Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Quis enim redargueret? Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Ubi ut eam caperet aut quando? At tu eadem ista dic in iudicio aut, si coronam times, dic in senatu. Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Duo Reges: constructio interrete. Facit igitur Lucius noster prudenter, qui audire de summo bono potissimum velit;

Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus.

Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus; Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat.

Quorum altera prosunt, nocent altera.

Earum etiam rerum, quas terra gignit, educatio quaedam et perfectio est non dissimilis animantium. In eo enim positum est id, quod dicimus esse expetendum. Duo enim genera quae erant, fecit tria. Quis istum dolorem timet? In schola desinis. Non enim quaero quid verum, sed quid cuique dicendum sit. Negabat igitur ullam esse artem, quae ipsa a se proficisceretur; Hoc enim identidem dicitis, non intellegere nos quam dicatis voluptatem.

• Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos;
• Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere.
• Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata;
• Consequatur summas voluptates non modo parvo, sed per me nihilo, si potest;

Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Quae sunt igitur communia vobis cum antiquis, iis sic utamur quasi concessis; Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas?

Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. His enim rebus detractis negat se reperire in asotorum vita quod reprehendat. Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Ergo adhuc, quantum equidem intellego, causa non videtur fuisse mutandi nominis.

1. Quid, si reviviscant Platonis illi et deinceps qui eorum auditores fuerunt, et tecum ita loquantur?
2. Quas enim kakaw Graeci appellant, vitia malo quam malitias nominare.
3. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.
4. Non quaero, quid dicat, sed quid convenienter possit rationi et sententiae suae dicere.

Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit;

Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Invidiosum nomen est, infame, suspectum. Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Ac tamen, ne cui loco non videatur esse responsum, pauca etiam nunc dicam ad reliquam orationem tuam. Tum Triarius: Posthac quidem, inquit, audacius. Quod iam a me expectare noli. Quod autem ratione actum est, id officium appellamus. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi;

Sed tamen intellego quid velit.

Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes. Ecce aliud simile dissimile. Quod autem meum munus dicis non equidem recuso, sed te adiungo socium. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Verum hoc idem saepe faciamus. Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune. Quis Aristidem non mortuum diligit? Non autem hoc: igitur ne illud quidem.

Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit?

Laelius clamores sofòw ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit; Quid igitur, inquit, eos responsuros putas? Conferam avum tuum Drusum cum C.

Contineo me ab exemplis.

Nam quid possumus facere melius? Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Vadem te ad mortem tyranno dabis pro amico, ut Pythagoreus ille Siculo fecit tyranno? Nemo igitur esse beatus potest. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles?

Sed ut iis bonis erigimur, quae expectamus, sic laetamur iis, quae recordamur. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Tum Lucius: Mihi vero ista valde probata sunt, quod item fratri puto. Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere?

Nosti, credo, illud: Nemo pius est, qui pietatem-;

Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Hic ego: Pomponius quidem, inquam, noster iocari videtur, et fortasse suo iure. Quid ait Aristoteles reliquique Platonis alumni? Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Vives, inquit Aristo, magnifice atque praeclare, quod erit cumque visum ages, numquam angere, numquam cupies, numquam timebis. Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune. Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Quodcumque in mentem incideret, et quodcumque tamquam occurreret.

Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Verum esto: verbum ipsum voluptatis non habet dignitatem, nec nos fortasse intellegimus. Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem.

• Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali.
• Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui?
• Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio.
• Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant.

Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur. Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Faceres tu quidem, Torquate, haec omnia; Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Apparet statim, quae sint officia, quae actiones.

Qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser.

Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis. Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat; Hoc tu nunc in illo probas.

Duo Reges: constructio interrete. Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Nec tamen ullo modo summum pecudis bonum et hominis idem mihi videri potest. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. At enim, qua in vita est aliquid mali, ea beata esse non potest. Si enim ad populum me vocas, eum. Ita finis bonorum existit secundum naturam vivere sic affectum, ut optime is affici possit ad naturamque accommodatissime.

1. Praeclare hoc quidem.
2. Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus.
3. Quare conare, quaeso.
4. Itaque si aut requietem natura non quaereret aut eam posset alia quadam ratione consequi.
5. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat.
6. Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus;

• Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis?
• Bonum negas esse divitias, praeposìtum esse dicis?
• Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune.
• Idque testamento cavebit is, qui nobis quasi oraculum ediderit nihil post mortem ad nos pertinere?

Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Tria genera cupiditatum, naturales et necessariae, naturales et non necessariae, nec naturales nec necessariae. An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Ipse Epicurus fortasse redderet, ut Sextus Peducaeus, Sex. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere.

Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius.

Quae sequuntur igitur? Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Quid est igitur, cur ita semper deum appellet Epicurus beatum et aeternum? Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Morbo gravissimo affectus, exul, orbus, egens, torqueatur eculeo: quem hunc appellas, Zeno? Quid ergo hoc loco intellegit honestum?

Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti? Respondeat totidem verbis. An est aliquid, quod te sua sponte delectet? Nam si +omnino nos+ neglegemus, in Aristonea vitia incidemus et peccata obliviscemurque quae virtuti ipsi principia dederimus; Duo enim genera quae erant, fecit tria. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit.

Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium.

Haec quo modo conveniant, non sane intellego. An tu me de L. Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Hosne igitur laudas et hanc eorum, inquam, sententiam sequi nos censes oportere? Paupertas si malum est, mendicus beatus esse nemo potest, quamvis sit sapiens. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Equidem soleo etiam quod uno Graeci, si aliter non possum, idem pluribus verbis exponere. Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium.

An hoc usque quaque, aliter in vita? Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Summum a vobis bonum voluptas dicitur. Nec vero intermittunt aut admirationem earum rerum, quae sunt ab antiquis repertae, aut investigationem novarum.

Quid loquor de nobis, qui ad laudem et ad decus nati, suscepti, instituti sumus? Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Quo modo autem philosophus loquitur? Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum.

Ex rebus enim timiditas, non ex vocabulis nascitur. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Ita redarguitur ipse a sese, convincunturque scripta eius probitate ipsius ac moribus. Non modo carum sibi quemque, verum etiam vehementer carum esse? Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Nescio quo modo praetervolavit oratio. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum.

Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium.

Quid iudicant sensus? Nihilo magis. Nihil enim hoc differt. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Hosne igitur laudas et hanc eorum, inquam, sententiam sequi nos censes oportere? Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Quid ergo attinet dicere: Nihil haberem, quod reprehenderem, si finitas cupiditates haberent? Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet.

1. Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest.
2. Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto.
3. Quod quidem nobis non saepe contingit.
4. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat?
5. Cuius similitudine perspecta in formarum specie ac dignitate transitum est ad honestatem dictorum atque factorum.
6. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere.

Sed audiamus ipsum: Compensabatur, inquit, tamen cum his omnibus animi laetitia, quam capiebam memoria rationum inventorumque nostrorum. Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Cum audissem Antiochum, Brute, ut solebam, cum M. Cum audissem Antiochum, Brute, ut solebam, cum M. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Nunc de hominis summo bono quaeritur; Dat enim intervalla et relaxat. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Quod iam a me expectare noli. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem.

• Bonum valitudo: miser morbus.
• Sed tamen est aliquid, quod nobis non liceat, liceat illis.
• Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur.
• Non enim solum Torquatus dixit quid sentiret, sed etiam cur.
• Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit?
• Ita, quem ad modum in senatu semper est aliquis, qui interpretem postulet, sic, isti nobis cum interprete audiendi sunt.
• Inscite autem medicinae et gubernationis ultimum cum ultimo sapientiae comparatur.

Quid, de quo nulla dissensio est? Tollenda est atque extrahenda radicitus. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Tanta vis admonitionis inest in locis; Et nunc quidem quod eam tuetur, ut de vite potissimum loquar, est id extrinsecus; Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Commoda autem et incommoda in eo genere sunt, quae praeposita et reiecta diximus; Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti? Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit. Duo Reges: constructio interrete. Quod si ita sit, cur opera philosophiae sit danda nescio. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Quae cum dixisset, finem ille. At enim iam dicitis virtutem non posse constitui, si ea, quae extra virtutem sint, ad beate vivendum pertineant. Ita credo. Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers?

Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Audio equidem philosophi vocem, Epicure, sed quid tibi dicendum sit oblitus es. Erit enim mecum, si tecum erit. Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Addidisti ad extremum etiam indoctum fuisse. Eorum enim omnium multa praetermittentium, dum eligant aliquid, quod sequantur, quasi curta sententia; Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Urgent tamen et nihil remittunt.

Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere.

Ergo infelix una molestia, fellx rursus, cum is ipse anulus in praecordiis piscis inventus est? Sed emolumenta communia esse dicuntur, recte autem facta et peccata non habentur communia. Faceres tu quidem, Torquate, haec omnia; Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri. Neutrum vero, inquit ille.

• Facit igitur Lucius noster prudenter, qui audire de summo bono potissimum velit;
• Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -;

Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam. Quo modo autem philosophus loquitur? Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Morbo gravissimo affectus, exul, orbus, egens, torqueatur eculeo: quem hunc appellas, Zeno? Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Sed emolumenta communia esse dicuntur, recte autem facta et peccata non habentur communia.

Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae.

In parvis enim saepe, qui nihil eorum cogitant, si quando iis ludentes minamur praecipitaturos alicunde, extimescunt. Et nemo nimium beatus est; Ergo adhuc, quantum equidem intellego, causa non videtur fuisse mutandi nominis. Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere.

Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Est autem a te semper dictum nec gaudere quemquam nisi propter corpus nec dolere. Eadem nunc mea adversum te oratio est.

Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas?

Sed nonne merninisti licere mihi ista probare, quae sunt a te dicta? Etsi qui potest intellegi aut cogitari esse aliquod animal, quod se oderit? Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita? Cur haec eadem Democritus? Nullus est igitur cuiusquam dies natalis. At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit;

1. Tenesne igitur, inquam, Hieronymus Rhodius quid dicat esse summum bonum, quo putet omnia referri oportere?
2. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem.

1. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho;
2. At hoc in eo M.
3. Hic nihil fuit, quod quaereremus.
4. Hoc uno captus Erillus scientiam summum bonum esse defendit nec rem ullam aliam per se expetendam.

Et quidem, Cato, hanc totam copiam iam Lucullo nostro notam esse oportebit; Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius. Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem.

Duo Reges: constructio interrete.

Nam si quae sunt aliae, falsum est omnis animi voluptates esse e corporis societate. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Sed quod proximum fuit non vidit. Non igitur bene. Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni. Nec tamen ullo modo summum pecudis bonum et hominis idem mihi videri potest.

Sed potestne rerum maior esse dissensio?

Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Cui Tubuli nomen odio non est? Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Quis enim est, qui non videat haec esse in natura rerum tria? Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit.

• Duo enim genera quae erant, fecit tria.
• Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi;
• Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest.
• Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur.

Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Verum hoc idem saepe faciamus. Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Tubulo putas dicere? Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Cave putes quicquam esse verius. Quod totum contra est.

Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum.

Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Invidiosum nomen est, infame, suspectum. Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Quibus ego vehementer assentior. Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum.

An hoc usque quaque, aliter in vita?

Quis, quaeso, illum negat et bonum virum et comem et humanum fuisse? Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Graecis hoc modicum est: Leonidas, Epaminondas, tres aliqui aut quattuor;

Vitiosum est enim in dividendo partem in genere numerare. Quare attende, quaeso. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Sed quod proximum fuit non vidit. Equidem e Cn. Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis. Nescio quo modo praetervolavit oratio. Facillimum id quidem est, inquam.

Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere?

Quamquam in hac divisione rem ipsam prorsus probo, elegantiam desidero. Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto. Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret. Ut id aliis narrare gestiant? Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Quod maxime efficit Theophrasti de beata vita liber, in quo multum admodum fortunae datur. Nescio quo modo praetervolavit oratio.

• Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono.
• Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus.
• Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile.
• Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus.
• Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur.

Nam si beatus umquam fuisset, beatam vitam usque ad illum a Cyro extructum rogum pertulisset. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Efficiens dici potest. Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Themistocles quidem, cum ei Simonides an quis alius artem memoriae polliceretur, Oblivionis, inquit, mallem. Praeteritis, inquit, gaudeo. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Quae si potest singula consolando levare, universa quo modo sustinebit?

1. Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano.
2. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam;
3. Falli igitur possumus.
4. Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti?

Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Pauca mutat vel plura sane; At iam decimum annum in spelunca iacet. Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo.

Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur.

Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Quis enim potest ea, quae probabilia videantur ei, non probare? Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Explanetur igitur. Inquit, dasne adolescenti veniam? Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus.

Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Nam bonum ex quo appellatum sit, nescio, praepositum ex eo credo, quod praeponatur aliis. A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni. Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget.

An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Ratio quidem vestra sic cogit.

Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit.

Quid ait Aristoteles reliquique Platonis alumni? Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? At hoc in eo M. Quod autem ratione actum est, id officium appellamus. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere?

• Isto modo, ne si avia quidem eius nata non esset.
• Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit;
• Et adhuc quidem ita nobis progresso ratio est, ut ea duceretur omnis a prima commendatione naturae.
• Huic ego, si negaret quicquam interesse ad beate vivendum quali uteretur victu, concederem, laudarem etiam;

Iam in altera philosophiae parte.

Duo Reges: constructio interrete. Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Quis Pullum Numitorium Fregellanum, proditorem, quamquam rei publicae nostrae profuit, non odit? Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum.

1. Omnium enim rerum principia parva sunt, sed suis progressionibus usa augentur nec sine causa;
2. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles?
3. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur.
4. O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro.

• Tum ille: Tu autem cum ipse tantum librorum habeas, quos hic tandem requiris?
• Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat;
• Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora.
• Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria.
• Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit.

1. Quod vestri quidem vel optime disputant, nihil opus esse eum, qui philosophus futurus sit, scire litteras.
2. Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem.

Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Summum a vobis bonum voluptas dicitur. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est. Hosne igitur laudas et hanc eorum, inquam, sententiam sequi nos censes oportere? Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Videsne quam sit magna dissensio? Iis igitur est difficilius satis facere, qui se Latina scripta dicunt contemnere. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Res enim fortasse verae, certe graves, non ita tractantur, ut debent, sed aliquanto minutius.

Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Nihil enim iam habes, quod ad corpus referas; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio.

De quibus cupio scire quid sentias. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Atqui, inquit, si Stoicis concedis ut virtus sola, si adsit vitam efficiat beatam, concedis etiam Peripateticis. Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Vitiosum est enim in dividendo partem in genere numerare. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Compensabatur, inquit, cum summis doloribus laetitia. Ac tamen hic mallet non dolere. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest.

Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono.

Polemoni et iam ante Aristoteli ea prima visa sunt, quae paulo ante dixi. Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest. Nam si beatus umquam fuisset, beatam vitam usque ad illum a Cyro extructum rogum pertulisset. At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Quid, quod homines infima fortuna, nulla spe rerum gerendarum, opifices denique delectantur historia? Bestiarum vero nullum iudicium puto.

Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant. Erat enim res aperta. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Haec mihi videtur delicatior, ut ita dicam, molliorque ratio, quam virtutis vis gravitasque postulat. Quod est, ut dixi, habere ea, quae secundum naturam sint, vel omnia vel plurima et maxima. Urgent tamen et nihil remittunt.

Praeclare enim Plato: Beatum, cui etiam in senectute contigerit, ut sapientiam verasque opiniones assequi possit. Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. De maximma autem re eodem modo, divina mente atque natura mundum universum et eius maxima partis administrari. Quibusnam praeteritis? Negabat igitur ullam esse artem, quae ipsa a se proficisceretur; Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset.

Roges enim Aristonem, bonane ei videantur haec: vacuitas doloris, divitiae, valitudo; Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret.

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Quod quidem iam fit etiam in Academia. Aufert enim sensus actionemque tollit omnem. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant.

Quod si ita sit, cur opera philosophiae sit danda nescio.

Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Quid ait Aristoteles reliquique Platonis alumni? Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Tertium autem omnibus aut maximis rebus iis, quae secundum naturam sint, fruentem vivere. Est enim tanti philosophi tamque nobilis audacter sua decreta defendere.

• Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia.
• Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi.
• Falli igitur possumus.
• Hic Speusippus, hic Xenocrates, hic eius auditor Polemo, cuius illa ipsa sessio fuit, quam videmus.

Graece donan, Latine voluptatem vocant.

Illi enim inter se dissentiunt. Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Nihil acciderat ei, quod nollet, nisi quod anulum, quo delectabatur, in mari abiecerat. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret.

Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum.Copy text to clipboard!