پس از ادای احترام، عمر فیدان، رئیس کمیته نویسندگان برای صلح انجمن قلم کورد، سخنان افتتاحیه را ایراد کرد. عمر فیدان با اشاره به اینکه ترکیه یک دولت تک‌ملتی نیست، گفت: «ملت‌های اصلی در ترکیه کوردها و ترک‌ها هستند و علاوه بر کوردها و ترک‌ها، تمام خلق‌های موجود در این سرزمین باید خود را در قانون اساسی ببینند. حضور زبان کوردی باید در تمامی عرصه‌ها به کار گرفته شود و به‌صورت رسمی در همه جا، جای بگیرد. روشنفکران و نویسندگان باید همواره قلم خود را در راه صلح به کار گیرند. سیاستمداران نیز دیگر نباید با رویکرد دشمنی رفتار کنند، بلکه باید در راستای صلح پایدار و باکرامت گام بردارند.» عمر فیدان در پایان از تمامی کسانی که در برگزاری این کنفرانس زحمت کشیدند، قدردانی کرد.
پس از عمر فیدان، کنفرانس با بخش «صندلی خالی» ادامه یافت. در این بخش، نویسنده مزگین روناک توجه‌ها را به نویسندگان و هنرمندان زندانی معطوف کرد و گفت صندلی‌های نودم دوراک، رمضان چَپَر و ساریا ملکیه دوغان خالی است و ما می‌خواهیم که بیایند و صندلی‌های خود را پر کنند.
پس از مزگین روناک، ایلهان سامی چوماک گفت هنگامی که سخن از صلح به میان می‌آید، در وهله اول رفقای زندانی‌اش به یاد او می‌آیند و افزود: «تا زمانی که زندانیان ما آزاد نشوند، این روند صلح هیچ معنایی ندارد. به همین دلیل، پیش از هر چیز باید رفقایمان در زندان‌ها آزاد شوند و خدیجه چاکماک، ابراهیم اوروچ، فاطمه توکماک، توفیق یاشلی، محمود یامالاک و صلاح‌الدین دمیرتاش صندلی‌های خالی خود را پر کنند.»
پس از ایلهان سامی چوماک، سرای بوچاک، شهردار مشترک کلانشهر آمد، نویسندگان و شاعران کورد را که در تاریخ جای گرفته‌اند یاد کرد و چنین گفت: «با سربلندی می‌توانم بگویم که چشمه ادبیات کوردی بسیار قدرتمند است. من برای همه شاعران و نویسندگان میهن‌مان موفقیت آرزو می‌کنم. این کنفرانس در زمان بسیار مهمی برگزار می‌شود. صلح تنها بر سر میز محقق نمی‌شود، صلح با زبان‌ها بیان می‌شود و برای تحقق صلح نباید زبان و ادبیات مسدود شود. پایه و اساس صلح، آزادی اندیشه و بیان است. واژگان آزاد، میهن آزاد را می‌سازند و ما نگهبانان واژگان آزاد را درود می‌فرستیم. این کنفرانس امید ما را به صلح افزایش می‌دهد و از تمامی شرکت‌کنندگان سپاسگزاریم.»
بخش اول کنفرانس با پنلی با موضوع «زبان، ادبیات و حقوق بشر جهانی در روندهای صلح» با ارائه نویسنده دیبا کسکین آغاز شد. برهان سونمز، رئیس انجمن قلم بین‌الملل، گفت که از این پس قلم باید برای صلح بنویسد و چنین سخن گفت: «روشنفکر کسی است که علاوه بر هنر خود، به مشکلات خلق نیز توجه نشان دهد. در هر کجای جهان که بحرانی رخ می‌دهد، ما روشنفکران تلاش میکنیم در آنجا حضور داشته باشیم و برای حل مشکل در تلاش باشیم. صلح به آسانی به دست نمی‌آید. صلح هم‌اکنون در مرحله آغازین قرار دارد. مسلماً برای صلح میان کوردها و ترک‌ها زمان طولانی و برداشتن گام‌های مهمی لازم است. ما یک سازمان سیاسی نیستیم، بلکه از حقوقی که به دلیل وضعیت سیاسی مسدود شده‌اند، دفاع میکنیم. امروز کوردهای باکور کوردستان به سوی صلح گام برمی‌دارند. آغاز صلح گامی بزرگ است و حل مسئله کورد گامی بسیار بزرگ‌تر. گام نخست باید آزادی زندانیان در بند، پیوستن گریلاهای مستقر در کوهستان به سیاست دموکراتیک، اعطای حقوق زبانی به خلق کورد و برطرف شدن تمامی موانع پیش روی زبان باشد. بگذارید از این پس قلم‌ها برای صلح بنویسند.»
رئیس افتخاری انجمن قلم کورد، دکتر بریوان دوسکی، در آغاز سخنان خود گفت که آزادی یک زبان تهدیدی برای زبانی دیگر ایجاد نمی‌کند و افزود: «اگر زبان کوردی آزاد شود، مانعی برای زبان ترکی ایجاد نمی‌کند؛ اگر فرهنگ کوردی آزاد شود، این امر خطری برای فرهنگ ترکی نخواهد بود. حق هر شهروندی است که برای امور دولتی یک یا چند زبان را به عنوان زبان‌های رسمی برگزیند. اما این بدان معنا نیست که زبان‌های رسمی دست به اعمال فشار بر دیگر زبان‌های رایج در کشور بزنند. یک شهروند ترک هرگز نباید از تکلم به زبان کوردی بترسد، و هیچ کوردی نیز نباید از تکلم به زبان کوردی شرمنده باشد. زبان مادری صرفاً ابزاری برای گفت‌وگو نیست. زبان همان چیزی است که ما را می‌سازد. زبان برای کوردها اهمیت بسیار زیادی دارد، زیرا با وجود صدها سال ممنوعیت، با وجود تمامی موانع، زبان هیچ مانع و مرزی را به رسمیت نشناخت و حیات خود را حفظ کرد.»
سیاستمدار ویسی آکتاش در آغاز سخنان خود از رهبر آپو، باغچلی (رئیس حزب حرکت ملی) و اردوغان تشکر کرد. ویسی آکتاش با اشاره به نقش روشنفکران در روندهای صلح گفت: «تأثیر روشنفکری بر جامعه و همچنین تأثیر جامعه بر روشنفکری متقابل است. روشنفکر نباید از جامعه جدا بماند تا بتواند جامعه را درک کند. ارتباط روشنفکران با جامعه در میان کوردها و ترک‌ها ضعیف است. وقتی انسان از جامعه فاصله می‌گیرد، وضعیتی الیتیستی بروز می‌کند و در حال حاضر نیز این ویژگی بر روشنفکری ما حاکم است. می‌توانیم بگوییم که به همین دلیل روشنفکری ما وارد روند نشده است. اسارت جامعه تنها فیزیکی نیست، بلکه اسارت فکری نیز وجود دارد. روشنفکران ما باید در این روند، جنگ، حقوق، زندگی مشترک و معنای صلح را تبیین کرده و آنها را به جامعه منتقل کنند. متأسفانه روشنفکری کنونی چنین نقشی را ایفا نمی‌کند و نسبت به این روند با فاصله می‌ایستد. البته تلاش‌هایی وجود دارد، اما روشنفکران نقش خود را به طور کامل ایفا نمی‌کنند. در این روند، سخنان آنها تنها در حد تفسیر باقی مانده است.»
ویسی آکتاش اظهار داشت که برخی از مفاهیم مورد استفاده به شکلی نادرست درک می‌شوند و سخنان خود را چنین ادامه داد: «در این روند، مفاهیم به صورت نادرست به کار می‌روند. برای مثال ما می‌گوییم "انتگراسیون دموکراتیک" اما روشنفکران تنها درباره همگرایی سخن می‌گویند، روی آن کار می‌کنند و نظرات خود را پیرامون آن واژه مطرح می‌سازند. مفهوم کلیدی در اینجا "دموکراسی" است، اما بیشتر افراد روی واژه همگرایی تمرکز می‌کنند، و این اشتباه است. اگر جامعه بتواند روی مسائل خود تمرکز عمیقی داشته باشد، می‌تواند درباره مسئله خود سیاست‌ورزی هم بکند. در اینجا باید رابطه میان سیاست و روشنفکر به خوبی ارزیابی شود. وقتی روشنفکر در حل مسائل دارای نقش باشد، آنگاه می‌تواند زیبایی‌شناسیِ حل مسئله را خلق کند. زمانی که روشنفکر نقش خود را ایفا نکند، آنگاه سیاستمداران به سوی انحصار قدرت حرکت می‌کنند. به همین دلیل روشنفکر باید در هر زمینه‌ای حرفی برای گفتن داشته باشد و خلق را به سوی حقیقت هدایت کند.»
«نیاز به برداشتن گام‌های دموکراتیک وجود دارد»
ویسی آکتاش در پایان سخنان خود خاطرنشان کرد که برای رسیدن روند به مرحله‌ای جدید، باید گام‌های دموکراتیک مشخصی برداشته شود و سخنان خود را این‌گونه به پایان برد: «همان‌طور که می‌دانید، هدف این روند، سیاست دموکراتیک است. تا پیش از این می‌خواستیم مسئله را از طریق جنگ حل کنیم، اما از این پس این امر از طریق سیاست دموکراتیک حل خواهد شد. برای این کار دولت باید دموکراتیک شود. در حال حاضر دولت دموکراتیک نیست و برای پیشرفت روند، از یک حقوقِ دفاکتو استفاده خواهد شد. در حال حاضر چیزی بر پایه حقوق مکتوب بنا نشده و حقوق مکتوب از طریق مبارزه شکل خواهد گرفت. اکنون باید گام‌هایی برداشته شود تا وارد مرحله دوم شویم. هم‌اکنون برای گذار به مرحله جدید، مشکلاتی تجربه می‌شود. برای اینکه بتوانیم وارد مرحله دوم شویم، باید گام‌هایی برداشته شود که یکی از آنها وضعیت رهبر اوجالان است. پس از آنکه وارد مرحله دوم شدیم، آنگاه همه چیز بر دوش سیاست دموکراتیک قرار می‌گیرد. هر کس که بیشتر خود را سازماندهی کند و خود را به اثبات برساند، خواهد توانست حیات خود را تداوم بخشد.»
رئیس کمیته نویسندگان برای صلح انجمن قلم بین‌الملل، جِرمان روژاس، اظهار داشت که سلاح روشنفکران تنها قلم است و آنها نیز با قلم خود صلح را محقق خواهند ساخت و چنین سخن گفت: «بدون تردید بدون ادبیات صلح محقق نمی‌شود. وقتی به جهان نگاه میکنیم، می‌بینیم که در بسیاری از مناطق، نویسندگان توسط دیکتاتورها بازداشت می‌شوند. این امر نیز نشان‌دهنده تأثیر ادبیات بر آزادی و صلح است. من از آنچه بر سر خلق کورد آمده است، بسیار اندوهگین شده‌ام. ما اکنون در روندی قرار داریم که انسان باید بیشتر درباره نقش ادبیات در صلح بیندیشد. زیرا ادبیات همواره در روابط انسانی حضور داشته و در روندهای صلح نیز ادبیات باید بار دیگر حضور داشته باشد. باید به خوبی دانسته شود که نویسندگان سلاحی ندارند. سلاح ما تنها قلم ماست و این قلم از جنگ به دور است. من امیدوارم که شما نیز از قلم خود استفاده کنید و با قلم بتوانید تمامی رؤیاها و آرزوهای خود را محقق سازید.»
این کنفرانس با پنل دوم با موضوع «نقش عرصه بین‌المللی، آینده برابری و حقوق بشر» در حال ادامه است.
]]>روزنامه «دی آیریش ایندیپندنت» نیز اعلام کرد که آنان نیز پس از دریافت هشدار بمب‌گذاری، کارکنان خود را از ساختمان بیرون آورده‌اند.
گزارش شده است که این هشدارها به دیگر نهادهای رسانه‌ای در ایرلند و بریتانیا نیز ارسال شده، اما درباره محتوای ایمیل‌ها و تعداد دقیق رسانه‌های هدف‌قرارگرفته اطلاعاتی به اشتراک گذاشته نشده است.
از سوی دیگر، در روزهای اخیر در اروپا موجی از هشدارهای دروغین بمب‌گذاری علیه هواپیماها موجب بروز اختلالاتی در پروازها شد. اعلام شده است که برای حفاظت از برخی هواپیماهای مسافربری، جنگنده‌ها وارد عمل شده‌اند.
]]>با مشارکت بیش از ۲۴ هزار نفر آماده شد
LFI در برنامه‌ای که در تاریخ ۶ نوامبر منتشر کرد، تحولی گسترده در برابر بحران‌های اجتماعی و اکولوژیک فرانسه پیشنهاد می‌کند. این برنامه‌ای که ژان لوک ملانشو و اعضای آینده دولت قصد دارند از ماه مه ۲۰۲۷ به اجرا بگذارند با همکاری اتحادیه‌ها، انجمن‌ها و سازمان‌های اجتماعی و با مشارکت بیش از ۲۴ هزار شهروند آماده شده است.
پروژه اجتماعی علیه سلطه
در برنامه «آینده مشترک»، ملانشو در برابر ذهنیت «بگذارید هرکس راه چاره‌ای برای خود پیدا کند» و «سلطه» پیشنهادات خود را ارائه می‌دهد؛ او این انتخابات را برای «وارثان سال ۱۷۸۹» و «مقاومت علیه نازیسم» به عنوان رویدادی تاریخی توصیف می‌کند.
برنامه‌ریزی اکولوژیک، برابری اجتماعی و تقویت خدمات دولتی رویکرد اصلی این برنامه را تشکیل می‌دهند. LFI می‌گوید مدل اقتصاد سرمایه‌داری بحران اقلیمی را عمیق‌تر می‌کند و بازسازی تولید و تضمین نیازهای اساسی همراه با سیاست‌های دولتی را هدف قرار می‌دهد.
دستمزد، بازنشستگی و زندگی کاری
در میان پیشنهادات اقتصادی و اجتماعی این برنامه موارد زیر جای دارند:
برنامه‌ریزی اکولوژیک در مرکز برنامه قرار دارد
برنامه‌ریزی اکولوژیک در کانون این برنامه جای دارد؛ به عبارت دیگر، کل این برنامه در چارچوب برنامه‌ریزی اکولوژیک تدوین شده است. ژان لوک ملانشو در مقدمه چاپ جدید خود بیان می‌کند که این امر با «استمرار زندگی انسان‌ها» پیوند دارد.
در حوزه انرژی نیز خروج از انرژی هسته‌ای، کنار گذاشتن راکتورهای جدید EPR گذار به انرژی‌های تجدیدپذیر هدف‌گذاری شده است.
جمهوری ششم و اصلاحات دموکراتیک
حزب LFI با هدف تغییر نظام سیاسی کنونی، تشکیل مجمع مؤسسان و تأسیس جمهوری ششم را پیشنهاد می‌کند. در این برنامه پیش‌بینی شده است که اختیارات پارلمان تقویت شود، سازوکارهای دموکراسی مستقیم گسترش یابد و مشارکت شهروندان در فرآیندهای تصمیم‌گیری سیاسی افزایش پیدا کند.
سیاست خارجی و روابط بین‌الملل
LFI در سیاست خارجی از استقلال و رویکرد عدم تعهد دفاع می‌کند. این برنامه پیش‌بینی می‌کند که در روابط بین‌الملل خط‌مشی مبتنی بر صلح و همکاری دنبال شود.
تأمین مالی برنامه
در چارچوب بودجه منتشرشده از سوی LFI برای سال ۲۰۲۷، کسب ۱۰۶.۴ میلیارد یورو درآمد جدید، ۸۱.۷ میلیارد یورو برای هزینه‌های جدید و ۲۴.۷ میلیارد یورو نیز برای کاهش کسری بودجه پیش‌بینی شده است.
انتظار می‌رود محاسبات تفصیلی مربوط به تأمین مالی در اوایل سال ۲۰۲۷ منتشر شود.
کتاب برنامه برای فروش عرضه شد
برنامه LFI شامل ۸ بخش اصلی و ۸۰ موضوع است. خلاصه‌ای شامل ۷۹۵ پیشنهاد در وب‌سایت رسمی این جنبش به اشتراک گذاشته شد و کتاب کامل حاوی ۱,۰۶۹ تدبیر و راهکار نیز در تاریخ ۶ نوامبر در کتابفروشی‌ها برای فروش عرضه شد.
گفته شد که برای این کتاب که قیمت آن ۴.۹۰ یورو است، تقاضای زیادی وجود دارد.
]]>خالده ترک‌اوغلو سخنان خود را با یاد و خاطره نسرین اصلان، عضو مجلس زنان آغاز کرد. ترک‌اوغلو گفت: «با روند صلح و جامعه دموکراتیک، هر گردآمدن زنان حول خواسته یک صلح باکرامت، به این روح جان می‌بخشد. زنان با اراده‌ای قوی نشان دادند که در مقاومت، مبارزه و میز مذاکره حضور دارند و هیچ روندی بدون زنان نمی‌تواند پیش برود.»
خالده ترک‌اوغلو به کنفرانس «زنان با هم درباره آینده گفت‌وگو می‌کنند» که بین ۳۱ اکتبر و ۱ نوامبر در آنکارا برگزار شد، درود فرستاد.
خالده ترک‌اوغلو گفت: «ما باور داریم که دستاورد این کنفرانس به سند بسیار قوی برای پیروزی روند صلح و جامعه دموکراتیک تبدیل خواهد شد. چرا که نقشه راه زنان برای صلح آماده است. زنان آماده‌اند که امروز و آینده را بسازند.»
سخنگوی مجلس زنان دَم پارتی با بیان اینکه از خواسته‌های مادران صلح پشتیبانی می‌کنند، به سخنان خود این‌گونه ادامه داد: «اگر برای صلح شجاعت لازم است، این شجاعت سال‌هاست که به واضح‌ترین شکل از سوی مادران صلح نشان داده می‌شود. آنان در سخت‌ترین شرایط زمستان، با وجود انواع مشکلات جسمانی، برای پیروزی روند صلح و جامعه دموکراتیک، و برای اینکه مادران دیگر دچار همان درد و رنج نشوند، خواسته‌های خود را جهت یک صلح واقعی در مرکز آنکارا و زیر چادر تحصن فریاد زدند.»
خالده ترک‌اوغلو گفت: «با قوی‌ترین صدا فریاد زدند که آقای اوجالان باید در شرایط آزاد و برابر فعالیت کند و برای این کار باید مسیر هموار شود و زندانیان سیاسی آزاد شوند. من از این جایگاه، به نمایندگی از مجلس زنان دَم پارتی، این اراده مادران صلح را درود می‌فرستم و می‌گویم که مطالبات آنان مطالبات ماست.»
خالده ترک‌اوغلو اظهار داشت که فراهم کردن شرایط دیدار با رهبر آپو نباید بیش از این به تأخیر بیفتد و گفت: «شرایط مذاکره‌کننده اصلی روند، یعنی آقای اوجالان، نباید به تغییر مکان محدود شود. لازم است بدون تأخیر شرایطی ایجاد شود که روزنامه‌نگاران، دانشگاهیان، سازمان‌های حقوق بشری، زنان و تمامی اقشار جامعه بتوانند با آقای اوجالان دیدار کنند. در سطحی که قانون چارچوب را تکمیل کند، باید اصلاحات لازم انجام گیرد. هیئت صلح و سیاسی شدن و تمامی هیئت‌های دیگر باید کار خود را آغاز کنند. پیشنهادهایی که در گزارش مشترک مجلس برجسته شد باید به قانون تبدیل شوند. برای موفقیت روند، برداشتن این گام‌های عینی ضروری است. مهم‌ترین این گام‌های عینی در زندان‌هاست. در زمانی که بیرون از زندان از صلح سخن گفته می‌شود، نباید چون دشمن با زندانیان رفتار شود. زندانیان سیاسی و زندانیان بیمار باید آزاد شوند.»
]]>موسا آلو که ۲۷ اوت ۱۹۶۷ در عفرین به دنیا آمد، در دوران جوانی خود در میان جنبش آزادی‌خواهی در روژآوا، باکور، روژهلات و باشور کوردستان به فعالیت‌های اجتماعی، هنری و تئاتر پرداخت.
موسا آلو که سال ۱۹۹۱ فیلم «خیزش خلق» را ساخت، سال ۱۹۹۹ عازم روسیه شد و تا سال ۲۰۰۴ در مرکز فرهنگ و هنر «مدیا» کار کرد. پس از آن، فعالیت خود را در عرصه مطبوعات نیز ادامه داد و به عنوان روزنامه‌نگار و کارگردان تلویزیون‌های کوردی، در شبکه «چرا تی‌وی» (Çira TV) مشغول به کار شد.
او از سال ۲۰۰۹ تا سال ۲۰۲۶ در چرا تی‌وی اجرای برنامه «چراغ زندگی» و برنامه‌های ویژه را بر عهده داشت.
در رویدادها، کنسرت‌ها و جشن‌های «اتونومی فدرال ملی و فرهنگی کوردها در روسیه» نیز همواره به عنوان مجری در صف اول حضور داشت.
موسا آلو در زندگی هنری و روزنامه‌نگاری خود آثار و خاطرات فراوانی به یادگار گذاشت. او با فیلم‌ها، برنامه‌ها و مصاحبه‌هایش در ثبت تاریخ، فرهنگ و زندگی جامعه کورد در روسیه سهم بسزایی ایفا کرد.
]]>در این گزارش قید شده است که دادگاه‌های تهران و مشهد حکم اعدام را برای پنج تن از معترضان بازداشت‌شده در خیزش دی‌ماه ۱۴۰۴ صادر کرده‌اند.
اسامی معترضانی که حکم اعدام برای آنها صادر شده به این شرح است: علیرضا رضایی، وحید قهرمانی، مهدی جلالی، متین شعبانی و امیر دلشاد.
خاطرنشان شد که این پنج شهروند به اتهام «همکاری با کشورهای متخاصم» محکوم شده‌اند. در همین پرونده، دو زن بازداشت‌شده که تا کنون هویت آنها مشخص نشده است، هر کدام به ۳۰ سال حبس محکوم شده‌اند.
همچنین مهدی جلالی که پیش‌تر روحانی بوده، در پرونده‌ای دیگر در دادگاه ویژه روحانیت به اتهام ارتداد به اعدام محکوم شده است.
از سوی دیگر، این سازمان هویت دست‌کم ۲۰ زندانی عقیدتی-مذهبی در زندان مرکزی اورمیه را افشا کرد که هر کدام از آنها به ۶ ماه تا ۱۰ سال و یک روز حبس محکوم شده‌اند.
اسامی این زندانیان به این شرح است: یاقوت مرادی، ابراهیم ژیانی، آرش آگاهی، اسعد محمدیان، آوینه قیطرانی، چیا نصراللهی، رسول یوسف، سیامند علی‌پور، هیمن احمدی، امین دل‌نشین، شهریار خضر، جعفر، وزیر زردساو، رحیم آساره، افشین، آرش قلی‌زاده، مهران نیرومندی، کامیار شیخی، مولود آتش‌بار و سعادت تاشکه. این زندانیان از حقوقی مانند مرخصی، آزادی مشروط و خدمات درمانی در خارج از زندان محروم شده‌اند.
همچنین در زندان مرکزی ایلام، دو برادر ورزشکار به نام‌های امیرعلی و عماد ذاکری‌فرد که در جریان اعتراضات دی‌ماه بازداشت شده بودند، پس از مواجهه با شکنجه‌های شدید جسمی و روحی در بازداشتگاه سپاه پاسداران، جهت اجرای احکام خود به زندان منتقل شدند. در دادگاه برای این دو برادر احکام ۳۵ و ۳۳ سال حبس و شلاق صادر شده است.
]]>با فراخوان اتحادیه‌های کارگری، دانش‌آموزان دبیرستانی، دانشجویان، جلیقه‌زردها و کشاورزان نیز به اعتراضات پیوستند. این تظاهرات پس از جنبش اجتماعی ۱۷ اکتبر، بار دیگر مطالبات مربوط به افزایش دستمزدها و قدرت خرید را به دستور کار بازگرداند.
۴۴۵ نفر بازداشت شدند
بر اساس آمار اولیه و موقتی که وزارت کشور از ساعت ۱۸:۰۰ به بعد اعلام کرد، در این اعتراضات ۴۴۵ نفر بازداشت شدند، ۵۳ مامور امنیتی مجروح گردیدند و به ۸۶ مورد آتش‌سوزی رسیدگی شد. این وزارتخانه خاطرنشان کرد که بررسی‌ها روی آمار و ارقام ادامه دارد و در ساعت‌های آینده داده‌های قطعی اعلام خواهد شد.
دولت با اتحادیه‌ها و کارفرمایان دیدار خواهد کرد
نخست‌وزیر سباستین لکورنو روز دوشنبه در کاخ ماتینیون کنفرانسی اجتماعی برگزار خواهد کرد که اتحادیه‌های کارگری و سازمان‌های کارفرمایی نیز در آن شرکت خواهند نمود.
اقدام اتحادیه‌ها به عنوان تداوم جنبش ۱۷ اکتبر ارزیابی می‌شود. همچنین سازمان‌های جوانان و جلیقه‌زردها اعلام کردند که روز شنبه تظاهرات جدیدی برگزار خواهند کرد.
]]>در این بیانیه قید شده است که دیشب نخست‌وزیر علی زیدی و نماینده ویژه رئیس‌جمهور آمریکا تام باراک دیدار کردند و هر دو طرف درباره اهمیت تلاش‌های دیپلماتیک برای کاهش تنش‌ها در منطقه گفتگو نمودند.
همچنین خاطرنشان شد که در این دیدار، روابط دوجانبه میان عراق و ایالات متحده آمریکا، چشم‌اندازهای توسعه همکاری‌های مشترک میان دو کشور و ارتقای سطح همکاری در زمینه‌های اقتصادی و سرمایه‌گذاری مورد بحث و بررسی قرار گرفته است.
در بیانیه آمده است که در این نشست، آخرین تحولات منطقه، چالش‌های پیش روی امنیت و ثبات منطقه‌ای، اهمیت مضاعف ساختن تلاش‌های دیپلماتیک برای کاهش تنش‌ها، مهار بحران‌ها و جلوگیری از گسترش رقابت‌ها مورد توجه قرار گرفته است.
بر اساس اطلاعات دریافتی، تام باراک پس از به پایان رساندن دیدارهای خود در بغداد، به منظور دیدار با مسئولان اتحادیه میهنی کوردستان (ی‌ن‌ک) وارد سلیمانیه شده است؛ اما این اطلاعات تا کنون تأیید نشده است.
]]>نوروز اویسال اصلان خاطرنشان کرد که تغییر مکان رهبر خلق کورد، عبدالله اوجالان، در داخل زندان امرالی معنادار است، اما برای پاسخگویی به نیازهای روند کافی نیست. اصلان با تأکید بر اینکه تغییر مکان می‌بایست از همان آغاز روند انجام می‌شد و از این‌رو تاخیری رخ داده است، گفت: «تعریفِ صرفِ تغییر مکان، نه برای وضعیت حقوقی کافی است و نه برای موقعیت مذاکره‌کننده اصلی که بتواند این روند را هدایت کند. در این‌باره افراد و محافل گوناگونی اظهارنظر کردند؛ برخی با نگاهی جنجالی و برخی نیز به شکلی سطحی و حاشیه‌ای به موضوع پرداختند. اما فراتر از همه این‌ها، رهبر خلق کورد عبدالله اوجالان دارای موقعیت مذاکره‌کننده اصلی است. شرایط لازم برای این موقعیت بیش از دو سال است که فراهم نشده است و تغییر مکان نیز به معنای مناسب‌سازی این شرایط نیست. از این‌رو مسئله مهم این است که متناسب با هماهنگی صلح و سیاسی‌شدن، این امکان ایجاد شود که او بتواند با بیرون، جنبش، سیاست، مطبوعات و بدنه آکادمیک ارتباط برقرار کند. چرا که تغییر مکان در داخل یک زندان نمی‌تواند تغییرات بنیادین و مؤثری در روند ایجاد کند. تغییر اساسی با ارتباط جناب اوجالان با بیرون خود را نشان خواهد داد. جناب اوجالان خود از همان ابتدا مسئله تغییر مکان را از زاویه ارتباط با بیرون و تسهیل کارهای هماهنگی ارزیابی می‌کرد. وگرنه جابه‌جایی به مکانی دیگر در داخل زندانی که ۲۷ سال است در آن به‌سر می‌برد، امری جنجالی یا حاشیه‌ای نیست و اصولا بحث درباره آن بر این اساس نیز اخلاقی نیست. در اینجا پرسشی که باید مطرح شود این است: آیا انتقال به این مکان جدید و هماهنگی با هم پیش خواهند رفت؟ آیا وضعیت حقوقی وجود دارد؟ افراد دیگری که کار هماهنگی را انجام می‌دهند، یعنی آیا او خواهد توانست با نهادهای سیاسی، جنبش‌های سیاسی گوناگون در بیرون که با او کار می‌کنند و با این نهادهای موجود در بدنه دولت همکاری کند و ما به عنوان افکار عمومی و جامعه، چه زمانی این‌ها را خواهیم دید و درباره‌شان بحث خواهیم کرد؟ پرسش‌های اصلی این‌ها هستند و هنوز پاسخ کاملی به آنها داده نشده است. انتقال به مکان جدید مهم است، اما به تنهایی برای پاسخ به نیازهای روند کافی نیست.»
نوروز اویسال اصلان نسبت به اینکه محمد اوچوم، مشاور رئیس‌جمهور، وضعیت رهبر خلق کورد عبدالله اوجالان را تنها بر محور خلع‌سلاح تعریف کرده است واکنش نشان داد و ابراز داشت این رویکردِ اوچوم به این معنا نیست که دولت یا حکومت روند را به آن شکل پیش خواهد برد، یا اینکه جناب اوجالان، جنبش کورد و سیاست کورد چنین رویکردی را خواهند پذیرفت.
نوروز اویسال اصلان گفت: «پیش از این نیز بسیاری از محافل به روشنی بیان کردند که چنین رویکردها و به‌ویژه زبانِ مورد استفاده، روند را مسموم می‌کند و متناسب با آن نیست. یکی از دلایل درخواست ما برای ارزیابی جابه‌جایی جناب اوجالان به مکان جدید همراه با شرایط کاری و ارتباط با جهان، همین رویکرد است. زیرا خلع‌سلاح و توقف جنگ بخشی از این روند است، اما تنها بخش آن نیست. دولت با اصرار می‌خواهد پس از پایان دادن به موضوع خلع‌سلاح، مسائل دیگر به بحث گذاشته شوند. اما جناب اوجالان، جنبش کورد و محافلی در ترکیه که خواهان صلح هستند و از روند پشتیبانی می‌کنند می‌گویند این مسائل باید هم‌زمان با هم یا در دل یکدیگر پیش بروند. روشن است که در اینجا تفاوت رویکرد وجود دارد، اما ما نه عنوانِ خلع‌سلاح و نه موضع محمد اوچوم را امری پذیرفتنی نمی‌دانیم. موضع ما در این‌باره شفاف است. در موضوع وضعیت همواره می‌گوییم که رویکرد باید شفاف باشد و تکرار میکنیم که در این خصوص باید بیانیه‌هایی صادر شود.»
نماینده پارلمان، نوروز اویسال اصلان تأکید کرد که رهبر خلق کورد عبدالله اوجالان باید دارای شرایط آزاد زندگی و کاری باشد و خاطرنشان ساخت تحصن مادران صلح با این خواسته در آنکارا بسیار ارزشمند و معنادار است.
نوروز اویسال اصلان گفت: «خواسته‌هایی که مادران صلح مطرح کردند در عین حال خواسته‌های ما نیز هست» و برای پیشبرد روند بر روی زمینه‌ای درست، خواستار برآورده شدن این خواسته‌های مادران صلح شد.
]]>«به ویژه، برای خلقمان در روژهلات کوردستان با احترام، درود و سلام‌های خود را تقدیم می‌کنم. در این دوران اخیر، ما شهدایی داشتیم که هنوز نامشان را اعلام نکرده بودیم؛ گروهی از این رفقا نیز از روژهلات کوردستان هستند. به نام مدیریت جنبش‌مان و از طرف قرارگاه مرکزی، شهادت این رفقایی را که اکنون اعلام میکنیم، به تمامی خانواده‌هایشان تسلیت می‌گویم. بار دیگر به تمام خلقمان در روژهلات کوردستان تسلیت عرض می‌کنم.
یاد و خاطره این رفقای گرانقدر و شهیدان قهرمان را، در شخص رفیق آرتِش (محمد فوزی) و رفیق سلا (زهرا اسماعیلی)، با احترام، حرمت و قدردانی گرامی می‌داریم؛ و در برابر یاد و خاطره آنها ادای احترام میکنیم. عهدی را که با آنها بسته‌ایم، قول رفاقت را بار دیگر تکرار میکنیم. ما به قول خود وفادار خواهیم ماند و تا پایان، برای تحقق آرزوهایشان تلاش خواهیم کرد، برای به پیروزی رساندن آرمانشان تلاش خواهیم نمود تا مبارزه آنها را به ثمر برسانیم؛ و بدین گونه آنها را به انسان‌هایی جاودانه تبدیل کنیم.
رفقای گرامی، خانواده‌های محترم؛
مشخصات شهدایی که در این مقطع اعلام میکنیم، همگی با حماسه‌های قهرمانانه به شهادت رسیده‌اند. همان‌طور که پیش‌تر گفتیم، این موضوع واقعاً بسیار پرمعناست. درود بر هر خانواده‌ای که چنین قهرمانانی را پرورش داده است. سلام و درود بر مادران و پدرانی که این مبارزین را بزرگ کردەاند؛ درود بر آنها. اینکه جوانانی که از روژهلات کوردستان به سوی کوردستان و باکور کوردستان روی آورده‌اند و با روحیه‌ای فدایی گام برداشته‌اند، نشان‌دهنده یک منش مقدس و ارزشمند است. این ایستادگی پیش از هر چیز بسیار پاک است؛ هیچ منفعت شخصی در آن نیست و خود را فدای وطنش می‌کند. هیچ چیزی ارزشمندتر از این نیست. به همین دلیل، تمامی این رفقای ما، انسان‌هایی گرانقدر و گرامی هستند. ما در برابر یادشان ادای احترام میکنیم؛ اما آنها با شهادت خود پیامی برای ما به جا گذاشتند که ما موظفیم آن پیام را عملی کنیم.
همان‌طور که قبلاً نیز گفتیم، هرچند پیوستن به جنبش از روژهلات کوردستان از سال ۱۹۸۹ آغاز شده بود، اما به‌طور اساسی، در جریان توطئه‌ی بین‌المللی علیه رهبر آپو، خلقمان در روژهلات کوردستان، با وجود اینکه هیچ فعالیت سازمان‌یافته‌ای در آنجا نداشتیم، به پا خاستند. در آن زمان، در سراسر روژهلات کوردستان قیام‌ها و تظاهرات پیشرفته‌ای شکل گرفت؛ آن هم به شیوه‌ای فدایی و در سطحی عالی، که واقعاً جای تقدیر و ستایش داشت. در آن مقطع، تمامی رفقا و خلق ما دانستند که ما پشتوانه‌ای قوی داریم و روژهلات کوردستان همراه ماست. پیداست که مردم ما در روژهلات کوردستان، نقش و رسالت رهبر خود را به خوبی می‌دانند. از دوران قاضی محمد و عبدالرحمن قاسملو به این سو، اینکه نقش و رسالت رهبران چیست را خلقمان در روژهلات کوردستان به خوبی می‌دانند. به همین خاطر، از اسارت رهبر آپو متاثر شدند. و آن‌گونه به پا خاستند. این ایستادگی بسیار ارزشمند و مایه افتخار بود.
از آن زمان به بعد، پیوستن به صفوف گریلا از روژهلات کوردستان بسیار بیشتر شد. در اینجا رفقایی را که در روژهلات کوردستان مبارزه کردند و به شهادت رسیدند، همچون 'دکتر آفات' و رفیق 'دلخواز' را نباید فراموش کرد. همچنین رفیق 'شوان گَوَر' سال‌ها در آنجا فعالیت کرد و تلاش‌های آنها نیز در این مسیر تأثیرگذار بوده است. بدین ترتیب، پیوستن جوانان روژهلات کوردستان به صفوف ما بیش از پیش گسترش یافت. و رفقایی که از روژهلات کوردستان به صفوف گریلا پیوستند، خیلی زود با گریلا یکی شدند و به سرعت پیشرفت کردند. بسیاری از رفقا در مدت‌زمانی بسیار کوتاه، نقش و مسئولیت‌های مهمی را بر عهده گرفتند؛ آن هم در سخت‌ترین و دشوارترین شرایط. مثلاً رفیق 'سمکو' که مردم ما او را به خوبی می‌شناسند؛ او تا منطقه دریای سیاه رفت و در آنجا مسئولیت فرماندهی را بر عهده گرفت. یعنی به خاطر فداکاری و جسارتش در آنجا مسئولیت پذیرفت. همچنین رفیق 'رِزان جاوید'؛ او در سال ۲۰۰۳ ملحق شد، اما انسانی دانا، تحصیل‌کرده و بسیار زحمتکش بود؛ باجسارت و شجاع بود و به همین دلیل در صفوف ما به سرعت ارتقا یافت و مسئولیت ریاست مشترک کودار و پژاک را بر عهده گرفت.
جوانان روژهلات زمانی که با اندیشه‌های رهبر آپو آشنا می‌شوند و آن را می‌خوانند، خیلی زود با آن یکی می‌شوند. بر همین اساس، پیشرفت آنها با شتاب بیشتری صورت می‌گیرد. رفیق 'هیوا سنه'، رفیقی بود که در مناطق بوتان و اَرض‌روم مبارزە و فرماندهی کرد. در کوبانی و در مقاومت کوبانی حضور یافت. او فرمانده منطقه بود و در همان‌جا به شهادت رسید؛ فردی بسیار زحمتکش بود. رفیق 'رِِناس سقز' نیز به همین شکل؛ او کادر منطقه اَرض‌روم بود. سال‌ها در آنجا ماند و زحمت کشید، سپس به روژهلات کوردستان بازگشت و تلاش کرد. بعد به روژاوای کوردستان رفت و با زحماتی که کشید، فرمانده منطقه شد؛ و به همین دلیل دشمن او را هدف قرار داد. برادرش فدایی (رِباز تیلَکُو)، خانواده‌هایشان میهن‌دوست و زحمتکش؛ یعنی دارای چنین جوهره‌ای بودند. ما واقعاً رفقای زیادی را به همین شکل از روژهلات کوردستان شناختیم. رفیق 'مزگین روناهی'، رفیقی از روژهلات کوردستان و عضو نیروهای ویژه، فرمانده زاپ بود و با مقاومتی مثال‌زدنی به شهادت رسید. رفیق 'عَگید روژهلات'، رفیقی از ایلام بود؛ او نیز عضو نیروهای ویژه بود و وظایف بسیار حساس و مهمی را در جنبش ما انجام می‌داد. در باشور کوردستان و کرکوک، علیه داعش نقش مهمی ایفا کرد، او نیز در مقاومت منطقه 'متینا' به عنوان فرمانده منطقه، به شهادت رسید. همچنین مقاومت رفیق 'روناهی'، 'شیرین علم‌هولی'، 'فرزاد'، 'فرهاد' و رفیق 'سوران' که در برابر اعدام سر خم نکردند و مقاومت نمودند؛ در مجموع، کادرهایی که از روژهلات کوردستان به صفوف ما پیوستند، این‌گونه جایگاه خود را به دست آوردند. با تلاش و جسارت خود و با فداکاری و شجاعتشان، راه را هموار کردند. و چنین نقشی را در مبارزات ما ایفا کردند.
میهن و ملتی که بتواند این‌همه قهرمان تربیت کند، آن ملت قطعاً خواهد توانست خود را آزاد سازد. من تنها چند نام را ذکر کردم و نمی‌توانم نام همگان را ببرم. رفقای بسیاری از این دست وجود دارند. آنها از میان شما برخاستند و در صفوف ما به عنوان فداییان آپویی، نقش مهمی ایفا کردند. ما یاد تمامی آنها را با احترام و حرمت گرامی می‌داریم. هر یک از آنان حماسه‌ای خلق کردند و به شهادت رسیدند. این شهدایی که اکنون اعلام میکنیم نیز همه آنها همین‌گونه هستند به‌ویژه اکثر این شهدا مربوط به ده سال اخیرند. در این ده سال گذشته، همان‌طور که پیش‌تر هم گفته‌ایم، جنگی رخ داد که شاید در هیچ منطقه‌ای مشابه آن وجود نداشت. در چنین جنگ دشواری و در برابر تکنولوژی روز دنیا، یک اراده تاریخی به نمایش گذاشته شد و تمامی این رفقا در این مقاومت تاریخی جای گرفتند. هر مادر و پدری که چنین قهرمانانی را پرورش داده است، می‌تواند به آنها افتخار کند. آنها در خانه خود قهرمان پرورش داده‌اند؛ آنها را آموزش داده و تربیت کرده‌اند، تا جایی که احساس مسئولیت کرده‌اند و با خواست قلبی خود تصمیم گرفته است به کوه‌های کوردستان در باکور، باشور یا روژاوا بیاید و مبارزه کند و به شیوه‌ای حماسی به شهادت برسد. این نشان می‌دهد که آنها انسان‌هایی عادی نبودند، بلکه واقعاً قهرمانانی برگزیده بودند. بنابراین، خانواده‌هایی که این عزیزان را تربیت نمودەاند، باید همواره به آنها افتخار کنند.
رفقای گرامی، خانواده‌های محترم،
خلق عزیزمان؛ امروز تمامی منطقه ما درگیر جنگ است، بە ویژە، کل ایران و روژهلات کوردستان، دوران بسیار حساس و مهمی را پشت سر می‌گذارند. اینکه نیاز روژهلات کوردستان چیست و چه انتظاری دارند را می‌دانیم؛ اما این را هم می‌دانیم که جامعه‌ای که چنین انسان‌های والایی را از میان خود پرورش داده و به پیشاهنگی رسانده است، آن جامعه می‌تواند در برابر هرگونه سختی و دشواری، پاسخگو باشد. در اینجا نکته مهم این است که انسان به هیچ‌کس تکیه نکند، 'خط سوم' رهبر آپو را اساس کار قرار دهد و به خود ایمان داشته باشد. مهم‌ترین مسئله این است که جامعه ما در تمامی بخش‌های کوردستان، به‌ویژه در روژهلات کوردستان، به نیروی خود ایمان داشته باشد. شما صاحب تجربه هستید؛ تجربه‌ی انقلاب 'ژن، ژیان، آزادی' تجربه کمی نبود. مقاومت و منشی که در آن مقطع نشان داده شد، یک مقاومت عادی نبود. ما باور داریم که بر پایه همین تجربه خودتان، اگر دست به حرکت بزنید و خود را سازماندهی کنید، می‌توانید هر کاری را انجام دهید. نباید فراموش کرد که جامعه سازمان‌یافته همه‌چیز است، اما جامعه‌ای که سازمان‌یافته نباشد، هیچ‌چیز نیست. از این رو، لازم است که در میان خودتان سازماندهی ایجاد کنید، یعنی اتحاد خود را بسازید. در هر روستا، هر محله و هر منطقه، با یکدیگر همکار و یاور باشید و هوای هم را داشته باشید. اکنون مشکلات و فشارهای مادی بسیار زیاد است؛ کسانی که توانایی مالی دارند باید دست دیگران را بگیرند. باید همکاری و همیاری وجود داشته باشد و از همه مهم‌تر، سازماندهی شکل بگیرد. یعنی مردم باید خود را سازماندهی کنند؛ چرا که اگر انسان سازمان‌یافته شود، تبدیل به 'اراده' می‌شود. در آن صورت است که می‌تواند به بزرگ‌ترین و عظیم‌ترین نیرو تبدیل گردد. به همین خاطر است که در این دوران حساس، ضروری‌ترین کار این است که خلق ما متکی به خود باشند، یعنی چشم امید به هیچ نیروی خارجی ندوزند و با اراده‌ای استوار، به نیرویی اثرگذار تبدیل شوند. این امر نیز همان‌طور که گفتیم با سازماندهی ممکن می‌شود؛ جوامعی که هزاران و ده‌ها هزار نفر را سازماندهی کرده‌اند، هیچ‌کس نمی‌تواند آنها را از اهدافشان دور کند.
بنابراین، باید در هر مکانی، بر پایه میراث شهیدان قهرمان و در مسیر راه آنها و بر اساس دیدگاه 'سازماندهی گسترده اجتماعی'، حرکت کرد و مبارزه را به پیش برد. ما ایمان داریم که برای خلقمان در روژهلات کوردستان، بهترین آینده رقم خواهد خورد؛ چرا که می‌بینیم خلق ما امروز متکی به خود هستند و می‌دانند در کجا چه کاری باید انجام دهند. نهادها و سازمان‌های انقلابی نیز وجود دارند که در این باره مطلب خاصی نمی‌گوییم؛ اما اگر سازمان‌های انقلابی وظایف خود را به موقع انجام دهند و نقش لازم را ایفا کنند، در آن صورت مشکلات بهتر حل خواهند شد و راه پیشرفت هموارتر می‌گردد.
بر این اساس، خلق ما باید گام بردارند، خود را سازماندهی نمایند و به اراده‌ای شکست‌ناپذیر تبدیل کنند. این امری کاملاً ممکن و خلق است، این غیرممکن نیست چه کسانی بیچاره و ناتوانند؟ کسانی که سازماندهی ندارند و فاقد اتحاد اجتماعی هستند. هر جامعه‌ای که دارای اتحاد اجتماعی باشد، همواره در سخت‌ترین شرایط نیز می‌تواند راه‌حل و پاسخ مناسب را ارائه دهد. امروز آنچه که نیاز است، برای خلق ما، یعنی ملت کورد، همین است. همان‌طور که می‌دانید، اکنون در باکور کوردستان، 'روند راه‌حل دموکراتیک' در دستور کار قرار دارد. رهبر آپو برای اینکه ما بتوانیم پیروز شویم و آرمانمان را به ثمر برسانیم، این روند را مطرح کرد.
هرچند اکنون مشکلاتی در پیشبرد این روند وجود دارد، اما این استراتژی نوین، قطعاً جنبش را بزرگ‌تر خواهد کرد. این موضوع تنها مختص باکور کوردستان نیست، بلکه برای تمامی کوردها یک مسئله مهم است. رهبر آپو می‌گوید: 'من می‌خواهم برای کوردها جایگاه و سرپناهی بسازم.' اکنون در خاورمیانه، برای ما کوردها، جایگاهی لازم است که در آن آزادانه زندگی کنیم؛ همچون ملت‌های همسایه و در شرایطی برابر، بر روی این خاک با آزادی زندگی کنیم. چنین جایگاهی ضروری است و تمام تلاش‌ها برای رسیدن به همین هدف است. از این رو، فعالیتی که اکنون رهبر آپو پیش می‌برد، در ذات خود یک فعالیت ملی است و اطمینان داریم که همه‌ی خلق‌ما نیز به آن توجه دارند.
در این چارچوب، باید بیش از پیش از ارزش‌های خود محافظت کنیم؛ بزرگ‌ترین ارزش‌های ما، شهیدان ما هستند. شهیدان ما، امروزِ ما و فردای ما هستند و سرچشمه‌ی نیروی ما به شمار می‌روند. باید با محوریت آرمان‌های شهدا متحد شویم و در خط شهیدان گردهم آییم؛ بدین گونە آنها را جاودانە نماییم و آنها را ارج دهیم. برای اینکه لایق آنها باشیم، باید آرمانشان را ادامه دهیم. تمامی خانواده‌های گرامی شهدا، همچون خانواده خود ما هستند و باید قدر و ارزش خود را بدانند اما باید در مسیر شهیدان قهرمان تلاش کنند و کوشش نمایند، و بدین گونه در جامعه اعتبار کسب می‌کنند.
با این امید و هدف، بار دیگر به تمامی خانواده‌های گرانقدر شهدا تسلیت عرض می‌کنم و برایشان آرزوی سربلندی دارم، و با ادامەی راه شهدای قهرمان، قطعاً پیروز خواهیم شد. همگان باید به این حقیقت ایمان داشته باشند که آرمان این قهرمانان، راه ما را روشن می‌کند و ما را به نتیجه و پیروزی می‌رساند.
بر همین اساس می‌گوییم: شهیدان نمی‌میرند، شهیدان نمی‌میرند...»
]]>بیانیه ک‌ژ‌ک به شرح زیر است:
«خشونت علیه زنان در هیچ دوره‌ای تا این اندازه عمیق و سیستماتیک اعمال نشده است. خشونتِ برخاسته از حاکمیت مردانه به سطحی خطرناک رسیده و در هر سال، هر ماه، هر روز و هر لحظه گسترش یافته است. از این رو، ایستادگی در برابر این خشونت دیگر امری اجتناب‌ناپذیر است. به همین دلیل، در برابر مدرنیته سرمایه‌داری که نماینده سیستم قاتل و ساختاری این دوران است و در برابر قتل‌عام طبیعت و جامعه، قتل‌عام زندگی و قتل‌عام زنان که توسعه داده و در تمامی سلول‌های زندگی جای داده‌اند، هنگامی که زنان مبارزه‌ای مشترک و سازمان‌یافته را به پیش ببرند، آنگاه می‌توان به نتیجه‌ای تأثیرگذار دست یافت.
در برابر فرهنگ خشونت که در تمامی منابع زندگی اجتماعی جای‌گذاری شده است، زنان از برقراری روابط زندگی روزمره گرفته تا ایجاد سیستم زندگی آزاد جایگزین، به طرح‌ها و پروژه‌هایی نیاز دارند که چشم‌انداز یک مبارزه چندجانبه را بیافریند. در زمانی که خشونت به سبک زندگی و یک فرهنگ تبدیل شده است، روند انتگراسیون دموکراتیک که رهبر آپو آغاز کرده است، تمامی خلق‌ها و ستم‌دیدگان را بر اساس چارچوب ارتباط‌گیری گرد هم می‌آورد و در عین حال، پیش از هر کس برای زنان، افق نوینی از مبارزه را به تمامی ستم‌دیدگان پیشنهاد می‌کند.
با پیشرفت «روند صلح و جامعه دموکراتیک»، خط‌مشی آزادی زنان ما بذر زندگی جایگزین را با نیرویی بیشتر به پیش خواهد برد. یکی از اهداف بنیادین روند صلح و جامعه دموکراتیک این است که راه را برای مشارکت دموکراتیک و آزاد زنان هموار کند. به ویژه در برابر خشونت علیه زنان و در برابر تمامی رویکردهایی که زن را در درون زندگی به حاشیه می‌راند، به بهانه این روند زمینه‌های پیشبرد مبارزه‌ای عمیق‌تر و گسترده‌تر شکل خواهد گرفت. از این رو، روند صلح و جامعه دموکراتیک هم‌زمان به روندی بدل خواهد شد که زمان‌های آزاد زنان، جست‌وجوهای آزادی زنان و حقوق بشر بنیادین زنان را در تمامی عرصه‌های زندگی به پیش ببرد.
ما امسال، ۲۵ نوامبر روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان را با چشم‌اندازی عمیق‌تر، گسترده‌تر و نوین استقبال میکنیم. ما به عنوان زنان در کوردستان، خاورمیانه و سراسر جهان، با تقویت اتحاد زنان و ارتقای مبارزه مشترک آنان پاسخ می‌دهیم. بیایید ۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان را بیش از هر سال دیگری به مبارزه، اتحاد و همبستگیِ نیرومندِ زنان بدل سازیم.
واقعیت ۲۵ نوامبر پیش از هر چیز این وظیفه و مسئولیت را بر دوش ما جنبش‌های زنان قرار می‌دهد که با خرد زنانه خود را سازماندهی کنیم و با پیشگامی زنان، جامعه را دموکراتیک سازیم. از این رو، پیش از همه، کمونارهای زن باید در هر گام، سازماندهی خود را پیش ببرند، گسترش دهند و این راهپیمایی آزادی را با موفقیت به شهرها، روستاها، خیابان‌ها، محله‌ها، کارخانه‌ها، مدارس، خانه‌ها و تک‌تک افراد برسانند. سیستم مبتنی بر حاکمیت مردانه که ریشه جامعه و زن را هدف گرفته است، در سطح جهانی، منطقه‌ای و محلی، در هر ساختاری به شکلی استراتژیک و سیاسی عمل می‌کند. اگر این سیستم، چنین رویکردی را در هر لحظه از زندگی به صورت چندجانبه به اجرا می‌گذارد، آنگاه بر ما جنبش‌های زنان نیز واجب است که در هر کجا و هر لحظه، بر اساس سیاست و استراتژی آزادی زنان، مبارزه‌ای چندجانبه را به پیش ببریم.
هر اندازه که با مبارزه، سازماندهی و نیروی خوددفاعی، دنیای معنایی خود را گسترش دهیم، می‌توانیم هستی و موجودیت خود را نیز توسعه بخشیم. بر این اساس خواهیم توانست جامعه و مردان را تغییر داده، متحول سازیم و دنیایی بسازیم که انسان بتواند در آن نفس بکشد. و بدین ترتیب، سنت ۲۵ نوامبر روز مبارزه با خشونت علیه زنان که از خواهران میرابال آغاز شد و تا سکینه جانسزها ادامه یافت، درها را به روی جهانی بدون خشونت خواهد گشود.
برای اینکه همراه با زنانی که بر پایه آزادی، برابری و عدالت مبارزه می‌کنند، بذر زندگی نوینی را بفشانیم و به خشونت پایان دهیم، با شعار «در برابر خشونت، با سازماندهی زنان، اکنون زمان خوددفاعی است!» مبارزه مشترک و سازمان‌یافته زنانه خود را ارتقا دهیم. در ۲۵ نوامبر، روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان، یک‌صدا و یک‌دل شویم. قرن بیست و یکم را به عصر آزاد شدن زنان بدل سازیم.»
]]>لورا کوالیولو، کنشگر فمینیست ایتالیایی، نویسنده و عضو شبکه همبستگی زنان، درباره روند صلح و جامعه دموکراتیک، اهمیت آزادی رهبر آپو برای حل دموکراتیک، اجرای تصمیمات دادگاه حقوق بشر اروپا و نقش زنان در ساخت صلح با خبرگزاری فرات (ANF) گفتگو کرد.
«آزادی جناب اوجالان شرط اصلی صلح است»
با فراخوان ۲۷ فوریه ۲۰۲۵ رهبر آپو، تلاش‌ها برای حل دموکراتیک مسئله کورد ادامه دارد. شما روند را در شرایط کنونی چگونه ارزیابی می‌کنید؟ به نظر شما شرایط بنیادی و لازم برای تحقق صلحی پایدار چیست؟
به نظر من در ترکیه «روند صلح و جامعه دموکراتیک» هنوز به طور کامل محقق نشده و به آن نقطه نرسیده است؛ پیش از هر چیز به این دلیل که عبدلله اوجالان آزاد نشده است. به باور من، آزادی اوجالان شرطی بسیار مهم برای آزادی مردم کورد و به رسمیت شناختن وجود مردم کورد است. دیگر نمی‌توانند مردم کورد را نادیده بگیرند؛ چرا که همان‌طور که شما هم می‌دانید، فراخوان عبدلله اوجالان بسیار شفاف و قوی بود. گریلاها از کوه پایین آمدند و سلاح‌ها را بر زمین گذاشتند؛ طی مراسمی سلاح‌ها سوزانده شد و این گامی بسیار بزرگ برای صلح بود.
اما از سوی دیگر باید مردم کورد به رسمیت شناخته شوند. لازم است زبان، سنت‌ها، فرهنگ و شیوه زندگی آنها به رسمیت شناخته شود. دولت ترکیه دیگر نمی‌تواند مانند گذشته آنها را تحت فشار نگه دارد. بنابراین، پیش از هر چیز، مهم‌ترین مسئله آزادی عبدلله اوجالان و بسیاری از رفقای دیگر است که به شیوه‌های مختلف در زندان‌ها نگاه داشته شده‌اند.
وضعیت عبدلله اوجالان نیز به ویژه جدی و پر از مسئله است؛ چرا که پس از ۲۸ سال بازداشت، ناچارند بپذیرند که او همواره برای صلح در خاورمیانه گام برمی‌دارد. یکی دیگر از شروط این است که بپذیرند نه تنها مردم کورد، بلکه خلق‌های دیگر نیز در چارچوب اصول پارادایم عبدلله اوجالان فعالیت و زندگی می‌کنند. بسیار مهم است که این امر به رسمیت شناخته شود؛ چرا که این مسئله نه تنها برای ترکیه، بلکه برای تمام خاورمیانه و همچنین برای تمام جهان یک امید است.
«باید اوجالان بتواند با مردم خود سخن بگوید»
همان‌طور که شما هم گفتید، با وجود این روند نیز در وضعیت حقوقی رهبر خلق کورد عبدلله اوجالان و شرایط زندان او تغییر اساسی رخ نداده است. این وضعیت یکی از خواسته‌های بنیادی طرف کورد است. به نظر شما، تا زمانی که آزادی اوجالان محقق نشود و شرایط لازم برای مشارکت او در روند ایجاد نگردد، آیا صلحی پایدار می‌تواند شکل گیرد؟
همان‌طور که پیش‌تر هم گفتم، باید آزادی اوجالان تضمین شود. باید بتواند با مردم خود سخن بگوید. نه تنها حضور در نشست‌ها، بلکه لازم است شرایطی ایجاد شود که دیدگاه‌های خود را بیان کند و همگان بشنوند. به باور من او انسانی صلح‌جو است. در عین حال، شخصی است که می‌تواند کمک کند تا این روند صلح به سمتی درست حرکت کند. اما دیگر نمی‌توانند او را به این شکل در زندان نگاه دارند. باید گام بردارند، آن هم گام‌هایی جدی.
«سکوت اروپا به ترکیه نیرو می‌دهد»
دادگاه حقوق بشر اروپا در سال ۲۰۱۴ به دلیل حبس ابد شدیدی که امکان آزادی نمی‌دهد، تصمیمی علیه ترکیه اتخاذ کرد. اما با وجود گذشت ۱۲ سال از این تصمیم، هنوز به اجرا درنیامده است. این رویکرد را چگونه باید فهمید؟ شما از نشست ماه دسامبر کمیته وزرای شورای اروپا منتظر چه نتیجه‌ای هستید؟
همان‌طور که شما هم می‌دانید، اروپا همواره از صلح و مسائل گوناگون سخن می‌گوید. اما در واقع اروپا برای تحقق صلح در خاورمیانه، جنگ میان روسیه و اوکراین، یا در هر جای دیگری مصمم نیست. سخن می‌گویند، اما در برابر نسل‌کشی در فلسطین کاری انجام ندادند. وضعیت اروپا به همین شکل است. ابتدا سخن می‌گویند، سپس سکوت اختیار می‌کنند. پس از گفتارها تنها سکوت باقی می‌ماند. ۱۲ سال پیش نیز به همین شکل بود. دادگاه با آن تصمیمات، دولت ترکیه را به دلیل نگهداری در انزوا محکوم کرد. اما پس از آن، از نظر اجرای تصمیمات خود موضعی متناظر و استوار نشان ندادند. برای اجرای تصمیمات خود و اعمال فشار بر ترکیه تا تصمیم را پیاده کند، کاری انجام نمی‌دهند.
ماه نوامبر را به همین شکل رها کردند. تنها تصمیم خود را اعلام کرده و سپس ترکیه را آزاد گذاشتند تا هر آنچه می‌خواهد انجام دهد. دولت ترکیه نیز طی این سال‌ها به روشنی نشان داده که نیتش چیست و واقعاً می‌خواهد چه کند؛ متوقف کردن روند صلح، مانع‌تراشی، فشار بر خلق کورد و غصب شهرداری‌ها. برای خفه کردن همه این‌ها آنچه از دستشان برآمد انجام دادند. اما اروپا کار چندانی نکرد. نه کل اروپا، نه کمیسیون، نه دیگر نهادها و نه تک‌تک دولت‌ها... واقعاً سکوت کردند. از این‌رو این سکوت این پیام را به دولت ترک، اردوغان و دیگران می‌دهد: هر کاری می‌خواهید انجام دهید.
«کنفدرالیسم دموکراتیک برای تمام جهان یک امید است»
به باور من آنچه باید درک کنند این است: اگر می‌خواهند نه تنها در ترکیه و سوریه، بلکه صلح به تمام خاورمیانه بیاید، در آن صورت باید از تلاش‌های خلق کورد در هر بخشی از کوردستان پشتیبانی کنند. لازم است از ساخت جامعه‌ای متنوع و مشارکت زنان در زندگی اجتماعی حمایت کنند.
بله، من از کنفدرالیسم دموکراتیک سخن می‌گویم. این مدل در سطوح مختلف، تقریباً در همه جا در حال پیاده‌سازی است؛ به ویژه در سوریه و همچنین در ترکیه. زیرا ۱۰ سال پیش زمانی که به باکور، یعنی باکور کوردستان رفتم، با چشمان خودم دیدم که در مناطق تحت مدیریت شهرداران کورد انتخاب‌شده، کنفدرالیسم دموکراتیک عملاً پیاده می‌شود. دیدگاه من این‌گونه است.
«بسیار مهم است که اوجالان در اطراف میزهای تصمیم‌گیری باشد»
پیش از این همراه با صدها شخصیت و سازمان، برای اجرای «حق امید» رهبر خلق کورد عبدالله اوجالان، امضای خود را پای یک فراخوان بین‌المللی گذاشتید. به نظر شما این همبستگی و بسیج بین‌المللی برای حل دموکراتیک مسئله کورد چقدر اهمیت دارد؟
همان‌طور که پیش‌تر نیز گفتم، مبارزه برای آزادی عبدالله اوجالان از نظر شرایط آن منطقه بسیار حائز اهمیت است. این موضوع تنها به آن منطقه محدود نمی‌شود؛ زیرا عبدالله اوجالان در نوشته‌هایش نه تنها خطاب به انسان‌های آنجا، بلکه به همه افراد فراخوان می‌دهد. به همین دلیل، حضور انسانی مانند او بسیار مهم است. چون او نمی‌خواهد صرفاً یک رهبر [سیاسی] باشد؛ او می‌خواهد یک پیشوا باشد، راه را نشان دهد. وجود چنین رهبری که فرصتی برای گفت‌وگو با او فراهم باشد و بتواند در اطراف میزهای مهم تصمیم‌گیری حضور داشته باشد، بسیار مهم است. اگر اشتباه نکنم، مردم کورد نیز دقیقاً همین را می‌خواهند. یکی از شرایطی که مردم کورد بتوانند به صلح واقعی دست یابند و با نهادهای ملی در ترکیه، سوریه یا کشورهای مختلف همکاری کنند، همین است.
«زنان کورد قوی‌ترین نیروی صلح هستند»
زنان کورد سال‌های طولانی است که در مبارزه برای صلح، دموکراسی و حقوق زنان نقشی اساسی ایفا می‌کنند. به عنوان یک کنشگر فمینیست که سال‌های متمادی مبارزه کرده‌اید، درباره نقش زنان در روند کنونی صلح چه می‌خواهید بگویید؟ چرا مشارکت زنان در این روند برای ساخت صلحی پایدار تا این حد مهم است؟
این یکی از مسائل اساسی در سراسر جهان است. همان‌طور که می‌دانید، زنان همواره قوی‌ترین نیروی صلح بوده‌اند. آنها برای همبستگی اجتماعی، برای صلح و برای حفظ وحدت اجتماعی همواره نقشی بسیار مهم ایفا کرده‌اند و این در واقع بسیار حائز اهمیت است. در شمال و شرق سوریه نیز دیده شد که نقش زنان در داخل جامعه چقدر مهم است. همان‌طور که تا پیش از این نیز بوده، زنان از نظر حفاظت از صلح، پیشگیری از خشونت، جلوگیری از حملات و خشونت علیه زنان و همبستگی اجتماعی، نقشی بسیار کلیدی ایفا می‌کنند.
از این رو، این موضوع نه تنها در آنجا، بلکه در همه جا بسیار مهم است. این مسئله به همان اندازه که مربوط به آن‌هاست، به ما در اروپا و انسان‌ها در هر نقطه از جهان نیز مربوط می‌شود. زنان برای این هدف مبارزه می‌کنند.
«جامعه بین‌المللی باید به اوجالان گوش فرا دهد»
در نهایت، اتحادیه اروپا و جامعه بین‌المللی برای حمایت از این روند صلح باید چه نقشی ایفا کنند؟ در زمینه آزادی رهبر خلق کورد، عبدالله اوجالان، و حل مسئله کورد، مایلید چه پیامی به افکار عمومی اروپا بدهید؟
پیام من این است که به سخنان عبدالله اوجالان گوش فرا دهید، نوشته‌های او را بخوانید و بفهمید که او از جامعه بین‌المللی چه انتظاری دارد. به باور من، پاپ کنونی نیز این موضوع را درک کرده است؛ یعنی اگر آخرین پیام او را بخوانید، به وضوح فهمیده می‌شود که گویی او نیز اوجالان را خوانده است. هنگامی که انسان به سخنان او درباره صلح، جامعه، زنان، جوانان و بسیاری موضوعات دیگر دقت می‌کند، آنگاه می‌تواند این حقیقت را ببیند.
از این رو، به نظر من جامعه بین‌المللی، به‌ویژه «کسانی که قدرت سخن گفتن و نفوذ دارند» باید او را بخوانند و به او گوش دهند. زیرا امروز در هر نقطه‌ای از جهان، بیش از صلح از جنگ سخن گفته می‌شود. این در واقع وضعیتی ویرانگر است؛ چرا که تمامی وعده‌هایی که پس از جنگ جهانی دوم داده شده بود، از بین رفته‌اند. حقوق بشر، صلح، گفت‌وگو و ارزش‌های مشابه همگی به کناری گذاشته شده‌اند. بسیار خوب، به چه قیمتی؟ برای میلیتاریزه کردن جامعه، تلاش برای کنترل منابع، کوشش برای تسلط بر سرزمین‌ها و رقابت با یکدیگر. جامعه رنج تمام این‌ها را تحمل می‌کند. بنابراین، ابتدا باید به او گوش دهند، سپس بخوانند و بعد ارزیابی کنند. و پس از ارزیابی، باید به وضعیتی برسند که گام‌هایی برای آزادی عبدالله اوجالان بردارند و روند صلح را به اجرا درآورند.
]]>پس از آغاز «فراخوان صلح و جامعه دموکراتیک»، فشارهای قضایی علیه روزنامه‌نگاران ادامه یافت. در جریان این روند، ۱۳۶ روزنامه‌نگار تحت تحقیق قرار گرفتند و ۹۹ مورد از این پرونده‌ها بایگانی شد. در نتیجه، در مجموع ۱۳۴ سال، ۶ ماه و ۲۸ روز حبس برای ۱۲۱ روزنامه‌نگار صادر شد. همچنین در مجموع ۱۸۷ هزار و ۳۰۲ لیره ترکیه جزای نقدی برای روزنامه‌نگاران صادر شد. تا ۳ نوامبر ۲۰۲۶، ۲ روزنامه‌نگار در حبس خانگی نگاه داشته شدند و شمار روزنامه‌نگاران زندانی در زندان‌ها نیز به ۳۳ نفر رسید.
در این دوره، تخلف دیگری در حوزه سانسور رخ داد. حساب‌های موجود در پلتفرم‌های رسانه دیجیتال مانند X و اینستاگرام مسدود شدند. بر اساس داده‌ها، ۲۵۱ وب‌سایت اینترنتی مسدود شدند. سیاست‌های تعیین قیم از سوی حاکمیت نیز نهادهای مستقل را مورد هجوم قرار داد. مردان یانارداغ، مدیر مسئول TELE1 تحت تحقیق قرار گرفت و به بهانه تحقیقات «جاسوسی سیاسی»، در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۵ قیم بر روی این شبکه منصوب شد. پس از یک سال، در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۶، این بار به دفتر مرکزی Halk TV در استانبول یورش برده شد و با تعیین قیم، پخش آن متوقف گردید.
کسیرا اونل، رئیس مشترک انجمن روزنامه‌نگاران دجله فرات این موضوع را ارزیابی کرده و گفت: «همانند سراسر جهان، در ترکیه نیز نهادهای مطبوعاتی و انتشاراتی به عنوان یک نیروی تأثیرگذار قرار دارند. در کنار این تأثیرگذاری، سمتی که قدرت به سوی آن حرکت می‌کند، تناقضات جدی را به همراه دارد. به ویژه می‌بینیم که عرصه رسانه انحصاری و ارگان‌های مطبوعاتی که سخنگویی ابزارهای دولتی را بر عهده دارند، در زمینه آگاه‌سازی درست افکار عمومی و ایفای نقشی مؤثر در روند [صلح] چقدر ناکارآمد بوده‌اند.»
کسیرا اونل خاطرنشان کرد که روزنامه‌نگاری صلح رویکردی روزنامه‌نگارانه است که در تمامی جریان‌های جنگ ظهور می‌کند و هدف خود را گرد هم آوردن جامعه و طرف‌های درگیر جنگ بر روی یک زمینه مشترک قرار می‌دهد. اونل گفت: «این رویکرد سعی دارد شرایط هر دو طرف جنگ را بر اساس رابطه علت و معلول به شکلی جامع ارزیابی کرده و آمادگی اجتماعی برای حل مسئله را نشان دهد.
روزنامه‌نگاری صلح بر این مسئله تمرکز می‌کند که کدام موضوعات را باید به شکل برجسته در جامعه بیان کند، و زبانِ مورد استفاده طرفین را خوار نشمارد و دست به تبعیض نزند. همچنین می‌خواهد جوامعی را که در درون خود دچار چنددستگی شده‌اند، از نو به هم پیوند دهد و موانع پیش روی صلح را از میان بردارد. از این‌رو، روزنامه‌نگاری صلح صرفاً گزارش‌دهی از جنگ نیست. در ساخت صلح اجتماعی و در ایجاد درک و فهمی مبتنی بر گفت‌وگو میان طرفین، نقشی فعال ایفا می‌کند. بنابراین، یکی از عرصه‌های بنیادین و مؤثر در ساخت صلح اجتماعی، روزنامه‌نگاری صلح است.»
کسیرا اونل خاطرنشان کرد که بی‌گمان زنان نیز یکی از آکتورهای اصلی این روند هستند و سخنان خود را این‌گونه ادامه داد: «باید تجربیات آن زنانی که در جریان روند جنگ حضور داشتند، در این عرصه پیشگامی کردند و در روند کنونی در عمل نقشی فعال بر عهده گرفتند، مد نظر قرار گیرد. در کنار این، پیشبرد سیاست‌های زنان و چشم‌انداز زنان نشان می‌دهد که این روند را نمی‌توان تنها با ذهنیت مردسالارانه ارزیابی کرد. از این‌رو مهم است که روند از سوی سازمان‌ها، انجمن‌ها، بنیادها و نهادهای گوناگون زنان به صورت گسترده ارزیابی شود. چرا که تنها فاعل این مسئله مردان نیستند؛ زنان نیز یکی از فاعل‌های مستقیم این روند هستند.
باید به روشنی آشکار سازیم که زنان در این روند صاحب سخن هستند، مسئله را در عرصه مسئولیت خود می‌بینند و در ساخت صلح می‌خواهند نقشی فعال بر عهده گیرند. به ویژه باید گفت که روزنامه‌نگاران زن برای پیشبرد روند بر روی زمینه‌ای دموکراتیک و مناسب، مسئولیت‌های مهمی بر عهده می‌گیرند. در عین حال، به عنوان روزنامه‌نگاران زن، هنگام ارزیابی این مسئله باید زبانی دور از نژادپرستی، نفرت و جنسیت‌زدگی به کار ببریم. چرا که بازتاب دادن صدا، تجربیات و خواسته‌های زنان بخشی از ساخت صلح اجتماعی است.»
]]>کودتای ۴ نوامبر
عایشه‌گل دوغان با اشاره به سالگرد کودتای سیاسی ۴ نوامبر علیه حزب دمکراتیک خلق‌ها (ه‌د‌پ) و فعالیت‌های دم پارتی برای آزادی زندانیان این پرونده، گفت: «۴ نوامبر آغاز حمله به اراده سیاسی بود. به همین دلیل ما آن را به عنوان کودتای سیاسی تلقی میکنیم. این کودتا نه صرفا نابودکننده دستاودرهای سیاسی خلق کورد، بلکه در عین حال حمله به گسترش عرصه دمکراسی در ترکیه بود.
جناب فیگَن یوکسَکداغ، صلاح‌الدین دمیرتاش و رفقای سیاستمدار ما ۱۰ سال است که در رابطه با پرونده دسیسه کوبانی در زندان هستند. رفقای ما باید فورا آزاد شوند. شما احکام دادگاه حقوق بشر اروپا را اجرا نمی‌کنید. متوجه آن شدیم. اما چرا این پرونده‌ها را در مرحله تجدیدنظر نگه می‌دارید؟ ما باری دیگر اعلام میکنیم: باید رفقای ما حتی یک دقیقه دیگر هم در زندان نمانند و سیاستمداران، نویسندگان و روزنامه‌نگاران آزاد شوند. تا زمانیکه این بی‌عدالتی پایان نیابد، دمکراسی محقق نخواهد شد.»
زمان در روندهای صلح امری حیاتی است
وی در ادامه سخنان خود گفت: «طی روزهای اخیر پرسش‌های زیادی مطرح شد مبنی بر اینکه آیا روند با انسداد، مشکل و بحران مواجه شده است یا خیر. به عنوان دم پارتی در همان روز نخست در رابطه با این نقاط ابهام روند، پیشنهادات و هشدارهایی دادیم. اکنون ما در مرحله حساسی قرار داریم. پس از قانون چارچوب، در انتظار تحولات جدیدی بودیم. هم بروکراسی دولت و هم سیاست در این زمینه مسئولیت داشتند. ما نیز مسئولیت‌هایشان را یادآوری میکنیم. نقاط ضعف روند را می‌توان از طریق حقوق و دمکراسی برطرف کرد. قانون چارچوب با وجود ضعف‌ها و کاستی‌ها، مهم بود. باید از سخنان کلیشه‌ای دست برداشته شده و زبان جدیدی به کار گرفته شود. ما از تأخیر در روند انتقاد میکنیم. ما نیز برای هر نوع انتقاد مثبت و در راستای پیشرفت آماده هستیم. در روندهای چاره‌یابی، زمان امری حیاتی است. به همین دلیل نباید زمان را از دست داد. برای آنکه رنج‌های جدید ایجاد نشود، مجبوریم در کنار یکدیگر مسائل را حل کنیم. صلحی پایدار مسئولیت همه ما است.»
باید شوراهای تشکیل‌شده فعال شوند
عایشه‌گل دوغان در ادامه گفت: «باید شوراهای تشکیل‌شده شروع به کار کنند. باید کمیسیون‌های پارلمانی تشکیل شده و در چارچوب روند گام‌های ضروری برداشته شوند. باید شرایط فعالیت آزاد برای جناب اوجالان محقق گردد. تاکنون در این زمینه هیچ تحولی وجود ندارد. اما ما انتظار داریم که در آینده در این زمینه نیز تحولات جدیدی روی دهد. جامعه نیز چنین انتظاری دارد. باید اقدامات قیم‌ها پایان یابند و افراد منتخب به مسئولیت‌های خود بازگردند. باید تصمیمات دادگاه حقوق بشر اروپا اجرا شوند و این امر در گزارش کمیسیون پارلمانی نیز درج شده بود. باید زندانیان سیاسی فورا آزاد شوند، موانع از سر راه حق آزادی بیان و اندیشه برداشته شود و همه بتوانند افکار و اندیشه‌های خود را مطرح کنند. این امر زمانی میسر است که اقدامات غیردمکراتیک پایان یابند.»
«باید شرایط فعالیت آزاد برای جناب اوجالان محقق شود»
عایشه‌گل دوغان افزود: «انتظار داریم در روزهای آینده تدارکات شورای صلح و سیاسی‌شدن که جناب اوجالان نیز در آن حضور خواهد داشت، پایان یابد. این شورا باید به شکل فعال کار خود را آغاز کند. پس از فعالیت شورا نیز باید همه طرف‌ها به مسئولیت خود عمل کنند. ما ورود جناب اوجالان به محل جدید خود را مثبت ارزیابی میکنیم اما کافی نیست. باید شرایط فعالیت آزاد برای جناب اوجالان فراهم شود. روزنامه‌نگاران و همه طیف‌های جامعه باید بتوانند در روزهای آینده با جناب اوجالان دیدار کنند. در واقع قانون چارچوب چنین فرصتی را فراهم می‌کند. نباید دیگر این مسئله به تعویق انداخته شود. باید فرصت دیدار مستقیم با جناب اوجالان فراهم گردد.»
تحصن مادران صلح
عایشه‌گل دوغان در پایان سخنان خود با اشاره به تحصن مادران صلح در شهر آنکارای ترکیه، گفت: «این اولین تحصن مادران نبود، اما می‌خواهیم به آخرین تحصن مبدل گردد و صلح برقرار شود. ما همراه با مادران به دیدار احزاب سیاسی، وزارت دادگستری و رئيس پارلمان رفتیم. مادران می‌خواهند دیگر هیچ مادری اشک نریزد و صلح برقرار شود. آنان مادران نظامیان و پلیس‌‌ها را نیز فرا می‌خوانند که دست به دست مادران بدهند و در کنار یکدیگر صلح را مطالبه کنند. باید صدای مادران را بشنویم. احزاب سیاسی، وزیر دادگستری و رئيس پارلمان به شکل مثبت از مادران استقبال کردند و مطالبات‌شان را مورد توجه قرار دادند.»
]]>سندیکاها افزایش حقوق، حفظ خدمات عمومی، افزایش سرمایه‌گذاری در زمینه استخدام و صنعت را مطالبه می‌کنند. سوفی بینت، دبیرکل سندیکای CGT، خطاب به حکومت فرانسه اعلام کرد که اعتراضات تا زمان اجرای مطالبات‌شان ادامه خواهد داشت.
سندیکاها و نمایندگان دانش‌آموزان که از میدان رپابلیک به سمت میدان نیشن شهر پاریس راهپیمایی کردند، خواستار افزایش حداقل حقوق شدند. تعداد شرکت‌کنندگان در این راهپیمایی تاکنون مشخص نشده است. ماریلیس ليون، دبیرکل سندیکای CFDT، خواستار افزیش ۱۰۰ یورویی حداقل حقوق شد. کریستل زیفین، نماینده CFE-CGC، تأکید کرد که افزایش حقوق باید قدرت خرید عمومی را افزایش دهد.
بیانیه حکومت فرانسه مبنی بر افزایش حداقل حقوق در ۱ نوامبر نیز قادر به فرونشاندن اعتراضات نبود.
]]>اعلام شد که زن جان‌باخته تنها زندگی می‌کرده است. یک منبع پزشکی به خبرگزاری روژنیوز اعلام کرد که تاکنون گزارش پزشکی قانونی در این زمینه منتشر نشده است.
بر اساس اطلاعات روژنیوز، در عرض ده ماه اخیر ۵۸ زن در باشور کوردستان قربانی شده‌اند که از این میان، ۲۹ نفر به قتل رسیده و ۲۹ نفر نیز به طرز مشکوکی جان خود را از دست داده‌اند.
]]>روند اعتراض به پروژه زَنکار-۱ ادامه دارد. شرکت مذکور در منطقه تلاقی این دو نیروگاه تحت حفاظت نیروهای نظامی به فعالیت‌های خود ادامه می‌دهد.
تحصنی که در اعتراض به این پروژه‌ها آغاز شده بود، با وجود سرمای شدید و بارش باران در پانزدهمین روز ادامه یافت. تحصن‌کنندگان شعارهای «با مقاومت پیروز خواهیم شد» و «ژن ژیان آزادی» سردادند.
شهروندان اعلام کردند که تا زمان توقف کامل فعالیت‌های این شرکت، به تحصن و مبارزه خود ادامه خواهند داد.
]]>کورتولموش اعلام کرد که حزب کارگران کوردستان (پ‌ک‌ک) و رهبر آپو در چارچوب روند گام‌های مهمی برداشته‌اند و در روزهای آینده بر اساس رایزنی‌های گسترده، کمیسیون نظارت تشکیل خواهد شد. کورتولموش گفت که کمیسیون بر اساس اراده خلق، نظارت کامل بر روند خواهد داشت و آن را کنترل می‌کند.
وی در بخش دیگری از ارزیابی‌های خود در رابطه با پیشرفت روند ادعا کرد که ترکیه در مدت کوتاهی بر اساس روندهای مشابه در جهان، مرحله مهمی را پشت سر گذاشته است و گفت که امیدوار است روند از این به بعد راحت‌تر و سریع‌تر پیش برود.
کورتولموش اعلام کرد که برای پیشرفت روند باید از به‌کارگیری سخنان تبعیض‌آمیز خودداری شود و در رابطه با اقدامات تحریک‌آمیز هشدار داد. کورتولموش گفت که هیچ هویتی از هویت دیگر بالاتر نیست و بر اهمیت زبانی که به‌کار گرفته می‌شود، تأکید کرد.
]]>در مراسمی که برای بِکَس بریتان برگزار شد، خانواده و بستگان شهید حضور یافتند. مادر شهید ضمن عرض تسلیت به رهبر آپو و تمامی خلق کورد گفت: «من به شهادت پسرم افتخار می‌کنم. او تنها شهید خانواده خود نیست، بلکه شهید هر چهار بخش کوردستان است. ما آرمان‌ها و رویاهای او را محقق خواهیم ساخت.»
در مراسم مربوط به ولات بریتان نیز مادران شهدا با شعارهای «شهدا نمی‌میرند» با خانواده شهید دیدار کردند. پس از یک دقیقه سکوت به احترام و یاد شهدا، سرود «ای شهیدان» طنین‌انداز شد.
دیدارها از مراسم یادبود شهدا همچنان ادامه دارد.
]]>