμαι υποχρεωμένη να περιμένω την αστυνομία που κάλεσε, κι ότι έχω κλειστοφοβία. Το ύφος του τόσο ειρωνικό και χλευαστικό. «Κλειστοφοβία; Τίποτα δεν έχεις» κι άρχισε να με σπρώχνει για να μη φύγω, στην επιχείρηση διαφυγής μου. Κι όταν λέω για διαφυγή δεν εννοώ τρέξιμο απλά περπατούσα προς την έξοδο λέγοντας του «Αφήστε με να φύγω». Τόσο ευγενική που παρόλη τη συμπεριφορά του δεν κατήργησα τον πληθυντικό. Ανέβηκα στις κυλιόμενες, αυτός ήρθε μπροστά μου, συνέχιζε να με σπρώχνει και μου είπε «Δε θα σου περάσει μωρή ηλίθια» και μου χάρισε απλόχερα ένα χαστούκι. Το αριστερό μου σαγόνι για μία ώρα είχε τον πόνο που μου έδωσε αυτός. Μετά το χαστούκι μπήκε ένας άλλος ελεγκτής στη μέση και του είπε να σταματήσει και να ηρεμήσει. Αν δεν είχε μπει στη μέση δεν θέλω να φανταστώ τι θα μπορούσε να έχει συμβεί.
Πριν βγω στην έξοδο, ήρθε ο αστυνομικός που κάλεσαν και μου είπε να τον ακολουθήσω σε ένα γραφείο που έχουν εκεί στο σταθμό, όπως και έκανα. Η πρώτη μου κουβέντα στον αστυνομικό ήταν ότι με χαστούκισε και ο ελεγκτής είπε «Για να δω μελανιά; Τίποτα δεν έχεις» Μάλλον συνηθίζει να βαράει πιο δυνατά και να δημιουργεί μώλωπες οπότε εγώ που δεν μελάνιασα δεν πρέπει να μιλάω. Πήρε τα στοιχεία μου, καταγράφηκε η κλήση και ο ελεγκτής με κατηγόρησε, ενώπιον του αστυνομικού ότι μπαίνω, συνεχώς, χωρίς εισιτήριο, ότι με γράφουν και τη γλιτώνω, αλλά αυτή τη φορά δεν τη γλίτωσα. Κατηγορίες που δεν ισχύουν, αβάσιμες και αναπόδεικτες.
Ζήτησα από τον αστυνομικό να ανοίξουν οι κάμερες, γιατί στις κατηγορίες μου ότι με χτύπησε ο ελεγκτής, ο τελευταίος δεν παραδέχτηκε τίποτα, φυσικά. Όμως η αλήθεια βρίσκεται καταγεγραμμένη, όμως αυτεπάγγελτα δεν μπορούσα να κάνω μήνυση, καθώς ο αστυνομικός δεν ήταν μπροστά στο συμβάν. Έτσι, ή βρίσκω το δίκιο μου ασκώντας μήνυση σ’ αυτόν τον «άνθρωπο», πληρώνοντας τα 100ευρώ, που προφανώς δε διαθέτω, είτε υφίσταμαι να πληρώσω την κλήση και πληρώνω για το αδίκημα που διέπραξα, όταν η βιαιοπραγία και η σωματική όσο και η ψυχολογικά βία που υπέστη μένει ατιμώρητη και ούτε καταγράφεται.
Αυτό που με θλίβει και με συνθλίβει είναι ότι, λόγω των σπουδών μου στην Κοινωνιολογία, γνωρίζω, ότι τείνει να συμβαίνει άνθρωπος που ασκεί βία, σε ανάλογες συνθήκες θα ασκήσει ξανά. Αυτός ο ελεγκτής δηλαδή, θα συνεχίζει να χτυπάει κόσμο, γυναίκες, άντρες, παιδιά και να πληρώνεται γι’ αυτές τις πράξεις, μέχρι να οδηγήσει κάποιον σε θάνατο…Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι η Ελλάδα σκοτώνει τα παιδιά της.
Σμάρω Κοκκόση ]]>
email που λάβαμε από το ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΗΜΟΥ ΒΥΡΩΝΑ
Το Δ.Σ. του σωματείου μας εκφράζει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την αντίθεσή του στις πολιτικές απορρύθμισης της εργασίας. Καταγγέλλει την απόφαση της πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου και της δημοτικής αρχής να συμμετέχει ο Δήμος Βύρωνα στο πρόγραμμα της κοινωφελούς πεντάμηνης εργασίας και να απορρίψει την εισήγηση του σωματείου των εργαζομένων για να δημιουργηθεί ένα κίνημα υπεράσπισης της σταθερής εργασίας με δικαιώματα και αξιοπρεπή μισθό, να διεκδικηθούν προσλήψεις μόνιμης εργασίας και να μην εφαρμοστεί στο Δήμο η βάρβαρη πολιτική της ανατροπής των εργασιακών σχέσεων μέσα και από την λεγόμενη κοινωφελή εργασία.
Η Δημοτική αρχή οφείλει να ασκήσει μια πολιτική που θα δημιουργεί νέες θέσεις σταθερής εργασίας, να απαιτήσει προσλήψεις μονίμου προσωπικού, που είναι προϋπόθεση για να λειτουργούν οι υπηρεσίες και να εξυπηρετούνται οι πολίτες. Δεν είναι υποχρεωμένη και δεν πρέπει να εφαρμόσει αυτό το πρόγραμμα που ανακυκλώνει την ανεργία και δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα της έλλειψης προσωπικού στο δήμο.
Με την απόφαση αυτή η Δημοτική αρχή επιλέγει να εφαρμόσει τις μνημονικές πολιτικές της συγκυβέρνησης που καταγγέλλει. Το πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας, καταργεί τη συλλογική σύμβαση. Αυτοί που θα εργαστούν πληρώνονται από τον ΟΑΕΔ με 420 ευρώ μέχρι 25 ετών και 490 ευρώ από 26 και πάνω, ονομάζονται ωφελούμενοι για να παραβιάζεται με αυτό τον τρόπο ότι έχει απομείνει από το εργατικό δίκαιο στη χώρα μας στην εποχή της κρίσης και των μνημονίων. Δεν έχουν δικαίωμα σε άδεια κανονική – αναρρωτική, δεν αναγνωρίζονται προϋπηρεσία, πτυχία, οικογενειακή κατάσταση κ.λπ.. Πρόκειται για μια ακραία μορφή εκμετάλλευσης και κατάργησης εργατικών δικαιωμάτων.Η συζήτηση στο Δ. Συμβούλιο ήταν αποκαλυπτική και έδειξε ότι η δημοτική αρχή κινείται μέχρι σήμερα σαν το εκκρεμές, γεμάτη αντιφάσεις στην πολιτική της. Οι δημοτικοί της σύμβουλοι κατακεραυνώνουν την αντεργατική πολιτική, τα μνημόνια, τους εφαρμοστικούς νόμους, την ευελιξία στην εργασία κ.λπ., προεκλογικά ως παράταξη δήλωναν ότι δεν θα εφαρμόσουν αυτές τις πολιτικές, σήμερα ως δημοτική αρχή και διοίκηση στο Δήμο τις εφαρμόζουν επικαλούμενοι τα ίδια επιχειρήματα με την κυβερνητική εξουσία. Ο Δήμαρχος κ. Κατωπόδης αναθεωρώντας τα όσα έλεγε προεκλογικά και δεσμευόταν, έκανε πολιτική κολοτούμπα λέγοντας στο Δ. Συμβούλιο ότι…. εάν δεν εφαρμοστεί η κοινωφελής εργασία υπάρχει κίνδυνος ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών του Δήμου…. Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς και θα πάρουμε πρωτοβουλίες για μόνιμη σταθερή εργασία.
Χέρι – χέρι η δημοτική αρχή στο συγκεκριμένο καίριο αυτό ζήτημα με τις παρατάξεις των κ.κ. Γώγου, Μπαντή, Σωτηρόπουλου, Κόνσουλα απέρριψαν την πρόταση του σωματείου και αποφάσισαν να εφαρμόσουν την κοινωφελή εργασία.
Εξαίρεση αποτέλεσαν ο Δημοτικός Σύμβουλος της πλειοψηφίας κ. Παπαμιχαήλ και ο εκπρόσωπος της Αριστερής Παρέμβασης που ψήφισαν υπέρ της πρότασης του σωματείου. Η παράταξη Λαϊκή Συσπείρωση ψήφισε λευκό.
Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,
Το σωματείο μας με συνέπεια συνεχίζει την ανεξάρτητη, εργατική, ταξική πολιτική του και αγωνίζεται ενάντια στις αντεργατικές πολιτικές όποιος και εάν είναι κυβέρνηση και δήμαρχος. Είμαστε εδώ και θα συνεχίσουμε να αποτελούμε την ασπίδα προστασίας των εργασιακών μας δικαιωμάτων και της υπεράσπισης του δημόσιου χαρακτήρα των υπηρεσιών του δήμου. Δεν διστάζουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Όπως στεκόμαστε αλληλέγγυοι στην απόφαση της δημοτικής αρχής και του δημοτικού συμβουλίου ενάντια στην αξιολόγηση και τον προσχηματικό επανέλεγχο των συμβάσεων των ΙΔΑΧ για να μην γίνουν απολύσεις, με τα ίδια κριτήρια καταγγέλλουμε τη δημοτική αρχή όταν εφαρμόζει μνημονιακές πολιτικές. Καλούμε τη Δημοτική αρχή να επανεξετάσει την απόφασή της στο θέμα αυτό και να μην προχωρήσει στην εφαρμογή της κοινωφελούς εργασίας. Οι άνεργοι χρειάζονται σταθερή εργασία με δικαιώματα και αξιοπρεπή μισθό και όχι προγράμματα προσωρινής κοινωφελούς εργασίας που ανακυκλώνουν την ανεργία. Οι υπηρεσίες του Δήμου χρειάζονται μόνιμο προσωπικό. Μέτωπο αγώνα τώρα για προσλήψεις μόνιμης, σταθερής εργασίας με δικαιώματα.